Deze middag had ik een afspraak met collega die begin dit jaar met pensioen is gegaan. Het leek me wel leuk om even bij te praten. En hij moest deze voormiddag toch in Brussel zijn voor een vrijwillige engagement dat hij heeft opgenomen. En welke plek is beter geschikt (en gelegen) dan Victor Bozar café voor een snelle lunch tussen de vele vergaderingen door.
We genoten van een klassieke steak tartaar gevolgd door een al even klassieke crème brûlée. Mijn oud-collega kwam net terug van een rondreis uit Polen, wat meteen een goed gespreksonderwerp vormde, want zoals jullie weten heb ik bijzonder mooie herinneringen aan Polen.
We namen na de lunch afscheid met het voornemen elkaar snel weer te zien, al moet ik eerlijk toegeven dat mijn drukke agenda het steeds moeilijker maakte om langere lunchafspraken in te plannen.
Deze voormiddag stond volledig in het teken van een uitwisseling met collega’s aan de andere kant van de taalgrens. Voor deze gelegenheid hadden we een ruimte gereserveerd in Flagey om deze ontmoeting/rencontre op neutraal terrein te doen. 😉 Ik moet eerlijk toegeven dat de timing voor mij niet ideaal was, want ik word momenteel overspoeld door het werk, maar goed, het is belangrijk om je open te stellen voor andere ideeën en over het muurtje te kijken om te zien hoe de buren iets aanpakken. En de gedachtewisseling deed me oprecht deugd. Vooral de verbroedering aan twee lange tafels in Italiaans restaurant Barracuda was geweldig. Er leek geen einde te komen aan de hoeveelheid eten die we geserveerd kregen. We startten met overheerlijke antipasti, gevolgd door pizza’s, fenomenaal lekkere truffelpasta en dan moest het dessert nog komen. Dat dessert was echt een hoogtepunt. De torta al limone was een waar feest voor de zintuigen en hoewel ik eigenlijk al genoeg had na de pizza’s, kon ik onmogelijk neen zeggen tegen deze lekkernij. Ik proefde ook nog een hapje van de tiramisu en toen was mijn limiet echt bereikt.
Enige minpuntje: er zat zoveel tijd tussen de verschillende gangen dat tegen het eind van de maaltijd de helft van ons gezelschap al vertrokken was wegens andere verplichtingen.
Deze ochtend nam ik de bus van Brussel-Zuid naar het mooie Kasteel van Gaasbeek. Om het succesvol afronden van een jarenlang project te vieren hadden we immers een lunch gepland in de onlangs heropende brasserie Graaf. Omdat ik voor de lunch echter een digitale stuurgroep moest voorzitten, was ik al vroeg op pad om zeker tijdig in het onthaalgebouw te zijn, waar ik een lokaaltje had gereserveerd om digitaal te kunnen vergaderen.
De busrit verliep vlotjes en na aangebeld te hebben bij het onthaalgebouw bracht een vriendelijke dame me meteen naar het voor mij gereserveerde lokaal, zodat ik in alle rust digitaal kon vergaderen. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik altijd wat opzie tegen deze stuurgroep, omdat het project dat we moeten aansturen een zeer bochtig parcours kent. Maar het vooruitzicht op een fijne lunch in goed gezelschap maakte veel goed.
De stuurgroep was mooi op tijd gedaan (met dank aan de voorzitter ;-)) en ik was dus als eerste in de prachtig gerenoveerde brasserie Graaf. Er stond een gezellige tafel voor ons gedekt en terwijl ik wachtte op mijn gezelschap nam ik het interieur van de brasserie in me op. Wat een verschil met het donkere, ouderwetse interieur van de vorige uitbater. Zeer geslaagd, deze make-over!
Uiteraard bestelde ik een flesje bubbels voor ons gezelschap om te klinken op de succesvolle afronding van ons project! Een project dat zo lang gelopen heeft dat ik er zelfs niet eens van in het begin bij was! Maar het eindresultaat mag gezien worden. En ook het eten in de gloednieuwe brasserie stelde niet teleur. We gingen allemaal voor de lunchformule en dat is wat mij betreft alvast een aanrader. Al kom ik graag nog eens terug om de tapas te proberen. Bij voorkeur op een zonnige dag op het mooie terras.
Deze voormiddag reed ik samen met nog een aantal collega’s vanuit Leuven naar Sterrebeek voor de afscheidsviering van het zoontje van een collega, Émile, amper drie maanden oud. Zomaar gestopt met ademen in zijn draagzak op de buik van zijn vader. Stil uitgedoofd als een kaarsje. Een verdriet zo groot dat het niet te vatten is.
