Jinza revisited

Ja, mijn liefde voor Antwerpen blijft nog steeds overeind! Culinair valt er daar gewoon nét iets meer te beleven dan in Leuven.

Zaterdagavond hadden mijn vriend en ik afgesproken met zijn oud-collega Eddy om te gaan dineren bij Jinza, waar we een jaar geleden de verjaardag van mijn vriend vierden. Niet dat mijn vriend zich dit nog kon herinneren, maar allez. Al een geluk dat ik deze blog zo zorgvuldig (ahum) bijhoud, heeft hij nog iets op op terug te vallen als zijn geheugen hem helemaal in de steek laat.

Eddy is ne crème van ne vent, zoals ze zeggen. Eigenlijk een beetje schandalig dat het alweer zo lang geleden was dat we mekaar gezien hadden. En ja, het voordeel daarvan is dat we veel hadden om over bij te praten, maar soms vraag ik me toch af waarom mensen niet vaker zelf het initiatief nemen om af te spreken. Is dat omdat ze denken dat het ons niet past? Want ik verdenk Eddy er echt niet van onze vriendschap niet te willen onderhouden, zo zit hij niet in mekaar.

Dus: als iemand wil afspreken, I’m just a whatsapp away!

Oja, het eten was heerlijk! Zoals gewoonlijk!

Appetizer:

Mosselen | wok | tom kha kai | citroengras:

Ceviche tonijn | soba noedels | rammenas | komkommer:

Duif | kung pao | wortel | linzen | courget

Colonel | granny smith sorbet | watermeloen | saké:

Sweets:

Dôme sur Mer revisited

Na onze vorige iet of wat uitgeregende afspraak in Le John, hadden mijn oud-collega en ik gisteren afgesproken in Dôme sur Mer. Geen nieuwe ontdekking voor mij, want Kato had mij al eens eerder uitgenodigd voor een etentje in dit geweldige visrestaurant. Deze donderdagavond waren de weergoden mijn oud-collega en mij beter gezind dan de vorige keer dat we op een zomeravond in Antwerpen afspraken. Voor de zekerheid had mijn collega een plekje aan de toog gereserveerd, maar omdat het zo zonnig was, stelde het personeel zelf voor een tafeltje op het terras in te nemen. Dat deden we gaarne.

Wat volgde was een fijne avond waar een hele hoop serieuze onderwerpen de revue passeerden, terwijl we genoten van de culinaire hoogstandjes van Dôme sur Mer. Als je van vis houdt, kan je eigenlijk niet om dit restaurant heen.

Dit at ik:

Noordzeekrab met courgette:

Tonijn met boontjes:

Gekarameliseerde ananas met karamelijs:

Een uitgeregende barbecue in Saffloz – 28 juli 2019

De laatste dag van mijn (korte) zomervakantie bracht ik door in de piepkleine gemeente Saffloz in Frankrijk. Mijn vriend en ik waren daar uitgenodigd voor een barbecue bij één van zijn collega’s. Een aantal jaren geleden kochten de collega en zijn vrouw een huis met bijgebouw in Saffloz en sindsdien rijden hij en zijn vrouw elk weekend naar daar om het bijgebouw om te bouwen tot een heuse bed and breakfast. Chapeau! Ik denk niet dat ik er het geduld en het doorzettingsvermogen voor zou hebben. Ik was na de rondleiding onder de indruk van het vele werk dat onze gastheer en gastvrouw al verzet hebben. De verbouwingen zitten duidelijk in de laatste rechte lijn naar de voltooiing. Misschien hebben we volgend jaar wel een weekendje Saffloz in het vooruitzicht. 😉

Spijtig genoeg waren de weergoden ons deze zondag minder gunstig gezind dan de voorbije week. Het regende en het bleef regenen. De ongetwijfeld mooie omgeving werd helemaal opgeslokt door de regenwolken en in plaats van te kunnen genieten van de mooie tuin van de collega van mijn vriend, moesten we ons noodgedwongen terug trekken in de garage. Geen erg, het werd sowieso een fijne namiddag met boeiende gesprekken, lekker (en veel eten) en een aanwezigheidslijst die uit een zeer divers spectrum aan nationaliteiten bestond (Italiaans, Frans, Belgisch, Brits, Portugees, Spaans, Australisch en Fins). Dé sterren van de namiddag waren echter de twee spierwitte samoyed honden, meegebracht door het Finse homokoppel.

