In Kazerne Dossin. Memoriaal, museum en onderzoekscentrum.
Een dag non-stop vergaderen
Digitale vergadering om 9u, waardoor ik noodgedwongen een half uur te laat was voor het directiecomité, dan rennen naar Brussel-Noord om op de eerste de beste trein naar Brussel-Centraal te springen, snel in het station een wrap gekocht, die wrap opgegeten tijdens de vergadering van 13u, ergens ter plekke een cockpit gevonden voor het aansluitende digitale afdelingsoverleg tot 16.3ou, gevolgd door een bilateraal overleg tot 17.30u en de dag afgesloten met een half uurtje overleg tot 18u.
En nu kan ik beginnen aan de opvolging van mijn overvolle mailbox…
Een pittige dag
Deze ochtend spoorde ik naar Antwerpen voor de voorstelling van de resultaten van de landschapstekening kunsten in de Arenberg. De presentatie was in handen van Rashif El Kaoui en ik kan met de hand op het hart zeggen dat ik nog nooit iemand zo’n prachtig Nederlands heb horen spreken. Als tussentaalspreker kan ik daar alleen maar jaloers op zijn.
Wel een beetje een vreemd moment toen we na amper een uur bijna manu militari uit de zaal gezet werden voor een pauze. Blijkbaar mocht niemand in de zaal blijven (ik had nochtans voorzien om in de comfortabele pluchen zetels tijdens de pauze wat mails te verwerken), want er moesten enveloppes worden klaargelegd op elke zetel. Bij nader inzien bleken die enveloppes een gekleurd bandje te bevatten die de aanwezigen naar de juiste plek voor de lunch zouden leiden. Dat hadden ze mijns inziens toch ook kunnen verdelen vóór de aanvang van de dag of zelfs gewoon bij aankomst. Dan moesten ze nu niet letterlijk mensen uit de zaal wegjagen.
Na de pauze kwam de minister aan het woord, gevolgd door een Q&A waarin gereflecteerd werd op de resultaten van de veldtekening. IKRAAAN had de eer om de voormiddag af te sluiten. Vervolgens was het tijd voor de lunch. De aanwezigen splitsen zich op basis van de hen toegewezen kleurcode op naar verschillende plekken in de Arenberg waar ze hun lunchpakket konden ophalen. Dat lunchpakket was eerder aan de bescheiden kant, maar wel een applaus voor de frisdrank waarvan de opbrengst naar Gaza gaat. (Al vond ik het drankje niet echt lekker, ik heb het toch opgedronken uit solidariteit.)
Het tweede deel van de dag moest ik helaas laten schieten, want ik had samen met twee collega’s om 13u een belangrijke afspraak op een andere plek in Antwerpen. Gelukkig waren daar broodjes, want de lunchbox had niet meteen mijn honger gestild. Het overleg verliep vrij constructief, ondanks de moeilijke boodschap die we brachten. Uiteraard wierp onze gesprekspartner een aantal bezwaren op, maar niets dat niet in de lijn van de verwachtingen lag. We eindigden alleszins op een positieve noot.
Na het overleg vond ik ergens een plekje waar ik kon werken tot ons volgende overleg om 17.30u. Dat overleg verliep iets stroever en moeizamer, moet ik toegeven. Na anderhalf uur was het overleg eigenlijk nog niet volledig afgerond, maar werden we weggeroepen voor het laatste overleg van de dag om 19u. Ook dit overleg duurde langer dan verwacht, maar gaf wel energie, want ik voelde het enthousiasme bij onze gesprekspartner.
Uiteindelijk was ik pas rond half negen aan Antwerpen-centraal en had ik zoveel honger dat ik mezelf besloot te trakteren op Thai streetfood in het piepkleine restaurant Chai’s Choise. Spring rolls en Tom yam kung, meer moest dat niet zijn om een pittig dag in schoonheid af te sluiten. Buiten een Nederlander die, tot mijn grote verbazing, Thais sprak, was ik de enige klant. Nadat de Nederlander vertrokken was, bleef ik als laatste klant over en na mijn bezoek werd de deur van het restaurant dan ook achter mij gesloten.
En treinrit later was ik terug in Leuven.
Open monumentendag in Leuven
Afgesproken om half tien in te Park Inn om samen met de ouders van mijn vriend te genieten van hun uitstekende ontbijt. Natuurlijk ging ik voor een full English breakfast!
