Wandelen rondom het Kasteel van Horst

Met onze vrienden uit Heverlee en hun slimme zoontje. En een dikke kater door de barbecue-uitspattingen van de dag voordien. Al moet ik zeggen dat de wandeling deugd deed. En naarmate ons totaal aantal stappen vorderde, voelde ik me langzaam aan weer heropleven.

De wandeling had zelfs mijn eetlust opgewekt en ik genoot van de portie gemengd (mét augurken en opgelegde uitjes!) en de garnaalkroketten. Er bleef zelfs nog een plekje over voor de redelijk volumineuze dame blanche. Al had ik achteraf het gevoel dat ik toch beter een kinderijsje besteld had.

Het was alleszins heel fijn om bij te praten met onze vrienden en te zien hoe hun zoon groeit en bloeit. Onze vrienden brachten ons met de wagen terug tot aan hun huis in Heverlee, waarna wij op onze elektrische blue-bike sprongen en we in een wip weer thuis waren. Dikke fan van die elektrische blue-bikes, want ik ben niet zeker of ik met mijn houten kop tijdens de heenrit met een gewone fiets die berg zou op geraakt zijn. 😉

Wandelen op het strand van Ouddorp

Goed geslapen in ons fijne boetiekhotel! Volgens afspraak troffen we elkaar om kwart na acht aan de ontbijttafel. Ons gezelschap van zes had een leuke ronde tafel toegewezen gekregen in een aparte ruimte. Het ontbijt zelf bestond uit vers brood, beleg en een potje yoghurt met granola en fruit. Niet slecht, maar ook niet memorabel. Na het ontbijt pakten we onze spullen bij mekaar en brachten we onze valiezen naar de wagen. Vandaag scheen de zon dus wel volop. Een dag te laat voor onze zeiltocht, spijtig genoeg.

We maakten nog een kleine wandeling in het gezellige centrum van Goedereede en reden dan met onze twee wagens richting de zee voor een stevige strandwandeling.

We parkeerden op een grote parking bij Strandpaviljoen Paal 10 en wandelden van daar door de duinen richting strand. De stranden in Zeeland zijn toch van een ander kaliber dan het strand in België. Zo breed en ongerept en omzoomd door een prachtig duingebied. We genoten van de gezonde zeelucht en de zon op ons gezicht. Onze vriendin en de twee jongens durfden het zelfs aan hun tenen in de (koude) zee te steken. Aangezien ik mijn wandelschoenen aan had en geen sandalen, hield ik mijn voeten liever droog, want ik heb een bloedhekel aan zand in mijn schoenen.

Op een gegeven moment liepen we ons vast tijdens de wandeling met aan onze linkerkant de zee en aan de rechterkant een plas die zo diep was, dat hij ondoorwaadbaar was. Ofwel moesten we nog een heel stuk verder lopen, weg van onze wagen ofwel moesetn we een heel stuk terug lopen tot aan een plek waar de plas min of meer doorwaadbaar was. Rechtsomkeert dan maar. Ik hield mijn schoenen aan, maar de rest van ons gezelschap banjerde door een gedeelte van de plas waar vlak onder het zand een heel dikke zwarte laag rottend zeewier lag. Het leek bijna olie, zo zwart. Gevolg: heel, heel vuile voeten. Gelukkig was er een kraantje bij Strandcafé De Zeester waar ons gezelschap zich wat kon fatsoeneren. We lesten onze dorst met een drankje op het terras van De Zeester en wandelden vervolgens naar de uitkijktoren om de mooie omgeving te bewonderen.

Van al dat wandelen krijgt een mens honger, dus streken we rond kwart na één neer aan een tafel in het sfeervolle en mooi ingerichte Strandpaviljoen Paal 10, vlakbij de parking waar onze auto stond. Ik genoot van een heerlijke mixed grill van vis met risotto en proefde stiekem mee van de kip saté van mijn vriend, die zeer mals en smakelijk was. Aanrader: de Soof limonade met vers fruit. Lekker en verfrissend.

