Sightseeing in Leuven with our English friend

Na de whisky van de avond voordien, bleven we alle drie gezellig lang in bed liggen (de collega van mijn vriend lag technisch gezien op een opblaasmatras, maar hey, jullie begrijpen wat ik bedoel).

Voor het middageten hadden mijn vriend en ik een tafel bij La Stanza gereserveerd om samen mijn onze Engelse vriend te genieten van de overdadige antipasti. We hadden er bewust voor gekozen om enkel antipasti te bestellen, ons vorige bezoek indachtig. Dat leek een strak plan, maar onze ogen bleken alweer groter dan onze maag, want uiteindelijk hadden we nog stevig moeite om met ons drieën al dat lekkers op te krijgen.

Tijd dus voor een wandeling doorheen de Leuvense straten om al dat eten wat te laten zakken. We leidden onze kameraad langs het middelpunt van Leuven, de Grote en de Oude Markt, toonden hem vol trots het (helaas gesloten) mooiste stadhuis van de wereld en gaven hem een mini-rondleiding in de grondig gerestaureerde Sint-Pieterskerk. Waar er op datzelfde moment een generale repetitie plaatsvond voor het concert 1425 Meesterlijk Meerstemmig.

Het letterlijke hoogtepunt van onze tocht door Leuven was ons bezoek aan de universiteitsbibliotheek. Samen bewonderden we de prachtige met hout versierde zalen en beklommen we de toren van de bibliotheek om te genieten van een prachtig zonnig uitzicht op Leuven. Ik was heel blij dat ik onze vriend in deze optimale weersomstandigheden kennis kon laten maken met onze mooie stad en hem wat uitleg kon geven over de boeiende geschiedenis van Leuven.

We sloten zijn bezoek af met een drankje bij de Dokteur op het Ladeuzeplein, namen nog snel een foto bij Fonske en toen was het helaas al tijd om afscheid te nemen, want de collega van mijn vriend moest zijn vlucht halen. Ik hoop alvast dat hij genoten heeft van deze eerste kennismaking met Leuven en dat hij nog eens terug komt. Hopelijk kunnen we hem dan wel een warme douche aanbieden. 😉

Nocturne in Abdij van Park

Vrijdagavond had ik afgesproken met Goofball and friends om samen de Nocturne in de Abdij van Park te bezoeken. Haar twee zonen hadden geholpen dit prachtig stukje erfgoed met LED kaarsen te versieren, dus het was fijn om samen het resultaat van hun werk te bewonderen en door de sfeervol verlichte gangen van de abdij te dwalen.

We startten ons bezoek met een pannenkoek ter gelegenheid van Maria Lichtmis. Daarna luisterden we naar een streepje blokfluitmuziek in de Abdijkerk en verkenden we de rest van de abdij.

In de late namiddag kwam ook de Engelse collega van mijn vriend aan op Zaventem. De collega kwam dit weekend bij ons logeren om FOSDEM te bezoeken en een snuifje Leuven mee te pikken. De nocturne leek ons een leuke gelegenheid hem kennis te laten maken met het mooiste stukje erfgoed van Leuven. Daarom hadden mijn vriend en ik hem uitgenodigd om aan te sluiten. De collega zou vanuit Zaventem de trein naar Leuven nemen en mijn vriend zou zijn collega ophalen in het station van Leuven en dan twee blue-bikes ontlenen om naar de abdij fietsen.

Ik had om 19u een tafel voor zeven personen gereserveerd in de Abdijmolen om daar allemaal samen te eten. Toen ik samen met Goofball en haar gezin bijschoof aan onze tafel, zaten mijn vriend en zijn collega al gezellig te genieten van een Belgisch biertje. De kennismaking verliep vlotjes. De twee zonen van Goofball schakelden moeiteloos over naar het Engels en charmeerden ons ganse gezelschap.

We deelden samen een heerlijke tapasschotel als voorgerecht en daarna genoot ik van de skrei met mosseltjes en garnaaltjes. Na het eten namen we afscheid van Goofball en haar gezin en gaven mijn vriend en ik zijn collega een rondleiding in de prachtige Abdij van Park.

Na voor een tweede keer genoten te hebben van de sfeervol verlichte abdij, was het tijd om huiswaarts te keren. Ik wisselde mijn fiets in voor de elektrische blue-bike van mijn vriend en we waren in een zucht terug in hartje Leuven. De fiets is echt het ideale vervoersmiddel voor een bezoek aan de abdij.

Op ons appartement dronken we met onze Engelse gast nog een glaasje whisky alvorens op tijd in bed te duiken. De heren wilden zaterdagochtend immers vroeg opstaan om op tijd naar FOSDEM te vertrekken.

