Klinken op de vriendschap in Victor Bozar Café en BrewDog

Gisterenavond had ik afgesproken met een oud-studiegenoot die nu in Mechelen woont, maar net als ik in Brussel werkt. Origineel kon je de plek die ik had uitgekozen voor het diner niet echt noemen, want net als bij onze vorige afspraak had ik een tafel voor twee in het Victor Bozar Café gereserveerd. Naar goede gewoonte was ik eerst op de plek van afspraak en maakte ik van die gelegenheid gebruik om nog wat mails te beantwoorden. Een paar minuten later wandelde mijn date het restaurant binnen met een prachtige bos bloemen! Helaas waren de bloemen niet voor mij bestemd, maar voor zijn vrouw. Ze vierden namelijk de volgende dag hun huwelijksverjaardag. Wat een romanticus!

Mijn oud-studiegenoot wilde de bloemen eerst gewoon naast mij op de zitbank leggen, maar dat leek me toch geen goed idee. Ik vroeg heel vriendelijk aan onze ober of we een emmer voor de bloemen konden krijgen en prompt verscheen er een met water gevulde ijsemmer aan onze tafel. Wat een service!

Vervolgens genoten we samen van een lekker hoofdgerecht en omdat de porties bij Victor Bozar heel redelijk zijn, hadden we allebei nog plek voor een dessert. Want ja, hoe kon ik neen zeggen tegen het dessert van de dag? Een overheerlijke sabayon!

Terwijl ik en mijn date gezellig aan het eten zaten, was mijn vriend met Swissair onderweg naar België. Ik had mijn vriend op voorhand gezegd dat ik een afspraak had met onze kameraad en dat ik hem van zodra hij geland was zou laten weten of het nog de moeite was om te vervoegen. Dus na het dessert vroeg ik of onze kameraad nog iets wilde drinken. En jawel, dat was het geval. We zakten met ons tweetjes af naar de Brewdog vlakbij Brussel-centraal en, na ongetwijfeld een memorabele spurt om de trein in Zaventem te halen, sloot mijn vriend rond kwart na negen aan bij ons gezelschap. Onze kameraad en ik hadden al een flesje witte wijn achter de kiezen, dus mijn vriend had een lichte achterstand, die hij snel wegwerkte met een speciaal biertje. 😉

We bleven nog meer dan een uur plakken in de Brewdog om vervolgens ietwat aangeschoten de trein terug naar Leuven en Mechelen te nemen. Echt een supertoffe avond. Voor herhaling vatbaar!

Lente wijndegustatie bij Taste Leuven

Dit weekend stond volledig in het teken van wijn degusteren. Na onze niet helemaal succesvolle wijnproeverij bij Tiflis van gisteren, zakten mijn vriend en ik deze namiddag samen met onze vrienden wijnliefhebbers van om de hoek af naar Taste voor een lente-wijndegustatie. Maar niet zonder eerst te zorgen voor een goede bodem bij Brasserie Van De Weyer. Oprecht genoten van de vissoep!

Bij Taste konden we proeven van de wijnen uit de wijnkelder van Taste zelf of van de Spaanse wijnen van #garagewine. Wij focusten ons voor deze gelegenheid vooral op de wijn van #garagewine, terwijl we ondertussen genoten van de alweer uitstekende hapjes van chefkok Bart Tastenhoye. Tijdens de winter wijndegustatie maakten we al eerder kennis met de wijn van deze kleine wijnproducent die zich vooral focust op bijna vergeten autochtone Spaanse druivensoorten. En deze kennismaking smaakte zeker naar meer.

Vandaag waren de twee oprichters van het merk aanwezig in Taste en gaven ze meer uitleg over de wijn en de filosofie daarachter. De eerlijkheid gebiedt mij wel te zeggen dat de initiatiefnemers naast #garagewine ook nog een ander, klassieker wijndomein uitbaten, maar #garagewine is duidelijk hun passieproject. Beide heren spraken geen woord Engels en alhoewel mijn kennis van het Spaans goed is, moet ik zeggen dat ik al die vrij specifieke wijntermen niet echt beheers. Gelukkig was er een vertaler aanwezig die onze vragen kon beantwoorden.

Deze wijn met het bijzondere gescheurde etiket verdient een woordje extra uitleg. De naam La Forastera betekent ‘de vreemdeling’ en refereert naar die klassieke Western affiche met ‘Wanted Dead or Alive’ erop. Dit is meteen de enige wijn in het assortiment van #garagewine waarbij de makers geen gebruik gemaakt hebben van een autochtone druivensoort, maar van een klassieke Shiraz. Bij ons viel deze wijn alvast zeer in de smaak.