Na het ontbijt wandelden we onder een prachtig nazomerzonnetje richting de Vaartkom. Mijn vriend en ik wilden zijn ouders graag deze wijk in transformatie tonen. Zeker nu de heraanleg van de Vaartkomoevers eindelijk achter de rug is. Ik kan niet wachten tot de planten volgroeid zijn. Het zal er dan ongetwijfeld nog mooier uitzien.
We genoten van het uitzicht vanop het pas vernieuwde uitkijkpunt aan het beroemde Mariabeeld en brachten vervolgens een bezoek aan de kerk van Abdij Keizersberg waar we een streepje Gregoriaanse gezangen konden meepikken.
Het was me op voorhand niet meer gelukt om ons in te schrijven voor een rondleiding in de abdij, omdat alles volzet was, maar ter plekke bleek dat we toch nog konden aansluiten bij een rondleiding. Heel blij dat dat gelukt is, want de blik achter de schermen van de abdij en de uiteenzetting over ambities van Labora, de organisatie die de site in erfpacht heeft, waren zeer boeiend. Ik wist trouwens niet dat de abdij over zo’n uitgebreide bibliotheek beschikte. We bewonderden de moderne glasramen in de abdijkerk, slenterden door de kloostergangen en namen een kijkje in het voormalige abtskwartier met de privékapel, waar nu een co-working space gevestigd is.
Wandelen in de omgeving van Bertem
Dit weekend trakteerden mijn vriend en ik zijn ouders op een hotelovernachting in Leuven. Het was lang geleden dat ze nog eens bij ons te gast geweest waren en we wilden vermijden dat ze nog ‘s avonds laat met de wagen naar Herentals moesten rijden.
Het oorspronkelijke plan was om op zaterdag samen een fietstocht te maken, maar omdat de moeder van mijn vriend last had van haar nek, besloten we de plannen aan te passen en een wandeling te maken.
De voormiddag gebruikten we om de laatste rommel op te ruimen en de op voorhand bestelde visschotel van De Walvis op te halen. Nadat de ouders van mijn vriend ingecheckt waren bij ParkInn Leuven, lunchten we samen met een boterhammetje en reden vervolgens naar Bertem voor een wandeling in de omgeving.
Doordat de ouders van mijn vriend met de wagen gekomen waren, was onze actieradius wat groter dan met de fiets en kozen we een wandeling uit die we nog niet gedaan hadden tijdens de coronaperiode.
Het merendeel van de wandeling was het onverwacht zonnig en warm en we genoten van de mooie holle wegen en de natuur rondom ons. Al hield ik onderweg wel angstvallig de KMI app in het oog, want er was in de namiddag regen voorspeld. Gelukkig schoof de voorspelde regen steeds verder op in de tijd en het leek er even op dat we de dans zouden ontspringen. Te vroeg gejuicht echter: een uur voor het einde van de wandeling werden we overvallen door een stevige regenbui. Gelukkig hadden we grote en stevige paraplu’s bij, die ons tegen het ergste van de bui beschermden. Maar dat nam niet weg dat mijn schoenen en benen stevig onder de modder hingen na de wandeling.
Omdat de lucht er na de regenbui dreigend bleef uitzien, kortten we de wandeling een stuk in en keerden we eerder naar de wagen terug dan oorspronkelijk gepland. Een slimme zet, want we zaten letterlijk nog geen twee minuten in de wagen of er barstte een nieuwe bui boven onze hoofde los.
De rest van de avond genoten we van de heerlijke visschotel van De Walvis, voor de gelegenheid uitgebreid met een half kreeftje per persoon. Gewoon omdat we daar zin in hadden! Uiteraard vergezeld van een glaasje lekkere witte wijn! We sloten de avond af met een aantal miniproevertjes whisky. Kleintjes, omdat we zondag op Open Monumentendag een goed gevuld programma af te werken hadden.
A year without summer – Florentina Holzinger
Na een vlotte treinrit nam ik afscheid van mijn collega in Antwerpen-Zuid en fietste ik van daaruit met de velo naar De Singel. Ik arriveerde exact op hetzelfde moment als mijn collega en letterlijk drie minuten voor de aanvang van de speeches, die gelukkig kort en krachtig waren.
Doordat er veel volk in de file stond op de Antwerpse ring door de stevige regenbuien deze namiddag, had de catering nog keiveel hapjes over. Dat kwam goed uit, want ik had nog niet gegeten. Al werd het op een gegeven moment wel gênant, het leek wel alsof mijn collega en ik onze eigen privécateraar hadden. We hadden ons ene hapje of niet binnen, of daar stond het personeel al met het volgende hapje.
