Het enige lichtpuntje in deze lange, zware werkdag: de spaghetti bolognese van Hello Fresh die mijn vriend op tafel toverde. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat we allebei vergeten waren de gerechten aan te passen, want anders zou ik deze spaghetti wellicht vervangen hebben door een ander gerecht, maar kijk, een onverwachte meevaller. Een simpele spaghetti kan al eens smaken en ik apprecieerde de grote kom sla die bij dit gerecht hoorde.
Deze zondag hadden mijn vriend en ik voor het eerst sinds lang een cambio gereserveerd. Van de Nationale Veiligheidsraad mogen we onze bubbel versmelten met één andere bubbel, dus maakten we van de gelegenheid gebruik om naar Limburg af te zakken voor een bezoek aan mijn pas verhuisde broertje en zijn vriendin én mijn vader, die vlak naast de nieuwe woning van mijn broer woont. Aangezien mijn broer en zijn vriendin lang bij mijn vader ingewoond hebben in afwachting van de afwerking van hun nieuwbouw, behoren zij tot één en dezelfde bubbel. Kwam dat goed uit voor ons!
Uiteraard had mijn vader taart voorzien. Een zondags bezoek in Limburg zonder taart, dát zou pas heiligschennis zijn! Het voelde vreemd aan om elkaar na al die tijd weer in het echt te zien en de gesprekken draaiden natuurlijk voornamelijk rond corona en de obstakels die dit virus opwerpt. Kussen of aanraken was er uiteraard niet bij, maar het deed me plezier om te zien hoe mijn broer ons trots een rondleiding gaf door zijn nieuwe woonst, met de superstrakke deuren én het meest fancy toilet van België (uiteraard niet van Japan, daar zijn de toiletten nog véél fancier.)
Mijn vriend en ik brachten de ganse namiddag door in onze uitgebreide bubbel om vervolgens terug naar Leuven te keren. We waren nét te laat om de Hello Fresh box in ontvangst te nemen, gelukkig had de bezorger deze achtergelaten in de inkomhal. Wel vervelend dat die boxen altijd zo vroeg op de avond geleverd worden (meestal tussen 17u en 18u). Het is elke zondag haasten om vóór de levering thuis te zijn. Maar goed, voor de prijs van zo’n box mogen we uiteraard niet klagen.
Voor het avondmaal maakten we het ons gemakkelijk. Ik bestelde opnieuw asperges bij Van De Weyer, terwijl mijn vriend koos voor de iets exotischer chicken tikka masala.
Oja, we zijn ook aan een nieuwe puzzel begonnen!
Mijn vriend en ik blijven ons best doen om de lokale horeca te ondersteunen. Zo genoten we zaterdag van een heerlijke halve kreeft als voorgerecht en gegrilde tarbot, cannelloni van spinazie en venkelzaad met beurre blanc van Verjus als hoofdgerecht van restaurant EED, Leuvens jongste sterrenrestaurant. Het enige wat we ons beklaagden: dat we geen dessert besteld hadden om de laatste gaatjes te vullen…
Deze ochtend legden we de laatste hand aan onze puzzel.
Heel bizar: we hadden een stukje te veel. Vermoedelijk is er dus ergens iemand op de wereld die een stukje te weinig heeft. If that’s you, please let us know!
‘s Middags trakteerden we onszelf op een gezonde take-away lunch van Noordoever. Ik geniet nog steeds volop van het aspergeseizoen, dus mijn keuze was snel gemaakt: een aspergesalade voor mij, alstublieft! Aangezien mijn vriend een aversie heeft van de typische geur die je urine krijgt na het eten van asperges, hield hij het bij een pastasalade. (Pech dat hij met mij samen is, dus.)
In de namiddag deden we de volledige Vlierbeekwandeling, waarvan ik vorige week een stukje verkende. Echt fijn dat we in Leuven en omgeving zoveel mooie, groene plekje om te wandelen hebben.
Enkele grappige straatnamen die we tijdens onze wandeling op de Kesselberg tegen kwamen:
We waren nét op tijd terug om onze afhaalmaaltijd bij EED op te halen. Waarover meer in een volgende blogpost!
Derde keer, goede keer? Het lijkt erop. Op de quinoasalade met kip, feta, tomaatjes en pompoenpitten viel weinig aan te merken. Lekkere combinatie van smaken en mijn vriend en ik hadden allebei het gevoel iets gezonds gegeten te hebben. Dat compenseerden we dus met een heerlijk ijsje van Decadenza. Helaas ontsnapte een beetje chocolade-ijs aan mijn lepeltje. Gelukkig passeerden we voor een babbel op anderhalve meter bij Goofball en haar echtgenoot, die zo vriendelijk waren mij erop te wijzen dat mijn helblauwe jas nu versierd was met een grote bruine vlek. Blijkt dat citroendoekjes heel goed werken om vlekken te verwijderen. Met dank aan onze vrienden om mij onbevlekt over straat te laten lopen!
