#DuwMee 2024

Dankzij de overredingskracht van de onvolprezen Goofball zat ik gisteren om 12.57u op de trein naar Sint-Joris-Weert om voor de eerste keer in mijn leven zelf mee te wandelen met #DuwMee ten voordele van Mobile School. De opbrengst van deze editie van #DuwMee gaat volledig naar de productie van vier nieuwe mobiele scholen voor kwetsbare kinderen en jongeren, onder andere in Bolivia en Zambia. Kijk, daarvoor haal ik graag mijn wandelschoenen boven. Al was het even bekijken hoe ik dit kon laten sporen met de afspraak om ‘s avonds samen met vrienden te gaan eten in het Spaans Dak.

Vanaf het station van Sint-Joris-Weert wandelden we naar de Basisschool, waar al de wandelaars zich hadden verzameld op de speelplaats. Ter plekke was er eten en drinken voorzien (dat ik liet passeren, want ik had thuis al gegeten en wilde mij wat sparen voor het avondmaal) en kocht ik mij een fluovestje extra large om over mijn dikke winterjas aan te trekken.

Stipt om 14.05u vertrok de groep in een lang, kleurrijk lint voor een mooie wandeling doorheen de bossen van Oud-Heverlee en Leuven. Op voorhand had ik me wat zorgen gemaakt om de weersvoorspellingen (iedereen weet uiteraard dat ik een bloedhekel heb aan wandelen in de regen), maar kijk, op een beetje miezerregen en wat druppels onderweg na, hielden we het droog. Tot mijn niet geringe opluchting, moet ik zeggen. Ik genoot oprecht van deze mooie winterwandeling in het goeie gezelschap van Goofball, haar zoon en haar vriendin. Spijtig dat het mij na afloop van de coronacrisis niet meer schijnt te lukken om meer tijd vrij te maken om te wandelen.

Aan het einde van de wandeling troffen we de echtgenoot van Goofball en haar jongste zoon op de speelplaats van Basisschool De Klare Bron. Ik deed nog een poging om aan te schuiven voor pannenkoeken, maar de tijd tikte en de rij vorderde traag. Dus nam ik afscheid van mijn medewandelaars en stapte ik naar Heverlee station voor een kort treinritje naar Oud-Heverlee. Vanaf het station van Oud-Heverlee was het nog een dikke twintig minuten wandelen naar Brasserie St. Jean. Een iets minder leuke wandeling dan die van deze namiddag, omdat ik deze alleen moest doen in het donker, maar ik geraakte zonder problemen in de brasserie.

Daar koos ik een plekje vlakbij de chauffage om mijn natte spullen wat te laten drogen en zelf wat op te warmen. Ik was rond half zes aangekomen in Brasserie St. Jean, dus had ruimschoots de tijd om te bekomen van de wandeling en alvast een aperitiefje te drinken voor mijn afspraak om 18.30u in het Spaans Dak. Mijn haar had stevig afgezien van die vele uren onder mijn muts, dus dat deed ik in een staartje. En terwijl ik genoot van een glaasje cava, haalde ik mijn laptop boven om wat mails te beantwoorden. Because the work never ends these days!

A lovely evening with friends

Gisteren waren mijn vriend en ik te gast bij onze vrienden in Wijgmaal. De afspraak was dat zij zouden koken en wij voor de drank zouden zorgen. Dus namen mijn vriend en ik in de taxi naar Wijgmaal onze koelzak van de Colruyt mee met daarin een flesje champagne van Louis Brochet en wat flesjes witte wijn (waaronder eentje van d’Hellekapelle en eentje van Maria-Cristina, Portugese wijn van de uitbaatster van Dumon). We namen meerdere flessen mee, kwestie van te kunnen kiezen welke wijn het beste bij de gerechten paste.

En amai, we werden weer goed in de watten gelegd. Onze vrienden verwenden ons met heerlijke aperitiefhapjes van de markt gevolgd door een driegangenmenu met Sint-Jacobsvruchten als voorgerecht, vis als hoofdgerecht en een heuse kaasschotel als dessert. En dat allemaal terwijl hun zonen studeerden voor hun examens. Toch fijn, vrienden die goed kunnen koken! En de heerlijke porto die ze nog ergens uit hun kelder wisten op te diepen, was een fantastische afsluiter van de avond.

