Het regent, het regent…

De meubels worden nat.  Momenteel regent het pijpenstelen in de gemeenschappelijke keuken op het werk. Ja, u leest het goed, het regent in de keuken. Het water sijpelt op verschillende plekken uit het plafond. Neen, ‘t is niet een klein lekje op één geconcentreerde plek, het komt gewoon met liters naar beneden, waardoor de ganse keuken in een zwembad is herschapen.

De huidige toestand zou het gevolg zijn van een verstopte afvoerbuis op een balkon op het derde verdiep. Wij bevinden ons op het eerste verdiep. Benieuwd hoe de ruimte vlak boven onze keuken eruit ziet. 😉

Oproep van Valéas

Een vriendelijke vraag van assistentiehond Valéas in de mailbox, daar kunnen we geen neen tegen zeggen. Die assistentiehonden van tegenwoordig, zelfs email heeft geen geheimen meer voor hen. 😉

Velen vinden het zo geweldig dat ik mijn baasje dag in dag uit help.Vaak krijgen wij dus de vraag wat ik graag als cadeautje zou hebben, omdat ik zo’n superhond ben… Wel, ik weet het niet!

Baasje geeft me elke dag lekker eten, af en toe iets om op te knabbelen en een lekker gevulde Kong: eten moet ik al niet vragen… Speelgoedjes kreeg ik al voor mijn verjaardag, bracht de Sint me al en koopt baasje al veel te veel – volgens de kotgenootjes… Ik moet toegeven dat ik het meestal niet opmerk als een van mijn speeltjes verdwaalt onder het bed. Een bed heb ik, een lekker warm deken ook. Baasje heeft ook al alles om mijn haar en tandjes picco bello in orde te houden, nee dat moet ik dus ook niet hebben. Een uitstapje zegt u? Waarnaartoe ben ik eigenlijk nog niet geweest? Ik ga gewoon overal waar mijn baasje gaat – rijdt! Van het strand tot Gasthuisberg, van labo tot aula, ik heb het allemaal al gezien…

Ik weet wat ik wil! Ik wil dat andere hondjes andere baasjes – zo van die baasjes die meer rijden dan stappen – even blij kunnen maken zoals ik dat doe met mijn baasje! Ik wil dat andere hondjes even ‘verwend’ kunnen worden als ik door de hele dag door knuffeltjes te verdienen vanals hun baasje zich weer eens in de problemen heeft gewerkt! Ik wil dat andere hondjes ook de engel met de kwispelende staart in het leven van hun baasje kunnen worden! Ik wil dat andere hondjes ook naar die zelfde superleuke school kunnen gaan als ik ging en zo’n supertoffe gastmama’s krijgen als ik!

Het leukste van alles is dat jullie mij mijn allergrootste kerstcadeau kunnen geven… Mijn school, vzw Hachiko, heeft namelijk een wedstrijd lopen: wie het meest doorlopende opdrachten van €3 per maand helpt verzamelen voor 19 april 2008 wint leuke dingen voor zijn baasje en zichzelf! Het grootste cadeau dat men eigenlijk wint, is wat ik wil voor Pasen, Kerstmis, nieuwjaar, kortom het hele jaar door: nog meer hondjes die de opleiding tot assistentiehond a.k.a. kwispelend (b)engeltje kunnen krijgen!

Hoe kunnen jullie dit doen? Start gewoon bij jullie bank een doorlopende opdracht ter waarde van €3 per maand ten voordele van vzw Hachiko, Hundelgemsesteenweg 722, 9820 Merelbeke, op Hachiko’s rekeningnummer 068-1052525-05 met als mededeling ‘DLO wedstrijd via Valéas’, net zoals mijn baasje dat deed.

Dank bij voorbaat en een zalig Paasfeest voor iedereen!

Uw allerliefst kwispelend (b)engeltje,

Valéas

Hup, waar wachten jullie nog op?

To kiss or not to kiss

Mensen die mij kennen, weten dat ik nogal graag en veel kus (op de wang, he! enkel mijn vriendje heeft het voorrecht op andere lichaamszones mijn lippen te mogen voelen). Zowel bij de begroeting, als bij het afscheid nemen, mogen vrienden en kennissen kussen verwachten. Ik vind een kus gewoon de ideale manier om te laten blijken dat je blij bent dat iemand er is (of dat hij weggaat, haha). Kussen is iets wat ik tijdens mijn studententijd heb aangeleerd, want voordien werd er thuis zelden of nooit gekust. Een leuke gewoonte die is blijven plakken.

In professionele context ligt dat echter heel anders, daar hou ik het meestal bij een vriendelijke en stevige handdruk.  Nu overkomt het mij regelmatig dat collega’s of projectmedewerkers mij spontaan een stevige pakkerd geven (en neen, niet enkel op mijn verjaardag). Wat ik op zich natuurlijk niet zo erg vind, maar ik weet dan nooit welke houding ik moet aannemen. Daar sta ik dan een beetje onnozel te wezen met mijn uitgestoken hand en moet ik die persoon dan de volgende keer ook zoenen of afwachten tot hij of zij het intiatief neemt?