Om acht uur begaven we ons dan naar de prachtig vernieuwde Blauwe Zaal voor de voorstelling van Florentina Holzinger. Een collega had mij op drink op het einde van onze afdelingsdag gewaarschuwd dat het best een heftig stuk was waar de lichaamssappen vrolijk in het rond vlogen. Natuurlijk had ik op voorhand door tijdsgebrek helemaal geen research naar de inhoud van deze voorstelling gedaan. Ik had letterlijk enkel mijn aanwezigheid bevestigd en naar het aanvangsuur van de speeches en de voorstelling gekeken.
En ja, mijn collega had gelijk, dit was een bijzonder heftige voorstelling. De voorstelling speelt zich af in het jaar 1816, een jaar na de uitbarsting van de vulkaan Tombora in Indonesië, waarvan de gevolgen wereldwijd voelbaar waren in de vorm van een extreem koude en natte zomer en mislukte oogsten. 1816 was ook het jaar waarin Mary Shelley haar beroemde roman Frankenstein schreef aan de oevers van het door regen geteisterde meer van Genève.
Ik moet zeggen dat ik de zaal met gemengde gevoelens verliet. Enerzijds was ik erg onder de indruk van de vrouwen die (volledig naakt) op het podium stonden en zongen, musiceerden, dansten en zelfs schaatsten. Wat een talent! En ook de gedeeltes van de voorstelling die de houding van de mannelijke geneeskunde ten opzichte van het vrouwelijke lichaam aanklaagden, vond ik zeer te pruimen.
Die ganse apotheose in het rusthuis waarbij de stront letterlijk in het rond vloog (ocharme die mensen op de eerste rijen) had voor mij gerust met de helft ingekort mogen worden. En de zelfverminking, daar ben ik persoonlijk ook niet zo’n fan van. Ik moet toegeven dat ik toch een paar keer even weggekeken heb. Vooral de geboortescène waarbij een poppetje (dat symbool stond voor de kunstvorm musical) letterlijk uit een dij gesneden werd, had voor mij niet gehoeven. En de facelift met vleeshaken, daarvan hoopte ik dat het trucage was (wat achteraf bezien dus niet het geval bleek te zijn) had ook niet gehoeven.
Maar één ding is zeker: verveeld heb ik me niet en de voorstelling zal ongetwijfeld nog een tijdje nazinderen in mijn hoofd.
Helaas kon ik niet blijven om na te praten met mijn Antwerpse collega, want ik wilde graag de laatste snelle trein naar Leuven halen. Wat probleemloos lukte, met dank aan velo Antwerpen! En om te bekomen van de heftige voorstelling permitteerde ik het mij om mezelf te trakteren op een kaartje in eerste klasse.
Afdelingsdag in Gent
Superblij na een zeer geslaagde afdelingsdag in het mooie Gent. Al startte de afdelingsdag niet helemaal onder een goed gesternte: de steak tartaar van de dag voordien vocht in het midden van de nacht een robbertje uit met mijn darmen. Niet echt bevorderlijk voor een goede nachtrust, maar ik beet door. Ik laat mij niet klein krijgen door wat buikpijn en een paar extra toiletbezoekjes!
‘s Ochtends spoorde ik met een vermoeid hoofd naar Gent-Sint-Pieters en nam van daaruit de bus naar het NTGent, de locatie van onze afdelingsdag. Gelukkig kon ik voor de praktische organisatie van deze dag beroep doen op een geweldige collega, want anders was het mij zeker nooit gelukt dit klaar te stomen. Het is momenteel zo druk op het werk dat ik amper weet waar mijn hoofd staat.
In de voormiddag kwamen vier duo’s van collega’s en één straffe dame aan het woord, die op een toegankelijke en soms ludieke manier (twee duo’s organiseerden een quiz) aan de collega’s een presentatie gaven over hun werkzaamheden. Dat die presentatie plaatsvond op het prachtige podium van de theaterzaal van NT Gent, gaf het geheel extra cachet. Te oordelen aan het enthousiaste applaus van mijn collega’s in de zaal vielen de presentaties in de smaak.