Na de lunch namen we afscheid van elkaar na een geslaagd weekend. Al liet de jongste zoon van onze vrienden wel heel duidelijk weten dat het NOOIT, NEVER nog wilde gaan zeilen. We zullen zien of hij daar volgend jaar nog zo over denkt. 😉

Zeilen met mijn petekindje op het Grevelingenmeer

Dit weekend trokken mijn vriend en ik samen samen met het gezin van mijn petekindje naar Zeeland om te zeilen op het ons ondertussen welbekende Grevelingenmeer. Het leek ons leuk om er meteen een weekendje van te maken, dus boekten we drie kamers in boetiekhotel Azul. Voor mijn petekindje en zijn gezin was dit de allereerste keer op een zeilboot. En ik vreesde een beetje dat ze allemaal een iets te romantisch idee van zeilen hadden. Mijn vriend had naar goede gewoonte opnieuw een Fox 22 gehuurd bij Zeil- & Surfcentrum Brouwersdam en dat is nu niet meteen een groot, indrukwekkend vaartuig. Maar goed, mijn petekindje en zijn broer hadden er al een paar rafting ervaringen op zitten, dus wellicht zouden ze zeilen ook wel leuk vinden.

Rond kwart na tien troffen we elkaar in hotel Azul waar we al de kaart voor de kamer kregen en onze valiezen konden achter laten in de lobby. We reden vervolgens meteen door naar Brouwersdam om aan onze tocht op het Grevelingenmeer te beginnen. Jammer genoeg liet de zon het vandaag afweten en was het grauw en grijs. We werden door het personeel van Brouwersdam naar onze zeilboot begeleid en vervolgens begon het inladen. Verrassend hoeveel proviand er in zo’n klein bootje kan, want naar goede gewoonte hadden we een voorraad bij die minstens voor twee dagen kon dienen. Mochten we verdwalen op het Grevelingenmeer, zouden we alvast niet omkomen van de honger.

Het vertrek in de haven verliep vlotjes en daar was ik heel blij mee. Per slot van rekening was het al een paar jaar geleden dat mijn vriend nog eens gezeild had en aangezien hij de enige met een stuurbrevet aan boord was, kwam alle verantwoordelijkheid op zijn schouders te liggen. In het begin van de zeiltocht leek alles vlot te gaan, totdat we effectief aan het zeilen sloegen en de broer van mijn petekindje (10 jaar oud) het opeens helemaal niet leuk meer vond en er zelfs traantjes volgden omdat hij zoveel schrik had. Het leek wel een heruitgave van onze vorige zeiltocht met kinderen (al zijn mijn petekindje en zijn broer net iets ouder). De jongste trok zich terug in de kajuit en het eerste uur deden we verwoede pogingen om hem uit te leggen dat het heel normaal is dat een zeilboot scheef hangt omdat het zeil wind vangt. Niets leek te helpen. Mijn vriend durfde het daarom ook niet aan om een grote tocht op het meer te maken en beperkte zich tot op en af varen niet ver van de haven van Zeil- & Surfcentrum Brouwersdam, zodat we snel konden terug keren, mocht het echt nodig zijn.

Omdat we niets anders deden dan op en af varen op dezelfde plek was de zeilervaring voor mij een beetje saai, ik had gehoopt een mooie, grote tocht te kunnen maken. Het weer viel ook tegen. De zon bleef zich maar verstoppen achter het wolkendek en ik was bijzonder blij dat ik mijn mooie nieuwe regenjas kon aandoen om me warm te houden. Het had voor mij gerust tien graden warmer mogen zijn.

Mijn petekindje had gelukkig weinig tot geen schrik tijdens de zeiltocht en hij was heel trots dat hij een tijd aan het roer mocht staan. Al is zijn stuurvaardigheid nog voor verbetering vatbaar, ik was trots op hem! Niet te geloven dat dat kleine, verlegen mannetje van vroeger nu in september al naar het middelbaar trekt. De tijd gaat echt toch veel te snel.

Voor de lunch haalden we de hapjes boven die we meegenomen hadden en dat hielp om de jongste wat over zijn grote schrik heen te helpen. En kijk, het laatste half uur durfde hij het zelfs aan om het roer over te nemen. Al moesten we hem wel wat helpen. De zon ging er spontaan een (klein beetje) van schijnen.

