Valentijn vieren in Zoutleeuw

Deze namiddag reden mijn vriend en ik met de Cambio richting het mooie, maar helaas met het openbaar vervoer slecht bereikbare Zoutleeuw voor een bezoek aan onze vrienden. Het was lang geleden dat we nog eens in Zoutleeuw geweest waren en de kinderen van onze vrienden in levende lijven gezien hadden. De oudste dochter zit ondertussen aan de unief en de tweeling in de laatste jaren van het middelbaar. Ze doen het allemaal uitstekend. Echt heel beleefde en verstandige jongeren. Fijn om te zien.

We babbelden op het gemak bij met een smaakvol alcoholvrij aperitief. Het is niet altijd makkelijk om een lekker alcoholvrij aperitief te vinden, dus deze moet ik onthouden. Mijn favoriet was de ginger mule. Wel jammer dat de kerk gesloten was: ik had graag nog eens een blik geworpen op de befaamde sacramentstoren.

Om de eetlust op te wekken (we hadden ‘s avonds gereserveerd in een fancy restaurant) maakten we samen een wandeling in Zoutleeuw. Echt wel een prachtige plek om te wonen. Een rijke geschiedenis en gelegen midden in het groen. Wel spijtig dat de kerk gesloten was, want ik had graag nog eens een blik geworpen op de befaamde sacramentstoren.

Na de wandeling keerden we terug naar het huis van onze vrienden en reden we samen naar Gastrobar 3Sense voor een heerlijk Valentijnsdiner. Want Valentijn mag dan wel het feest van de liefde zijn, vriendschappen die al meer dan een kwarteeuw meegaan, mogen wat mij betreft zeker ook gevierd worden!

Valentijnsaperitief:

Coquilles / schorseneer / buikspek / boterazijn:

Winterkabeljauw / prei / beurre blanc:

Zwartpootkip / kalfszwezerik / wortel / champignon / pommes pont neuf:

Kaasselectie “Freddy Fromage” – Saint-Siméon:

Opening Artefact

Vanavond begaf ik mij naar het STUK voor de feestelijke opening van Artefact.

De avond startte meteen met een kippenvelmoment: vanuit verschillende ramen weerklonken de doordringende klanken van de youyou of zaghareed. De stemmen daalden langzaam af, tot al de vrouwen samen kwamen op het binnenplein van het STUK. Prachtig.

Na de traditionele speeches kregen we een rondleiding. Altijd fijn om extra duiding te krijgen bij de kunstwerken. De centrale vraag van deze editie is: hoe kan een tentoonstelling functioneren als een massage? Een massage is wat mij betreft erg welkom in deze duistere tijden.

Een greep uit mijn favoriete werken:

The breeze blows gently, making more and more noise on the foliage. This heavy noise becomes unbearable. Put the hands to the ears and run away – Latifa Echakhch:

You Belong Here – Tavares Strachan

Slaying the Hydra – Nicola Turner (gemaakt van paardenhaar en schapenwol):

Slowed Landscapes – Moni Wespi:

Maar ga deze tentoonstelling vooral zelf ontdekken.

Een smakelijk diner bij Victor Bozar Café

Deze avond had ik na het werk afgesproken met een oud-studiegenoot in Victor Bozar Café. Ja, ik besef dat ik vaak daar terecht kom, maar het eten is daar lekker en de ligging vlak bij Brussel-centraal is echt ideaal.

We genoten van een lekker hoofdgerecht (een zalmbereiding in mijn geval) die nog net genoeg plaats overliet voor een dessert. Ideaal.

Na een fijne avond wandelden we samen naar Brussel-Centraal, waar mijn kameraad de trein naar Mechelen zou nemen en ik die naar Leuven. In het station worden we aangesproken door een studente die duidelijk stevig boven haar theewater was. Al hikkend en zwaaiend op haar benen vroeg ze ons welke de trein naar Leuven was. Uiteraard wees ik haar naar het juiste perron.

Terwijl ik nog afscheid stond te nemen van mijn kameraad, wandelde ze al via de trap naar het perron. Ik betrouwde het toch niet helemaal, vooral omdat ze echt niet stabiel op haar benen stond. Dus ik besloot haar achterna te lopen. Op het perron had ze echter al een andere dame met een plooifiets aangesproken, die duidelijk dezelfde reflex had als ik.

