Brassonomie bij Gus

Aan het nagenieten van een bijzonder fijne avond bij Gus in Brussel. Het eten was naar goede gewoonte uitstekend en ook de aangepaste wijntjes mochten er zijn. Maar het was het gezelschap dat de avond zo bijzonder maakte. Het is altijd een plezier om mijn oud-collega terug te zien, maar door mijn werkperikelen van de laatste maanden hadden we erg veel stof om over bij te praten. Ik was ook erg benieuwd naar zijn mening en inzichten over de aangekondigde plannen. Een boeiende avond alleszins! Met als perfecte afsluiter: een kaasbordje met porto!

Algemene Vergadering perikelen

Na een pittige werkdag haastte ik mij na mijn laatste vergadering die eindigde om 17.30u zo snel als mogelijk naar Brussel-Noord om op de eerste de beste trein richting Leuven te springen. Ik moest namelijk om 18.30u op de Algemene Vergadering in de OHL business lounge zijn. De enige manier om daar op tijd te geraken was aan het station van Leuven een taxi naar OHL nemen. De vriendelijke taxichauffeur zette mij in de gietende regen af aan de parking aan de Kardinaal Mercierlaan. Gelukkig was ik vooruitziend geweest en had ik een goede regenjas aan gedaan. Het was laveren tussen de plassen op de parking, maar ik geraakte min of meer droog (op mijn jas na dan) op mijn bestemming.

Wat volgde was één van de meest tergende algemene vergaderingen die ik in mijn leven heb meegemaakt. Er was massaal veel volk komen opdagen, maar door foute berekeningen van de syndicus konden we de afrekeningen van het vorige jaar niet goedkeuren en een aantal vastgoedinvesteerders hadden zelfs hun advocaten meegenomen om de verdeling van de kosten te betwisten. Bijzonder frustrerend allemaal. Zeker omdat de discussies maar bleven aanslepen en ik sinds de middag niets meer gegeten had. Het was trouwens ijskoud in die business lounge van OHL en hoe langer de vergadering duurde, hoe meer ook mijn humeur onder het vriespunt zakte.

Uiteindelijk werd de vergadering zonder oplossing om 22.30u (!!!) afgesloten, nadat een hoop mensen al stilletjes waren afgedropen. Tegen dan was de regenstorm gelukkig over gewaaid. Omdat de Lijn vandaag helaas staakte, besloot ik van dit regenvrije moment gebruik te maken om naar huis te wandelen. Kwestie van even mijn hoofd leeg te maken na al die oeverloze discussies.

Zal ons leren om een kot te kopen in een gebouw met zoveel andere mede-eigenaars. Gelukkig verloopt de algemene vergadering van ons eigen appartementsgebouw iet of wat gemoedelijker.

Wijn proeven bij Ad Bibendum

Gisteren trokken mijn vriend en ik samen met mijn broer en zijn vriendin naar Sint-Truiden om wijntjes te proeven tijdens de eindejaarstasting van Ad Bidendum. Naar goede gewoonte was het aanbod redelijk overweldigend, maar we slaagden er toch in enkele favoriete wijntjes te detecteren en mee naar huis te nemen.

Na de tasting reden we met mijn broer en zijn vriendin terug naar hun huis om samen te genieten van het werkelijk uitstekende streetfood sharing dinner van Noen. We genoten met ons vieren van de heerlijke en mooi gepresenteerde gerechtjes.

Bao bun met pulled pork, spitskool, granaatappel & pinda:

Pad thai met scampi:

Bloemkool masala met gepoft brood, kruidensalade & baba ganoush:

Om duimen en vingers af te likken!

Als klap op de vuurpijl verrasten mijn broer en zijn vriendin mij met een magnum flesje voor mijn verjaardag. Ik kijk er al naar uit dit flesje ergens volgend jaar in de zomer samen met hen te kraken. Bij voorkeur bij een barbecue of zo. 😉

En Feniks zag dat het goed was:

Zeevruchtenschotel bij Bistro Tribunal

Na een bijzondere pittige laatste werkdag van de week, met in de voormiddag een bijeenkomst van het management met als onderwerp de geplande besparingen en hoe daarmee om te gaan en in de namiddag een overleg met externen over één van de belangrijkste projecten van de komende jaren, keek ik erg uit naar de afspraak met mijn vriendin in Bistro Tribunal. Na mijn vorige bezoek begin juli wist ik al op voorhand wat ik zou bestellen: de fantastisch lekkere zeevruchtenschotel. En ja, uiteraard startte ik dit culinair festijn met een glaasje champagne. Hoe kan het ook anders?

