Een onverwacht diner

Zaterdag 30 december had ik bewust vrijgehouden in deze drukke eindejaarsperiode. Het leek me verstandig een dagje rust in te bouwen alvorens uit de bol te gaan bij Oudjaar. Dat was echter buiten de waard, in casu een oud-collega van mijn vriend gerekend. De oud-collega in kwestie wilde dolgraag afspreken met mijn vriend om bij te praten en te mijmeren over the good old times. Voor mij niet gelaten, uiteraard, en ik gaf mij vriend mijn zegen om een avond op de lappen te gaan in Brussel. Kon ik uitkijken naar een rustig avondje met youtube filmpjes.

Iets na vijf uur de dag van de afspraak kwam mijn vriend echter met de mededeling dat de vriendin van zijn oud-collega er ook bij zou zijn. Het was dus blijkbaar niet de bedoeling om eens goed door te zakken, mannen onder mekaar. De oud-collega had een double date op het oog. Ik voelde me bijgevolg een beetje verplicht om mijn vriend te vergezellen. Omdat ik niet helemaal van harte mijn rustige avond opgaf, koos ik het restaurant voor onze afspraak: Samouraï in Brussel. De verfijnde Japanse keuken slaagt er immers altijd in mijn smaakpapillen te verblijden.

De NMBS bracht ons zonder problemen naar Brussel, alwaar we nog zo’n twintig minuten moesten wachten alvorens de oud-collega en zijn vriendin (nochtans wonende in Brussel) ons vervoegden. Die Italianen toch, stiptheid is nooit hun sterkste punt geweest.

Over de avond zelf kan ik kort zijn: het eten was geweldig lekker, het gezelschap wist me niet geheel te overtuigen. Natuurlijk is 2017 voor mijn vriend en mezelf een bijzonder tumultueus jaar geweest en begrijp ik best dat niet iedereen evenveel spannende dingen meemaakt in zijn of haar leven. Maar wat me vooral stoorde was de houding van de oud-collega: duidelijk al jaren niet tevreden met zijn job, maar te tam om er iets aan te doen. Als er iets mij stoort aan mensen dan is het wel passiviteit. Uiteindelijk hebben mijn vriend en ik het in 2017 aangedurfd om ons leven een nieuwe wending te geven. Toegegeven dit draaide uit op een mislukking, maar we hebben het toch maar geprobeerd. Het minste wat je kan doen, als een job je niet meer weet te boeien, is op zoek te gaan naar een andere uitdaging.

Enfin ja, laat me het erop houden dat ik verschrikkelijk hard genoten heb van mijn udon noodle soep en umeshu!

Sushi en valiezen

Na afscheid genomen te hebben van mijn petekindje en zijn gezin, reden mijn vriend en ik naar Leuven om bij Goofball mijn valies op te halen, die daar geduldig op mij stond te wachten.

Goofball stelde voor om nog even te blijven plakken voor het avondmaal, wat we graag deden. Hun mooie rijhuis van Goofball en haar gezin voelt ondertussen een beetje al een tweede thuis en ik zal de knuffels van de twee jongens missen als ik naar Borgerhout verhuis. En wie kan er nu neen zeggen tegen sushi in combinatie met een glaasje wijn. 😉

Dikke dankjewel aan Goofball, Jan, Kabouter en Beertje voor hun gastvrijheid. Zonder hen zou mijn overgang van Zwitserland naar België zeker niet zo vlot zijn verlopen.

Petekindje slaat soepketel stuk

Na een geweldig verkwikkende nachtrust in het bed van onze vrienden uit Herent (door het slechte bed in Genève apprecieer ik het comfort van een goed bed veel meer dan vroeger), genoten we van een gezamenlijk ontbijt met z’n zessen. Niets zo lekker als vers brood en een spiegeleitje om de dag goed in te zetten. De oudste dochter was gelukkig helemaal opgeknapt.