De dame met de plooifiets ontfermde zich over haar en ik ging vlakbij zitten in dezelfde wagon zodat ik mee een oogje in het zeil kon houden. In Leuven aangenomen nam de studente uitgebreid afscheid van de dame met de plooifiets, maar ze was duidelijk nog altijd gedesoriënteerd. Aangezien de dame met de plooifiets richting Kessel-Lo moest, stapte ik op de studente af en vroeg ik waar haar kot was. Dat bleek vlakbij in de Bondgenotenlaan te zijn.

Ik nam haar bij de arm en begeleidde haar naar het begin van de Bondgenotenlaan. Op zich had ik nog een fijn gesprek met haar. Ze heette Camille en studeerde rechten aan de KU Leuven. Ze kwam terug van een feestje in Brussel, waar ze duidelijk iet of wat te diep in het glas had gekeken. Ze vertelde me dat ze later notaris graag wilde worden en dankte me uitgebreid voor de hulp.

Aan het begin van de Bondgenotenlaan nam ik afscheid van Camille, nadat ze mij uitdrukkelijk verzekerd had dat ze nu wel op haar kot zou geraken. Ze leek me al iets nuchterder dan een klein half uur geleden, dus ik was er gerust in.

Beste Camille, ik wens je veel succes met je verdere studies en hoop dat we elkaar in de toekomst nog eens tegen het lijf zullen lopen.

Lente in de Kruidtuin

Het is weer het moment van het jaar om af te zakken naar de Kruidtuin, waar de krokussen volop in bloei staan!

Het beste nieuws van het jaar!

In augustus word ik meter van mijn derde petekindje! Mijn broer en zijn vriendin hebben tegen alle verwachtingen in dan toch besloten hun bloedlijn niet te laten uitsterven en te zorgen voor het allereerste kleinkind langs beide kanten. Superblij met dit nieuws en ik kan haas niet wachten om binnen een paar maanden mijn petekindje in mijn armen te houden.

Dat mijn petekindje een goede smaak heeft, mag alvast blijken uit de fles Barolo die mijn broer en zijn vriendin mee hadden om mij te overtuigen om het meterschap op te nemen. Al hadden ze daar niet echt veel overredingskracht voor nodig. 😉

Uiteraard klonken we op dat goede nieuws met een glaasje champagne (uiteraard uitgezonderd de zwangere dame)! Gelukkig had ik voldoende alcoholvrije alternatieven voorzien. En zo werd het mijn vriend en mezelf ook duidelijk waarom de vriendin van mijn broer op kerstavond geen glaasje wijn had meegedronken en sommige van haar gerechten er lichtelijk anders uit zagen. De stiekemerds!

Gelukkig kon mijn zwangere schoonzus wel uitgebreid genieten van een heerlijke Chinese afhaalmaaltijd van ons favoriete Chinese restaurant Chen’s in Kessel-Lo.

Chocolaatjes van Bittersweet zijn altijd de perfecte afsluiter. En uiteraard dronken we daar een glaasje whisky bij. Een avond met een strik errond.

Het aftellen kan beginnen!

Shopontmoetingen

Het is echt wel de maand van de toevallige ontmoetingen. Vandaag kwam ik tijdens het boodschappen doen voor het bezoek van mijn broer en zijn vriendin later op de dag maar liefst twee collega’s tegen in de Leuvense winkelstraten. De tweede collega had spijtig genoeg niet veel tijd voor een praatje, want haar zoon had even een moeilijk moment bij de ijs- en wafelkraam Pinocchio toen hij zich realiseerde dat hij toch liever een ijsje had gehad in de plaats van de net door zijn mama gekochte wafel. De drama’s in een kinderleven! 😉

Preview Design Museum Gent

Het gebeurt niet zo vaak dat ik twee keer in één week in Gent moet zijn, maar deze middag spoorde ik opnieuw naar Gent voor een preview van het vernieuwde Design Museum. De bluebike bracht mij verrassende snel naar de ingang van het museum, waar tot mijn verbazing geen enkele beweging te bespeuren viel. Hmm, bizar. Er daagden nog een tweetal andere mensen op die zich net als ik begonnen af te vragen of ze zich van beginuur vergist hadden. Dat bleek gelukkig niet het geval te zijn, we stonden gewoon voor de verkeerde deur. Gelukkig passeerde er iemand die ook naar de preview ging en ons naar de juiste ingang wist te begeleiden.