Mijn vriendin en ik namen uitgebreid de tijd om bij te praten en genoten van het eten en elkaars gezelschap. Aangezien mijn vriendin al rond twintig voor negen de trein naar huis wilde nemen, bleef er nog tijd over voor een afzakkertje met mijn vriend. We troffen elkaar in het Grand Café Industrie om te klinken om het einde van de werkweek met een pornstar martini en een paix dieu. De ideale manier om het weekend in te zetten.

Vijf jaar meemoo!

Aangezien ik aanwezig was bij de geboorte, was het niet meer dan gepast dat ik ook acte de présence zou geven voor het verjaardagsfeestje van deze kloeke vijfjarige. Zeker omdat het feestje plaatsvond in M Leuven, letterlijk op een paar stappen van mijn voordeur.

De feestelijkheden startten naar goede gewoonte met een aantal speeches, waarbij de sprekers terugblikten op de meemoories (pun intented) van de voorbije vijf jaar. Daarna werden we getrakteerd op een zeer boeiende lezing van Jo Coutuer over hoe AI in te zetten om meerwaarde uit data te creëren. Actueler kan amper.

Na de lezing was het tijd om het glas te heffen op de jarige en te genieten van een overheerlijk vegetarische buffet van de onvolprezen Leuvense cateraar Laura Massa. Ik had talloze boeiende gesprekken en voordat ik er erg in had, was het tijd om afscheid te nemen. Aangezien ik nog een pittige werkweek in het vooruitzicht had, leek half tien mij een perfect moment om afscheid te nemen van de andere feestvierders.

Op de terugweg naar mijn appartementje, waren een aantal ploegen in de Diestsestraat hard aan het werk om in de gietende regen de kerstverlichting te installeren. Voor mijn hoofd nog veel te vroeg, maar een extra streepje licht in donkere tijden is altijd welkom.

Dikke proficiat meemoo! En ik zal alvast jullie traktatie met veel plezier verorberen!

Rainbow!

Een goed teken om de dag mee te beginnen!

Sushi en een bezoek aan Merksplas-Kolonie

Zaterdagnamiddag reden mijn vriend en ik met de cambio naar Herentals om samen met zijn ouders te genieten van lekkere take-away sushi met een flesje wijn. Zijn ouders waren in september naar Sicilië geweest en we offerden ons volgaarne op om na de maaltijd te proeven van het lekkere Siciliaanse dessertwijntje dat ze daar gekocht hadden.

Zondag sliepen we uit en verorberden we ‘s middags de overschot van de sushi, alvorens samen te vertrekken naar Merksplas-Kolonie, een voormalige landloperskolonie waar landlopers en bedelaars terecht konden tot de staat de wet op landloperij in 1993 afschafte. De ouders van mijn vriend hadden deze plek al eerder bezocht en wilden deze ervaring graag met ons delen. Ik was bekend met het concept van landloperskolonies, maar voor mij was het de eerste keer dat ik zo’n plek bezocht. Ik vond het erg indrukwekkend. De dreigende grijze wolkenhemel droeg helemaal bij aan de sfeer. Zeer boeiend voor wie iets wil bijleren over een fascinerend stukje Belgische geschiedenis.

In het museum was er een tentoonstelling over de geschiedenis van het gevangeniswezen. Persoonlijk blijf ik ervan overtuigd dat ons huidige gevangenissysteem dringend aan herziening toe is. De meeste van onze overbevolkte gevangenissen slagen er niet in de veroordeelden voor te bereiden op hun terugkeer in de maatschappij na het uitzitten van hun straf. Een grondig debat lijkt me nodig op dat vlak.

