Author: yab

Perplex

Net als je denkt dat een situatie moeilijk nóg erger kan worden, gebeurt er zoiets onverwachts, zoiets totaal absurds dat het met geen pen, laat staan een toetsenbord, te beschrijven valt. Ondertussen ben ik al wel het één en ander gewoon, maar dit slaat alles. Ik stond aan de grond genageld toen ik het nieuws hoorde. Dat mensen zo harteloos kunnen zijn, terwijl ze zichzelf wijsmaken dat ze een goeie daad doen, het is niet te geloven. Er zijn geen woorden voor.

Depressie

Hij heeft op het eerste gezicht alles om gelukkig te zijn. Hij is intelligent, zeer intelligent zelfs. Heeft een liefhebbende vrouw, schattige kinderen, een mooi nieuwbouw huis in een gezellige wijk, een job aan een gereputeerde instelling. En toch is hij niet gelukkig. Hij twijfelt. Zoekt naar de zin. Voelt zich niet op zijn plaats op zijn job. Vindt zijn draai niet. Denkt na over zijn plaats in deze wereld, vindt geen antwoorden. De vloek van mensen die té intelligent zijn, denk ik. Want de vraag “waarom?”, heeft die wel een antwoord? Zijn gedachten worden steeds donkerder. Hij ziet nog maar één weg: die naar beneden.  Hij daalt af. Dieper en dieper.

Hij heeft besloten zich te laten opnemen in de psychiatrie. Voor de tweede keer. Hij beseft dat hij er niet alleen uitgeraakt. En het is goed dat hij dat beseft. Ik zou hem willen helpen, maar sta machteloos aan de zijnlijn. Hij moet vooral leren zichzelf te helpen. Het soort vragen waar hij mee worstelt, ze zijn me niet onbekend. Maar de pikzwarte wanhoop die daarmee gepaard gaat, ken ik gelukkig niet. Hopelijk leert hij stap voor stap weer te genieten. Van de kleine dingen. Een streepje zon, de lach van zijn kinderen. Niet iedereen is tot grootse dingen in staat. Niet iedereen kan de wereld veranderen. 

Ik wou dat ik hem kon helpen.

The Fall

Zondag dachten mijn vriendje en ik: “hey, laten we morgen nog eens naar de film gaan”. Na wat heen en weer gemail, werd ons groepje filmliefhebbers aangevuld met Kathleen, Matthias, Koen en Antoon.

Maandagavond profiteerden we van het verlaagde tarief in de Studios om The Fall te zien. Een film die aangekondigd werd als een “bloedmooi sprookje”. En dat is beslist niet gelogen. Wat een visueel adembenemende film heeft Tarsem Singh, de maker van The Cell, afgeleverd! Prachtige kostuums, oogverblindende locaties (die blauwe stad bestaat gewoon echt!) en spitsvondige humor, afgewisseld met ontroerende momenten wanneer het sprookje even plaats moet ruimen voor de werkelijkheid. Ik kan het haast niet geloven, maar volgens de regisseur worden er geen special effects in de film gebruikt. Catinca Untaru, de jonge actrice die de vertederende hoofdrol speelt, is bovendien een natuurtalent. Wat een naturel voor zo’n jong meisje!

Doodjammer dat we deze magnifieke film in het kleine, krappe zaaltje van studio 1 gezien hebben en niet in digitale vorm op een écht groot scherm. De film verdient dat. De artefacten van analoge film, de irritante streep die maar liefst een kwartier lang links in beeld bleef zweven, het stoorde me enorm. Op dit vlak had ik trouwens een klein meningsverschil met mijn metgezellen, die pleitten voor de charme van het analoge beeld. Voor mij gaat er niks boven de perfectie van digitaal. 😉

The Fall is een échte aanrader. Ga hem snel zien voor hij uit de zalen verdwijnt. Het is een pareltje. Googly!

