Ultimas 2024

Gisteren carpoolde ik samen met een bende collega’s uit Leuven naar den Oven in Boom voor de uitreiking van de Ultimas 2024. De uitreiking had een facelift gekregen, waardoor de nadruk veel meer kwam te liggen op de bekendmaking van de winnaars in aanloop naar de show, dan op de show zelf. Een begrijpelijke beslissing om de schwung in de show zelf te houden, maar als neveneffect had dit wel dat, naar mijn aanvoelen, de winnaars niet voldoende tijd hadden om zelf een woordje te zeggen op het podium. De ene na de andere winnaar kwam het podium op, om datzelfde podium vervolgens na een minuut of vijf alweer te verlaten. Ik geraakte zowaar het overzicht kwijt.

Zullen me bijblijven:

Het prachtige muzikale nummer aan het begin van de show:

Lieke De Vry, winnares Circus die haar steun betoonde aan het Palestijnse volk:

De charmante jongedame in het blauwe bloemenkleedje van PLEK35, de makers van de Ultima award, die de awards mocht overhandigen:

Het stijlvolle pak van Gaea Schoeters:

Minister van Cultuur Gennez, die het publiek moeiteloos op haar hand kreeg:

De oververdiende publieksprijs voor de tentoonstelling Emile Claus. Prins van het Luminisme in het Museum van Deinze en de Leiestreek (mudel). Daarmee liet deze tentoonstelling commerciële initiatieven zoals Bart Peeters Deluxe 2024 in de Lotto Arena en Tien Om Te Zien, De Musical (Studio 100) achter zich.

Marijke Pinoy, die de Ultima voor Algemene Culturele Verdienste kreeg. Wat een ongelooflijk slimme en welbespraakte dame!

Alle winnaars op een rijtje:

Het lekkere, volledig vegetarische eten van EetClusief:

De boot van Boom:

Het was alleszins een supertoffe avond met fijne gesprekken in een mooi kader. Heel dankbaar dat ik de gelegenheid heb om naar zulke fijne events te gaan. Alleen jammer dat de locatie in Boom niet met het openbaar vervoer te bereiken was.

Eindigen in stijl

Na de laatste vergadering van het programmabureau, dat ik een paar jaar met veel plezier heb voorgezeten, had ik een feestelijke drink voorzien. Kwestie van de leden van mijn programmabureau te bedanken voor de fijne samenwerking en te klinken op een succesvolle verderzetting van het werk onder een andere vlag. Een beetje bitterzoet, dit afscheid, want ik was er stiekem altijd een beetje trots op te kunnen zeggen dat ik voorzitter was van het programmabureau digitale dienstverlening. Zelfs al moet ik toegeven dat de term ‘programmabureau’ bij sommige collega’s de wenkbrauwen deed fronsen.

Inspiratiesessie Leiderschap

Deze ochtend woonde ik samen met mijn collega-leidinggevenden een inspiratiesessie over leiderschap bij van Katleen De Stobbeleir van de Vlerick Business School. En alhoewel veel van de aangesneden onderwerpen niet nieuw voor mij waren, was ik zeer blij met deze boeiende opfrissing.

Het betoog van Katleen De Stobbeleir zat goed ineen en ze slaagde er moeiteloos in de concepten op een heldere manier uit te leggen. Ze wist de aandacht van het publiek vast te houden door interactieve intermezzo’s in te bouwen. Naar mijn mening is het erg belangrijk om af en toe stil te staan bij je eigen leiderschap en hoe je de dingen aanpakt. Blij dat mijn bedrijf daar ook zo over denkt.

Opening kunst- en wetenschapsroute KU Leuven

And So, Change Comes in Waves

Dat is de titel van de gloednieuwe kunst- en wetenschapsroute ter ere van het zeshonderdjarig bestaan van de KU Leuven.

Samen met een aantal collega’s woonde ik in de promotiezaal van de universiteitshal de academische zitting ter gelegenheid van de feestelijke opening van de kunst- en wetenschapsroute bij. De sfeer in de zaal zat goed en het was een waar plezier om te kunnen delen in het enthousiasme van de mensen die hun schouders onder dit project gezet hebben.

