Dal Pesce Innamorato

Als dat geen mooie naam voor een restaurant is! Al was Dal Pesce Innamorato wel onze tweede keuze nadat ik een telefoontje kreeg van Bistro Lust om onze reservatie af te zeggen. Over het restaurant zelf kan ik kort zijn, aanvaardbaar eten opgediend met charmante knulligheid. Gelukkig maakte het gezelschap van onze vriend veel goed. Het is altijd een plezier om met S af te spreken. Hij loopt over van de interessante theorieën en boeiende ideeën. Een intellectuele reddingsboei in tijden waarin de platte commercie maar al te vaak het voortouw neemt.

De avond sloten we af met een theetje in de Savoye, al waren we bij het afscheid nemen nog lang niet uitgepraat.

Chocolade en porto – a match made in heaven

Ik moet eerlijk toegeven dat ik het programma van Muntstraat goes chocolate een beetje chaotisch vond. Er leken zoveel dingen tegelijkertijd te doen te zijn dat ik het overzicht wat kwijt raakte. Gelukkig belandde er een mailtje in mijn inbox dat er voor mij meteen uitsprong. Een workshop rond porto en chocolade. Dat leek mij een hemelse combinatie dus ik schreef mijn vriend en mezelf als de weerlicht in.

Voor tien euro per persoon kregen we beslist waar voor ons geld: heerlijke porto die bijzonder gul ingeschonken werd in combinatie met zeer verfijnde chocolade. De smaakcombinaties vormende een echter meerwaarde. Heel bijzonder ook om te merken dat na de hele donkere chocolade op het einde ons smakenpalet helemaal veranderd was. De droge witte porto die we in het begin zo lekker vonden, had nu opeens een heel andere smaak die ons veel minder wist te bekoren.

Alleen jammer dat we zo weinig informatie gekregen over porto zelf. Het proces, de rijping, enz. ‘t Is niet dat ik een kenner ben en ik leer altijd graag iets bij. Maar een succes was het zeker! (En ja, we lieten ons verleiden tot de aanschaf van een fles Tawny reserva.)

IMG_8811[1]

IMG_8812[1]

Een beknopt weekoverzicht

Ik blijf maar gigantisch achter de feiten aanhollen op deze blog, dus bij deze een klein inhaalmanoeuvre in de vorm van een puntsgewijs weekoverzicht.

maandag 9 november: salsa time!
dinsdag 10 november: openingsavond van het holebifilmfestival in de stadsschouwburg. Ik moet eerlijk toegeven dat ik liever wat meer film en minder gepraat had aanschouwd. De roze bubbels na de openingsavond vielen daarentegen bijzonder in de smaak en werden rijkelijk bijgevuld. Hips!
woensdag 11 november: vrij dagje voor mij, helaas niet voor mijn vriend. Ik bracht de dag door met het wegwerken van mijn onwegwerkbare fotoachterstand. ‘s Avonds aten we met een vriend tapas in De 3 Tonghen. Heel fijne, ontspannen avond met goede gesprekken!
donderdag 12 november: genoot ik ‘s middags van een heerlijke gelaatsverzorging en liet ik mij één of andere ongetwijfeld veel te dure oogcrème aansmeren. ‘s Avonds ging ik voor het eerst sinds lang nog eens squashen met een goede vriend die helaas onlangs zijn relatie op de klippen zag lopen.
vrijdag 13 november: klonken we op de zwangerschap van onze vrienden in restaurant Trente en genoten we van het heerlijk verfijnde eten aldaar.

Verjaardagstraktatie

Op Allerheiligen trokken mijn vriend en ik vergezeld van een hele hoop taartjes van Willems en Demeestere, chocolaatjes van Bittersweet en een paar flessen bubbels richting mijn thuisfront. Het werd een gezellige namiddag in het gezelschap van mijn naaste familie. Uiteraard moest ook de fles Japanse whisky die mijn broertje en ik delen boven gehaald worden om in stijl te klinken om mijn nieuwe levensjaar. Hiep hiep hoera voor mezelf!

En ik hield er nog een mooie collectie cadeautjes aan over ook!