Voor de lunch zorgde cateraar lokaal.gent. Ondanks het feit dat mijn darmen nog steeds overhoop lagen, besloot ik me toch te wagen aan een wrap. Zeker omdat ik ‘s ochtends het ontbijt had overgeslagen. De brownies liet ik echter aan mij voorbij gaan.
Na de lunch voelde ik me wat beter. Al kan het ook zijn dat het Lam Gods in de Sint-Baafs Kathedraal een helende werking had op mijn darmen. 😉 Ergens moet er iets misgegaan zijn in de communicatie, want ik dacht dat een gids ons toelichting zou geven bij dit topstuk van de meesterlijke handen van Hubert en Jan van Eyck. Geen gids te bespeuren, gelukkig heb ik slimme collega’s die wat extra toelichting konden geven bij dit onovertroffen meesterwerk.
Na het Lam Gods liepen we nog wat rond in de Sint-Baafs zelf, pikten we een streepje muziek mee van blazers die aan het oefenen waren op het buitenbalkon van het NT Gent en mochten we ons verheugen op een rondleiding achter de schermen van het NT Gent. Bijzonder boeiend met dank aan de geweldige gids!
Na het einde van het officiële programma van de namiddag bleef nog een flinke groep collega’s plakken voor een drankje in het NTGent Café. Helaas, blijkbaar was het ook voor de zon een vermoeiende dag geweest, want na gans de dag hard haar best gedaan te hebben, werden we iets na 17u getrakteerd op een gigantische wolkbreuk. Bijzonder vervelend, want ik had met een collega afgesproken om ‘s avonds samen naar de officiële opening van het seizoen 2025-2026 van DE SINGEL te gaan. Een bijzondere gelegenheid, want samen vallend met de heropening van de wandelgangen, de vernieuwde Blauwe zaal én de inhuldiging van het nieuwe Kunstenplein, na meer dan een jaar van ingrijpende renovaties. Ik had mijn collega laten weten dat ik om 18.35u in Berchem station zou zijn om van daaruit de blue-bike naar DE SINGEL te nemen.
De wolkbreuk maakte echter dat ik mijn plannen noodgedwongen moest aanpassen. Ik besloot te wachten tot het ergste van de wolkbreuk achter de rug was en vervolgens van Gent-Dampoort naar Antwerpen-Zuid te sporen. Zo zou ik toch nog ongeveer om 19u in DE SINGEL geraken. Een collega die in Antwerpen woonde, bood aan mij te vergezellen op de wandeling naar Gent-Dampoort en de treinrit naar Antwerpen. Het bleef echter regenen, dus besloten we een Uber in te schakelen om ons naar Gent-Dampoort te brengen. Terwijl mijn collega de Uber bestelde, besloten we al in de richting van Gent-Dampoort te wandelen. Helaas we waren nog geen drie meter ver toen opnieuw de hemelsluizen zich met volle kracht openden. Gelukkig bleek mijn nieuwe regenjas van zeer hoge kwaliteit en hield ik het (op mijn schoenen na) droog. Die schoenen stonden helaas wel helemaal vol water. Natuurlijk was er geen Uber in de buurt en restte er ons geen alternatief dan te snelwandelen (op natte, hoge hakken) naar Gent-Dampoort. Uiteindelijk hadden we tot onze opluchting zelfs nog vijf minuten overschot! Tijd goedgemaakt op googlemaps, dat lukt me ook niet altijd.
Op de trein konden we wat opdrogen en bood mijn collega mij zijn Velokaart aan, zodat ik makkelijk in De SINGEL kon geraken. Eind goed, al goed…
Lunch met een oud-collega
Deze middag had ik een afspraak met collega die begin dit jaar met pensioen is gegaan. Het leek me wel leuk om even bij te praten. En hij moest deze voormiddag toch in Brussel zijn voor een vrijwillige engagement dat hij heeft opgenomen. En welke plek is beter geschikt (en gelegen) dan Victor Bozar café voor een snelle lunch tussen de vele vergaderingen door.
We genoten van een klassieke steak tartaar gevolgd door een al even klassieke crème brûlée. Mijn oud-collega kwam net terug van een rondreis uit Polen, wat meteen een goed gespreksonderwerp vormde, want zoals jullie weten heb ik bijzonder mooie herinneringen aan Polen.
We namen na de lunch afscheid met het voornemen elkaar snel weer te zien, al moet ik eerlijk toegeven dat mijn drukke agenda het steeds moeilijker maakte om langere lunchafspraken in te plannen.