PS: De jongste zoon was apetrots dat hij ons zijn visgerei kon tonen.

Sips met een vriendin

De vorige keer dat ik met mijn vriendin uit Tongeren had afgesproken was al geleden van september 2023! Ik sta er telkens weer van verbaasd hoe snel de tijd vliegt. Voor deze gelegenheid had ik een tafeltje voor twee gereserveerd bij Sips, omdat dat ene glas wijn dat we daar een tijdje geleden dronken, beslist naar meer smaakte.

Mijn vriendin en ik startten onze maaltijd met een werkelijk uitstekende portie wagyu. De dun gesneden plakjes smolten haast letterlijk op onze tong. Een waar feest voor de smaakpapillen. Vervolgens deelden we de dorade met orzo en shiitake, een perfect bereid stukje vis, en eindigden we de maaltijd met een heerlijk dessert. Ik koos voor de appel met kaneel en rum. Terwijl we genoten van de maaltijd namen we uitgebreid de tijd om bij te praten. Ik was alleszins blij om horen dat mijn vriendin op relationeel vlak in kalmer vaarwater terecht is gekomen, alleen spijtig dat er nu wat spanningen zijn met haar zoon, die volgens mij gewoon op zoek is naar zichzelf. Ik duim alvast dat ze eruit geraken.

Bij elk gerechtje dat we aten, liet ik me een wijn aanraden door de vriendelijke sommelier. Ik was persoonlijk bijzonder gecharmeerd door de Stein Schaden uit Oostenrijk, een fantastische Grüner Veltliner, waarmee we de maaltijd waren gestart. Aangezien ik nog een cadeautje zocht voor het diner bij onze vrienden komende zaterdag, nam ik zo’n flesje mee naar huis. Ben er zeker van dat dit flesje in de smaak zal vallen!

Les Années Folles in Antwerpen

De datum stond al wekenlang in mijn agenda: zaterdag 31 oktober zou ik fancy gaan dineren met mijn lieve collega om haar nieuwe job te vieren. Superblij voor haar, want ze blijft in een leidinggevende positie, maar keert inhoudelijk terug naar een oude liefde. En tegelijkertijd superblij dat ze haar nieuwe uitdaging gewoon in onze eigen bedrijf gevonden heeft. Interne jobmobiliteit for the win!

Ik liet de keuze van het restaurant aan haar over en naar goede gewoonte koos ze er weer een pareltje uit: huiskamerrestaurant Les Années Folles, waar de culinaire ervaring letterlijk begint bij het aanbellen. Ceci n’est pas un restaurant! Neen, dit is een ontdekkingstocht die ons langs talrijke heerlijke creaties van de chef bracht. Uiteraard gingen we voor het maximaal aantal gangen. En dit in combinatie met het bob-arrangement. Waardoor ik op het einde van de maaltijd nog een plekje had voor een dessertwijntje en een glas rum als digestief. Alleen spijtig dat er nergens een kaartje met een overzicht van het menu beschikbaar was. Dat miste ik echt. Ook om achteraf terug te kijken op wat je exact gegeten hebt.

En gelukkig mocht ik na al dat lekkers blijven slapen bij mijn collega, zodat ik me niet moest haasten om de laatste trein van Berchem naar Leuven te halen.

Bondgenieten op Leuven by Night

Superleuke avond gehad op Leuven by Night met Jan en zijn oudste zoon, terwijl Goofball moest werken op een event. Ocharme.

Ik startte de avond in mijn eentje klokslag 18u op het Martelarenplein voor het aansteken van de kerstverlichting. Ik weet niet goed wat ik ervan verwacht had, maar spectaculair was dit bepaald niet. Na een eerste mislukte poging hield Showkoor Upbeat er de sfeer in door van een iets hoger getal te beginnen aftellen naar nul. En bij de tweede keer ging de kerstverlichting gelukkig wel branden!