Laat het ons erop houden dat we heel veel konden proeven deze namiddag en dus alles behalve met lege handen naar huis terug keerden. Gelukkig was het vrij rustig in de Diestsestraat terwijl we te voet met onze grote doos wijn naar huis wandelden. Onze wijnvoorraad rode wijn is bij deze aangegroeid met twaalf extra flessen. 😉

Business lunch bij The Pasta Factory

Vandaag geprofiteerd van het prachtige lenteweer om samen met één van mijn geweldige collega’s te lunchen op het terras van The Pasta Factory. Genoten van een lekkere verse pasta met zeevruchten en een overdadige tiramisu als nagerecht. Mijn dagelijkste portie koolhydraten en mijn goed humeur meteen weer aangevuld.

Al kreeg dat goede humeur wel een stevige deuk toen ik de vertrekschermen van de NMBS in Brussel-Noord zag. Zal mij leren om voor één keer eens een vroege trein naar huis te willen nemen.

be-MINE in Beringen

Gisteren brachten mijn vriend en ik samen met onze vrienden uit Testelt en hun twee tieners een bezoek aan be-MINE in Beringen. Meteen ook de eerste keer dat we het vriendje van de dochter van onze vrienden ontmoetten. Een vriendelijke, rustige en ietwat introverte jongeman die de hele namiddag niet echt veel gezegd heeft. Maar het was schattig om de dochter van onze vrienden te zien stralen als ze naast hem liep.

Ondanks het feit dat mijn roots in Limburg liggen moet ik bekennen dat ik nog nooit een bezoek bracht aan het Mijnmuseum op de be-MINE site. Hoog tijd om dat recht te zetten dus. We hadden met onze vrienden iets na de middag afgesproken op de parking van be-MINE en door een gelukkig toeval bleek dat wij het gisteren een Mijnzondag was. Ons groepje van zeven kon meteen aansluiten bij het eerstvolgende geleide bezoek, letterlijk een paar minuten na onze aankomst. Onze gids was een voormalig leraar die jarenlang les had gegeven aan de kinderen van mijnwerkers. Hij wist enorm veel over de mijn en haar geschiedenis. We bezochten een reconstructie van de mijngangen, bewonderden de indrukwekkende schachtbokken, bezochten het ophaalmachinegebouw met daarin de liften die de mijnwerkers gestapeld als vee naar beneden brachten en vergaapten ons aan de enorm goed georganiseerde badzaal waar de werknemers zich konden wassen na hun shift in de mijnen.

Heel boeiend en leerrijk, want het is belangrijk te beseffen dat het nog niet zo lang geleden is dat België massaal veel gastarbeiders importeerde om het zware en belastende werk in de mijnen te doen. Mijn eigen grootvader heeft nog in de mijnen gewerkt en is gestorven aan stoflong. Het raakte me om te horen en te zien hoe de dagen van de mijnwerkers eruit zagen. Ik kan me eerlijk gezegd niet voorstellen wat zo’n hard werk onder de grond, verstoken van daglicht, met een mensenlichaam doet.

En ja, ook in de mijn van Beringen verloren arbeiders hun leven, al bleven (gelukkig) grote ongevallen uit. Mooi om te zien dat de stad Beringen het verleden van deze ooit enorm belangrijke economische activiteit levend houdt en de ganse site stukje bij beetje een nieuwe invulling krijg. Ook erg benieuwd naar de nieuwe mijnbeleving Mineset, waar op dit moment nog druk aan gewerkt wordt. Al was onze gids niet meteen een grote fan van het project.

Na ons bezoek aan het Mijnmuseum maakten we een wandeling op en in de omgeving van de mijnterril, waarbij we er zowaar in slaagden om, druk pratend, ergens een afslag te missen en de top van de terril over te slaan. Achja, toch een goed gesprek gehad met mijn vriendin en een reden om nog eens terug te gaan in de toekomst.

Na de wandeling trokken we naar Mia Mensa voor het avondmaal. In het sfeervol ingerichte restaurant genoten we samen van kibbeling (uitstekend) en patatas bravas (waarbij de chefkok duidelijk de pikante saus vergeten had, dus schrap de aanduiding ‘bravas’ maar) als voorgerecht. Als hoofdgerecht ging ik voor de tongrolletjes op Oostendse wijze, geserveerd met mosselen, grijze garnalen en puree (helaas vergeten een foto van te nemen) en ik sloot de maaltijd af met tarte tatin en crème anglaise als dessert.

Een waardige afsluiter van een fijne dag.

A fishy dinner!