Catedral de Santa María en pinxtos – 6 augustus 2024
Na het ontbijt wandelen we opnieuw Naar het historische centrum van Vitoria-Gasteiz. De stad is nog volop in feestmodus en net als gisteren ontmoeten we in elke straat Basken in traditionele klederdracht. Ik kan nog steeds niet geloven hoe letterlijk één zinnetje in een reisgids ervoor gezorgd heeft dat wij hier nu zijn op dit bijzondere moment. Serendipity?
Vandaag heb ik om 10.45u een rondleiding gereserveerd in de Catedral de Santa María. We zijn mooi op tijd voor de rondleiding en wachten een tijdje op de binnenplaats van het onthaalgebouw tot de gids ons komt halen. De rondleiding is volledig in het Spaans, maar gelukkig praat de gids langzaam en articuleert hij goed. De audioguide met Engelse vertaling van de rondleiding is dus volstrekt overbodig.
De gotische kathedraal, die oorspronkelijk deel uitmaakte van de versterkingen van de stad, kende al van in het begin stabiliteitsproblemen, die op den duur zo erg werden dat de muren langzaam aan steeds meer overhelden en er scheuren in de muren ontstonden. Om de stabiliteitsproblemen aan te pakken, werden er extra ‘arcos de panico’ of ‘arcos del miedo’ geïnstalleerd om de muren bij mekaar te houden. In de jaren zestig volgden dan een aantal structurele ingrepen waarbij de arcos de panico (steunbogen) verwijderd werden, een grote steunbeer verkleind werd en gotische ramen in de muren aangebracht werden. Die ingrepen verfraaiden de kerk, maar de metalen trekstangen die de stabiliteit moest verzekeren, volstonden niet. In tegendeel, de problemen verergerden zelfs. Om te vermijden dat het effectief tot instortingen zou komen, werd in de jaren negentig een grondige studie gedaan en een meerjarenplan opgesteld dat de kathedraal van de ondergang moest redden. De kathedraal werd vervolgens enkele jaren gesloten voor de werken.
De rondleiding is ongemeen boeiend, vooral de crypte waar gigantische nieuwe steunberen geplaatst zijn om de stabiliteitsproblemen eens en voor goed op te lossen, is indrukwekkend. De kathedraal zelf is dan weer zo schots en scheef en zo vol met scheuren dat het bijna een mirakel is dat het gebouw na al die jaren nog recht staat. De gids geeft ook via maquettes een goed inzicht in het ontstaan van Vitoria-Gasteiz en hoe de kathedraal gegroeid is langs de eerste stadsomwalling. We klimmen helemaal tot in de toren en genieten van het uitzicht op het feestende Vitoria-Gasteiz. De gids zijn uitleg is zo grondig dat we tijdens de beklimming van de toren ingehaald worden door een andere groep. Op het einde van de rondleiding krijgen we nog een videoprojectie te zien in een zaal die de vroegere grandeur van de gotische portiek opnieuw tot leven wekt. Dikke aanrader!
Ontmoeting – Rencontre
Deze voormiddag stond volledig in het teken van een uitwisseling met collega’s aan de andere kant van de taalgrens. Voor deze gelegenheid hadden we een ruimte gereserveerd in Flagey om deze ontmoeting/rencontre op neutraal terrein te doen. 😉 Ik moet eerlijk toegeven dat de timing voor mij niet ideaal was, want ik word momenteel overspoeld door het werk, maar goed, het is belangrijk om je open te stellen voor andere ideeën en over het muurtje te kijken om te zien hoe de buren iets aanpakken. En de gedachtewisseling deed me oprecht deugd. Vooral de verbroedering aan twee lange tafels in Italiaans restaurant Barracuda was geweldig. Er leek geen einde te komen aan de hoeveelheid eten die we geserveerd kregen. We startten met overheerlijke antipasti, gevolgd door pizza’s, fenomenaal lekkere truffelpasta en dan moest het dessert nog komen. Dat dessert was echt een hoogtepunt. De torta al limone was een waar feest voor de zintuigen en hoewel ik eigenlijk al genoeg had na de pizza’s, kon ik onmogelijk neen zeggen tegen deze lekkernij. Ik proefde ook nog een hapje van de tiramisu en toen was mijn limiet echt bereikt.
Enige minpuntje: er zat zoveel tijd tussen de verschillende gangen dat tegen het eind van de maaltijd de helft van ons gezelschap al vertrokken was wegens andere verplichtingen.