Liquid Leuven – Spirits festival in de Hoorn

Gisteren zakten mijn vriend en ik samen met mijn broer, onze Leuvense kameraad, mijn collega en haar kameraad whisky liefhebber af naar de Hoorn voor een namiddag whisky proeven. Mijn vriend, broer, kameraad en ik waren er als eerste maar gelukkig had mijn collega ons het groepsticket op voorhand doorgestuurd en vormde het geen probleem dat zij met haar gezelschap ons later zouden vervoegen.

Dit was mijn eerste spirits festival en amai, ik was lichtelijk overdonderd door het aanbod. We kregen aan de inkom allemaal een bijzonder mooi whiskyglas en dan kon onze verkenning beginnen. Het systeem was simpel: je kocht op voorhand jetons die je kon inruilen voor een dram whisky naar keuze. Hoe exclusiever de whisky, hoe meer jetons dat je kwijt was aan een proevertje. Ik heb echt mijn uiterste best gedaan om van elke fles whisky die ik proefde een foto te nemen, maar ben eerlijk gezegd niet honderd procent zeker dat dit gelukt is.

Van alle whisky’s die ik proefde op het festival, was de Ichiro’s Malt Chichibi mijn favoriet. Die kostte mij jammer genoeg wel veel jetons. De single malt Lowlands whisky Baron was de grootste tegenvaller. Ik wilde onze Noorderburen nochtans graag een kans geven. Wat prijs-kwaliteit betreft, waren mijn vriend en ik onder de indruk van de Normandische whisky Le Breuil, gedestilleerd in Château du Breuil, vooral bekend van de calvados. ook de Bretoense Glann Ar Mor single malt kon mij wel bekoren, of misschien liet ik me gewoon verleiden door de mooie vuurtoren op het etiket, de namiddag was toen al wat gevorderd. 😉 We kochten alleszins een fles van beide Franse whisky’s. (En ja, de aandachtige kijker zal opmerken dat ik een scheve schaats reed met een glaasje rum.)

En oja, ik werd ook lid van de Scotch Malt Whisky Society! En kreeg voor mijn lidmaatschap meteen een flesje whisky in ruil!

Rond half vijf was het tijd voor de Masterclass van Eric Vermeire, die ons meenam op een avontuurlijke tasting. Bij de whisky’s van de tasting zaten er voor mij persoonlijk geen memorabele uitschieters, maar het was wel cool om een single grain whisky die 34 jaar op vat gelegen had te kunnen drinken. Vooral de vlotte vertelstijl en kennis van Eric Vermeire maakte van deze masterclass een succes.

Na de masterclass namen we afscheid van mijn collega en haar kameraad, die een tafel bij Taste Leuven gereserveerd hadden. Met ons overblijvend gezelschap van vier hadden we een culinair iets minder hoogstaande avond, al moet ik zeggen dat het eten mij enorm smaakte, na al die alcohol. We bestelden Thais en durfden het aan om de fles Le Breuil open te doen om eindelijk het verjaardagscadeau dat mijn vriend van zijn ouders gekregen had uit te proberen. Wellicht niet zo’n heel strak plan, rekening houdend met de voorgaande consumpties, maar hey, een mens leeft maar één keer. Helaas bleef het kraantje van de whiskyboot lekken en konden we op het einde van de avond niets anders dan de whisky terug gieten in de fles. Een mooi, maar niet echt praktisch cadeau.

Dineren bij Fellini

Op stap met mijn lieve vriendin die ik ondertussen toch al ettelijke jaren geleden leerde kennen tijdens de ingangsexamens van de burgies. Oh my, time does fly. Gelukkig schieten we nog altijd even goed met elkaar op en genieten we beiden van een goeie maaltijd. En ja, ook ditmaal stelde gnoccheria Fellini niet teleur.

We startten de maaltijd met bubbels en een alcoholvrije cocktail en deelden samen een bufala burrata als voorgerecht. Als hoofdgerecht koos ik voor de gnocco diocleziano (traag gegaarde schouder van everzwijn in rode wijn en balsamico). We twijfelden even, maar lieten ons dan toch overhalen door de ober om als dessert de semifreddo pistacchio te delen. Ik ben meestal niet zo’n fan van pistache verwerkt in gerechtjes, maar deze aanrader was echt een schot in de roos. Zeer lekker!

