Will Grayson, Will Grayson – John Green en David Levithan

Misschien was ik lichtjes overmoedig toen ik lang lang geleden op Amazon een ganse box met boeken van John Green kocht. Hoewel ik The Fault in Our Stars zeker goed vond, maakten de andere boeken die ik van hem las, heel wat minder indruk. Ofwel is het young adult genre niet echt iets voor mij. Want ja, who am I kidding: de jaren dat ik een young adult was, liggen ondertussen al lang achter mij. En de problemen van young adults lijken me tegenwoordig zo futiel (toegegeven, dat leken ze mij ook al toen ik zelf nog een tiener was, al die boyfriend drama, ik kreeg er toen al een punthoofd van). Wat niet wegneemt dat er heel veel jongvolwassenen met serieuze problemen worstelen.

Enfin ja, Will Grayson Will Grayson, deed me eerlijk gezegd weinig. Uiteraard heb ik weer erg genoten van de prachtige schrijfstijl van John Green en bij uitbreiding David Levithan, een auteur die ik niet kende. Maar ook hier weer knapte ik af op het onrealistische verhaal. Serieus, kan je je voorstellen dat in een doorsnee Amerikaanse school een über gay gefêteerd wordt omdat hij een musical opvoert? Laat staan dat hij überhaupt acteurs voor zijn stuk zou vinden. Ik vond het allemaal heel erg ver gezocht. En ook de aantrekkingskracht tussen de twee mannelijke hoofdpersonages vond ik weinig geloofwaardig. En dat geldt eigenlijk ook voor de vriendschap tussen de hetero Will Grayson en über gay Tiny. Ik zag het gewoon niet.

Er zitten nog twee boeken in de box: Looking for Alaska en An Abuncance of Katherines. Aangezien de boeken van John Green lezen als een trein, zal ik niet nalaten ze allebei te lezen. ‘t Is dat ik John Green zo’n toffe mens vind. 😉

El amante japonés – Isabel Allende

Voor het tweede semester Spaans mochten we voor de verplichte lectuur kiezen uit een lijstje van vijf boeken. Omdat ik vroeger een grote fan was van de boeken van Allende besloot ik me aan haar meest recente roman te wagen. Dat de titel verwees naar één van mijn favoriete landen op deze aardbol was een bijkomend pluspunt.

En ik werd niet teleurgesteld. Wat een prachtig boek. Misschien een tikkeltje sentimenteel, maar dat mag wel eens, zo af en toe. Het verhaal draait rond de kranige Alma, een joodse vrouw van Poolse afkomst die als kind vlak voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog door haar ouders op een boot naar de VS wordt gezet waar haar oom en tante wonen. Haar ouders komen om in de concentratiekampen van de nazi’s en haar broer verongelukt met zijn vliegtuig van de RAF.

Het boek vertelt het leven van Alma aan de hand van flashbacks. Terwijl we Alma door de gracieuze zinnen van Allende zien uitgroeien tot een kranige vrouw die door het leven niet gespaard werd, komen we met mondjesmaat meer te weten over het nevenpersonage Irina, een Moldavisch meisje dat werkt in het rusthuis waar Alma verblijft. Terwijl de vriendschap tussen beide vrouwen groeit, wordt het mysterie rond de Japanse minnaar van Alma langzaam ontrafeld.

Het verhaal moge dan wat sentimenteel zijn, ik moet zeggen dat het mij oprecht ontroerd heeft. Ook schitterend dat dit boek erin slaagt thema’s zoals de jodenvervolging, AIDS, interraciale relaties in de US, kindermisbruik doorheen de bladzijden te verweven zonder zwaar op de hand te zijn. Ze vormen gewoon de achtergrond voor een prachtig liefdesverhaal.

Het einde greep me, hoewel te verwachten, echt bij de keel. Ik moest zelfs een traantje wegpinken toen ik in Genève de laatste pagina’s las.

De maagd Marino – Yves Petry

Dit boek werd me aangeraden door een collega, maar om heel eerlijk te zijn, loste het voor mij de verwachtingen niet in. Nochtans is het uitgangspunt razend interessant: een kannibalistische ‘moord’ met toestemming van de vermoorde. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Het boek zit tsjokvol prachtige zinnen en filosofische beschouwingen over het leven. En toch liet het boek mij ijskoud. Dat ik nu niet meteen veel empathie voor de hoofdpersonages zou voelen, lag voor de hand, maar het boek voelde voor mij meer aan als een doorgedreven stijloefening dan een roman die bij de keel grijpt. Een fijne denkoefening, geschreven in soms wat pedante volzinnen (de persoon die het boek dicteert was literatuurprofessor), waardoor ik nooit het gevoel had in het boek meegezogen te worden.