Maar het topmoment van de dag gebeurde toen we al op de motor waren overgeschakeld en we op de terugweg waren naar de haven van Zeil- & Surfcentrum Brouwersdam. Mijn vriend merkte op dat er een surfer in het water lag die teken naar ons deed. We waren hem eerst voorbij gevaren, maar doordat we al op de motor aan het varen waren, was het makkelijk om terug te keren en te informeren wat het probleem was. De man zei dat een meisje al een hele tijd met haar surfplank en zeil in het water lag en er duidelijk niet in slaagde het zeil opnieuw recht te trekken. Doordat ze al redelijk lang in het water lag, kreeg ze het natuurlijk ook steeds kouder. De surfer in kwestie had dat opgemerkt en riep daarom onze hulp in om haar terug te brengen naar de haven.

Hulpvaardig als we zijn, manoeuvreerden we de zeilboot op de motor zo dicht mogelijk naar het meisje toe, erop lettend dat ze zich niet zou verwonden aan de schroef. Toen we dicht genoeg genaderd waren, zetten we de motor af en hesen we haar aan boord. Haar stiefmoeder lag nog in het water en we riepen naar haar dat we haar dochter en de surfplank zouden meenemen. Het was een beetje en gedoe, maar het lukte ons om de surfplank met een touw dat we aan boord hadden vast te maken aan onze zeilboot zodat we deze op sleeptouw konden nemen.

Het meisje dat we uit het Grevelingenmeer gered hadden had blond haar en blauwe ogen en heette Lotte. Ze zat in onze boot te bibberen in haar wetsuit en was duidelijk wat van slag. We boden haar een handdoek aan om het wat warmer te krijgen, maar niet zeker dat dit veel hielp. Ze zat redelijk stilletjes en ineengedoken in onze Fox 22.

Na aangemeerd te hebben (ook dat verliep gelukkig vlot) hielpen we haar van boord en trokken we haar zeilplank aan land. We boden haar aan te helpen de plank terug te dragen naar het verhuurcentrum, maar zoals het een coole surfchick betaamt wimpelde ze onze hulp af en droeg ze haar surfplank helemaal alleen. Bij het uitladen van de boot maakte de jongste een slippertje en kwam hij gedeeltelijk in het water terecht. Gelukkig hield hij er alleen maar een natte broek en wat krassen aan over en waren de ouders van mijn petekindje zo slim om een om reservekleren mee te nemen.

We sloten de zeiltocht af met een kleine picknick in het gras bij de haven van Brouwersdam. Ik ontkurkte de fles champagne om te klinken op de zeildoop van onze vrienden en het feit dat we het allemaal overleefd hadden. 😉

Op de terugweg naar de wagen, passeerden we allerlei feestelijkheden, maar die lieten we links liggen, want we wilden ons allemaal graag gaan opfrissen in het hotel.

Na genoten te hebben van een heerlijke, warme douche, trokken we samen voor het avondmaal naar restaurant De Gouden Leeuw, dat zich letterlijk vlak naar de deur van ons hotel bevond. We startten met een aperitiefje (een limoncello spritz voor mij), bitterballen voor de jongens en oestertjes (ook voor mij). Grappig moment: toen ik aan onze dienster vroeg of de limoncello spritz eerder zoet dan wel zuur was, antwoordde ze dat ze dat niet wist, omdat ze zelf nog niet mocht drinken. Een professionele jobstudente dus. 😉 Enfin de limoncello spirtz en de oesters smaakten en mijn petekindje proefde zelfs een oester! Binnenkort samen naar een sterrenrestaurant? Als hoofdgerecht koos ik voor de kabeljauw Almondine (met amandelen, zoals de naam aangeeft) en we dronken een heerlijk flesje Verdejo en vervolgens een flesje Sancerre bij onze maaltijd. Natuurlijk kon ik het niet laten af te sluiten met een dessertje dat de welluidende naam Moule ‘Kaat’ droeg.

Na de maaltijd keerden we terug naar het hotel waar we nog een paar spelletjes exploding kittens speelden om vervolgens op tijd in bed te kruipen om fris te zijn voor de volgende dag.