Nog wat fotootjes van Leuven bij valavond:
Na onze eerste, voor verbetering vatbare ervaring met Marley Spoon, volgende vanavond de herkansing. Op het menu: Midden-Oosterse kiptraybake met frisse citroen-tahinsaus. Dat klonk alvast veelbelovend. Hopelijk dekte de vlag de lading een beetje.
En ja, het was niet slecht, maar als we geen tussentijdse check gedaan hadden op de groenten in de oven, dan waren ze er zeker zwartgeblakerd uit gekomen. De vermelde baktijd op het recept was veel te lang. De groenten waren al iets te hard gebakken toen we ze eruit haalden, waardoor we de laatste stap van het recept, het toevoegen van de kip aan de ovenschotel, noodgedwongen moesten overslaan. Maar dit gerecht met de smakelijke citroen-tahinsaus was alleszins beter dan het vorige!
Deze woensdagmiddag arriveerde onze allereerste Marley Spoon maaltijdbox. Een kennis liet me via facebook messenger weten dat ze mij een gratis proefabonnement op Marley Spoon mocht aanbieden. Aangezien ik graag iets nieuws uitprobeer, zei ik meteen ja op haar voorstel. Trouwens, wie zegt er neen tegen gratis eten?
Jullie weten ondertussen dat mijn vriend de kok in huis is. Dus hij vloog er deze avond meteen in. Recept van de dag: saag paneer met chillitopping, jasmijnrijst en tomatensalsa. Ik ben een grote fan van de Indische keuken én spinazie, dus saag paneer leek me een ideaal gerecht om zelf thuis te maken. Helaas bleek dat je voor dit gerecht een staafmixer nodig had. Onze mixer hebben we echter weggegeven tijdens de verhuis naar Genève, omdat we die nooit gebruikten. Oh well, geen erg, ons gerecht zou er een beetje anders uitzien, maar niet gemixt zou onze saag paneer ook wel lekker zijn.
Helaas, de saag paneer bleek nogal flets van smaak. Niet meteen iets wat ik associeer met de Indische keuken, die zoveel heerlijke smaken combineert. Geen succes dus, dit gerecht. Jammer, hopelijk meer geluk met ons gerecht morgen!
Om 20u had ik een virtuele date met mijn Leuvense vriendinnen van het werk. Normaal gezien zouden we deze avond op bezoek gaan bij de vriendin die recent een kindje heeft gekregen en daarna samen iets gaan eten in één van de vele Leuvense restaurants. Helaas, het coronavirus gooide roet in het eten. Maar, kijk, dankzij Jitsi werd het toch nog een gezellige avond. We hadden elkaar zoveel te vertellen dat onze virtuele bijeenkomst bijna twee uur duurde. ik schonk mezelf een lekker glaasje witte wijn uit en we toostten samen op het feit dat iedereen gezond en wel was. En ja, nothing beats the real thing, maar echt, die twee uur vlogen voorbij. Zo blij dat ik deze dames tot mijn vriendinnen mag rekenen.
Puzzelvooruitgang:
Ook geleverd vandaag, de whisky die mijn vriend bestelde om onze voorraad aan te vullen:
De dagen in lockdown beginnen steeds meer op elkaar te lijken, maar dat neemt niet weg dat ik graag deze blog gebruik om een beetje reclame voor de Leuvense horeca te maken. Die mensen kunnen momenteel echt een duwtje in de rug gebruiken. Vanavond haalden mijn vriend en ik ons avondmaal af bij Het Moorinneken. En ik denk dat deze foto’s voor zichzelf spreken: de asperges waren heerlijk én supergemakkelijk om klaar te maken (au bain-marie!). Dit aspergeseizoen geniet ik echt volop van het ‘witte goud’! En mijn vriend was ook erg te spreken van zijn koude schotel met buffelmozzarella en Coppa. Die koekjes als dessert waren een fijne geste.
Puzzelvooruitgang:
En de obligate zonsondergang:
Het ontbijt in Hotel Central is iets minder overvloedig dan dat in Montreux, maar dat viel te verwachten. Gelukkig is er heerlijke Zwitserse kaas! We besluiten vandaag de stad achter ons te laten en een uitstapje te maken naar Mount Rigi. Helaas heeft mijn vriend mijn verkoudheid overgenomen. We zijn dus allebei niet in topvorm en het blijft belachelijk: lopen snotteren bij temperaturen van meer dan 30 graden.
Mount Rigi bereiken is een hele expeditie op zich. Om 10.25u nemen we vanuit Luzern de boot naar Vitznau en vanuit Vitznau nemen we de tandradbaan naar het station Rigi Kulm. Rigi Kulm bevindt zich op 1748 meter boven de zeespiegel.
Ondertussen is het middag, maar honger hebben we nog niet (die Zwitserse kaas vult stevig). We drinken een appelwijn in het lelijke self service restaurant met het prachtige uitzicht en smeren ons goed in tegen insecten. We beklimmen de grote zendmast die vlak langs het self service restaurant en zijn beiden onder de indruk van het prachtige panorama dat zich aan onze voeten uitstrekt.