Op culinair vlak werden we dik in de watten gelegd. We maakten kennis met een paar lokale specialiteiten (heel lekkere crèmant du Jura) en ik mocht zelfs proeven van de door de ouders van onze Italiaanse gastvrouw zelf gebottelde schuimende rosé barbera. Dé ontdekking van de namiddag was echter de likeur Cantares de Portugal, een chocoladelikeur met krieken. We ontdekten trouwens dat niet iedereen bekend was met de fruitsoort krieken. En dan zijn we weer blij dat er zoiets als het internet bestaat. 😉

Na al deze culinaire overdaad was de collega van mijn vriend, met wie we mochten meerijden naar Saffloz, zo vriendelijk om mij mooi aan de luchthaven van Genève af te zetten. Alwaar mijn vlucht natuurlijk weer vijftig minuten vertraging had. Rondhangen op een luchthaven terwijl je liever je ogen zou willen sluiten en dutje doen: niet tof.

Dobberen op het meer van Genève – 20 juli 2019

Onze (korte) zomervakantie meteen al goed ingezet. Toen ik vrijdag onderweg was van Zaventem naar Genève, whatsappte mijn vriend me of ik geen zin had om samen met zijn collega het meer van Genève te verkennen. Tuurlijk had ik daar zin in! Met hete zomerse temperaturen in het vooruitzicht leek een beetje verkoeling zoeken op het meer ideaal.

Zo gezegd, zo gedaan. Na zaterdagochtend de slaap uit onze ogen gewreven te hebben, gingen we naar de plaatselijke COOP om wat proviand (lees: bier, wijn, wasabinootjes, olijven, gevulde pepers, gemarineerde artisjok en ander meer-waardig voedsel) in te slaan. Vervolgens trokken we iets voor het middaguur naar het appartement van de collega in kwestie. De collega had zo mogelijk nóg meer proviand bij dan wij. Van de honger zouden we alvast niet omkomen.

Zwaar bepakt (zo’n rubberboot weegt verrassend veel) trokken we met z’n drieën naar het meer van Genève. Gelukkig was het niet ver wandelen van het appartement van de collega naar het meer. Aan het meer zochten we een plek in de schaduw om de rubberboot op te blazen. Het vertrekkensklaar maken van de boot ging verrassend snel. Het ding had zelfs drie opblaasbare zitjes en een stevige bodem. Zoveel luxe had ik niet verwacht! Alleen een buitenboordmotor ontbrak, we zouden het dus op mankracht moeten doen (er waren maar twee peddels en ik laat de heren der schepping zich graag belangrijk voelen).

We lieten de boot te water aan een steiger en peddelden in de richting van Lausanne. Het was behoorlijk druk op het meer. We waren duidelijk niet de enigen die verkoeling zochten. Al snel werd het eerste flesje bier/wijn gekraakt en we toastten op de vriendschap en mooie zomerse dagen. Zo nu en dan legden we onze boot vast aan een boei of een steiger en zochten we de verkoeling van het water op. Elk strandje waarlangs we voeren, was druk bevolkt met spelende kinderen en van de zon genietende mensen. En het aantal paddle boards in het water was bijna niet te tellen.

De zon speelde in de loop van de namiddag een beetje verstoppertje achter de wolken. Wat op zich niet slecht was, want anders zou het al snel té heet geworden zijn in ons bootje. We genoten al dobberend van vers brood met Zwitserse kaas, watermeloen en andere hapjes. Dankzij de koelelementen van de collega van mijn vriend, was de wijn zelfs nog aanvaardbaar fris te noemen.

Rond een uur of zes vonden we het welletjes. We haalden de boot uit het meer op dezelfde plek als we erin gingen, lieten de lucht uit alle compartimenten en puzzelden tot alle onderdelen mooi opgeborgen waren. We sleurden de hele handel terug naar het appartement van de collega en namen afscheid.

Na een luie namiddag op het meer wandelden mijn vriend en ik doorheen Genève, op zoek naar een niet te duur restaurantje. Uiteindelijk belandden we bij een Thais restaurant in het quartier des Grottes, vlak achter het station van Cornavin. Ik bestelde mij een heerlijk noedelsoepje met scampi. Een perfecte afsluiter van een fijne dag.

Afterwork en pizza’s

Yep, jullie denken ongetwijfeld, amai, alweer een after work? Jawel, nu het zomer is, hebben we de frequentie een beetje opgedreven. Elk excuus is goed om op een donderdagavond een terrasje te doen, nietwaar? En ondertussen is onze groep al een vertrouwd gezicht, daar op het terras van het Muntpunt Café. Nu het zomervakantie is, is het merkbaar minder druk op het werk, maar hét onderwerp dat de gemoederen blijft beroeren is toch nog altijd de half mislukte reorganisatie. Hopelijk komt daar in het najaar eindelijk verandering in.