Berlinde De Bruyckere. Khorós in Bozar

Om de eerste werkdag terug op kantoor na een geweldige vakantie toch nog een beetje het vakantiegevoel te behouden, zei ik volmondig ja toen mijn collega’s me vroegen of ik zin had om hen tijdens de middagpauze te vergezellen naar de tentoonstelling Khorós van Berlinde De Bruyckere in Bozar. Ik had al veel afbeeldingen van haar werk gezien, Berlinde De Bruyckere is uiteraard een gevestigde naam, maar het was de eerste keer dat ik in direct contact met werken van haar kwam. Khorós is de eerste grote solotentoonstelling van Berlinde De Bruyckere. En amai, indrukwekkend. Ook het productieproces achter de werken is bijzonder fascinerend. De kunstenares gebruikt materialen zoals textiel, dierenhuiden, haar, takken en metaal door mekaar. De meeste van haar werken stralen een soort melancholie uit die bij de keel grijpt. Knap.

Met dank aan mijn collega’s om me mee te vragen.

Op stap in Oostende!

Deze voormiddag moest ik in Oostende zijn voor een belangrijke vergadering. Wat mij de gelegenheid gaf het aangename aan het nuttige te paren. Een oud-collega en zijn vriendin hebben immers een studio in Oostende en ze zijn tegenwoordig vaker in Oostende dan in hun stulpje in Bierbeek. Dus stuurde ik een berichtje of we ‘s middags na mijn vergadering samen konden lunchen. En hoera: dat paste voor hen. Meteen een halve dag verlof in mijn agenda gepland!

Ik maakte kennis met een bijzonder fijne lunchplek: Lizette & Lucien, een plek waar jongeren, adolescenten en volwassenen met een beperking meewerken in de zaak. Onze bestelling werd opgenomen door een bijzonder vriendelijke jongeman met een verstandelijke beperking. Heel fijn dat deze mensen de gelegenheid krijgen om op deze manier hun steentje bij te dragen aan de samenleving. Het werkplezier spatte er vanaf. En de quiche met slaatje en soep mocht er ook zijn! Aanrader!

Na deze lekkere lunch hadden we nog een klein plekje over voor het dessert: heerlijk huisgemaakt ijs van ICE ICE AMY met ingrediënten afkomstig van lokale leveranciers. ICE ICE AMY is een passieproject van Amélie Cobbaert, een burgerlijk ingenieur scheikunde. En ik kan bevestigen: een ijsje van ICE ICE AMY is absoluut een omweg waard. Smullen!

Als afsluiter van de namiddag troonden mijn oud-collega en zijn vriendin mij mee naar hun stulpje op de dijk van Oostende. Mijn oud-collega had nog allerlei lekkers voorzien: bubbels en verse aardbeien, maar ik kon helaas niet lang blijven, omdat ik ‘s avonds had afgesproken met een vriendin in Leuven. En tja, de rit met de tram naar het station van Oostende in combinatie met de treinrit Oostende-Leuven maakte dat ik natuurlijk wel even onderweg was. Ik kijk nog steeds reikhalzend uit naar de uitvinding van de teleportatie!

Volgende keer hoop ik alvast langer te kunnen genieten van het uitzicht op het gezellige balkon van mijn oud-collega en zijn vriendin!

Teamdag in Mechelen!

Op deze prachtige zomerse julidag spoorde ik samen met wat collega’s naar Mechelen voor de teamdag van één van de vier teams in mijn afdeling. Ik probeer als afdelingshoofd zoveel mogelijk deel te nemen aan de jaarlijkse teamdagen, omdat mij dat de gelegenheid geeft om mijn collega’s op een informele manier wat beter te leren kennen. Iets waar in tijden van thuiswerk niet meer zoveel gelegenheid toe is.

In Mechelen hadden we met gans de groep afgesproken voor de ingang van het station van waaruit we te voet naar het vertrekpunt van de bootjes wandelden. De zon scheen volop en het schittterende weer maakte dat iedereen behoorlijk goed gezind was. De boottocht op de Dijle dwars door Mechelen was dan ook een groot succes.

Na de boottocht wandelden we verder naar Sjarabang, een inclusief creatief atelier, dat kunst- en cultuurparticipatie van mensen met een verstandelijke of meervoudige beperking bevordert. We genoten er van een lekkere broodjeslunch met een slaatje.

