Een veel te vroege vergadering en herkansing voor Wagamama

Vandaag moest ik op een ontiegelijk vroeg uur uit bed om op tijd in Brussel te zijn voor een vergadering om 8.30u. En ja, ik weet dat op dit tijdstip sommige mensen al een uur aan het werk zijn, maar ik lig dan gewoonlijk nog in bed… Dus het is een understatement om te zeggen dat het pijn deed, die ochtendlijke gemaskerde treinrit naar Brussel. De vergadering zelf hadden mijn twee collega’s en ik tot in de puntjes voorbereid, we waren dan ook erg teleurgesteld toen we merkten dat de stellingen die we zo zorgvuldig gewikt en gewogen hadden weinig discussie  opwekten aan de andere kant van de tafel. Gelukkig kon de collega die dit project trekt de reacties kaderen en ebde de initiële teleurstelling snel weg. Als we slechts beperkte feedback van onze opdrachtgevers krijgen, drukken we zelf onze stempel op dit project.

Voor de lunch zakte ik met maar liefst vier collega’s van mijn team af naar de autovrije Anspachlaan voor een lunch bij Wagamama. Ja, mijn eerste ervaring was niet onverdeeld positief, maar we zochten een plek waar we buiten op een terras konden zitten en snel bediend zouden worden. Ik had immers om half twee alweer een vergadering. Het is raar, maar het voelde een beetje als een feestje, die lunch onder ons vijven. Zoveel deugd dat het deed om een normale conversatie te hebben die niet via een scherm verliep. Het weer was iets minder, maar de parasol beschermde ons tegen de regendruppels én het gerecht dat ik koos, de spicy tuna kokoro bowl, was deze keer wel een schot in de roos. Al kreeg ik bij terugkeer een boze blik van mijn vegetarische collega omdat ik tonijn had geconsumeerd. (Ik weet dat de visvangst op tonijn moeilijk ethisch te verantwoorden is, maar ik heb het extreem moeilijk om deze heerlijke vis af te zweren, zeker omdat ik zo’n grote sushiliefhebber ben.)

IMG_1020

Op het werk was de paashaas trouwens, na veel omzwervingen, langs geweest. Jammer genoeg was de fair trade chocolade echt niet lekker. Sorry, paashaas, volgende keer toch maar op zoek naar een andere leverancier, maar het zakje was wel schattig!

IMG_1023

Bij thuiskomst wachtte er trouwens nog een verrassing om mij. Overdag was er een pakje geleverd van een onbekende weldoener met daarin een escape puzzel. Echt geen idee aan wie we deze fijne verrassing te danken hebben. De onbekende weldoener in kwestie, mag mij altijd een seintje geven.

IMG_1026

Serieus?

Welke weldenkende mens organiseert een vergadering om 8 uur ‘s ochtends? Neen serieus: waarom??? Op dat tijdstip open ik normaal gezien pas mijn ogen. Gelukkig waren er koffiekoeken, want ik weet niet of ik het anders overleefd zou hebben. Maar goed, ik heb me erdoor geslagen en mijn gedeelte van de presentatie is vlot verlopen. Zelfs mét gigantisch veel slaaptekort.

Arrogantie

Deze week zak de geschiedenis ingaan als een week vol van memorabele vergaderingen. Ik neem wel vaker deel aan vergaderingen waar de partijen een tafel tegengestelde belangen hadden (nog nooit zoveel advocaten onder de arm genomen als in mijn nieuwe functie), maar dat was niet eens het geval bij de vergadering die ik deze namiddag bijwoonde. Doelstelling was om tot een aantal heldere afspraken te komen om een gezamenlijk project voor beide partijen zo succesvol mogelijk te maken. Helaas gedroegen de personen die tegenover ons aan tafel zaten zich alsof de zon uit hun gat scheen (sorry voor deze vulgaire uitdrukking, maar het beschrijft de ganse situatie treffend). De arrogantie droop ervan af en de andere partij deed op geen enkel moment moeite om ons tegemoet te komen. En wij maar vriendelijk en redelijk zijn, terwijl ik eigenlijk gewoon op die kerel op zijn arrogante bakkes wou kloppen.

Uiteindelijk hebben we afgesproken dat wij de overeenkomst zullen aanpassen, wetende dat de andere partij die overeenkomst wellicht zal weigeren te ondertekenen. Echt waar, ik snap het niet, het lijkt wel alsof empathie in deze wereld een steeds schaarser goed wordt.

Sureëel

Het najaar is in alle hevigheid losgebarsten op het werk en ik moet toegeven dat ik soms niet weet aan wat eerst te beginnen. Mijn agenda zit door de dag propvol met vergaderingen, met als gevolg dat ik ‘s avonds vaak nog tot laat zit te werken.