Yves Petry is ongetwijfeld een zeer knap schrijver. Alleen was dit boek niet my cup of tea.

La playa de los ahogados – Domingo Villar

Verplichte lectuur voor de Spaanse les. In het begin verliep het lezen nogal stroef, omdat ik veel termen gerelateerd aan de scheepvaart en de visvangst moest opzoeken. De roman ontrafelt immers stap voor stap de moord op een visser uit een klein dorpje aan de kust van Galicië. Naarmate het boek vorderde, kon ik mijn leestempo geleidelijk aan opvoeren en gisterenavond las ik dan de laatste honderd bladzijden in één ruk uit. Victory!

Wat me erg aansprak in het boek waren de beschrijvingen van de voor mij totaal onbekende Galicische kust. Meteen toegevoegd aan mijn lijstje met nog te bezoeken plekken. Het verhaal zelf vond ik nogal magertjes om uitgesponnen te worden op 450 pagina’s. Inspecteur Leo Caldas en zijn Aragonese side-kick Rafael Estévez (die naar mijn aanvoelen nogal karikaturaal werd voorgesteld) doen er nogal lang over om de ware toedracht van de moord te achterhalen. Terwijl het mij al snel begon te dagen wie de schuldige was en ik me de hele tijd zat af te vragen waarom er zo weinig onderzoeksdaden werden uitgevoerd. In Spanje gaat alles een beetje trager dan hier, zeker? En in Spanje hebben ze blijkbaar ook geen databanken om adresgegevens van personen op te zoeken. Lang leve ons Rijksregister!

Maar goed, het taalgebruik was mooi, de personages kregen de nodige diepgang mee en de sfeerschepping tilde het verhaal voor mij naar een hoger niveau. Me gustaría viajar a Galicia!

The perks of being a wallflower – Stephen Chbosky

Best wel een tegenvaller voor een boek dat toch de status van cult classic heeft.

Ik had een paar fundamentele problemen met dit boek wat het voor mij moeilijk maakte om in het verhaal te geraken. Enerzijds lijkt het wel alsof dit boek elke mogelijke dramatische gebeurtenis in het leven van een tiener wil afvinken van het lijstje: zelfmoord, verkrachting, drugs, depressie, angststoornissen,… En dan allemaal op een dikke tweehonderd pagina’s. A bit too much, if you ask me. Het gevolg hiervan is dat geen enkel thema in de diepte wordt uitgewerkt. Bijzonder jammer.

Verder vond ik het hoofdpersonage volstrekt ongeloofwaardig. Aan de ene kant moeten we geloven dat hij een soort genie is, die de meest gecompliceerde boeken leest en daar vervolgens in zijn vrije tijd essays over schrijft voor zijn leerkracht Engels. Deze begaafdheid blijkt dan toch geenszins uit de taal die het hoofdpersonage hanteert in zijn brieven aan een onbekende. Iemand die zoveel met literatuur bezig is, moet toch in staat zijn complexere zinnen te formuleren en een meer gevarieerd woordgebruik te hanteren (ik had streepjes moeten trekken voor elke keer dat er ‘and then I started to cry’ stond). Het leek wel alsof ik brieven van een negenjarige zat te lezen in plaats van een vijftienjarige. Wat me dan meteen bij het feit brengt dat deze sociaal gestoorde vijftienjarige er zonder enige moeite in slaagt beste vrienden te worden met coole tieners die twee jaar ouder dan hemzelf zijn. Ik kan mij mijn eigen middelbare schoolperiode nog levendig voor de geest halen. En geloof me vrij, voor de tieners uit het laatste jaar waren jongere leeftijdsgenoten meestal onzichtbaar (tenzij het bijzonder knappe meisjes waren, uiteraard). Voor een ‘wallflower’ die vooral het leven van andere mensen observeert, maakt Charlie nogal veel spannende dingen mee.