En jawel, ondanks het feit dat ik nog mijn valies moest maken om de dag nadien voor een dikke week naar Zwitserland te trekken, liet ik me toch overhalen nog iets mee te gaan eten. We belandden bij de Nona en wat ik sterk vermoed had, bleek inderdaad het geval: Napolitaanse pizza is nog minder mijn ding dan andere pizza. Eigenlijk vind ik (shame on me) de beste pizza’s nog die van Dr. Oetker. Wel jammer dat we ons moesten opsplitsen in twee groepjes van vier om bij de Nona binnen te geraken.

En die valies, die was op een half uurtje gemaakt. 😉

Ramen love

Gisterenmiddag nog een laatste keer afgesproken met mijn vriendin voordat ze binnen een paar dagen op reis naar Japan vertrekt. Kwestie van nog enkele last minute tips mee te geven.

Spijtig genoeg viel ons oorspronkelijke plan om een bentobox te gaan eten in het water, wegens jaarlijks verlof. Gelukkig was de Samourai Ramen wel open. Altijd een goeie fallback optie!

Het verbaasde me een beetje hoe weinig onze vriendin wist van de Japanse cultuur. Ze had zelfs nog nooit edamame gegeten! Nochtans is deze groene boon toch aan flinke opmars bezig in hipster kringen. Hoog tijd dus om daar verandering in te brengen. En ja, ze vond het (uiteraard) heel lekker. Ben echt benieuwd om haar reisverhalen te horen wanneer ze terug in België is.

Op stap in Roeselare

Gisteren spoorde ik naar Roeselare alwaar ik afgesproken had met mijn West-Vlaamse vriendin met het pittige accent. Na een treinrit van iets meer dan twee uur, stond ze mij op te wachten aan het splinternieuwe station van Roeselare. ‘t Is duidelijk dat de renovatiebudgetten van de NMBS nog niet op waren toen ze dit station vernieuwden. Al stel ik mij stilletjes de vraag of dit wel een investering is die optimaal rendeert.

Mijn vriendin stelde voor om Roeselare in te trekken voor cocktails als aperitief. Een uitstekend idee, als je het mij vraagt! We belandden in de charmante binnentuin van Viva Verne, een zaakje waar ik zeker trouwe klant zou zijn, mocht dit zich in Leuven bevinden. Ik bestelde een Lazy Red Cheeks (mijn vriend zou zeggen dat ik zó voorspelbaar ben) en we knabbelden van een portie brokkelkaas Roeselare Oud, zout, maar heel lekker. Ondertussen praatten we over de dingen des levens. Mijn vriendin maakt momenteel een moeilijke periode door in haar relatie en na mijn eigen relatiedip in het najaar van 2018 kan ik daarover wel een woordje meepraten.

Na een tijdje buiten zitten begon ik het een beetje koud te krijgen. (Waar blijft de ons beloofde hete zomer? Tot nu toe komt 2019 zelfs niet in de buurt van de fabuleuze zomer van 2018, die voor altijd in mijn geheugen gegrift zal staan als de mooiste zomer ooit.) Tijd om andere oorden op te zoeken dus. Tweede halte van de avond: Café Mojo. Mojo is een typische bar met van die ouderwetse zetels en staande lampen, minder mijn ding dan het modernere en hippere Viva Verne en het rook er ook iet of wat onfris. Wij hadden het ganse café voor ons alleen dus keuze zat uit zetels om ons in neer te vlijen. Ik vermoed dat dit meer een plek is om na het eten nog iets te gaan drinken. Omdat het niet altijd cocktails moeten zijn, bestelde ik een glaasje huischampagne, die heel erg lekker was.

Na ons bezoekje aan Roeselare was onze volgende halte Rumbeke, waar mijn vriendin nu tijdelijk in een huurhuis woont. Na een korte rondleiding in haar nieuwe woonst wandelden we van daaruit naar het Mango Café. Een brasserie genoemd naar mijn favoriete vrucht, dat kan niet slecht zijn! De brasserie zat stampvol toen wij er aankwamen en de bediening vroeg ons even plaats te nemen aan een tafeltje op het terras tot er binnen een tafel vrij kwam. En dus dronken we noodgedwongen ons derde aperitief van de dag. Al kwam de spumante rosé niet in de buurt van de champagne die ik eerder gedronken had.