Na de acadeamische zitting was het tijd voor een feestelijk hapje en een drankje. Het mag gezegd: de catering was bijzonder lekker.

Ik had mij ingeschreven voor de rondleiding in Heverlee en moest daarom rond 20u afscheid nemen van de lekkere catering om plaats te nemen in de shuttlebus naar Heverlee.

Bij valavond kregen we van onze gids en één de kunstenaars zelf meer uitleg bij het kunstwerk Dwaaltuin van Gijs Van Vaerenbergh. Het zal nog een paar jaar duren eer dit kunstwerk volledig dichtgegroeid zal zijn, dus ik ben benieuwd naar het uieindelijke resultaat. Ik vond de constructie in Cortenstaal op zich al de moeite.

Vervolgens kregen we een toelichting van Sammy Baloji over zijn werk Kibawa’s Little Boy. Deze sculptuur toont een gespleten uraniumkristal en verbindt historische uitbuiting met hedendaagse geopolitiek. Heel interessant om te vernemen dat in Katanga, de grondstofrijke provincie in Baloji’s geboorteland Congo, vandaag de dag lithium en kobalt ontgonnen worden voor technologische toepassingen, waarvan vooral het westen de vruchten plukt. Begin 20ste eeuw werd in Katanga, met medewerking van de Belgische autoriteiten, ook uranium gewonnen – waaronder het uranium dat gebruikt werd voor de eerste atoombom, Little Boy, die op Hiroshima werd gedropt. Food for thought.

De zon ging onder en de shuttlebus bracht ons gezelschap terug naar de Universiteitshal. Alwaar ik nog een bordje asperges op zijn Vlaams kon scoren en wat dessertjes.

Als afsluiter van de avond, wandelde ik samen met mijn collega naar het station van Leuven, zodat ze tijdig haar trein naar Gent kon halen.

Ik kijk er alvast naar uit om in de toekomst de andere werken van de kunst- en wetenschapsroute in meer detail te ontdekken.

Receptie voor een halfbakken succes

Deze namiddag werden mijn collega’s en ik door één van de opdrachtnemers van een belangrijk IT-project getrakteerd op een kleine receptie om het succesvol afronden van het project te vieren. Aangezien het een lang en moeilijk proces was en het project ergens in de helft door een eigen interne medewerker moest rechtgetrokken worden, had ik een dubbel gevoel bij deze receptie. Zeker omdat we nu nog maar de eerste mijlpaal bereikt hebben en er nog heel veel tijd en energie zal moeten geïnvesteerd worden om deze IT-toepassing effectief te laten renderen.

Maar goed, halfbakken successen mogen ook gevierd worden, nietwaar? En ik bleef zelfs langer hangen dan oorspronkelijk gepland. Gelukkig waren er zoveel hapjes dat ik geen nood meer had aan een avondmaal.

Onderweg van ons kantoorgebouw naar Brussel-Noord werd ik overvallen door een stevige regenbui. Gelukkig was het warm genoeg zodat dat dikke regendruppels die mijn kleren doorweekten mij niet echt konden deren. Terug op ons appartement werd ik als afsluiter van de avond nog getrakteerd op een dramatische zonsondergang. Een voorbode voor de verderzetting van dit project?

Business diner bij BÚN

Deze avond speelde ik gastvrouw voor een groep externen aan wie ons bedrijf een belangrijke evaluatietaak had uitbesteed. Om het gezelschap te bedanken voor hun inzet hadden wij hen uitgenodigd voor een afsluitend etentje bij BÚN, Vietnamese keuken van niveau met lokale ingrediënten bereid. Ik schudde zelfs een ietwat geïmproviseerd dankwoord uit mijn mouw.

Het eten dat we met veel liefde geserveerd kregen was uitstekend en het gezelschap praatte open en eerlijk over de opgedane indrukken van de voorbije weken. Bijzonder boeiend en interessant om hun analyse te horen. Stof genoeg om verder mee aan de slag te gaan, alleszins.