Tijd om de benen te strekken! We wandelen op het gemak terwijl we onderweg de schoonheid van de natuur in ons opnemen. We ontmoeten zelfs wat koeien met die zonder tegensputteren met ons op de foto willen.
Het middaguur is al stevig gepasseerd wanneer we een hongertje voelen opkomen. We komen terecht in Bärg Gnuss, een mooie berghut met vriendelijke personeel. Alleen was het een vergissing om minestrone te bestellen: de soep was gloeiend heet en koelde maar niet af omdat de buitentemperaturen zo hoog waren.
We wandelen tot aan Rigi Kaltbad-First, vooral gekend om wille van de prachtige Spa & Welness faciliteiten. We werpen een blik op de prachtige baden, maar hebben geen tijd om hier een paar uurtjes te verblijven. Misschien een ideetje voor een volgende keer!
Kwestie van zoveel mogelijk verschillende vervoermiddelen op één dag uit te proberen, nemen we de Weggis kabelbaan naar beneden. Het uitzicht (dat hadden jullie zeker niet verwacht) is alweer fabuleus. Beneden aangekomen, hebben we nog vijf minuten om de boot van 17.10u naar Luzern te halen. Gelukkig loopt de weg naar de boot bergaf. 😉 We halen het net, maar het is drummen om nog een plekje op de boot te veroveren.
Terug in Luzern vind ik dat het hoog tijd is voor een ijsje! Google beveelt ons Bachmann Gelateria am Quai aan. En wie ben ik om de wijsheid van Google in twijfel te trekken? We zoeken ons een plekje in het groene gras, terwijl het rondom ons gonst van de bedrijvigheid: het Blue Balls Festival is in volle gang en we zijn niet de enigen die in het gras van een ijsje zitten te genieten. Het is er het weer voor!
Voor het avondmaal kiezen we een typisch Zwitsers gerecht uit: sushi! Haha, neen, we hebben vandaag niet zoveel zin in een typisch stevig Zwitsers gerecht. Wat rauwe vis en rijst past beter bij de huidige temperaturen. We vinden een plekje op het terras van Sushi Negishi niet ver van ons hotel. Jammer dat het terras langs een drukke weg ligt, want de sushi is echt lekker en met wat moderne varianten (zwarte rijst en zo).
We sluiten de dag af met een whisky sour op het terras van de ons intussen vertrouwde Seebar. Het blijft voor mij opmerkelijk hoe slecht de Zwitserse service is. We moeten echt alle moeite van de wereld doen om de aandacht van één van de talrijke obers te trekken om onze bestelling te plaatsen.
Een groepje speelt op het podium voor de Seebar (yep, Blue Balls Festival), maar hun muziek kan me minder bekoren dan de zangeres van gisteren.
Aangezien we allebei ziek en moe zijn, houden we het bij één drankje en besluiten we vroeg te gaan slapen. Hopelijk voelen we ons morgen wat beter!
Lekker lang uitgeslapen vandaag en alhoewel ik zelf geen moeder ben en ook volstrekt geen ambities in die richting heb, zag ik er geen graten in mezelf en mijn vriend te trakteren op een heerlijke brunch van Convento Food ter ere van alle moeders op de wereld, voor wie het in deze periode ongetwijfeld nog harder zwoegen is dan gewoonlijk. Het brunchpakket van Convento Food was, naar goede gewoonte, erg copieus. Jawel, al het onderstaande heerlijks zat in één pakket:
Natuurlijk kregen we dat met z’n tweetjes niet op, dus bewaarden we een deel voor ‘s avonds.
Na de brunch probeerde ik mijn vriend te overtuigen om een wandeling in de buurt te maken, maar hij vond onze uitgebreide fiets- en wandeltocht van zaterdag al genoeg lichaamsbeweging voor één weekend. Geen erg, het is ook best leuk om in mijn eentje te gaan wandelen. Een fijne podcast in de oren en een externe batterij voor mijn iphone, meer heeft een mens niet nodig.
Ik inspireerde me voor mijn route op deze Vlierbeekwandeling, al liet ik de Abdij zelf links liggen. Ik was vooral onder de indruk van het prachtig stukje groen dat de Kesselberg bood. Ongelooflijk dat ik deze heuvel die zo dichtbij ligt, nog nooit eerder had beklommen. Een zeer mooie, en aangename plek, waar ik graag nog eens met mijn vriend naar terugkeer.
Op de terugweg langs het provinciedomein kwam ik een bekend koppel tegen met wie ik een praatje deed. De gespreksonderwerpen focussen zich tegenwoordig natuurlijk voornamelijk op de coronacrisis, maar het doet altijd deugd bekende gezichten te zien.
Voor het avondmaal aten we de overschotjes van de brunch en de risotto van Sud Sud Bistro op. We eindigden de dag met een aflevering van Westworld. Een serie met zeer sterke acteerprestaties, waarvan ik nog altijd twijfel of het verhaal mij nu aanspreekt of niet.