Gelukkig moesten we niet te lang wachten voordat er een tafeltje vrij kwam. Ik bestelde één van mijn favoriete brasseriegerechten: tomaat garnaal. Ik moet zeggen, die West-Vlamingen weten wat lekker is: zelden zo’n grote portie garnalen op mijn bord gekregen. Tijdens de avond realiseerden we ons trouwens dat we elkaar al 15 jaar kenden. Een reden om te klinken!

Bentobox for the win

Nu de Samouraï verhuisd is naar een fris ogende nieuwe locatie, is dit restaurant met zijn heerlijke bentoboxen moeiteloos mijn favoriete lunchplek geworden. Mijn collega R die ook al eens graag een Japanse maaltijd eet, wist nog niet dat de Samouraï een nieuw onderdak gevonden had. Hoog tijd om haar uit te nodigen voor een lunch om samen de reorganisatiesituatie van onze organisatie te analyseren. En jawel, de bentobox was weer dik in orde.

Jammer genoeg wel niet iets om elke week te doen, want 27 euro is nogal aan de prijzige kant voor een lunch.

Cocktails en gelato!

Vandaag had ik een dagje vrijaf. Het oorspronkelijke plan was iets te doen aan mijn gigantische blog/foto/tripadvisor achterstand, maar kijk, soms moet een mens de opportuniteiten grijpen als deze zich aandienen. Lucie, een vriendin van uit de jaren dat bloggen nog hip was, begeleidde een circuskamp in Leuven en vroeg of ik geen zin had om na het kamp een cocktail te gaan drinken op een terrasje. Daar moest ik, vanzelfsprekend, geen twee keer over nadenken. Het was, denk ik, al meer dan twee jaar geleden dat ik haar in ‘t echt gezien had en ik was benieuwd om te horen hoe het met haar ging.

Terwijl de zon aarzelend door de wolken kwam piepen, na een grauwe ochtend en middag startten we onze date met een ijsje van Decadenza.

Vervolgens trokken we naar Bar Nine alwaar ik genoot van een ongelooflijk lekker chilly mango frozen daiquiri. De combinatie van de zoete mango met het pittige van de chili was gewoon geweldig. Mijn tweede cocktail, een pisco sour was ook lekker, maar de hoofdprijs gaat toch naar de chilly mango frozen daiquiri. We hadden erg serieuze gesprekken, daar aan ons tafeltje op de Oude Markt, over carrièrewendingen, projectmanagement, negatieve evaluaties, promotie maken, mensen ontslaan en leiding geven. Lucie is momenteel op zoek naar een nieuwe job en ze wilde zich zo goed mogelijk informeren alvorens zich weer op de jobmarkt te gooien. Ik duim dat ze een toffe nieuwe uitdaging vindt!

Na twee cocktails begonnen we een klein hongertje te ontwikkelen, net klein genoeg om gestild te worden door een taco classico.

We sloten onze date af met een kopje thee, genietend van de laatste zonnestralen op het mooie terras van het Wereldcafé.

Sushi with friends!

Het wordt zo langzamerhand een fijne traditie: na een dagje werken sushi eten bij Goofball en haar gezin. Die jongens worden zo snel groot! Niet te geloven dat Kabouter al naar het eerste leerjaar gaat. Opletten met die Kabouter trouwens, want die wordt binnenkort een heuse Capoeira kampioen! 😉 En Beertje zag er gezellig vuil uit na een dagje speelpleinwerking. Ah, to be young and innocent again!

Na de sushi was er (uiteraard!) nog plaats voor een ijsje. Het hoogtepunt van elke maaltijd, daar moeten we eerlijk in zijn. 😉

En toen was het al tijd om de jongens in bed te steken, maar niet zonder eerst een verhaaltje voor te lezen. Nadat het jong geweld in slaap was gevallen, konden Goofball en ik op het gemak bijkletsen. Ik was heel benieuwd naar haar Canadese reisverhalen, want de reis die zijn en haar gezin vorige maand gemaakt hebben, kwam in grote lijnen overeen met de reis die mijn vriend en ik in 2015 maakten, zonder de beren dan wel. Leuk om dezelfde plekken door de ogen van iemand anders te zien.

Toen ik op het punt stond te vertrekken, dacht ik er opeens aan dat ik cadeautjes bij had voor de jongens. Stom, stom, want ik had graag hun reacties gezien. Ach ja, hadden ze een cadeautje om ‘s ochtends bij het ontbijt te openen.

Yet Another Blog

Life on my side

vrienden