Omdat ik al om 16u terug in Brussel moest zijn voor het afscheidsfeest van een dierbare collega, kon ik helaas niet deelnemen aan het ganse namiddagprogramma. Gelukkig waren mijn collega’s zo vriendelijk om mij bij de eerste groep van 12.30u in te delen, zodat ik toch nog het Kunstuur kon meepikken. Ondertussen heb ik al een paar keer kunnen genieten van dit concept en ik blijf het een aanrader vinden. Ideaal ook voor mensen die niet echt frequente museumbezoekers zijn, maar toch wat willen bijleren over de Belgische schilderkunst.

Na het bezoek aan het Kunstuur nam ik afscheid van mijn collega’s en wenste hen nog een inspirerende namiddag toe. Ik wist dat ze aan de slag zouden gaan met verf om een eigen schilderij te creëren en vond het stiekem wel jammer dat ik daar niet bij kon zijn. Maar kijk, een mens kan nu eenmaal niet op twee plekken tegelijk zijn. Dus wandelde ik braaf naar het station van Mechelen om van daaruit naar Brussel te sporen.

Sushi in Aarschot

Nog nagenietend van onze fijne Antwerpse uitstap, spoorden we zaterdagnamiddag naar Aarschot voor een date met onze vrienden uit Zichem. We hadden afgesproken om samen sushi te eten in het beste sushirestaurant van Aarschot: Shokudo!

Ik ken Aarschot eigenlijk alleen maar van het station, dus ik was aangenaam verrast door het gezellige centrum, de mooie herenhuizen en het historische begijnhof. Mijn vriend en ik genoten van onze wandeling naar restaurant Shokudo.

We troffen onze vrienden met hun twee kinderen en het lief van de dochter (ja, zo gaat dat tegenwoordig) aan het restaurant en kregen een fijne tafel toegewezen op het overdekte terras van Shokudo. Ik wilde graag een frozen margarita als aperitief, maar die was helaas niet beschikbaar. Geen erg, een gewone margarita kan ook smaken. Al had ik achteraf bezien toch beter een glaasje bubbels besteld, want de margarita werd geserveerd met ijsblokjes in het glas en zonder zoutrand. Niet bepaald volgens de regels van de kunst.

De sushi op onze boot was bijzonder lekker, met heel veel verschillende soorten sushi en sashimi. Alles smaakte erg vers. Bij de sushi dronken we een heerlijk glaasje vinho verde. En mijn vriend sloot zijn maaltijd af met een whisky flight met drie verschillende whisky’s. Heel leuk dat de flessen van de whisky mee op tafel gezet werden.

Na het diner trokken we naar café Zettanee voor een cocktail (of een mocktail in het geval van onze vrienden. Spijtig genoeg was er buiten op het terras geen plaats meer voor zeven personen, maar binnen was het ook gezellig, zij het iets te warm op deze mooie zomeravond. Voor ons tweede rondje kwam er gelukkig wel een plek vrij op het terras. Ik genoot van een overheerlijke cocktail met de poëtische naam ‘maske me plezier’, aka een pornstar martini. De pornstar martini werd met een apart shotje met schuimwijn geserveerd en was werkelijk uitstekend. Op het terras buiten waagde ik mij aan een heuse bloempot (een Moscow mule). Bijzonder origineel gepresenteerd, dat zeker! Al hoop ik wel dat ze het flesje van het gemberbier afspoelen voordat ze dit aan de bloempot toevoegen.

En toen was het tijd om afscheid te nemen van onze vrienden. Wij wandelden samen met het lief van de dochter naar het station van Aarschot, alwaar hij op een trein richting Limburg stapte en wij opnieuw naar Leuven spoorden na een bijzonder aangename avond in Aarschot.

Feest in De Natie!

Gisteren spoorden mijn vriend en ik naar Antwerpen-centraal om de huwelijksverjaardag te vieren van mijn jongste neef en zijn vrouw, die vijf jaar geleden in volle coronacrisis trouwden en om die reden toen dus geen groot feest konden geven. Vijf jaar later was het plan om dat dubbel en dik in te halen! Om zo lang mogelijk op het feest te kunnen blijven, hadden mijn vriend en ik een hotelkamer geboekt in de vlakbij gelegen Holiday Inn Express.