Nu ben ik niet altijd de grootste fan van vergaderen, maar een goede voorbereiding en een goede voorzitter zijn meestal sleutelingrediënten voor succes. Aan de voorbereiding zal het alvast niet gelegen hebben, want daar hadden mijn collega’s en ik lang aan gewerkt. Het moet dan wel de schuld zijn van de voorzitter (aka onze grote baas) die opeens alle voorgaande afspraken volledig vergeten leek te zijn en heel de mooie voorbereiding geen blik waardig gunde.

Het was echt surreëel. Mijn collega’s en ik zaten met hand en tand ons voorstel te verdedigen en onze grote baas wou opeens iets helemaal anders. Een mens mag van gedacht veranderen, maar dit sloeg toch echt alles. Ik dacht zelfs even dat ik in een verborgen camera programma terecht was gekomen. Eentje met een zeer ironische wending.

Enfin ja, uiteindelijk zijn we min of meer tot een compromis gekomen. Maar het is lang geleden dat een vergadering mij nog zo op de zenuwen gewerkt heeft.

Drie uur en één kwartier

Zo lang duurde de vergadering die ik deze avond bijwoonde. Een vergadering die nota bene startte om vijf uur in de namiddag. Een tijdstip waarop de meeste mensen de deur van hun kantoor achter zich dicht trekken. Nu heb ik er beslist niets tegen om een keertje op een later tijdstip te vergaderen, integendeel, ik werk meestal toch tot een uur of zeven. Maar van een vergadering op locatie die om vijf uur start, verwacht ik dat deze toch zo rond een uur of half zeven afgerond is. Kwestie dat iedereen nog op een deftig tijdstip thuis geraakt.

Helaas. Ondanks mijn duidelijke hints over het steeds later wordende tijdstip bleef de vergadering maar duren. De voorzitter van de vergadering van de vergadering leek er zich bovendien totaal niet van bewust dat er vooral veel gepalaverd en weinig beslist werd. Dat die voorzitter tevens projectleider is, gaf me weinig vertrouwen voor het toekomstige verloop van dit traject. Toch een project van in totaal vijf en een half miljoen euro. Dan mag je toch wel verwachten dat de projectleider iet of wat time management skills bezit.

Enfin ja, bottom line is dat ik uiteindelijk pas om 22u thuis was. Met een humeur zo ver onder het vriespunt dat ik bijna ijsklontjes met mijn speeksel kon maken. Er zijn weinig zaken die zo op mijn gemoed werken als inefficiënte vergaderingen.

De meest surreële vergadering van 2016

En dan te bedenken dat ik op dat vlak toch wel het één en ander gewoon ben. En ‘t is niet dat ik alle oudjes over één kam wil scheren, maar geloof me, ‘t is niet gemakkelijk discussiëren met twee tachtigplussers die naar geen rede willen luisteren.

Eén ding heb ik alvast onthouden: het water tussen de inwoners van Wetteren en Dendermonde is nog nooit zo diep geweest. Al een geluk dat ik zelf niet van Dendermonde ben. 😉

Trots

Vandaag stond er een vergadering met de Grote Baas op het programma.  Ik was op voorhand al zenuwachtig, want dit was de eerste keer dat mijn team en ik de kans hadden om enkele belangrijke dossiers met de Grote Baas te bespreken en dan wil je toch een goeie indruk maken. Gelukkig heeft mijn team dat voortreffelijk gedaan. Het was een heel goed gesprek en ik denk dat we er als team heel goed uitgekomen zijn. Ik was heel erg trots achteraf. En opgelucht, dat ook. 😉

Eivol

Gisteren samengevat: vier vergaderingen, waarvan er twee de dag zelf in mijn agenda gepland werden, een stuk of vijftig nog te beantwoorden mails, waarvan ik er toch goed de helft heb kunnen behandelen of delegeren, een dringend document dat écht afgewerkt moest worden en geen dag kon wachten. Dit alles resulteerde in een werkdag die eindigde rond tien uur ‘s avonds (geloof me, ik ben niet van plan hier een gewoonte van te maken) en dan moest ik nog beginnen aan de voorbereidingen voor mijn mondeling examen Russisch. En toen ik eindelijk in bed lag, was ik zo opgefokt dat ik de slaap die ik broodnodig had, niet kon vatten. En het ziet ernaar uit dat dit het stramien zal zijn voor de rest van januari.

Ontmoetingen op de trein

Vanochtend kwam ik een oude bekende tegen in het station van Leuven. Bleek dat hij net als ik richting Gent spoorde. Normaal ben ik niet zo gesteld op gezelschap op de trein, vooral niet omdat ik het uurtje sporen tussen Leuven en Gent gereserveerd had om de vergadering (die ik moest voorzitten) te begeleiden. Maar de oude bekende is een boeiend man. Eentje met een paar eigen bedrijfjes en een zeer interessante visie op het bedrijfsleven en dan meer specifiek de IT-wereld. Bleek dat hij gedeeltelijk met dezelfde problematiek als ik bezig was. We hadden dus zeer interessante informatie uit te wisselen.

En de vergadering is ook goed gegaan. Al dat voorbereiden, nergens voor nodig. 😉