Author: yab

Awoert paus Benedictus XVI

Eén van de redenen waarom ik een intense afkeer heb van de katholieke kerk:

‘De Kerk moet de mens ook beschermen tegen zelfvernietiging’, verklaarde paus Benedictus XVI in een toespraak tot de Romeinse curie, de ‘regering’ van het Vaticaan. ‘Er is nood aan een soort ecologie van de mens. Het regenwoud verdient onze bescherming. Maar de mens, als een schepsel, verdient zeker niet minder.’

Dat impliceert dat homoseksueel gedrag voorkomen moet worden. De mensheid moet volgens de paus ‘luisteren naar de taal van de schepping’ om tot een beter begrip te komen van de voorbestemde rol van man en vrouw. Gedrag dat verder gaat dan heteroseksuele relaties, kan neerkomen op ‘een vernietiging van het werk van God’.

Uit de Standaard.

Beste holebi’s, ik steun jullie volledig in de vernieting van het werk van God. Zoveel goeds heeft die nu ook weer niet op zijn palmares staan. 😛

Burn after reading

Omdat de donkere dagen rond Kerstmis ideaal zijn om in een cinemazaal door te brengen (én omdat die honderddagenkaart moet opgeraken), zijn mijn vriend en ik vorige vrijdag nogmaals naar de film geweest. Burn after reading stond al een hele tijd op mijn verlanglijstje. Ik vrees dat ik mijn vriend dan ook niet veel inspraak in de filmkeuze gegeven heb. Gelukkig vertrouwt hij voor de volle honderd procent op mijn goede smaak. 😉

En jawel, de film was een schot in de roos. Ik heb een paar keren echt luidop gelachen, iets wat met mijn beruchte moeilijke gevoel voor humor zowaar geen sinecure is. Ik ga niet te veel verklappen van de film, want dat zou het kijkplezier vergallen. Weet wel dat Brad Pitt een supergeweldige rol speelt. Hij steelt echt de show in Burn after reading. Toen de film afgelopen was, had ik echt spijt dat het gedaan was. Zo’n leuke en ontspannende film. Ideaal om te ontstressen. Gaat dat zien!

Eerste kerstdiner van 2008

Het jaarlijkse kerstdiner met de IRC-vriendjes was een daverend succes. Met z’n zestieneneenhalf waren we. De halve persoon (aka mijn squashpartner) daagde naar goede gewoonte een drietal uur te laat op. Als locatie voor ons diner hadden we het Chess Café uitgekozen. Dit leek een goeie keuze (alhoewel de bediening echt wel onvriendelijk was) tot de dj zo rond een uur of tien de muziek keihard opendraaide. Ik kon de mensen aan de andere kant van de tafel niet eens meer verstaan. Een echte afknapper, vooral omdat zo’n kerstdiner toch een ideale gelegenheid is om bij te praten met mensen die ik niet allemaal even vaak zie.

Weggejaagd door de luide muziek zijn we dan maar (na een klein akkefietje waarbij ik plots in iemand zijn nek belandde en de grond wel heel erg veraf leek – dank aan Q, voor de redding!) ter afsluiting van de avond iets gaan drinken in de Wentelsteen. We zaten dan wel in het rookvrije gedeelte, maar toch drong er nu en dan een vleugje rook mijn neusgaten binnen. We hielden het op één drankje, want ja, werkmensen die zijn tegenwoordig snel moe. Gelukkig waren we de avond vroeg begonnen. 😉

Yikes

Straks komt er iemand bij ons logeren en wij waren dat helemaal vergeten. Rap, rap, rap als een wervelwind door ons huis gehold om de grootste rommel weg te werken. En snel, snel, snel, de lakens van het logeerbed afgenomen en in de was gedaan zodat ons logé in een deftig bed kan slapen.

Nog anderhalf uur en dan zitten we achter de feestdis. Tijd voor damage control.

Russisch etentje

Door alle commotie rond de vallende regering ben ik er nog niet aan toegekomen om iets te schrijven over het geweldige etentje in de Kokoon, donderdagavond met de mensen van de Russische les. We waren met z’n vijftien en de gespreksonderwerpen waren op zijn zachtst gezegd gevarieerd. Het ging over de Belgische politiek, dan over terrorismebestrijding in Rusland, dan over de zin en onzin van het huwelijk en de gelijkheid tussen man en vrouw. Zware gespreksonderwerpen voor een lichtvoetig etentje.

Het eten zelf was trouwens om duimen en vingers bij af te likken. Al mijn favoriete etenswaren op één bord verzameld: hazenrug, een gestoofd appeltje met veenbessen, spruitjes en kastansjepurée. En daarbij een lekkere rode wijn uit Chili. Ik heb er enorm van genoten.

Meest geanimeerde gesprek van de avond voerde ik met een meisje dat vond dat “vrouwen bepaalde taken toch nog altijd beter kunnen dan mannen”. Taken zoals de kinderen verzorgen en het huishouden doen en zo. En ze zag er geen graten in om later thuis te blijven met de kinderen, want “dat is toch nog altijd de beste manier om kinderen op te voeden.” Ik wist eerlijk gezegd niet dat er nog zulke vrouwen bestonden. Laat ik jullie zeggen dat de discussie bij tijden hevig was, want zulke uitspraken, werken op mij als een rode lap op een stier.

Leterme

Hoezeer ik ook geshockeerd ben door de schending van de scheiding der machten en het duidelijke gebrek aan verantwoordelijkheidszin van Leterme (en de rest van de bende), toch heb ik medelijden met onze bijna ex-premier. Niets heeft hij kunnen realiseren. Hij zal de geschiedenisboeken ingaan als een grote flop, een loser, een man van gebroken beloftes. Wat gaat er op dit moment door zijn hoofd? Hoe mislukt moet hij zich wel niet voelen? Kan hij ‘s nachts nog slapen? Zijn gezondheid heeft dit jaar erg te lijden gehad. Ik vraag me af hoe hij uit deze crisis tevoorschijn zal komen.

Een drama voor een mens, een drama voor ons land.

Lhermitte ontoerekeningsvatbaar

Schuldig aan de moord op haar vijf kinderen. Ik heb de ontwikkelingen in dit proces nauw opgevolgd omdat ik hoopte dat het proces op de één of andere manier klaarheid zou scheppen in de vraag die iedereen zich stelt: “Waarom?” Dat is helaas niet gebeurd. En zal waarschijnlijk ook nooit gebeuren.

Toch vind ik het terecht dat Geneviève Lhermitte toerekeningsvatbaar werd verklaard. De uitkomst kon wat mij betreft niets anders zijn: iemand die een mes steelt en vervolgens een redelijk doordacht moordplan volgt, ik kan daar ook geen onweerstaanbare drang in zien. Dat de drie psychiaters op basis van de twee brieven die Lhermitte stuurde naar haar behandelende psychiater (hoe die mens ‘s nachts nog kan slapen, dat begrijp ik niet) volledig van gedachten veranderden, doet bovendien mijn toch al wankel vertrouwen in psychiaters en psychologen geen goed. Ik blijf erbij dat we op dit moment nog bijzonder weinig weten over de menselijke psyche.

De zaak is hiermee afgesloten. Niets zal ooit de dood van deze vijf kinderen kunnen compenseren.