Een dagje VRT

De laatste werkdag van oktober werd er niet veel gewerkt. In plaats van typend achter een pc, brachten we onze jaarlijkse afdelingsdag door in de wandelgangen van de VRT. Wij kregen een uitgebreide rondleiding op de nieuwsredactie, mochten een blik werpen op de gloednieuwe studio’s van MNM, bezochten de tv-sets van verschillende tv-programma’s waar ik nog nooit van gehoord had (geen tv op ons appartement) en deden ons best om niet te verdwalen in de kelders, waar het bijzonder uitgebreide VRT-archief ligt te rusten. Ik heb extra goed rondgekeken, want over een paar jaar zal dit stukje Belgisch erfgoed tegen de vlakte gaan en vervangen worden door een gloednieuw gebouw. Dan zal de tijd dat de RTBF en de VRT broederlijk één gebouw delen definitief tot het verleden behoren.

Na de rondleiding mochten we ons in de watten laten leggen door de chefkok van de VRT. Een zeer getalenteerd man. Ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat de lunch op zo’n culinair hoogstandje zou uitdraaien. Niemand trouwens, want het was oorspronkelijk de bedoeling om na een snelle lunch de namiddag ondergronds door te brengen in de Coudenberg. Het etentje liep echter nogal uit en het leek zonde al dit lekkers snel snel binnen te steken. De gids die aan de Coudenberg op onze groep stond te wachten dan maar afgebeld en zorgeloos van een lange lunch genoten. En zeg nu zelf, als je deze foto’s ziet, kan je ons ongelijk geven?

Babybezoek!

De laatste vrijdag van oktober brachten we ‘s avonds een bezoekje aan een kersverse baby van vrienden. De baby kreeg een bijzondere naam met een mooie betekenis en gunde mij zelfs één van zijn allereerste lachjes. Wat een charmeur!

Verder werden we in de watten gelegd met een pastareceptje van Jeroen Meus met champignons en gehaktballetjes. Daarna werden we getrakteerd op stroopwafelvla uit de Albert Heijn (hoewel ik geen fan ben van ketens, moet ik zeggen dat het wel leuk is om een ander aanbod te ontdekken) vergezeld van een kopje thee uit de meest geweldige theekop ooit. 😉

A lovely evening was had by all.

IMG_8649[1] IMG_8652[1]

Korean Cooking Class!

Vanochtend zat ik met een hoop kuisgerief en drie flessen cava op de trein naar Brussel. In plaats van ons te buigen over de eigenaardigheden van de Koreaanse werkwoorden, zouden mijn mede-studenten en ik ons tijdens de lesuren verdiepen in de geheimen van de Koreaanse keuken. De boog kan immers niet altijd gespannen staan, nietwaar?

De voorbereiding verliep op zijn Koreaans: bijzonder efficiënt deelde onze leerkracht Koreaans de week voordien de klas in vier groepen in. Elke groep kreeg een teamleider toegewezen. De teamleider zou instaan voor de communicatie met de leerkracht en de communicatie tussen de groepsleden onderling. Een hiërarchisch gestructureerd geheel, dus. Van de vier groepen kreeg elke groep een gerecht toegewezen waarvoor ze de inkopen moesten doen en dat ze tijdens de les moesten bereiden. De vierde groep zou instaan voor de afwas. Aangezien ik totaal geen tijd had om inkopen te doen en ik over het algemeen niet zo’n keukenprinses ben, zorgde ik ervoor dat ik ingedeeld werd bij het afwasteam.

De drie Koreaanse gerechten op het menu waren:

해물 파전 (haemul pajeon): een soort hartige pannenkoek met zeevruchten
비빔밥 (bibimbap): een kom warme rijst versierd met allerhande groenten en afgewerkt met gochujang
불고기 (bulgogi): gemarineerd en gegrild rundsvlees, één van de meest bekende Koreaanse gerechten

Het resultaat mocht er wezen. De kookgroepen sloofden zich uit om de Koreaanse perfectie zo goed mogelijk te benaderen. Alle gerechten smaakten heerlijk. De bulgogi en de bibimbap zouden zeker niet misstaan hebben in een Koreaans restaurant. En het was voor mij een aangename eerste kennismaking met haemul pajeon. Een gerecht dat trouwens verrassend eenvoudig te maken bleek. Er had zelfs iemand 김치 (kimchi) meegebracht als bijgerecht