Hernieuwde kennismaking met Trente

Dankzij de geweldige mademoiselle Julie genoot ik gisteren van een uitstekende maaltijd bij restaurant Trente. Ik moest het even opzoeken op deze blog, maar het was van 2017 (!) geleden dat ik de laatste keer dineerde bij Trente. Toen zat dit restaurant nog in de Muntstraat. Het was mij een tijd geleden opgevallen dat het pand in de Muntstraat leeg stond, maar ik had er eerlijk gezegd geen idee van of ze verhuisd waren of gestopt. Gelukkig bleek het dat eerste te zijn. Trente huist nu in een mooi en stijlvol pand vlakbij de Leuvense Kruidtuin.

Naar goede gewoonte wachtte ik mijn vriendin op in het station van Leuven en wandelden we samen naar het restaurant. Onderweg konden we nog wat genieten van de mooie Leuvense kerstversiering.

Het eten bij restaurant Trente was nog even verzorgd en lekker als ik mij herinnerde. Alleen mocht het tempo waarop de gangen elkaar opvolgden wel iets hoger liggen. Doordat er maar één persoon de bediening van de zaal voor zijn rekening nam, duurde het allemaal wat lang en bleef er helaas geen tijd over om nog een koffietje of een theetje te drinken, want mijn vriendin moest haar trein halen. En eerlijk: grote eters zullen hier niet met een volledig voldaan gevoel buiten stappen.

Nieuwjaarsbrief van mijn petekindje

Deze avond stond in het teken van de jaarlijkse nieuwjaarsbrief van mijn petekindje. Die brief wordt elk jaar met een tikkeltje meer overtuiging voorgelezen. En dit jaar zelfs voorzien van een streepje Frans. Oui, oui! Trots op mijn als een kool groeiend petekindje, maar tegelijkertijd een confrontatie met de tijd die steeds sneller lijkt te gaan. Kan iemand mij laten weten waar die pauzeknop staat?

Na het traditionele glas champagne genoten we samen van de heerlijke antipasti van Il Pastaio (ongelooflijk: mijn petekindje en zijn twee jaar jongere broertje aten in hun eentje bijna de helft van de antipasti op), gevolgd door een heus pastabuffet met lasagne, ravioli en spaghetti. Even vreesde ik zelfs dat we te weinig pasta in huis hadden, maar dat bleek toch niet het geval. Amai, die twee tieners kunnen eten.

Na het eten speelden we samen spelletjes. Na het traditionele rondje Exploding Kittens, merkten de jongens de doos van het spel Trial by Trolley op, dat in onze kast stof stond te vergaren. De eerste en meteen ook laatste keer dat we dit spel speelden, viel dit wat tegen, maar kijk, om mijn petekindje een plezier te doen, wilde ik het graag een tweede kans geven. En kijk, de jongens vonden het zelfs leuk en het viel mij om de één of andere reden ook beter mee dan de vorige keer. Wellicht omdat de jongens het plezant vonden. 😉

We sloten de avond af met een paar bescheiden whisky proevertjes voor de vader van mijn petekindje en namen afscheid na een bijzonder geslaagd feestje.

Feestelijk diner met vrienden

De heerlijke gerechten van Laura Massa waren naar goede gewoonte een schot in de roos. De drie vleeseters in ons gezelschap smulden van de traag gegaarde lamsschenkel met venkel, jonge wortel, rode wijnsaus, tomaat, steranijs en dragon vergezeld van gratin dauphinois met look en tijm. Onze veggie vriendin opteerde daarentegen voor de boschampignonlasagne met artisanale pasta, geroosterde pompoen, spinazie en taleggio kaas (we hadden voor haar twee gerechten voorzien, zodat ze kon kiezen).

En ja, we hebben onze vrienden ook aperitiefhapjes geserveerd, maar we waren in zo’n fijn gesprek verwikkeld dat ik helemaal vergat deze op foto vast te leggen. Jullie moeten mij dus maar geloven dat we bij de hapjes onze voorlaatste fles Louis Brochet champagne gedronken hebben. We sloten de maaltijd af met een kaasbordje vergezeld van een notenbroodje en pompoenbroodje van Desem in Rotselaar. Gewoonweg het beste brood dat ik ooit gegeten heb (en dat wil wat zeggen, want ik ben geen echte broodliefhebber). Uiteraard kraakten we een paar flesjes wijn om te klinken op de vriendschap en het mooie leven. Meer moet dat niet zijn!

Sushi op tweede kerstdag

Vandaag hadden we onze vrienden uit Kumtich over de vloer die het jaarlijkse relatiegeschenk kwamen overhandigen. Na de ietwat tegenvallende sushi van Tsuru Sushi vorig jaar, bestelde ik ditmaal wel bij Wabi Sabi. Dankzij de kerstvakantie waren er immers geen deadlines waarmee we rekening moesten houden. Speciaal voor onze vrienden bestelde ik zelfs wat extra gefrituurde sushi, omdat ze vorig jaar hadden gezegd dat dit hun favoriete soort sushi was (onbegrijpelijk voor mij, maar hey, zoveel mensen, zoveel smaken!).

