Author: yab

Een bijzondere zaterdag

De eerste zaterdag van het nieuwe jaar was er eentje om in te kaderen. Een aaneenschakeling van eerste keren, altijd leuk om de routine van het dagelijkse leven te doorbreken.

Het petekindje van mijn vriend las voor het eerst haar nieuwjaarsbrief voor. En ze deed dat werkelijk schitterend. Met veel overgave en een bijzonder goede intonatie. Heel knap voor zo’n ding van drie. Uiteraard kreeg ze daarna een centje en een dikke knuffel.

Omdat we haar extra in de watten wilden leggen, nu ze de aandacht van de mama en papa met een extra zusje moet delen, namen we haar mee naar een binnenspeeltuin in de buurt. Handig, zo’n binnenspeeltuin, je laat het kind in kwestie los op de speeltuigen en vervolgens zie het je het kind alleen nog maar terug als het dorst of honger heeft. Werden binnengespeeld: een fristi in recordtempo, een flesje water dat iets spaarzamer genuttigd werd, een K3-ijsje en een kleine portie spaghetti. Het petekindje was superbraaf, alleen bij het naar huis gaan, werden we even op een scène getrakteerd, maar dat had ik wel verwacht. Ik ben er alleszins zeker van dat ze ‘s nachts als een roosje geslapen zal hebben, ze was helemaal uitgeteld toen we haar bij haar ouders afleverden.

Vanuit de Kempen reden we vervolgens door naar Brussel voor het verjaardagsfeestje van een collega van mijn vriend. Dezelfde collega wiens huwelijk we een aantal jaar geleden bijwoonden. Spijtig genoeg is het huwelijk ondertussen alweer voorbij, maar geen erg, beide ex-echtgenoten hebben opnieuw de liefde gevonden. Ik wist niet zo goed wat te verwachten van een Pools verjaardagsfeestje, maar eigenlijk feitelijk had ik het moeten weten: een overdaad aan drank en eten. En een gastheer en gastvrouw die voortdurend bezorgd vroegen of we wel genoeg te eten of te drinken hadden. Dik spijt van die veel te grote en niet zo bijster lekkere spaghetti die we in de binnenspeeltuin binnengepropt hadden.

We knoopten een heel fijn gesprek aan met een Roemeens koppel dat plannen had om voor hun huwelijksreis naar Japan te gaan, haalden herinneringen op aan Japanse onsens, lachten wat geforceerd met de grapjes van een absoluut onverstaanbaar Engels sprekende Pool, vroegen ons af tot welke taalfamilie Fins behoort (Oeraals, net zoals het Ests) en vergat ik in een vlaag van verstandsverbijstering dat Roemeens een Romaanse taal is. Tijdens de rit naar huis herinnerde mijn vriend me eraan dat we van het Roemeense koppel met wie het zo goed klikte een uitnodiging gekregen hadden voor hun trouwfeest in Bulgarije, maar dat dit samenviel met ons reeds geplande weekend in Kopenhagen. En dat vond ik even heel erg spijtig, maar tja, een mens kan niet alles hebben, zeker?

Nieuwjaarsreceptie

En de kop is weeral af. Gelukkig is de eerste werkdag van het nieuwe jaar altijd een feestelijke bedoening met een receptie en veel collega’s om gelukkig Nieuwjaar te kussen. Altijd plezant. :-)

Dit jaar had ik een hele discussie met een collega over Leuven en dan meer bepaald over de zogenaamde overlast die studenten in Leuven veroorzaken. De collega in kwestie woonde in centrum Leuven en voor haar waren ongeveer alle studenten krapuul. Ik zal niet zeggen dat studenten altijd braaf en stilletjes op hun kot zitten te studeren en ik kom ‘s ochtends na een wilde donderdagnacht ook liever geen plasjes kots op straat tegen, maar sommige inwoners schijnen toch echt te vergeten dat Leuven net zo’n aangename en toffe stad is dankzij de universiteit en haar studenten. Het feit dat er op elk moment van de dag en nacht wel studenten rondlopen, creëert een veiligheidsgevoel dat je elders niet hebt. En laten we vooral niet vergeten dat het de universiteit is die Leuven groot gemaakt heeft. De KULeuven, Imec en UZ Leuven zijn de grootste werkgevers van Leuven. Het onderzoek dat in Imec gebeurt, is van wereldniveau en onze universiteit mag terecht trots zijn op haar rijke geschiedenis. Trouwens dat krapuul van vandaag, studeert morgen af en zal overmorgen belangrijke posities in het bedrijfsleven innemen. Laat ons dus hopen dat hier van enige overdrijving sprake is.

