Pensioneringsfeestjes zijn hip!

Gisteren was ik te gast op een pensioneringsfeestje van een collega die na jaren trouwe dienst afscheid nam van het werkleven. Toegegeven, in het verleden botste het zo nu en dan tussen ons, maar ondertussen zijn de plooien gladgestreken en is er sprake van wederzijdse appreciatie. Ik was dan ook erg vereerd een uitnodiging voor het feestje te krijgen en ik moet zeggen dat ik erg onder de indruk was van de boeiende loopbaan van het feestvarken. Heel knap hoe ze haar emoties overwon en als allereerste spreker van de namiddag met licht trillende stem de spits afbeet. Behoorlijk a-typisch, dat wel, maar ik begrijp dat zij de enige persoon was om zo’n gevarieerde carrière met de juiste nuances te overlopen. Daarop volgden nog een paar prachtige speeches, waarin ook een beetje de draak gestoken mocht worden met haar taalpurisme. Het allermooiste was toch wel het lied dat alle aanwezigen gezamenlijk aanhieven te harer ere, begeleid door twee muzikale collega’s op de gitaar.

Daarna werd er druk nagebabbeld met een glaasje biologische cava en wat hapjes. Wel jammer dat de cateraar het een beetje liet afweten: de hapjes waren erg lekker, maar helaas waren er veel te weinig hapjes. Ik sprak kort even met één van de organisatoren en die was niet te spreken over het schrale aanbod. Een kleine valse noot op wat verder een schitterend feest was. Benieuwd of ooit in de verre toekomst mijn collega’s ook zo lovend over mij zullen spreken wanneer ik met pensioen ga.

Regelsystemen en de Panamapapers

Na het lezen van deze titel vragen jullie je ongetwijfeld af wat in godsnaam de link is tussen de Panamapapers en de regelsystemen. Een terechte vraag, want vóór de pensioneringsviering van mijn baas zou ik er mij ook niets bij hebben kunnen voorstellen.

Normaal gezien is het bij ons bedrijf de gewoonte dat de collega’s de pensioneringsviering organiseren voor de gepensioneerde. Mijn baas is echter een speciaal geval. Van bij het begin was het duidelijk dat hij de regie van zijn afscheidsviering zelf in handen zou nemen. Hij had een duidelijk beeld voor ogen en wenste daar niet van af te wijken. Wij stonden erbij en keken ernaar.

Maar kijk, de strakke regie leverde een mooi resultaat op. Na een uitgebreide verwelkoming (inclusief een lange lijst verontschuldigingen), gaf journalist Kristof Clerix ons wat meer inzicht in het journalistieke werk dat voorafgegaan was aan de wereldwijde publicatie van de panamapapers. Kristof Clerix was een uistekend spreker, al moet ik zeggen dat zijn discours me niet bepaald hoopvol stemde. Het is idd prachtig dat de vierde macht erin slaagt zulke schandalige misdrijven aan het daglicht te brengen, maar het blijft een feit dat mensen met veel geld er altijd in zullen slagen de regels om te buigen in hun voordeel.

Na de zeer boeiende lezing volgde nog een korte vragenronde en daarna was het de beurt aan mijn baas. Hij had duidelijk veel werk gestoken in zijn afscheidsspeech. Het begin was een beetje dark and gloomy met verwijzingen naar de vervolging van holebi’s door de nazi’s tijdens de tweede wereldoorlog, maar gelukkig volgden daarna wat foto’s van zijn kindertijd, zijn ouderlijke huis en de allereerste auto die zijn ouders in hun bezit hadden.

We reisden mee door zijn kindertijd, over zijn adolescentie naar zijn universiteitsjaren en tot slotte konden we een blik werpen op zijn doctoraatsthesis volledig geschreven in LaTeX en met als onderwerp regelsystemen. De laatste keer dat ik te maken had met regelsystemen dateert uit de tijd dat ik nog voor burgie studeerde. Maar de parallel die mijn baas trok tussen een technisch regelsysteem en een goed functionerende democratie waarbij een belangrijke rol voor de pers is weggelegd, kon ik zeker volgen. De conclusie dat we moeten vechten voor het behoud van onze vrijheden en streven naar een democratie waar iedereen gelijk behandeld wordt, kan ik enkel onderschrijven.