En gelukkig was de hoeveelheid deze keer ruimschoots genoeg! Er bleef zelfs nog wat over om mijn neef en zijn twee kinderen voor te zetten die rond acht uur kwamen binnen waaien na een bezoekje aan M Leuven. Fijn om mijn achternichtje en neefje nog eens te zien, want die kinderen groeien als kool. Mijn neef wou eerst niet echt iets eten, maar ik kon die kinderen (zes en zeven jaar oud) toch niet zonder eten aan de lange rit terug naar Antwerpen laten beginnen? Gelukkig hadden we nog gezonde groentjes in de koelkast staan en de oudste dochter waagde zich zelfs aan een paar stukjes sushi. Het mooie geschenkpakket van onze vrienden uit Kumtich werd ook meteen open gedaan, zodat iedereen mee kon smullen van de lekkere chocolaatjes (die uiteraard vlotter binnen gingen dan de groentjes).

Genoten van dit flesje dat mijn broertje ons een tijdje geleden cadeau gedaan heeft:

Wijn proeven bij Cuore Italiano

Na de uitspattingen van gisteren bleef ik op zondag lekker lang in bed liggen. Kwestie van weer helemaal in goeie doen te zijn voor de wijnproeverij om zeven uur ‘s avonds bij Cuore Italiano met onze vrienden uit Leuven. Aangezien onze vrienden letterlijk om de hoek wonen, stond ik om kwart voor zeven aan hun deur om samen naar ginder te wandelen. Ze waren nog niet helemaal vertrekkensklaar, dus kwamen we iets te laat aan bij Cuore Italiano, dat al goed vol zat met wijnliefhebbers. Gelukkig was er nog een hoge tafel met drie barkrukken voor ons beschikbaar.

De avond stond in het teken van de wijnen van Conte d’Attimis Maniago uit Friuli, een voor mij minder bekende wijnregio in het noorden van Italië. De wijnmaker was zelf aanwezig om uitleg te geven, iets wat ik altijd kan appreciëren. Ik weet niet juist aan wat het lag, maar voor mij persoonlijk was er niet meteen een wijn die er echt uit sprong. En we moesten ook redelijk lang wachten tussen de proevertjes door. Grappig: de vrienden met wie ik gisteren in het Spaans Dak dineerde, hadden het tijdsslot vóór ons een tafel gereserveerd om wijn te proeven. Toen wij aankwamen rond tien na zeven, waren zij nog bezig aan hun laatste glazen en dat terwijl ze om zeven uur een reservatie hadden in een restaurant. Tja, Italianen zijn niet al te klokvast, dat is een feit. 😉

En ja, ook bij ons liep de proeverij stevig uit. Uiteindelijk stonden we rond negen uur, een half uur later dan gepland, weer buiten. Onze vrienden hadden mij uitgenodigd om na de proeverij samen pizza te eten en aangezien de hapjes bij Cuore Italiano eerder beperkt waren, had ik een stevig hongertje opgedaan. Onze vrienden serveerden flinterdunne pizza met zelfgemaakt deeg, vers uit de oven. Vergezeld van een frisse groene salade was dit helemaal wat ik nodig had. En dat flesje Barolo paste er perfect bij! Beter dan wat we bij Cuore Italiano geproefd hadden, naar mijn bescheiden mening!

Dinner for five at het Spaans Dak

Na mijn fysieke inspanningen van de namiddag (toch meer dan 22.000 stappen bij mekaar gewandeld), was ik blij mijn voetjes onder tafel te kunnen steken in het stijlvolle Spaans Dak. Alleen jammer dat mijn vriend er niet bij kon zijn, die moest wegens ziekte noodgedwongen afhaken en bleef een weekend uitzieken in Genève. Hij was er vrij zeker van dat hij Covid-19 had opgedaan, maar de zelftest was negatief. Al is het natuurlijk steeds mogelijk dat die test verkeerd was. Hij voelde zich alleszins te zien om op en af te vliegen. En zeker met de eindejaarsperiode in het vizier leek het ons beter dat hij wat rust nam.

Jammer, want hij miste door zijn ziekte een supertoffe en culinair hoogstaande avond met onze twee bevriende koppels uit Leuven. Het eten was, evenals het gezelschap, uitstekend. Jammer dat het Spaans Dak zo ver van Leuven ligt, anders zou ik er zeker vaker gaan dineren.