Vervolgens trok ik richting Bondgenieten voor het avondmaal. Ik startte met een gratin met shiitake van Laura Massa, at een heerlijke taco van El Taco Loco, bewonderde tijdens mijn wandeling de mooi verlichte straten en spotte zowaar een zingend cadeautje en een heuse DJ Caravan. Ik beëindigde mijn avondmaal met een portie raclette van Elsen Kaasambacht. Heerlijk!

Op het Mathieu de Layensplein trof ik Jan en zijn oudste en vervolgens trokken we samen verder op verkenning in de Leuvense straten. In de Bondgenotenlaan dronken we een glas champagne om het goede doel van Zonta Leuven te steunen. Vrouwen empoweren met een glas champagne, hoe kan ik daar neen tegen zeggen? De meest spectaculaire act die we ontmoetten, was ongetwijfeld die van Vuuract in de Diestsestraat. Because, well, fire!

En natuurlijk sloten we de avond af met poffertjes als dessert. Supergezellig!

Boekvoorstelling De Boerentoren in de Handelsbeurs in Antwerpen

Gisteren spoorde ik naar Antwerpen voor een date met mijn lieve vriendin die haar tijd verdeelt tussen Roeselare en Antwerpen. Een tijdje geleden ontving ik immers een uitnodiging voor de boekvoorstelling van De Boerentoren, het favoriete vastgoedproject van een ander Antwerps icoon. Aangezien deze persoon weet hoe een feestje te bouwen, leek me dit wel iets om samen met mijn vriendin naartoe te gaan.

En jawel, bij het binnentreden van de Handelsbeurs kregen we meteen een glas champagne in onze handen gestopt, dat vervolgens gul werd bijgeschonken. En ja, natuurlijk waren de hapjes bij het champagne-aperitief voortreffelijk. Na de speeches volgde de officiële overhandiging van het boek aan de opdrachtgever en werden we uitgenodigd om te genieten een fenomenaal lekker walking dinner. Alleen jammer dat het wringen was om een plek aan een statafel te versieren. Altijd een uitdaging bij walking dinners. En ja, de wijn was even lekker als de champagne bij het aperitief.

En toen moest het hoogtepunt van de avond nog komen. Alle aanwezigen werden getrakteerd op een heus concert van Helmut Lotti. En je kan veel van de mens zeggen, maar zingen kan hij. En persoonlijk denk ik dat het een goede keuze was om dat haarstukje terug op zijn hoofd te zetten. Helmut heeft trouwens nog verrassend soepele heupen voor iemand van zijn leeftijd.

Midden in het optreden vond echter hét cringe moment van de avond plaats. Dat de organisator van dit event er niet altijd even politiek correcte meningen op nahoudt, mag niemand meer verbazen. Maar de vrouwonvriendelijkheid van zijn uitspraken stootte mijn vriendin en mezelf zodanig tegen de borst dat we even buiten moesten gaan bekomen. Mijn conclusie is dat je veel vergeven wordt als je maar genoeg geld hebt. En die Romeinse optocht was er werkelijk ver over. Die arme Helmut wist niet goed waar kijken.

Hamburgers, rode wijn en synthesizers

Vanavond waren we te gast bij onze goede vriend in zijn gezellige appartement in Leuven. Omdat zijn dochter graag vegetarische hamburgers eet, stond dat het op het menu (allez, veggie voor haar, vlees voor de rest van het gezelschap). Toegegeven, zelf ben ik niet zo’n grote hamburger fan, maar als zo’n hamburger gemaakt is met kwaliteitsvlees en verse groentjes, kan ik dit gerecht op tijd en stond wel appreciëren. En onze vriend haalt zijn vlees bij Rondou, dus qua kwaliteit zat dat wel snor. Het feit dat onze kameraad de hamburgers op de barbecue bakte, gaf ze natuurlijk nog extra smaak.

Mijn vriend en ik hadden voor de hapjes gezorgd en voor de gelegenheid had ik mijn anderhalve literfles Carlinet van mijn favoriete Piëmontese wijnboer Poderi Rosso Giovanni uit de kast gehaald. Amai, wat een streling voor de smaakpapillen! Echt een klassebak van een wijn.