Omdat er geen eten voorzien was op het feest, legden mijn vriend en ik een stevige bodem op het zonnige terras van Koreaans restaurant Gyojasang. We deelden Korean pan fried dumplings als voorgerecht en ik genoot van mijn stir-fried kimchi bulgogi beef (al vond ik drie banchan wel wat magertjes). Uiteraard dronken we daar een traditionele kom makgeolli bij. En hoewel Gyojasang een keten is, kwamen de smaken van de gerechten echt in de buurt van de gerechten die ik in Zuid-Korea at. Al zijn de gerechten naar mijn mening iets minder verfijnd dan in Zuid-Korea zelf.

Na deze smakelijke maaltijd wandelden we verder naar ons hotel (onze kamer had zelfs uitzicht op het MAS!), checkten we in en tutten we ons op voor het feest.

En wat een geweldig feest was het! De Natie bleek een heel gezellige feestlocatie. Het gelukkige koppel sprak hun liefde voor elkaar uit en daar kwamen zelfs traantjes aan te pas, terwijl hun twee kinderen ietwat verbouwereerd toekeken. Er waren late night snacks (frietjes en pizza!) en we leefden ons tot in de vroege uurtjes uit op de dansvloer.

Zalig om na het verlaten van het feest maar een paar meter te moeten stappen om doodop in bed te duiken.

En dat hotelontbijtje de dag nadien smaakte dubbel zo goed na al die fysieke inspanningen op de dansvloer.

Vooropening expo David Claerbout in het Kasteel van Gaasbeek

Deze avond had ik het genoegen om te mogen genieten van de exclusieve vooropening van de prachtige tentoonstelling van David Claerbout in het meest romantische kasteel van Vlaanderen. Het hoogtepunt van de tentoonstelling (ook letterlijk, want het werk werd getoond in één van de torenkamers) was de videoprojectie The woodcarver and the forest, een verraderlijk lieflijk tafereel waarachter een duistere waarheid schuilt. De film in zijn geheel duur ongeveer twintig uur, dus ik heb maar een fractie van het werk gezien. Maar voelde me helemaal zen nadien. Een aanrader voor wie even tot rust wil komen in deze woelige tijden.

Na de tentoonstelling bezocht te hebben, was het tijd voor de speeches en klonken we samen op het succes van deze tentoonstelling. En ja, de hapjes en de wijn smaakten.

Mijn collega en haar broer waren zo vriendelijk om mij na de feestelijkheden aan het metrostation Erasmus af te zetten. En metro- en treinrit later was ik opnieuw in Leuven. Toch spijtig dat dit mooie kasteel zo moeilijk te bereiken is met het openbaar vervoer.

Generale repetitie van Sun & Sea in VIERNULVIER

Deze avond spoorde in naar Gent om samen met een collega de generale repetitie van Sun & Sea mee te pikken. Een opera die zich letterlijk afspeelt op het strand. Voor deze gelegenheid was een zaal van VIERNULVIER vol met zand gekapt en konden de toeschouwers vanaf de eerste verdieping neerkijken op een heus strandtafereel, inclusief strandballen, parasols, papieren bloemen, honden, handdoeken, strandstoelen, zonnecrème, badmintonrackets en nog veel meer.

Ik wist eerst niet goed wat te verwachten, maar aangezien deze voorstelling in het Litouws Paviljoen in 2019 de Gouden Leeuw won op de Biënnale voor hedendaagse kunst in Venetië, moest dit wel de moeite zijn. En amai, ik werd niet teleurgesteld. Voor mijn ogen ontspon zich een fascinerend verhaal over alledaagse bekommernissen dat opbouwde nar een apotheose waarin de lamentabele toestand van onze planeet werd aangeklaagd. Klimaatverandering als kunst, je moet het maar doen.

Geniet mee van de muziek: filmpje 1, filmpje 2, filmpje 3.

Na de voorstelling pikte ik nog samen met mijn collega een glaasje wijn mee op de receptie, maar lang kon ik helaas niet blijven, want er wachtte mij nog een flinke treinrit naar het Leuvense en ik wilde het op deze weekdag niet al te laat maken.

Yet Another Blog

Life on my side

uitstap