Wat niet wegneemt dat het boek wel degelijk een aantal moeilijke thema’s bespreekbaar maakt en ik kan me voorstellen dat tieners echt iets aan dit boek hebben. Wellicht ben ik gewoon te oud voor dit soort young adult romans. Wie weet zou het verhaal me wel ontroerd hebben, mocht ik het op mijn zestiende gelezen hebben.

The War of the End of the World – Mario Vargas Llosa

Ik moet toegeven dat ik mij tot het uiterste heb moeten inspannen om dit boek tot het einde uit te lezen. Vooral de eerste 200 (van de 750) pagina’s, terwijl op bijna elke pagina een nieuw personage werd voorgesteld, heb ik keihard op mijn tanden moeten bijten.

Let wel, dit boek is een ongelooflijke krachttoer van schrijver Mario Vargas Llosa, een poging om een vergeten burgeroorlog in Brazilië (allez, toch eentje waar ik nog nooit van gehoord had) tot in de details te reconstrueren. Want ja, deze oorlog is gebaseerd op waargebeurde feiten. De roman speelt zich af op het einde van de negentiende eeuw, op het moment dat Brazilië een republiek werd. Godsdienstfanaticus Antônio Conselheiro verzamelt een ganse schare volgelingen achter zich op zijn tochten doorheen de arme provincie Bahia en vestigt zich uiteindelijk met zijn gevolg in Canudos. Zijn volgelingen zien in hem een profeet, de republikeinse Brazilianen zien in hem een tegenstander die de monarchie in ere wil herstellen. Uiteindelijk komt het tot een bloedige burgeroorlog die wellicht zo’n 15.000 mensen het leven kostte.

Deze roman leest als een lange aaneenschakeling van menselijke wreedheden: verkrachtingen, verminkingen, moorden, de pagina’s lopen ervan over. De sterkte van dit boek is echter dat niemand van de personages echt slecht is, zelfs de meest fanatieke en gruwelijke moordenaars zijn geen monsters, maar mensen. En zelfs al staat het godsdienstfanacisme van de inwoners van Canudos mijlenver van mijn eigen overtuiging, ergens kon ik een soort van begrip opbrengen voor de wanhopige situatie waarin deze mensen zich bevonden, die hen in de armen van een valse profeet dreef. Wellicht is dat wat dit boek zo verontrustend maakt. Uiteindelijk zijn we in bepaalde omstandigheden allemaal tot gruweldaden in staat.

Het Engels dat ik dit boek gehanteerd wordt, is van een erg hoog niveau. Normaal zou ik mijn Engels als uitstekend omschrijven, maar dit boek deed mijn geloof in mezelf toch even wankelen. Om de twintig bladzijden kwam ik wel een term tegen die niet direct een belletje deed rinkelen. Dat het ganse boek doorspekt was met Braziliaans termen om de fauna en het landschap te omschrijven, hielp ook niet meteen. Ik kan alleen maar zeggen dat ik opgelucht ben dat ik niet geprobeerd heb deze roman in het Spaans te lezen. Dan zou ik wellicht niet verder dan de eerste tien pagina’s geraakt zijn…

‘The War of the End of the World’ deed mij qua opzet en gedetailleerde beschrijvingen van gevechten nog het meest denken aan ‘Oorlog en Vrede‘ van Tolstoj. Ook een boek waarover ik verschrikkelijk lang gedaan heb. Uiteindelijk was ‘The War of the End of the World’ gewoon een erg deprimerend boek (met als enige lichtpuntje het liefdesverhaal tussen de journalist en Jurema) en denk ik dat ik daar in deze deprimerende tijden niet zo goed tegen bestand was.

Paper Towns – John Green

Na ‘The Fault in our Stars‘ mijn tweede boek van John Green. Ik vond ‘Paper Towns’ een pak minder aangrijpend dan ‘The Fault in our Stars’ en ook bij dit boek had ik een probleem met de geloofwaardigheid van de personages.

Het boek valt uiteen in drie verschillende delen en vooral het eerste deel is een bijzonder prettig lezende wervelwind. In het tweede deel slabakt het tempo van het boek wat en het derde deel gaat de filosofische toer op. Voor een young adult novel vind ik dat het boek best wel enkele diepgravende thema’s aanhaalt over identiteit en projectie op de ander. Het boek stelt terecht de vraag in hoeverre we de ander ooit echt zullen kennen/begrijpen.