Hieronder een kleine impressie van wat er op ons bord passeerde. Alleen jammer dat we geen overzichtje kregen van de gangen die geserveerd werden.

Lekkere lunch

Een managementvergadering van meer van vijf uur heeft als (enige) voordeel dat we ‘s middags een bijzonder lekkere lunch voorgeschoteld krijgen, inclusief decadent dessertje. Al moet ik zeggen dat ik toch altijd wat groggy ben na zo’n marathonvergadering.

Reünie bij Strofilia

Deze avond hadden mijn drie collega’s en ik afgesproken met ons voormalig afdelingshoofd, de dame wiens positie ik in 2021 heb overgenomen toen ze de laatste twee jaar van haar carrière voor een andere jobinvulling koos.

Het was niet echt makkelijk om een datum te vinden die voor iedereen paste, want die gepensioneerden van tegenwoordig hebben zo mogelijk een nog drukkere agenda dan werkende mensen.

Uiteindelijk vonden we een geschikt moment en zo kwam het dat we deze avond met vijf vrouwen aan een mooie ronde tafel konden genieten van de lekkere Griekse mezze van Strofilia, vergezeld van een glaasje Griekse wijn, uiteraard.

De ober gaf met veel plezier uitleg bij de mezze op de kaart. Hij suggereerde om te starten met dips (tarama, tzatziki en pikante feta) en vis en vervolgens als hoofdgerecht de gegrilde groenten en vlees te bestellen.

Het leuke aan dit concept is dat je van alles wat kan proeven. Elke mezze was om duimen en vingers af te likken, maar mijn persoonlijke favoriet waren de gegrilde inktvis en de kavourmas (rundvlees met kruiden met artisanale pasta en verse schapenkaas).

Een aanrader voor liefhebbers van de Griekse keuken.

Uitwuiffeestje na workshopdagje

Na een workshopdagje waarin ik mij samen met mijn collega’s van het management en de directeurs boog over een nieuw systeem voor de jaarlijkse evaluatie van onze medewerkers, sloten we de dag af met een drankje en een hapje ter ere van onze directeur communicatie die binnenkort andere oorden opzoekt.

Ik heb samen met haar nog in 2018 de initiële opleidingen voor de nieuwe directeurs gevolgd, dus toch wel het einde van een tijdperk. Ik wens haar alvast veel succes toen in haar nieuwe job en ben er zeker van dat we elkaar nog tegen zullen komen. Het is immers een heel kleine wereld.

Babybezoek in Brussel

Deze avond nam ik samen met een collega van ons kantoorgebouw de bus naar een stukje Brussel waar ik tot op heden nog nooit was geweest. Doel van ons bezoek was het bewonderen van de prachtige baby van mijn collega en zijn partner. De baby was echt een dotje. Hij heeft de hele avond werkelijk geen kik gegeven en liet zich gewillig vastpakken door mijn collega’s. De twee papa’s zagen er trouwens ongelooflijk goed uitgeslapen uit voor twee kersverse ouders. Zelden zo’n relaxte ouders gezien na de geboorte van hun eerste kind. Mijn collega en zijn partner toverden zonder problemen heerlijke hapjes op tafel en stelden vervolgens voor om wat pizza’s in de oven te schuiven en samen avond te eten, ons verzekerend dat het helemaal geen moeite was. Een aanbod dat ik uiteraard graag aan nam!

Na de baby voldoende bewonderd te hebben, nam ik afscheid van de stralende papa’s en nam ik vervolgens de bus naar Brussel-Centraal, omdat dit een kortere busrit was dan die naar Brussel-Noord (ik ben niet bepaald een fan van de bus). Ik was spijtig genoeg even vergeten dat er in de omgeving van Brussel-centraal werken zijn, waardoor de bus tijdelijk niet meer vlak aan Brussel-Centraal stopt en ik dus een sprintje uit mijn vermoeide voeten moest persen om nog tijdig de trein te halen. Wat mij lukt met een minuut speling. Oef!

Yet Another Blog

Life on my side

werk