En we werden zowaar op een heus privéconcert getrakteerd! Onze kameraad heeft altijd de coolste speeltjes in huis.

Laat maakten we het niet, want mijn vriend en ik hebben morgen een goed gevulde dag in Antwerpen op het programma staan en onze kameraad was duidelijk ook niet in topvorm.

Pizza’s en exploding kittens

Dat zo’n Kamadobarbecue een veelzijdig ding is, dat wisten we ondertussen al, maar gisterenavond at ik voor het eerst pizza’s gemaakt op zo’n barbecue. Een grote pizzafan zal ik wel nooit worden, maar ik kan niet anders dan toegeven dat dit goeie pizza’s waren. Perfect gebakken korst en lekkere toppings. Mét een ubercool wijntje daarbij, uiteraard. De ouders van mijn petekindje weten wat goed is. 😉 En natuurlijk speelden we daarna exploding kittens met mijn petekindje en zijn gezin. Tradities zijn er om in ere te houden!

Kiku sushi in Herent

Deze avond fietste ik naar Herent voor een bezoek aan onze vrienden en hun twee dochters op deze wapenstilstand. Het was al donker toen ik op de fiets kroop, maar dankzij googlemaps en de fietssnelweg geraakte ik er verrassend vlot. Gelukkig regende het niet!

Onze vrienden hadden een tafel gereserveerd bij Kiku sushi, het enige sushirestaurant dat Herent rijk is (en dus mogen ze zich terecht het beste sushirestaurant van Herent noemen). Ik vond de sushi eerlijk gezegd maar matig, de stukken waren veel te groot naar mijn goesting en de gefrituurde sushi was, net zoals de hapjes die we als voorgerecht aten, veel te hard gefrituurd. En ik ben sowieso al niet echt een fan van gefrituurde sushi. Ik was stiekem een beetje jaloers op de scampi met madrascurry die één van de twee dochters besteld had. Maar gelukkig maakte het uitstekende gezelschap veel goed!

Na de maaltijd trokken we terug naar het huis van onze vrienden, deden we een flesje wijn open en speelden we de rest van de avond spelletjes. Ik noteer Vlotte Geesten 2.0 als ontdekking van de avond. Een simpel uit te leggen spel waarbij een vliegensvlugge reactiesnelheid en tegenwoordigheid van geest superbelangrijk is.

En gelukkig regende het ook niet op de terugweg naar Leuven!

SPQR lunch

Gelukkig heb ik een blog om mij eraan te herinneren dat de laatste keer dat mijn vriend en ik deelnamen aan een S.P.Q.R. brunch 5 maart 2012 was. Euh? Jawadde, time files when you’re having fun, zal ik maar zeggen zeker?

Na al die jaren stonden de sterren eindelijk weer goed en bleken mijn vriend en ik zowaar nog geen verplichtingen te hebben deze zondagmiddag en aangezien hij deze avond terug vliegt naar Genève leek ons dit wel een mooie afsluiter van het weekend.

Op een oude bekenden na zagen we vooral veel nieuwe gezichten aan de lange feesttafels in de Sint-Geertrui-abdij. Natuurlijk belandden we weer bij mijn oud-collega aan tafel, maar ik maakte ook kennis met de andere mensen aan tafel. Het klikte vooral goed met Robert Scotton, een oud-voetballer bij Winterslag, die nu als ietwat uit de hand gelopen hobby Italiaanse wijn importeert. De lunch werd verzorgd door traiteur Kapucijn en was naar goede gewoonte uitstekend. Alleen de wijnen van Doppio ‘L’ vielen iet of wat tegen. De prosecco was ok, maar de witte wijn was niet echt mijn ding. Gelukkig was de rode wijn beter!

Alleszins beleefde mijn vriend en ik alweer een fantastische middag/namiddag en we beloofden aan Robert zeker eens langs de kerstmarkt te komen wanneer hij de stand van Rotary Leuven-Rotselaar zou bemannen.

PS: Het blijft toch vreemd, zo’n feestelijke maaltijd zonder Eric Claes

Yet Another Blog

Life on my side

vrienden