John Green hanteert doorheen het ganse boek een werkelijk schitterend Engels. Zelfs al werd ik ditmaal minder meegesleurd door het verhaal, ik heb werkelijk genoten van de prachtige zinsconstructies. Een verrijking voor mijn kennis van de Engelse taal.

Deze quote uit het boek wil ik jullie nog graag meegeven:

“What a treacherous thing to believe that a person is more than a person.”

Rivieren – Martin Michael Driessen

Dit boek werd me aangeraden door iemand met kennis van zaken. Iemand die ik eigenlijk niet zo sympathiek vind, maar wiens oordeel op boekenvlak ik wel vertrouw.

En jawel, het boek stelde niet teleur. Nuja, boek, eigenlijk is ‘Rivieren’ een bundeling van drie novelles. Drie steengoede novelles die je meteen vanaf de eerste zin onderdompelen in een andere wereld en je niet meer loslaten tot het laatste woord gelezen is. Schrijven Martin Michael Driessen hanteert een helder en beeldend taalgebruik dat indruk maakt om wille van de precieze woordkeuze en rake beschrijvingen. Ik kon me de beschreven plekken en tijdperken zo voor de geest halen. De hoofdrolspelers zijn mensen van vlees en bloed die ondanks hun zwakheden sympathie weten op te wekken (de één al wat meer dan de andere, toegegeven).

De laatste novelle greep me het meest bij de keel en heb ik in twee treinritten uitgelezen.

Fijne ontdekking. Ik ben benieuwd naar de andere boeken van deze auteur.

Broer – Esther Gerritsen

Een geschenkje van mijn boekenwinkel ter gelegenheid van Boekenweek 2016. Nog een honderd pagina’s dik, dus uit in een zicht. ‘Broer’ vertelt het verhaal van een zus en een broer. De zus heeft ogenschijnlijk alles voor mekaar in het leven, terwijl haar broer maar wat aanmoddert. Geen wonder dat deze zo verschillende persoonlijkheden in de loop der jaren uit mekaar gegroeid zijn. Maar dan slaat het noodlot toe en verliest de broer een been. Het begin van een verhaal waarin de oppervlakkige schone schijn laag na laag weggekrabt wordt om de onderliggende wanhoop aan het licht te brengen.

Vlot geschreven en uit in een zucht. Een boek dat me wellicht niet zal bijblijven, maar dat ik graag gelezen heb.

The Circle – Dave Eggers

Een collega leende me dit boek uit met de woorden: “Dit is echt iets voor jou.” Ik zal daar maar niets achter zoeken, want het boek loste voor mij geenszins de hoge verwachtingen in die de achterflap creëerde. De premisse is vanaf het begin glashelder en de “big reveal” zie je van mijlenver aankomen. Op den duur begon ik me zelfs te ergeren aan de boodschap die er zo dik op lag dat het erover was. ‘Privacy is theft’, het had gewoon de ondertitel kunnen zijn.

Pas op, het boek is zeer vlot geschreven en het centrale thema, sociale media en de invloed die deze op ons hebben, is natuurlijk brandend actueel. En jawel, het boek legt wel degelijk de vinger op praktijken die vandaag de dag al gebeuren. Mijn probleem zit hem vooral in de zeer rechtlijnige afwikkeling van het boek en de grenzeloze naïviteit van het hoofdpersonage Mae en bij uitbreiding alle andere circlers in dat boek. Ik had heel veel moeite om in Mae een geloofwaardig hoofdpersonage te zien. In het begin van het boek lukte dat nog aardig en zag ik Mae als het slachtoffer van een sekte. De gebeurtenissen naar het einde van het boek toe maakten het mij echter moeilijk te geloven dat deze zelfs de meest fervente aanhanger van een sekte niet de ogen zouden openen. In 1984 deed de protagonist ten minste nog moeite om aan zijn lot te ontsnappen. Als een zeer fervent gebruiker van sociale media, mag ik hopen dat de mensheid zich toch een beetje kritischer opstelt en ik zie heus wel genoeg tekenen rondom mij dat dit het geval is. Maar misschien ben ik een onverbeterlijke optimist, blind voor het doemscenario dat ons allemaal boven het hoofd hangt.

Het boek had wat mij betreft ook wat korter mogen zijn, dat had niets afgedaan aan de boodschap en had ik mij een paar pagina’s minder moeten ergeren. 😉