Momenteel wordt er nog hard gewerkt op de werf van het museum, maar de heropening komt met rasse schreden dichterbij. Daarom had het museum een aantal mensen uitgenodigd voor een preview. Omdat ikzelf letterlijk een circulair steentje (of twee) heb bijgedragen aan het museum, was ik erg benieuwd naar de vorderingen. En ja, sommige ruimtes zagen er al erg knap uit. Veel bewondering voor het ontwerp van de architecten. Wat ik tot nu toe gezien heb, ziet er werkelijk prachtig uit. En die kleurrijk betegelde wc’s worden ongetwijfeld echte aantrekkingspolen voor influencers.

Ook leuk: tijdens dit bezoek kwam ik een oud-collega tegen. Heel fijn om met hem te kunnen bijpraten. Hij schijnt zijn draai goed gevonden te hebben in zijn nieuwe job. En oja, extra bonuspunten voor de heerlijke brownies die het museum voorzien had om de aanwezigen te trakteren. Een welgekomen snack op een wisselvallige namiddag.

Receptietje meegepikt

Na continu vergaderen van half tien tot half vijf, vond ik dat ik wel een receptietje verdiend had. Fijn dat de collega’s mij uitnodigen als er een feestelijk moment in de agenda’s gepland staat. Met deze receptie wilden we de vrijwilligers waarop wij beroep doen bedanken voor hun jarenlange inzet. Omdat mijn laatste vergadering van de dag wat was uitgelopen, kwam ik pas aan toen de receptie op zijn einde liep, maar ik kon toch nog een glaasje bubbels en een paar hapjes meepikken. Fijn om onze vrijwilligers persoonlijk te kunnen bedanken.

Heropening De Vooruit na de verbouwingen

Gisteren spoorde ik naar Gent om de feestelijkheden bij te wonen ter gelegenheid van de heropening van De Vooruit. Na jarenlang een bouwwerf geweest te zijn, heropent deze cultuurtempel in een nieuw jasje de deuren. We startten de avond met een rondleiding langs de vernieuwde ruimtes en amai, echt een resultaat om trots op te zijn. Sommige ruimtes werden herschilderd in de oorspronkelijke kleuren, die door onderzoek aan de oppervlakte gebracht waren. En ook de gloednieuwe majestatische glaskoepel van de Brugzaal, ontworpen door Sanderjan Cornelis, kon op veel goedkeuring rekenen.

Na de speeches was het tijd voor de receptie, die voor mij gerust wat langer had mogen duren. Er was zoveel bekend volk aanwezig om een praatje mee te doen!

Om 20u konden alle aanwezigen de Belgische première van THE DOG DAYS ARE OVER 2.0 van Jan Martens & GRIP bijwonen in de prachtige Theaterzaal. De voorstelling is een heruitgave van een eerdere voorstelling uit 2014 en blies me echt van mijn sokken. Eigenlijk zit je meer dan een uur te kijken naar acht op en neer springende dansers, die een ongeziene lichaamsbeheersing en atleticisme tentoon spreiden. Eerst lijkt het repetitieve wat af te stoten, maar naarmate de voorstelling vorderde, raakte ik bijna in een trance. Echt heel blij dat ik dit stuk gezien heb.

Spijtig genoeg kon ik niet blijven plakken voor nog een glas na de voorstelling, want, jullie raden het nooit, ik moest me haasten om de laatste trein naar Leuven te halen!

Kleine wereld

Naast een culinair topweekend, was dit weekend er ook eentje van veel toevallige ontmoetingen. Toen ik zaterdagnamiddag naar de post ging om een aangetekende zending op te halen, kwam ik op straat een collega tegen die net terug kwam van een shoptripje in Leuven. En in de post zelf kwam ik een mede-wijnliefhebber tegen die net als ik lid is van de Young Wine Club Leuven. En wijnliefhebber met een slechte agenda, want ik moest hem herinneren aan de begin maart geplande food&wine tasting. Al een geluk dat hij mij tegen kwam!

En zondag liep ik onze vriend wijnkenner en bezieler van Young Wine Club Leuven tegen het lijf in de Albert Heijn. Leuven is echt een dorp.

Yet Another Blog

Life on my side