Gisteren hadden we vrienden over de vloer die we al een tijd niet meer gezien hadden. Een reden te meer om ze eens goed in de watten te leggen met een heerlijke visschotel van De Walvis. En amai, zowel de aperitiefhapjes als de schotel zelf waren om duimen en vingers af te likken. Dat in combinatie met een flesje champagne, heerlijke witte wijntjes en nog wat extra groentjes en slaatjes, en we hadden het ideale recept voor een fantastische avond!

Of wij Zwitsers kleingeld hebben?

Kort gezegd: uiteraard!

Meer dan genoeg alvast om Kabouter met een stevig zakcentje richting de Zwitserse bergen te laten vertrekken!

Wandelen in Wéris – 16 februari 2025

Deze ochtend lag er zowaar een laagje sneeuw over Érezée! Onverwacht, maar een perfect verjaardagscadeau voor onze jarige. Alles ziet er immers veel mooier uit onder een laagje sneeuw! Na een late gezamenlijke brunch, waarin we de restjes van het weekend zo goed mogelijk probeerden op te maken (news flash: drank was er nog meer dan genoeg), reden we opnieuw naar de parking bij de megalieten van Wéris.

Mijn vriend en ik hadden onze gastheer ervan weten te overtuigen dat het geen goed idee was om met dit gezelschap de wandeling van de Ninglispo te doen. Een aantal mensen hadden niet eens wandelschoenen bij en deze wandeling staat er toch om bekend redelijk uitdagend te zijn.

Als alternatief stelden we een makkelijke wandeling langs de megalieten van Wéris voor. En dat bleek een zeer verstandig voorstel, want de kettingrokende dames in ons gezelschap hadden het duidelijk al moeilijk vanaf het moment dat de weg iets omhoog leidde. Sommige paadjes naar de megalieten waren bijzonder drassig, maar gelukkig hadden mijn vriend en ik wél onze wandelschoenen bij.

Ik genoot met volle teugen van de wandeling, al denk ik dat dat niet voor iedereen opging. Gelukkig vonden mijn vriend en ik op het einde van de wandeling in Wéris de gezellige brasserie Les Lanternes, waar er tussen de wijnrekken nog net een tafel was voor onze groep. Zo kon iedereen een beetje opwarmen en de inwendige mens versterken.

Na de wandeling keerden we terug naar het huis om alles op te ruimen. We wierpen nog een laatste blik op het huis en reden samen met het feestvarken en zijn verloofde terug naar Leuven. Aan alle mooie liedjes komt een einde…

Lunch bij Le Cor de Chasse, kaasfondue en spelletjes – 15 februari 2025

Na de uitspattingen van gisteren zo lang in bed blijven liggen dat het niet meer de moeite was om nog te ontbijten. 😉 Want voor de lunch hadden we voor onze groep van veertien personen een reservatie bij Le Cor de Chasse in Wéris. Het bleek nog een heel gedoe om die reservatie vast te krijgen, want normaal accepteerden ze geen reservaties voor grotere groepen. Gelukkig slaagde één van de vriendinnen van onze jarige (een advocate uiteraard) erin het personeel te overtuigen onze groep te ontvangen.

En amai, wat een geweldige lunch was dat! We zaten aan twee lange tafels in een aparte ruimte waardoor we de rest van de klanten niet konden storen. De ruimte was voorzien van een prachtige houtkachel die zo goed werkte dat de temperaturen op een bepaald moment bijna tropisch waren. Als aperitief dronk ik een mocktail met kombucha en appel, die werkelijk uitstekend was. En ook de rest van de maaltijd was een culinair hoogstandje. Wat een verwennerij!

Na deze bijzonder uitgebreid lunch maakten we een klein uitstapje naar de megalieten van Wéris. Alwaar we omstaanders vroegen om een foto van onze groep te maken. Een mooie herinnering!

Het hele gezelschap keerde terug naar vakantiehuis Manoir du Notaire. En mijn vriend en ik besloten een korte wandeling in Érezée te maken om te genieten van de frisse winterlucht en al dat eten wat te laten te zakken.

Want ‘s avonds ging het feest onverminderd door. Onze gastheer trakteerde op kaasfondue voor het ganse gezelschap, inclusief twee zwangere dames waarvoor hij gepasteuriseerde kaas had voorzien. Amai, dat smaakte! Bij de kaas dronken we crémant en Franse wijn uit Bordeaux.