Verder onthoud ik nog deze schitterende quote: ‘je moet niet verwerken wat het leven je voorschotelt, je moet het bewerken’. Een zin waaruit ik zeker inspiratie kan putten.

Na de speech doorbraken we even de strakke regie en gaf ik samen met twee andere collega’s onze cadeaus af. Een vette bon van 550 euro van de INNO, een fles chique champagne en een prachtig boeket bloemen.

IMG_0217[1]

Na een kort muzikaal intermezzo op de piano was het dan tijd voor de receptie. Een fijne gelegenheid om bij te praten met heel wat oud-collega’s die allemaal een uitnodiging hadden ontvangen. We dronken een glaasje schuimwijn en genoten van het volledig vegetarisch buffet. Lekker en ecologisch verantwoord.

We klonken op het einde van een tijdperk en wensten onze baas een deugddoend pensioen toe. Hopelijk slaagt hij erin de komende jaren op een passende manier in te vullen, want ik kan me voorstellen dat het niet eenvoudig is om een nieuwe zinvolle tijdsbesteding te vinden voor iemand die zich zodanig identificeerde met zijn job als mijn baas.

Alweer een afscheidsfeestje

Het lijkt wel alsof ik dit najaar niets anders gedaan heb dan van het ene naar het andere afscheidsfeestje hollen (en het jaar is nog niet gedaan, er komt er nog eentje aan). Het afscheid op vrijdag 11 december was echter heel bijzonder: ons bedrijf nam afscheid van de grote baas die na bijna tien jaar aan het roer gestaan te hebben vanaf 1 januari 2016 van een welverdiend pensioen mag genieten.

Als de kapitein het schip verlaat, zorgt dat natuurlijk altijd voor een zekere deining. Onze huidige baas heeft zo haar voor- en tegenstanders (die bleven dan ook ostentatief weg van het feestje) en ze had zeker haar kleine kantjes en gebreken (zoals iedereen), maar persoonlijk heb ik altijd goed met haar samen gewerkt. Heel symbolisch ook dat net op het afscheidsfeestje bekend werd gemaakt wie haar opvolger zou worden. Ben benieuwd of deze opvolger erin zal slagen een frisse wind door ons bedrijf te laten waaien. Een nieuwe dynamiek kunnen we wel gebruiken na de veranderingen van de laatste maanden.

Het feest startte al om 14u met een receptie op het gelijkvloers van ons gebouw. Na een veel te lang uitgerekt stuk met slechte filmpjes, een quiz en een speech waar maar 25% van de aanwezigen effectief naar luisterden, konden we eindelijk gewoon babbelen met de collega’s. De (niet zo geweldige) cava werd gul bijgeschonken, maar de gepresenteerde hapjes konden mij minder bekoren (broodjes met americain en peperkoek met kaas, bah). Het gezelschap was daarentegen weer geweldig! Ik heb het hier al vaak geponeerd, maar bij deze val ik nog eens in herhaling: mijn collega’s zijn geweldig.

Rond een uur of vijf werd de receptie afgesloten en zetten we met een beperktere groep het feest verder in Scott’s Bar. Onze groep was een beetje te groot om met z’n allen samen te kunnen zitten, maar na wat aandringen van mijn kant mochten we dan toch naar het eerste verdiep verkassen alwaar we plaats konden nemen in zeer toffe zeteltjes. Er was op het eerste verdiep blijkbaar één of andere gespreksgroep aan de gang voor anderstaligen die Nederlands wilden oefenen. Geen probleem, die namen we gewoon gezellig op in ons midden.

Met de echte die hards (een groepje van een man of tien, mijn telkunsten waren toen al niet meer zo geweldig) zakten we daarna af naar de Monk. A pleasant time was had by all!

Zo rond tien uur besloot ik toch maar uit te kijken naar een trein richting Leuven, want zaterdagochtend stond er een luistertest Spaans op het programma. Kwestie van toch met voldoende slaap (zij het met een lichte kater) aan de eerst test van ‘t semester te beginnen.