De viering was dan ook hartverscheurend triestig. Bij het binnen komen lieten we allemaal één bloem achter om zo samen een groot en kleurrijk boeket te maken. De ouders en hun twee jonge dochters namen plaats vooraan in de ruimte, vlakbij het veel te kleine witte kistje, met rondom hen vele vrienden en geliefden. De viering was prachtig, met mooie en persoonlijke teksten, fantastische live gezongen muziek en hoe hij het deed ik weet het niet, maar onze collega zong samen met iemand uit zijn koor een duet. Gelukkig had ik voldoende papieren zakdoekjes voorzien, want echt niemand hield het droog. De twee oudere zusjes werden actief betrokken bij de viering zodat ze ook afscheid konden nemen van hun broertje.
Op het einde van de viering mochten alle aanwezigen een zelfgemaakt papieren hartje plakken op het kistje, dat steeds kleurrijker werd. Ik koos voor een groen hart, als teken van hoop in de duisternis. De dame die de viering in goed banen leidde, had uitdrukkelijk gevraagd om na het achter laten van de hartjes, de zaal te verlaten en geen afscheid te nemen van de zwaar getroffen ouders. Wat ik volkomen begrijp.
De collega’s en ik bleven nog even bij elkaar staan op de parking, maar de woorden ontbraken ons. Wat zegt een mens op zo’n moment? Ik kan alleen maar hopen dat onze collega wat steun heeft kunnen putten uit onze aanwezigheid.
Toegegeven de sfeer, het uitzicht en het eten bij Lila29 zijn werkelijk fenomenaal. Een fijne plek dus voor onze zomerse afdelingslunch, om na te praten over de voorbije vakanties en nog even de pauzeknop in te drukken voordat het najaar in alle hevigheid zal losbarsten. Maar 4,5 euro aanrekenen voor drie minuscule stukjes zwart brood met wat hummus, dat is er toch lichtjes over. In een restaurant van dit niveau, waar je 38 euro betaalt voor een menu van twee gangen zou je toch mogen verwachten dat het brood gratis is. Volgende keer neem ik mijn eigen brood mee!
With the best colleague! Alleen jammer dat de sushizaak waar we wilden gaan lunchen gesloten was wegens vakantie (niet dat het hen niet gegund is). Zo belandden we bij Khai Mook, een Thaise street food zaak. De pad thai was zeker lekker, maar echt gezellig zitten was het niet meteen. Al maakte het uitstekende gezelschap van mijn collega dat natuurlijk meer dan goed!
Om de eerste werkdag terug op kantoor na een geweldige vakantie toch nog een beetje het vakantiegevoel te behouden, zei ik volmondig ja toen mijn collega’s me vroegen of ik zin had om hen tijdens de middagpauze te vergezellen naar de tentoonstelling Khorós van Berlinde De Bruyckere in Bozar. Ik had al veel afbeeldingen van haar werk gezien, Berlinde De Bruyckere is uiteraard een gevestigde naam, maar het was de eerste keer dat ik in direct contact met werken van haar kwam. Khorós is de eerste grote solotentoonstelling van Berlinde De Bruyckere. En amai, indrukwekkend. Ook het productieproces achter de werken is bijzonder fascinerend. De kunstenares gebruikt materialen zoals textiel, dierenhuiden, haar, takken en metaal door mekaar. De meeste van haar werken stralen een soort melancholie uit die bij de keel grijpt. Knap.
Deze voormiddag moest ik in Oostende zijn voor een belangrijke vergadering. Wat mij de gelegenheid gaf het aangename aan het nuttige te paren. Een oud-collega en zijn vriendin hebben immers een studio in Oostende en ze zijn tegenwoordig vaker in Oostende dan in hun stulpje in Bierbeek. Dus stuurde ik een berichtje of we ‘s middags na mijn vergadering samen konden lunchen. En hoera: dat paste voor hen. Meteen een halve dag verlof in mijn agenda gepland!
Ik maakte kennis met een bijzonder fijne lunchplek: Lizette & Lucien, een plek waar jongeren, adolescenten en volwassenen met een beperking meewerken in de zaak. Onze bestelling werd opgenomen door een bijzonder vriendelijke jongeman met een verstandelijke beperking. Heel fijn dat deze mensen de gelegenheid krijgen om op deze manier hun steentje bij te dragen aan de samenleving. Het werkplezier spatte er vanaf. En de quiche met slaatje en soep mocht er ook zijn! Aanrader!