Continue reading →

Opening ‘Magritte. La ligne de vie’ in het KMSKA

Gisteren had ik de eer en het genoegen om in het KMSKA de opening van de nieuwe tentoonstelling van één van mijn favoriete schilders bij te wonen. De rode draad van de tentoonstelling is de lezing die René Magritte in 1938 in datzelfde KMSKA gaf over zijn visie op de werkelijkheid. De lezing ging in op de oorsprong en ontwikkeling van zijn kunst, en de geschiedenis van de surrealistische beweging in België. Onder de titel La ligne de vie was deze lezing de belangrijkste die Magritte ooit over zijn werk heeft gehouden. Een must dus voor elke liefhebber van Magritte en het surrealisme.

Gaat dat vooral zelf zien!

Diner bij Brel

Vandaag voor de eerste keer weer fysiek naar het werk sinds mijn kleine valpartij. De schaafwonden zijn mooi aan het genezen (met dank voor de cicaplast tip) en ook de zwellingen zijn ondertussen bijna weg. Ik schat nog een dikke week en dan zie je er hopelijk niets meer van. De schaafwonde aan mijn knie zal wellicht wat meer tijd nodig hebben om te genezen. Ik sloot de werkdag af met een vergadering over een delicaat onderwerp waar in het verleden al veel over te doen is geweest. Tot mijn opluchting verliep de vergadering constructief en konden we zelfs tot concrete afspraken voor de toekomst komen. Ik spoorde dus best wel goed gemutst naar Berchem station voor een date met een oud-studiegenoot.

De oud-studiegenoot had gereserveerd bij Brel, een gastropub in Berchem. Ik ga heel eerlijk zeggen dat ik iet of wat teleurgesteld was door de beperkte menukaart, maar het was er wel gezellig zitten. De wijnen vielen mij eerder tegen in vergelijking met de wijnen die ik maandag samen met mijn broer dronk, maar daar was het prijskaartje natuurlijk iets hoger. We deelden een aperoplank met ons tweetjes en ik bestelde vervolgens een Oosters geïnspireerde steak tartaar als hoofdgerecht. Alles was lekker, maar ik had toch een beetje een net niet gevoel. Gelukkig maakte het gezelschap veel goed!

Omdat ik mijn nog steeds herstellende lichaam genoeg slaap wilde gunnen, nam ik tijdig afscheid om op een redelijk uur een trein terug naar Leuven te kunnen nemen.

Wild in het Wendelenhof

Na een dagje thuiswerk met (gelukkig) niet al te veel vergaderingen (hoera voor een onofficiële brugdag waarop veel collega’s verlof nemen!), spoorde ik naar Limburg om samen met mijn broer naar het gemeentehuis te gaan om de nieuwe identiteitskaart van mijn moeder te regelen. Tot mijn grote verbazing liep dat vlotter dan verwacht en stonden we op een zucht weer buiten.

Daarna reden we naar het Wendelenhof voor een diner met z’n tweetjes. We hebben niet vaak de kans om alleen met ons twee iets te doen, dus ondanks mijn langzaam genezende wonden erg genoten van deze avond. We startten de avond met een glaasje BelBul van het Domaine du Chant d’Eole. Bij het aperitief deelden we een bordje gerijpte hertenham en uiteraard kon ik het niet laten om drie Oosterse oesters te bestellen. Als hoofdgerecht kozen we allebei voor de fazant met druivensaus, want wild smaakt altijd deze tijd van het jaar. De chianti classico paste hier perfect bij. De bediening was supervriendelijk en het deed ons allebei plezier dat er duidelijk zorgvuldig nagedacht was over het wijnaanbod. Het restaurant was trouwens al helemaal in kerststemming. Klaar voor de komende feestdagen, al is dat voor mij op dit moment gevoelsmatig nog net een tikkeltje te vroeg.

We hadden allebei nog plaats voor een dessert. Ik ging voor de gepocheerde peer en mijn broer voor de dame blanche. Een calvados van 12 jaar oud was de perfecte afsluiter en maakte dat ik die gekloven lip opeens helemaal niet meer voelde. 😉

Een avond om te koesteren.

Yet Another Blog

Life on my side