De flessen cava die ik had meegenomen, namen de stress weg bij het koken en droegen bij aan de fijne sfeer. We hadden ook de gelegenheid om allerlei alcoholhoudende Koreaanse drankjes te proeven waarvan mij vooral de pruimenwijn en de rijstwijn zijn bijgebleven. Samen koken, eten én drinken is echt een ideale manier om elkaar wat beter te leren kennen. Ik vond het bijgevolg helemaal niet erg om de afwashandschoenen aan te trekken om na al dat lekkers de vuile potten en pannen te lijf te gaan. Fantastisch dat het Korean Cultural Center zijn keuken ter beschikking stelt voor zulke activiteiten!

Bibimbap:

Mislukte foto van haemul pajeon:

Birthday Girl

Mijn verjaardag viel dit jaar op een maandag en buiten de jaarlijkse traktatie voor de collega’s met pralines van Bittersweet had ik niets bijzonders gepland. Hoe ouder ik word hoe minder belang ik hecht aan het uitgebreid vieren van mijn verjaardag. Uiteindelijk heb ik geen verjaardag als excuus nodig om iets leuks te doen.

Blijkbaar dachten mijn collega’s daar anders over, want ze stelden voor om samen sushi te gaan eten om mijn verjaardag te vieren. En kijk, meer dan het vooruitzicht op sushi is er niet nodig om mij over de streep te halen. Alleen bleek de nieuwe sushiplek die we wilden uitproberen gesloten te zijn tijdens de lunch (huh?). Maar kijk, de goden waren ons gunstig gezind, want vlak naast het gesloten sushirestaurant lag een Koreaans restaurant!

Mijn collega’s hadden nog nooit Koreaans gegeten, een uitstekende gelegenheid om hen te laten kennis maken met deze heerlijke keuken! Ik ging voor de menu met de bibimbap (비빔밥). We kregen al snel wat kimchi en een miso-soepje geserveerd, daarna was het wat wachten op ons hoofgerecht. Spijtig genoeg roerde de dame die ons bediende de bibimbap al door mekaar nog voordat ik er een foto van kon maken. Vandaar dat de foto er een beetje onsmakelijk uitziet. Jammer, want bibimbap is meestal een erg fotogeniek gerecht. Het smaakte er alleszins niet minder om.

‘s Avonds woonden mijn vriend en ik de boekvoorstelling van ‘The network always wins’ van Peter Hinssen bij. Het was een beetje een last minute beslissing, maar eentje die we ons zeker niet beklaagden. Peter Hinssen is een zeer boeiende spreker die moeiteloos een uur vol gebabbeld kreeg. Na de voorstelling klonken we samen met Goofball en echtgenoot (die ook aanwezig waren op de boekvoorstelling) op de interessante avond (en ook een beetje op mijn verjaardag).

Een culinair pre-verjaardagsweekend

Dat dit culinair bijzonder goed gevulde weekend vlak voor mijn verjaardag viel, was toeval. Maar het zorgde er wel voor dat ik het ganse weekend in feeststemming was. De party startte eigenlijk al vrijdagmiddag toen een sympathieke collega mij voorstelde om samen kaiten sushi te gaan eten. Wie mij een beetje kent, weet dat ik de lokroep van sushi moeilijk kan weerstaan. Dus vergezelde ik haar volgaarne naar J’m Sushi onder het mom van sociaal-doenerij. 😉

‘s Avonds konden we genieten van het uitstekende gezelschap van Goofball en co. Helemaal gecharmeerd trouwens door die schattige kabouter met zijn prachtige bruine ogen. Wat een heerlijk ventje! Benieuwd om binnenkort kennis te maken met zijn broertje of zusje…

Dankzij Convento konden we heerlijke quiche op tafel toveren. Voeg daarbij een lekkere fles wijn en goed gezelschap en je hebt het recept voor een geslaagde avond.