Na het ontbijt openden de meisjes hun kerstcadeautje: een grote Lego Boost doos. We bogen ons gezamenlijk over de instructies en slaagden erin het wagentje enkele commando’s te laten uitvoeren. En als ik heel eerlijk moet zijn: volgens mij vonden de volwassenen het een nóg leuker cadeautje dan de kinderen. 😉

Tegen het middaguur namen we afscheid van onze vrienden en reden we naar Tielt-Winge om mijn petekindje zijn nieuwjaarsbrief te horen voorlezen. Ik moest mij tot het uiterste inspannen om te verstaan wat hij zei, maar ik was al blij dat hij zijn verlegenheid overwon. Een écht goeie foto van ons tweetjes zat er helaas niet in. Volgende keer beter!

We genoten gezellig samen van pasta met witte vis en boerenkool, een recept van Jeroen Meus, uiteraard. Het smaakte heerlijk en ik moest me inhouden om geen tweede portie op te scheppen. ‘t Is dat er nog een tiramisu met peer als dessert volgde. 😉

Om al dat eten te laten zakken, maakten we een wandelingetje in de omgeving. Eerst en vooral gingen we een kijkje nemen in de nieuwe kantoorruimte van onze vriendin. Tot nu toe werkt ze als architecte vanuit haar eigen huis, maar het aantal opdrachten neemt toe en ze heeft ondertussen een medewerkster aangenomen. Om verder te kunnen uitbreiden, was een eigen kantoorruimte noodzakelijk. Mijn vriendin kocht het kantoor casco, dus ik ben erg benieuwd hoe het afgewerkte kantoor er over een jaar of zo uit zal zien.

We wandelden verder naar een speeltuintje zodat de twee jongens en Jon, de chocholadebruine labrodor van een half jaar oud, zich wat konden uitleven in de gezonde buitenlucht. Van al dat spelen wordt een mens hongerig, dus klopten we nog eens een chocoladen marmite aan stukken. Mijn petekindje en zijn broertje vonden het alvast geweldig. Dik succes, die marmites!

Spaghetti op schaatsen

De dag na het overdadige kerstfeest bij de ouders van mij vriend, stond alweer een volgend feestje op het programma. We reden met het autootje van de moeder van mijn vriend naar Herent om samen met drie bevriende koppels en hun zeven kinderen spaghetti te eten! Ik moet zeggen dat die simpele spaghetti mij geweldig goed smaakte na al de overdaad van de voorbije dagen. Soms is minder echt meer.

Na de spaghetti reden we naar de schaatsbaan van Heverlee. Moet zeker al tien jaar geleden zijn dat ik daar nog eens de schaatsen aanbond. Ik voelde me in het begin dan ook een beetje onzeker op het ijs, zeker omdat het behoorlijk druk was op de schaatsbaan. Maar al gauw groeide mijn zelfvertrouwen en voelde ik dat de schaatsbewegingen nog opgeslagen zaten in mijn spiergeheugen.

Het was leuk om op het ijs te kunnen spelen met de kinderen. Ik schaatste enkele rondjes hand in hand met de jongste dochter van onze vrienden uit Herent. Echt een dotje dat mijn hart gestolen heeft. Een superslim en getalenteerd mini-meisje dat het ongetwijfeld nog ver zal schoppen in het leven.

Na het schaatsen namen we afscheid van de andere twee koppels en reden mijn vriend en ik met onze vriendin en haar jongste dochter terug naar Herent. Onze vriend was met zijn oudste dochter vroeger vertrokken om haar naar de acrogymtraining te brengen. Blijkt dat vakanties het ideale moment zijn om wat extra trainingsuren in te lassen. Om de twee dagen werd de negenjarige atlete op de training verwacht. Een paar keer niet opdagen, betekent automatisch dat je voor het ganse jaar niet meer mag deelnemen aan de competitie. Spijtig genoeg voelde onze topturnster in spé zich niet optimaal en besloot de papa met haar naar huis terug te keren en haar in bed te steken. Het arme kind. Gelukkig was ze tegen het avondmaal voldoende opgeknapt om een paar boterhammetjes mee te eten.

Van zodra de meisjes in bed lagen, haalde onze vrienden hun kerstgeschenk boven: een splinternieuw Escape Room spel. Straf dat ik op een kleine week tijd twee keer zo’n spel speel, terwijl ik het concept daarvoor enkel van horen zeggen kende. Bij de eerste game moesten we ontsnappen uit een cel. De juiste sleutelcombinaties vinden, ging ons behoorlijk vlotjes af en we hadden zelfs nog meer dan 25 minuten over.

