Author: yab

Vrolijke vrijdag

Ik wilde dit weekend vertellen over wat ik vrijdag deed, maar die plannen kwamen in de verdrukking door wat ik zaterdag en zondag deed en niet deed. Toch vind ik dat vorige vrijdag memorabel genoeg was om er toch nog een kleine uiteenzetting aan te wijden.

Mijn belevenissen tijdens de werkdag sla ik gemakshalve over, niemand zal behoefte hebben aan nog eens wat gezeur over vergaderingen. Vrijdagavond was echter andere koek. We startten onze avond met een Mexicaans etentje in de Vera Cruz. Met de bonnen die ik elk jaar toegestuurd krijg voor mijn verjaardag was het een heel voordelig etentje. Zeker omdat we voor één keer de margarita-verleiding konden weerstaan. Niet moeilijk, we wisten immers dat we mojito’s in het vooruitzicht hadden.

Na een portie werkelijk voortreffelijke fajitas trokken we naar de openingsreceptie van de vereniging die op het gelijkvloers van onze appartementsblok huist. De lokalen waren al langer open, maar nu waren ze ongeveer volledig afgewerkt en alle bewoners van het gebouw hadden een uitnodiging gekregen. Jongens, dat was niet zo’n goeie beslissing. We werden bijna omvergestaard. Toegegeven, ik had een niet zo bescheiden décolleté aan, maar ik voelde me bepaald ongemakkelijk onder al die blikken van oude madammekes en meneren. Gelukkig was er de vriendelijke meneer van de radioclub die ons een privérondleiding gaf.

Van de ene rondleiding naar de andere. Na de tegenvallende receptie (geen druppel drank gezien), woonden we een paar straten verder een fijne pre-housewarmingparty bij. Al een geluk dat we zelf een flesje schuimwijn bijhadden, want de rumleverancier liet op zich wachten. 😉 Chic volk komt altijd te laat, nietwaar? Tijdens de rondleiding in het leuke huisje werd ons het geheim van de vastgeketende kelderbewoners verklapt. Handig om de was en de strijk gedaan te krijgen, naar het schijnt.

Toen dan eindelijk de drank samen met twee sympathieke bloggers gearriveerd was, begaf ik mij naar de keuken om met wat kunst- en vliegwerk mojito’s te maken. Help me eraan denken dat ik de volgende keer geschikte mojitoglazen meeneem én mijn eigen stampers. De icecrusher daarentegen bleek een geheel overbodig accessoire te zijn door de aanwezigheid van mini-ijsblokjes in plastic zakjes. Sorry alvast voor het plakkerig achterlaten van je keuken, werkmens.

Het was een supergezellige avond, met toffe gesprekken, nu en dan een nerderig zijsprongetje (ik pleit schuldig), steken boven en onder tafel en jawel, we mochten de sympathieke verovering van Kathleen in het echt bewonderen. We sloten de avond af met een paar spelletjes weerwolven. Duivels koppel Ntone en Greet kunnen in de toekomst, wat mij betreft, by default gelyncht worden. Volgens mij waren ze 75 procent van alle keren weerwolf. En toch bleven de mensen mij maar by default lynchen. Why? Why?

Indigestiezondag

Jawadde, ik denk dat ik na vandaag een paar dagen ga vasten. Het vreetfestijn begon deze namiddag met een tasje koffie (water voor mij, het vieze bruine goedje dat koffie heet, krijg ik niet binnen) en heerlijke gebakjes van Demeestere. Een vervroegde traktatie van mezelf voor mijn familie ter ere van mijn verjaardag, die ik op een ander continent zal vieren. Ik kreeg wat zakgeld voor de reis, een Dirkjan strip en het boek “De boekhandelaar van Kaboel” van Asne Seierstad cadeau. Die gebakjes van Demeestere zijn zo lekker dat je heel even vergeet (of doet alsof) hoeveel calorieën deze kleine kunstwerkjes bevatten. En eentje is geentje, nietwaar?