PS: De drink bij ons op het appartement achteraf was plezant. Hoe later op de avond, hoe aangebrander het onderwerp. I blame Antoon met zijn lesbische vrouwen. 😉

Watchmen

En hier volgt dan eindelijk het lang geleden aangekondigde verslag van Watchmen. Eerlijk is eerlijk, Watchmen stond niet echt op mijn must see lijstje, maar omdat ik bij onze laatste cinemabezoekjes op filmgebied steeds mijn zin had gekregen, mocht mijn vriendje (die een grote fan is van pang pang en veel special effects, ook wel hersenloos entertainment genoemd) ook eens een film kiezen. In een goeie relatie moet men geven en nemen. 😉

En toegegeven, de film viel beter mee dan verwacht. Ik lees her en der kritieken op de muziekkeuze, maar mij stoorde de muziek niet. Integendeel, ik vond het contrast tussen de muziek en de beelden vaak origineel en verfrissend. Ok, de film was hypergeweldadig, maar op een stripfiguurmanier, wat het draaglijker maakte. Ik vind realistisch geweld schokkender. Al heb ik wel even mijn ogen dichtgeknepen tijdens het cirkelzaagmoment.

De openingsscène was ronduit geniaal. Een halve stripreeks samengevat in enkele minuten. Je moet het maar doen. De boodschap die de film uitdroeg, vond ik behoorlijk deprimerend: de mensheid zal pas vrede kennen als er een gezamenlijke vijand gevonden wordt. En het concept collateral damage wordt wel heel erg ruim geïnterpreteerd. De hele film speelt zich trouwens af in een grauwe parallelle werkelijkheid waar alle hoop vervlogen lijkt en superhelden nog erger dan misdadigers zijn.

Ik kende voorheen de stripsreeks niet, maar nu ik de film gezien heb, denk ik dat ik mij deze reeks binnenkort ga aanschaffen. Er is nog wat plaats in onze boekenkast. 😉

Vermoeiend

Een gesprekspartner waar alle logische argumenten vanaf kaatsen. Die niets lijkt te horen van wat je zegt. Die doof blijft voor logisch beredeneerde argumenten en blind voor de harde werkelijkheid. Het is behoorlijk frustrerend om op iemand in te praten die de realiteit niet onder ogen wil zien, terwijl je zeker weet dat er maar één mogelijke optie is. Hoop koesteren is één ding, het getuigt van gezond verstand om uit te gaan van het slechtst mogelijke scenario.

Merendree

Nog niet zo lang geleden wist ik niet eens dat dit gehucht bestond. Maar dat heeft ons niet tegengehouden om er vannacht een fantastisch feestje te bouwen! Bedankt Joke en Vincent, jullie zijn een prachtig paar. Geniet van jullie huwelijksreis naar Mexico!

PS: De situatie met de oudere heer die mij herhaaldelijk kwam verzekeren dat ik “toch zo’n mooie vrouw was”, was eerst charmant, daarna een beetje genant.

Imec

Gisteren een bezoekje gebracht aan Imec. Imec organiseert elke maand nocturnes. De kans om een cleanroom te bezoeken, krijg je niet elke dag, dus schreven we ons snel in. Het was ongemeen boeiend. We kregen een zeer goeie uitleg door twee gepassioneerde Imec-medewerkers, waarvan er eentje al sinds 1974 bij Imec werkte. Even dacht ik dat we in van die ruimtepakjes de cleanroom zouden bezoeken, maar de 300mm cleanroom is voorzien van een glazen gang waardoor je zonder space suit de bedrijvigheid daarbinnen kan bekijken. Een aanrader voor iedereen die ook maar een beetje geïnteresseerd is in nanotechnologie.

Eclipse

Eindelijk begrijp ik waarom al die ontwikkelaars zo hoog oplopen met Eclipse. Man, dat is wat anders dan de TogetherJ’s, JBuilders en Rational Roses waar ik vroeger mee gewerkt hebt. Gisteren volgde ik in mijn vrije tijd voor ‘t plezier een workshop over webservices. En kon ik zelf eens experimenteren met deze krachtige tool. Ik mag dan al een achtergrond in de informatica hebben, het zuivere programmeerwerk is nooit echt mijn ding geweest. Gelukkig had ik mijn vriend bij de hand om mijn roestige java-kennis een beetje op te frissen. En ‘t moet gezegd, waw, zo’n tool geeft programmeren echt wel een nieuwe dimensie.