Dit eerste succes had ons wellicht wat overmoedig gemaakt, want het tweede spel was een pak spannender. We moesten een nucleaire bom ontmantelen en om de één of andere reden (gepruts met een schoenveter om de juiste vorm te vinden), bleven we veel te lang hangen bij de vraag op welke plek de bom zou ontploffen. Opeens kwamen we zwaar in tijdsnood en begon ons goed geolied team barsten te vertonen. Er ontstonden meningsverschillen over de te volgen werkwijze en ik moet toegeven dat ik bij de laatste proef: het ontmantelen van de bom afgehaakt ben. Ik voelde een lichte irritatie opkomen omdat de door mij voorgestelde strategie niet gevolgd werd en het leek me beter om een zekere onthechte houding aan te nemen ten opzichte van het resultaat. Dat we uiteindelijk met net iets meer dan een minuut op overschot toch nog de oplossing vonden, mag bijgevolg volledig op het conto van onze kameraad geschreven worden. Al blijf ik erbij dat mijn strategie sneller tot een positief resultaat geleid zou hebben. 😛

Buiten deze kleine dissonant op het einde, moet ik zeggen dat ik het spel echt heel leuk vond. De race tegen de klok maakte dat de adrenaline de hoogte in schoot en ik had echt het gevoel dat we de wereld aan het redden waren. Voor herhaling vatbaar!

Verrassingsfeestje in Wilrijk

Na de laatste werkdag van het jaar, spoorde ik met een paar collega’s richting Antwerpen. In Wilrijk organiseerden de zussen van mijn lieve vriendin uit Italië namelijk een verrassingsfeestje voor haar veertigste verjaardag. Normaal gezien had ik er niet bij kunnen zijn, maar door mijn vroeger dan verwachte terugkeer naar België, kon ik toch mee feesten.

Na de overstap in Berchem, bracht een kort treinritje van vijf minuten mij naar het bijzonder glamoureuze (kuch) station Antwerpen-Zuid. Nog een busrit later, kwam ik redelijk puffend aan in de B&B die ik voor de gelegenheid gereserveerd had. Omdat mijn vriendin samen met haar gezin en de ouders van haar man naar Italië over gekomen was, was er helaas geen plek voor mij om te blijven logeren in Wilrijk. Niet dat ik dat erg betreurde, want mijn kamer in B&B K²AVA was bijzonder mooi en voorzien van alle comfort (wat ik tegenwoordig meer op prijs stel dan vroeger). Gelukkig was de eigenaar zo vriendelijk mijn vrij zware valies vier verdiepingen de trap op te sleuren, want ik weet niet of ik de combinatie, valies, rugzak met twee laptops en draagzak met drie marmites boven gekregen zou hebben.

Na mijn spullen afgezet te hebben, was er nog een half uurtje tijd om even te relaxen en dan was het tijd om te vertrekken naar het huis waar het feestje zou plaatsvinden. De nachtelijke wandeling bracht mij doorheen een villawijk die mijn mond toch even deed open vallen. Kasten van huizen waarvan ik zelfs niet kon inschatten hoeveel keer ons appartementje in Genève erin zou passen. Achteraf hoorde ik op het feestje dat de meeste eigenaars van deze villa’s Indiërs waren die in de diamantsector werkten. Dat verklaart veel, natuurlijk.

Stipt om 19u belde ik aan. De deur werd open gedaan door één van de zussen van het feestvarken (die met een smoes weggelokt was van de feestlocatie). Ze had een baby’tje in de armen die ik niet direct kon thuisbrengen. Tot mijn grote schande bleek het de jongste van onze vriendin uit Italië te zijn. Hij was zo hard veranderd dat ik hem niet herkend had!

Op het feestje hadden zich ondertussen een paar oude bekenden verzameld. Het was, zoals altijd een fijn weerzien met de familie van mijn vriendin. Zo’n warme, hartelijke mensen, ik voel me altijd alsof ik een beetje deel uitmaak van de familie. Omdat ik op tijd wou zijn voor de verrassing en de reis van Brussel naar Wilrijk een hele onderneming was, had geen tijd gehad om iets te eten. Gelukkig had één van de drie zussen van mijn vriendin twee heerlijke quiches gemaakt. Ik hoefde dus niet te vrezen dat ik die prosecco op een lege maag zou moeten nuttigen. 😉

Hét allerbeste moment van de avond was uiteraard het gezicht van onze vriendin. Ze was totaal verrast toen ze de mooi versierde leefruimte zag, gevuld met vrienden, van wie ze er sommigen al een aantal jaar niet meer gezien had. Verrassing geslaagd!