Na ons bezoekje aan het thuisfront, ging het richting schoonfamilie. Voordat ik er erg in had, lag er een gigantische berg pasta op mijn bord. Echt zo’n portie waar je met twee personen van kan eten. Het was erg lekker en als beleefde gast wilde ik geen restjes op mijn bord achterlaten (stom, ik weet het). Na puffend het laatste beetje spaghetti binnengewerkt te hebben, kon mijn maag aan het verteerwerk beginnen. Maar dat was buiten het dessert gerekend. Pannenkoekjes met ijs en chocoladesaus. Normaal ben ik daar dol op, maar nu heb ik het op één minipannenkoekje met een beetje saus en helemaal géén ijs (onvoorstelbaar!) gehouden. Ik kon nog net pap zeggen.

Hmmm, had ik morgenochtend niet een ontbijtvergadering met koffiekoeken? Aiaiai, dat komt niet meer goed.

Spijbelen

Eigenlijk moest ik vanavond naar een verjaardagsfeestje in Antwerpen. Maar noch mijn vriend, noch ikzelf hadden er veel zin in. We zijn deze ochtend allebei opgestaan met een lichte verkoudheid (neus verstopt, nood aan zakdoekjes, u kent dat wel). Niets ernstigs, maar wel een reden om vanavond niet in een rokerig café tot superlaat in de nacht alcohol binnen te kappen. We willen superfit zijn voor onze Australiëreis, nietwaar. Het cadeautje dat we gekocht hadden voor de jarige, sturen we dan wel met de post op. Eens vroeg in bed kruipen zal deugd doen.

Mensensmokkel

Toen ik deze ochtend (ok, eerder middag) dit bericht in de krant las, was ik daar even niet goed van. Hoe wanhopig zijn mensen die zich voor de gigantische som van 20.000 euro op een beestachtige manier laten behandelen om toch maar hun land te kunnen verlaten? Worden ze met valse beloftes naar het buitenland gelokt? Denken ze dat het in het Westen een land van melk en honing is? Weten ze dan niet dat ze hier als uitschot behandeld zullen worden? De slechtste banen krijgen en een onzeker bestaan leiden in de illegaliteit?

20.000 euro, daar moet je toch al flink voor sparen om zo’n bedrag bijeen te krijgen. Waarschijnlijk moeten ze om aan dit bedrag te geraken in hun eigen land hun hele hebben en houden verkopen. En als ze dan hier als illegaal opgepakt worden, zet men hen gewoon op het vliegtuig terug naar huis. Helemaal berooid. Wat een klootzakken zijn het die op de kap van zulke mensen geld verdienen.

Te geef!

Nu ons appartement een totale facelift heeft ondergaan, vonden we het tijd eens een beetje orde te scheppen in de chaos die zich meester gemaakt had van de tweede slaapkamer. We hebben het één en ander verzameld om naar het Spit te brengen. Tijdens onze opruimactie stootte ik op een berg manga’s die ik eens van een collega gekregen heb, maar die na een eerste leesbeurt toch niet echt mijn ding bleken de zijn. De rest van de manga’s heb ik zelfs niet meer bekeken.

Nu dacht ik, misschien kan ik daar wel iemand van mijn lezers een plezier mee doen? Dus, als je een mangaliefhebber bent (of er eentje wil worden), stuur me dan een mailtje en dan bekijken we samen hoe deze manga’s tot bij jou geraken.

Dit zijn ze (klik op de foto om te vergroten):

De nieuwe lampen

De lamp die boven onze eettafel hangt:

Van deze lampen hebben we er vier (twee in de leefruimte, eentje in de keuken en eentje in de hal):

Dit eenzame spotje hangt in het halletje dat naar de wc en de badkamer leidt:

Dit is de lamp die wel al hadden gekocht voor de slaapkamer, maar die nog steeds niet opgehangen was:

En dit is de lamp in het toilet die voor licht zal zorgen tijdens onze eenzame afzondering aldaar:

Dit is de nieuwe lamp die we in de berging hebben laten installeren ter vervanging van de vorige lamp die te weinig licht gaf:

En last but not least, onze wc-rolhouder!

Tiens

Ik dacht dat ik morgen een vergadervrije dag had. Ja tarara, op een half uurtje tijd krijg ik twee vergaderverzoeken in de mailbox. Eentje voor in de voormiddag en eentje voor in de namiddag. Zo geraak ik nooit bijgewerkt!