Initieel was het voor mij simpel: kussen is voor privégebruik, de handdruk voor professionele contacten. Maar tegenwoordig duiken professionele contacten ook op in mijn privésituatie en dan geef je toch een kus en dan is het raar om dat opeens niet te doen in werkcontext. Enfin, waar een mens zoal over zit na te denken op een vrijdagnamiddag.

Een drukke avond

Gisterenavond zag er ongeveer als volgt uit:

– 17.30u: Vriendelijke meneer komt ons groot schuifraam dat uitgeeft op het balkon, opmeten. Mijn vriend en ik hebben na meer dan het jaar de exhibitionist uitgehangen te hebben, toch maar beslist lamellen te hangen. Ook handig als de zon te fel schijnt op de computerschermen. ‘k Was net op tijd terug van mijn werk om de meneer binnen te laten. Hij stond al op mij te wachten in de inkomhal. Volgend keer toch iets meer marge incalculeren.

– 18.00u – 19.00u: Mijn broer en zijn vriendin springen even binnen om mijn vriend gelukkige verjaardag te wensen en hem nog een paar cadeautjes te geven. Wat kreeg hij? Een fnacbon (jui! strips!), iets om zijn drankverslaving te voeden en multifunctionele massageolie van Durex (naar het schijnt, kan het spul ook als glijmiddel gebruikt worden, evil thoughts ]:-) ).

– 19.00u – 19.45u: Vergadering met de raad van beheer over een paar trivialiteiten die volgens mij best gewoon via email geregeld konden worden. Mijn medeleden van de raad van beheer hebben echter de onhebbelijke gewoonte om oeverloos op dezelfde punten terug te komen. Ja, ik weet dat het dak nog niet in orde is. Ja, het is vuil in de trappenhal, ik passeer daar elke dag. Ja, de werken aan de algemene delen zijn weer stilgevallen en de bouwheer lijkt wel in rook opgegaan. Ja, ja, ja. Herhaling is soms helemaal niet grappig, vooral niet als je een afspraak hebt om 20.00u in de DownTown Jack.

– 20.00u – 22.00u: Poolen in de DownTown Jack. ‘t Was alweer een tijdje geleden dat ik nog eens een poolkeu in de hand had en dat was te merken. De eerste spelletjes heb ik niet veel ballen gepot, ik was dan ook een beetje afgeleid door de knapperd waarmee Kathleen stond te spelen aan een andere pooltafel (haha, betrapt!). 😉 Na een glaasje wijn ging het iets beter en het laatste spelletje begon ik zowaar op dreef te komen. Poolen, het zal nooit mijn ding worden. Ik doe het dan ook eerder voor de conversatie en de ballengrapjes. 😉 En het was leuk de drie vlotte vrijgezellen H, F en C nog eens terug te zien.

Toevallig

Toen ik gisterenmiddag terug kwam van een vergadering op de VUB, liep ik in het centraal station een goeie vriend met zijn zoontje tegen het lijf.  Ik was even verbouwereerd. Ik had totaal niet verwacht hen hier tegen het lijf te lopen, midden op een werkdag. Vriend T woont namelijk ergens in het verre Limburg en werkt in de provincie Luik.

Maar wat bleek, T zit tussen twee jobs in en genoot samen met zijn zoontje van een (half) dagje Brussel. T begint binnenkort aan een postdoc aan de KULeuven. Ik ben echt blij voor hem, want zijn vorige job paste totaal niet bij hem. Je zag gewoon dat hij er niet gelukkig was. Het onderzoeken zit hem in het bloed, al moet ik zeggen dat ik een postdoc in biologie een vreemde keuze vind voor een burgie. Al twijfel ik er niet daan dat hij het schitterend zal doen.

Wat een rotweer vandaag!

Helemaal doorweekt aangekomen in de Japanse les. Mijn jas, die helaas veel van zijn waterdichte pluimen heeft verloren, weerstond de aanhoudende slagregen niet. Met als gevolg dat ik nat was tot op mijn ondergoed. Wat mijn vriendje behoorlijk grappig vond. (Denk wit hemd, donkere bh.) Verder niks te klagen over deze les Japans. Ik was goed mee, omdat ik vandaag op de trein wat woordjes had zitten oefenen. Na anderhalf uur les hield de juffrouw het voor bekeken en gingen we met de ganse klas kijken naar The Twilight Samurai, een film die (helemaal gratis!) vertoond werd in de Studios in het kader van Japan week. Jaja, Japanse les, het is meer dan alleen maar woordjes en karakters blokken. 😉 Heel goeie film trouwens, ik heb er erg van genoten. Na de filmvoorstelling was mijn jas eindelijk helemaal opgedroogd. Helaas was deze droge toestand maar een kort leven beschoren… Grmbl.

Gelukkig kan ik nu in mijn warm bedje kruipen en mijn koude voeten warmen aan mijn hete vriendje. 😉