Zaterdagavond kregen we onze West-Vlaamse vrienden op bezoek. We riepen alweer de Convento-hulplijn in en genoten samen van een voortreffelijk stoofpotje met everzwijn. Ik onthoud wel dat onze vriendin geen fan is van verloren groenten en macarons. Niet erg, die overschotjes krijgen wij wel weggewerkt. 😉 Na de maaltijd speelden we Boonanza, het bonenspel. Het was al zo lang geleden dat ik dit spel nog eens gespeeld had, dat ik de handleiding er opnieuw moest bijhalen. Het spel bleef spannend tot het einde, maar ik slaagde erin met één thaler verschil toch aan het langste eind te trekken.

Zondagmiddag hadden we afgesproken met een vriendin die ons haar nieuwe vriend wilde voorstellen. Ik ken mijn vriendin en haar ex-man al van in de tijd dat ik (lang, lang geleden) ingangsexamen burgie deed, dus het was even wennen om een nieuwe man aan haar zijde te zien. Maar het mag gezegd: het nieuwe koppel straalde. Fijn dat mijn vriendin opnieuw het geluk gevonden heeft. Ze verdient het! En oja, de Kokoonmenu bleek een schot in de roos. Dit aten wij:

Sint-Jacobsvruchten, boschampignons, yuzusausje

***
Hertenkalf, cognacsausje, groene kool met spek, witloof, veenbessenkroketjes

***
Panna cotta van koffie, mokka-ijs, crumble van koffie / sorbet voor mezelf

Om de vertering te bevorderen (het was nodig, na al die culinaire uitspattingen), maakten we een gezamenlijk wandelingetje door Leuven. Om vervolgens de namiddag af te sluiten met een kopje thee/biertje/gin tonic in het nieuwe café Den Beiaard op het Ladeuzeplein.

Oktoberzondag

Toen het gisteren maar bleef regenen, vreesde ik even dat ik de geplande fotoshoot vandaag zou moeten afzeggen. Het was namelijk de bedoeling om in de buurt van de steeds sneller veranderende Vaartkom op zoek te gaan naar fotogenieke locaties voor een mooi portret. Maar kijk, vandaag werden de hemelsluizen dichtgedraaid en kon de fotoshoot plaatsvinden onder de best mogelijke omstandigheden: een licht bewolkte lucht die als een natuurlijke softbox dienst deed.

De geportretteerde is een vriend van ons die binnenkort een dichtbundel uitbrengt en een portret nodig had om de achterflap van zijn boek op te vrolijken. Ik heb helaas bitter weinig tijd om mij grondig te focussen op mijn fotografie, dus als er zich een gelegenheid voordoet om in alle rust op zoek te gaan naar het juiste beeld, grijp ik deze kans graag aan. En het was een geweldig fijne shoot. Onze vriend bracht zelf ook heel toffe ideeën aan. Leuk om samen met zo’n creatieve denker op zoek te gaan naar het meest geschikte beeld. Afgaande op de resultaten die we op het schermpje van het fototoestel te zien kregen, zit er zeker iets bruikbaars tussen.

Na een kleine omweg langs zijn pas gekochte appartement in opbouw (echt, de transformatie die de omgeving van de Vaartkom momenteel ondergaat is fenomenaal) sloten we de namiddag af met een drankje in het Café Entrepot, één van de hippere cafés van Leuven. Kijk er echt naar uit om mijn foto op de achterkant van een boek te zien staan!

Deze avond hadden we afgesproken om Mexicaans te gaan eten met een bevriend koppel. De afspraak lag al vast voordat we vernamen dat ze uit elkaar zouden gaan. Beiden zagen het echter nog steeds zitten om samen iets te gaan eten. We hadden een tafeltje voor vier gereserveerd in La Cantina del Coronel. Het eten daar was ok, maar de fajitas in El Sombrero vond ik persoonlijk lekkerder. Al was ik dolgelukkig dat er pisco sour op de kaart stond. Verder moet ik toegeven dat ik de hele situatie behoorlijk awkward vond. Oppervlakkig leken onze vrienden nog goed met elkaar op te schieten, maar zo nu en dan werden er toch venijnige prikken uitgedeeld. Enfin ja, de breuk is nog vers en ze zijn natuurlijk nog op zoek naar een goed evenwicht.

We dronken nog een afzakkertje (of twee) in de Metafoor en namen vervolgens op een deftig uur afscheid van elkaar. Morgen wacht er immers een nieuwe werkdag!

Yet Another Blog

Life on my side

culinair