Wat later op de avond breidde ons gezelschap tot mijn grote plezier uit met een paar oude bekenden. Natuurlijk sloot ik het feestje af en dit op het ongoddelijke uur: kwart na middernacht! Ik heb op dat vlak een reputatie hoog te houden, nietwaar? 😉

Sinterklaas in Aubonne

Jawel, alvorens definitief naar Spanje te trekken, maakte de Goedheilig man nog een kleine tussenstop in Genève en liet hij daar allerlei leuke cadeautjes voor de drie kinderen van onze vrienden in Aubonne achter. Voor ons petekindje had de Sint een mandala tekenset gebracht, voor haar broer meccano dinosaurussen en voor de grote zus het spel Cluedo. We spoorden met de cadeautje naar Allaman, alwaar onze vriend ons kwam ophalen aan het station.

De cadeautjes werden goed onthaald en meteen ingespeeld. En daarna was het tijd om nog eens te proeven van hét nationale Zwitserse gerecht bij uitstek: kaasfondue! Met kaas rechtstreeks van bij de kaasboer. Het was heerlijk! En het lukte ons ei zo na om beide potten gesmolten kaas volledig te ledigen. Als dessert sneuvelde er nog eens een marmite (al moet ik toegeven dat ik te vol zat om er nog wat chocolade en marsepeinen groenten bij te proppen) en daarna speelden we samen Cluedo. Er werd gigantisch hard vals gespeeld, maar uiteindelijk kwam er een verdiende winnaar uit de bus: met name mezelf. 😉

Om de dag af te sluiten maakten we met ons vijven nog een prachtige wandeling bij valavond doorheen de wijngaarden, terwijl de avondlijke zon de besneeuwde toppen rondom het meer van Genève roze kleurde. Prachtig!

Cortège de l’Escalade

De allerlaatste blogpost over de Escalade, want ondertussen zullen jullie het wel beu zijn om over soepketels en nachtelijke invallen te lezen. 😉

Zondagavond vond het hoogtepunt van het feestweekend plaats: de historische stoet die de belangrijkste gebeurtenissen uit de nacht van de Escalade uitbeeldt. Mijn vriend en ik twijfelden of we zouden gaan: het regende nog altijd pijpenstelen en onze kleren waren nog steeds doorweekt van de wandeling ‘s ochtends. Aangezien het echter de laatste gelegenheid was om nog iets te doen samen met onze vrienden uit Meyrin (zij verhuizen binnenkort terug naar België), besloten we toch te gaan. Ik haalde de haardroger boven en probeerde onze wandelschoenen en jassen zo droog mogelijk te krijgen. Dat lukte min of meer. Voor de zekerheid trokken we nog een extra regenjasje onder onze winterjassen aan, in de hoop zo (een beetje) droog te blijven.

Het kostte een stuk of twintig berichten over en weer om elkaar terug te vinden in de donkere straten van het oude stadscentrum, maar uiteindelijk vonden we mekaar in de Rue de la Madeleine vlak bij een glühwein standje. Door het slechte weer waren veel toeschouwers thuis gebleven, waardoor de dapperen die de regen trotseerden, een onbelemmerd zicht kregen op de stoet. Ik moet zeggen dat ik niet echt onder de indruk was van het geheel, maar dat kan ook aan het slechte weer gelegen hebben. De figuranten in de stoet deden nochtans hun best om de sfeer erin te houden.

Enkele filmpjes:

Na de stoet kochten we geroosterde kastanjes en daarmee zat het feestweekend er definitief op.

Gratis groentensoep en glühwein!

Dit weekend staat Genève volledig in het teken van het Fête de l’Escalade. Ook in ons quartier werd de historische overwinning op de hertog van Savoye herdacht met een fakkeloptocht doorheen de straten, gevolgd door een buurtfeest met veel gratis groentesoep (hét symbool van de Escalade) en glühwein (minder symbolisch, maar wel lekker). We hadden voor de gelegenheid afgesproken met het Frans-Vietnamese koppel dat we ontmoetten tijdens de viering van 10 jaar Le 99. We maakten voor het eerst kennis met hun zoontje, warm ingeduffeld in zijn koets, en de zus van onze Vietnamese vriendin, die ook hier in Genève woont.