Na de kaasfondue speelden we spelletjes. Hét spel van de avond was “De Drie Rondes”. Bij dat spel schrijft iedereen een drietal namen op papiertjes (bekende mensen, fictieve figuren, vrienden,…). Die namen gaan vervolgens in een kom en moeten door de aanwezigen geraden worden. Wij deelden ons voor het spel op in vier groepen. In de eerste ronde kreeg iedereen een halve minuut om de persoon op het briefje dat hij of zij getrokken had te omschrijven, in de tweede ronde moest je de persoon op het briefje uitbeelden en de derde ronde mocht je enkel één woord gebruiken om jouw ploeg de persoon te laten raden.

Doordat de namen elke ronde terug komen, weet je op den duur welke namen er nog in de kom zitten en wordt het raden makkelijker. Ik vond het een heel vermakelijk spel, maar laat ons zeggen dat door de alcoholcomsumptie de gemoederen nogal hoog opliepen. Dé quote van de avond was alleszins: “Studio SPATIE honderd”. Hi-la-risch!

Kick-off van het verjaardagsweekend in Érezée – 14 februari 2025

Deze Valentijnsvrijdag om 16u stipt mijn laptop dichtgeklapt om op tijd te vertrekken om de dertigste verjaardag van onze kameraad wijnkenner vieren in Érezée en omgeving. Onze kameraad en zijn verloofde waren zo vriendelijk om ons een lift aan te bieden naar vakantiehuis Manoir du Notaire, want een nieuwe voordeur, dat verdient een gans weekend om te vieren, nietwaar? Ik had minstens tien keer gevraagd of ze wel zeker waren en of ze dan niet te weinig plaats in hun auto zouden hebben. Neen, neen, ze waren zeker, plaats genoeg. Uiteindelijk hadden ze dus wel degelijk plaats te weinig en moest het proviand voor het geplande culinaire weekend over nog twee andere wagens verdeeld worden. Mijn vriend en ik apprecieerden het gebaar van onze vrienden alleszins enorm, want zo spaarden we de kosten van een cambio uit.

Volgens planning arriveerden wij als eersten in het vakantiehuis. En amai, de statige voormalige notariswoning was een heus pareltje. Met een moderne keuken, een bijkeuken, een prachtige leefruimte, een salon en een heuse speelkamer. We keken onze ogen uit! We laadden al het proviand uit de wagen en begonnen aan de voorbereidingen voor het aperitief met crèmant en hapjes. Een verjaardag vier je met bubbels!

Terwijl de gasten één voor één binnen druppelden maakten we kennis met elkaar en begonnen we aan de voorbereidingen voor de maaltijd. Eén van de gasten had een gepersonaliseerd rood-wit geblokt tafelkleed gemaakt voor de jarige. Perfect in thema voor deze Italiaanse avond. We startten met tomaat mozarella, gevolgd door heerlijke lasagne. Eerlijk, de tiramisu als nagerecht had voor mij niet meer gehoeven, maar uit beleefdheid deelde ik een portie met mijn vriend. Bij deze klassieke Italiaanse maaltijd dronken we een paar flesjes uitstekende Barbera d’Alba.

Door de wijn en de goede sfeer tussen de gasten kroop ik iet of wat te laat in bed. Zorgen voor mogen, zullen we maar zeggen!

Sushi bij Sakura

Omdat het niet altijd de Wabi Sabi moet zijn, had ik deze avond afgesproken met onze vrienden van de Spaanse les om samen sushi te eten bij Sakura. En ja, de sushi was ok, maar niet zo lekker als ik mij van vroeger herinnerde. Persoonlijk ben ik van mening dat Wabi Sabi Sakura op elk vlak overtreft: betere sushi en een veel gezelliger interieur. Dat van de Sakura is nogal kaal en sober. Niet dat ik iets tegen sober heb, integendeel, maar het is er gewoon niet zo gezellig. Dus wellicht zullen we in de toekomst opnieuw verkassen naar de Wabi Sabi voor onze dinner dates.

Na het diner namen we afscheid van onze vriendin, die moe was en liever naar huis wilde. Vervolgens trok ik samen met onze kameraad-dichter naar een receptie in het Radiohuis ter ere van de uitreiking van de Leuvense persprijs LeuvenEer. Aangezien onze kameraad deze prijs vorig jaar won, kreeg hij sowieso een uitnodiging voor de uitreiking van dit jaar. Het feest liep echter op zijn laatste beentjes toen wij er aankwamen. We dronken een glas, deden een paar babbels en besloten toen dat het tijdstip aangebroken was om naar huis terug te keren. De werkweek is immers nog maar half!

Proficiat trouwens aan de klas van leerkracht Michiel Crijns van middelbare school Sancta Maria met het behalen van deze persprijs. En de Lifetime Award voor Leuvense stadsgids Lucie Mertens is wat mij betreft ook meer dan verdiend.

Yet Another Blog

Life on my side

vrienden