Na deze lekkere lunch hadden we nog een klein plekje over voor het dessert: heerlijk huisgemaakt ijs van ICE ICE AMY met ingrediënten afkomstig van lokale leveranciers. ICE ICE AMY is een passieproject van Amélie Cobbaert, een burgerlijk ingenieur scheikunde. En ik kan bevestigen: een ijsje van ICE ICE AMY is absoluut een omweg waard. Smullen!
Als afsluiter van de namiddag troonden mijn oud-collega en zijn vriendin mij mee naar hun stulpje op de dijk van Oostende. Mijn oud-collega had nog allerlei lekkers voorzien: bubbels en verse aardbeien, maar ik kon helaas niet lang blijven, omdat ik ‘s avonds had afgesproken met een vriendin in Leuven. En tja, de rit met de tram naar het station van Oostende in combinatie met de treinrit Oostende-Leuven maakte dat ik natuurlijk wel even onderweg was. Ik kijk nog steeds reikhalzend uit naar de uitvinding van de teleportatie!
Volgende keer hoop ik alvast langer te kunnen genieten van het uitzicht op het gezellige balkon van mijn oud-collega en zijn vriendin!
Na een halve teamdag in Mechelen spoorde ik terug naar Brussel voor het afscheidsfeest van een collega uit het managementcomité. De grote baas had mij gevraagd om een woordje te doen, dus het was belangrijk dat ik op tijd was voor het feest. Mijn speech werd goed onthaald (met dank aan de assistentie van ChatGPT) en ik zag dat de afscheidnemende collega oprecht ontroerd was.
Persoonlijk vind ik het heel jammer dat deze collega vertrekt, want wij zaten vaak op dezelfde lijn in het managementcomité en het voelt wel een beetje alsof ik een bondgenoot verlies. Tegelijkertijd ben ik blij voor haar, want ik wist dat ze al een tijdje uitgekeken was op haar huidige functie. Heel knap ook dat ze zich op haar zestigste nog in een nieuw avontuur stort. En wat voor één! Ze komt aan het hoofd te staan van een organisatie die veel groter is dan de onze.
Het werd alleszins een gezellig afscheid met fijne babbels en een lekker afscheidscadeautje dat ik met plezier zal opdrinken!
Op deze prachtige zomerse julidag spoorde ik samen met wat collega’s naar Mechelen voor de teamdag van één van de vier teams in mijn afdeling. Ik probeer als afdelingshoofd zoveel mogelijk deel te nemen aan de jaarlijkse teamdagen, omdat mij dat de gelegenheid geeft om mijn collega’s op een informele manier wat beter te leren kennen. Iets waar in tijden van thuiswerk niet meer zoveel gelegenheid toe is.
In Mechelen hadden we met gans de groep afgesproken voor de ingang van het station van waaruit we te voet naar het vertrekpunt van de bootjes wandelden. De zon scheen volop en het schittterende weer maakte dat iedereen behoorlijk goed gezind was. De boottocht op de Dijle dwars door Mechelen was dan ook een groot succes.
Na de boottocht wandelden we verder naar Sjarabang, een inclusief creatief atelier, dat kunst- en cultuurparticipatie van mensen met een verstandelijke of meervoudige beperking bevordert. We genoten er van een lekkere broodjeslunch met een slaatje.
Omdat ik al om 16u terug in Brussel moest zijn voor het afscheidsfeest van een dierbare collega, kon ik helaas niet deelnemen aan het ganse namiddagprogramma. Gelukkig waren mijn collega’s zo vriendelijk om mij bij de eerste groep van 12.30u in te delen, zodat ik toch nog het Kunstuur kon meepikken. Ondertussen heb ik al een paar keer kunnen genieten van dit concept en ik blijf het een aanrader vinden. Ideaal ook voor mensen die niet echt frequente museumbezoekers zijn, maar toch wat willen bijleren over de Belgische schilderkunst.
Na het bezoek aan het Kunstuur nam ik afscheid van mijn collega’s en wenste hen nog een inspirerende namiddag toe. Ik wist dat ze aan de slag zouden gaan met verf om een eigen schilderij te creëren en vond het stiekem wel jammer dat ik daar niet bij kon zijn. Maar kijk, een mens kan nu eenmaal niet op twee plekken tegelijk zijn. Dus wandelde ik braaf naar het station van Mechelen om van daaruit naar Brussel te sporen.