Terwijl de sneeuwvlokken zachtjes uit de lucht neerdaalden (gelukkig sneeuwde het niet meer zo hard als in de namiddag), liepen we een tijdje mee met de stoet en genoten van het enthousiasme van de verklede kinderen. Om ons heen wemelde het van de draken, prinsessen, eenhoorns en ridders, allen vrolijk beschenen door het licht van de fakkels. Toen het ons te koud werd, sloegen we af naar het buurthuis alwaar ons heerlijke warme groentesoep, glühwein en warm appelsap wachtte. Bij temperaturen rond het vriespunt smaakten de koppen warme groentesoep ons uitstekend en gelukkig waren we vroeg genoeg om de lange wachtrijen te vermijden. Niets zo leuk als een gezellige babbel terwijl je je handen kan warmen aan een heerlijk drankje.

Knap dat de stad Genève dit allemaal gratis aanbiedt aan haar inwoners, al heb ik een donkerbruin vermoeden dat de mensen die de soep en drank uitschepten allemaal vrijwilligers waren.

Birthday party

Donderdagavond waren mijn vriend en ik uitgenodigd op het verjaardagsfeestje van zijn Engelse collega Alan. Enfin, strikt genomen verjaarde Alan pas op kerstavond, maar da’s meestal niet zo’n geschikt moment om vrienden bijeen te krijgen voor een feestje. Zeker niet in een internationale omgeving zoals Genève.

Alan had gezegd dat hij een ‘beetje’ eten voorzien had. Een understatement, zo bleek. Toen ik op zijn ruime appartement aankwam, wachtten deze (zelf-gemaakte!) heerlijkheden op ons:

De aanwezigen op het feestje waren voornamelijk collega’s van mijn vriend en Alan en wat oud-collega’s van Alan. Engels was de voertaal, met wat Frans en soms een beetje Spaans ertussen. Het fijne gezelschap (en de lekkere wijn!) maakte dat de avond voorbij vloog. Met een groepje van zes personen sloten we de avond feestelijk af in de plaatselijke pub. Kwestie van te eindigen met een Engelse touch.

Afscheid van Texel – 5 november 2017

Onze laatste dag alweer. Voorbij gevlogen, dat verlengde weekendje. We ontbeten voor de laatste keer samen, pakten al onze spullen bij mekaar en vertrokken dan om de ferry van 11u te halen. Ik vond het oprecht jammer Texel achter me te moeten laten en ik ben er zeker van dat dit niet mijn laatste bezoek aan dit mooie eiland zal zijn.

Het tochtje met de ferry naar Den Helder was in een zucht voorbij. We parkeerden de auto’s in het centrum van Den Helder en liepen daar wat rond. Op zondagvoormiddag lag het (bijzonder charmante) Den Helder er nogal uitgestorven bij en de kinderen waren na een actief weekend duidelijk allemaal moe, wat valpartijen en veel geween, gebok en gezeur opleverde. We rondden ons weekendje af met een gezamenlijk lunch bij Kade 60, een zeer kindvriendelijk restaurant in een oud warenhuis. De kinderen smulden van pannenkoeken versierd met slagroom en van die kleurrijke suikerbolletjes. Ik hield het op een lekkere kom soep met vers gebakken brood. Al genoeg gegeten dit weekend. 😉

Na de maaltijd namen we afscheid van elkaar. De data voor het weekend volgend jaar zijn al ingepland!

De terugrit verliep supervlotjes, alweer met dank aan de digitale speelgoedjes. We waren mooi op tijd bij de zus en schoonbroer van mijn vriend om drie vermoeide zusjes af te leveren en zelf de benen onder het tafel te kunnen schuiven voor het avondmaal.

Ondanks het ietwat tegenvallende weer, vond ik dit één van de beste weekends met de nichtjes tot nu toe. Met dank aan mijn beste vriend: een goede nachtrust!

Yet Another Blog

Life on my side

vrienden