Als uitsmijter: wie kan zich beter over deze problematiek uitspreken dan onze eigen burgervader?

In de eerste helft van het universitaire jaar klagen de locals over de studenten. Na Pasen klagen de studenten over de locals. Ik krijg tijdens de blok klachten van studenten die vinden dat de beiaard van de universiteitsbibliotheek te veel lawaai maakt. Op andere momenten krijg ik klachten van de Leuvenaars over te luide muziek in disco’s en cafés. Dat is dus voortdurend rijden en omzien, maar ik denk dat ze allebei behoorlijk samenleven.

Afscheid

Het jaar is nog maar net begonnen en daar raast de eerste schokgolf al door mijn nieuw samengestelde team. Mijn back-up teamverantwoordelijke heeft een nieuwe job gevonden. Ik ben blij voor haar, want ze verdient het echt en het is waar, door de reorganisatie was ze op een zijspoor terechtgekomen. Ik zal haar warme persoonlijkheid en positieve ingesteldheid oprecht missen. Het was altijd een plezier om met haar samen te werken en het is jammer dat onze samenwerking nu tot een einde komt. Maar zo is het leven: een nieuwe kans die zich aandient, die moet je grijpen.

Dat wordt weer puzzelen, de komende weken, want het ziet er niet naar uit dat er snel een vervanging zal komen.

Nieuwjaarsdag

Ik val op deze blog zo hard in herhaling dat het niet mooi meer is: nieuwjaarsdag 2013 was een bijna exacte replica van nieuwjaarsdag 2012, met gourmet en taarten van Demeestere. Met als enige verschilpunt dat het aanvangsuur van het feestje tot ieders tevredenheid verlaat werd van 13.00u naar 17.00u. Kwestie van toch een beetje te kunnen bekomen van de kater van de dag voordien. 😉

Maar ik hield er wel een prachtcadeau aan over: De Man Zonder Gezicht van Masha Gessen belooft interessante inzichten te bieden in de trukendoos van dictator Poetin.

En oja, ik proefde van de beste whisky ooit. Normaalgezien ben ik niet zo’n whiskyliefhebber, maar het flesje Japanse whisky van 21 jaar oud dat mijn broertje gekocht had, verdorie dat mocht er wezen. Alleszins een drankje dat met respect behandeld moet worden. En zo ontstond een nieuwe jaarlijkse traditie! Benieuwd hoeveel jaar die fles zal meegaan.

Exit 2012

Ziezo, 2012 werd zoals dat hoort in stijl uitgewuifd. Dit jaar vierden we Oudjaar op ons appartementje met twee bevriende koppels. Het was onze allereerste kennismaking met de nieuwe vriendin van kameraad-wereldburger H, die na een jaar in Madrid gewerkt te hebben, terugkeert naar zijn geliefde Chicago en zijn Chinese vriendin daar. De Chinese vriendin viel meteen in de smaak, vriendelijk, intelligent en maakster van bijzonder lekkere dumplings. En jullie zullen ondertussen al wel weten dat ik een echte dumpling-liefhebber ben. Het voorgerecht was dan ook een schot in de roos.

Het was voor de Chinese vriendin haar eerste bezoek aan België en bij uitbreiding Europa. Het was voor haar dan ook een erg bijzondere reis: kennismaken met de familie van haar vriend én met een nieuw continent. Behoorlijk spannend allemaal. Geen wonder dat het reizen zijn tol had geëist in de vorm van een zware verkoudheid. Het arme kind heeft de hele avond zitten snuffelen. Echt jammer. We zullen ze nog eens moeten gaan opzoeken in Chicago, of wie weet, in China voor een trouwfeest of zo (een mens kan maar dromen!).

Natuurlijk had ik het even met vriend H over de fiscal cliff. Amerikaanse politiek is nu eenmaal één van onze favoriete gespreksonderwerpen. Maar om de avond niet te zwaar te maken, stapten we al snel over op lichtere onderwerpen zoals de recente vakantie in Costa Rica van het andere aanwezige koppel.

Voor het hoofdgerecht hadden we ons er een beetje makkelijk vanaf gemaakt: het is gewoon superhandig om zo’n goeie traiteur als Vis&Gevogelte bij ons om de hoek te hebben. Iedereen genoot dan ook van de hertensteak in jagersaus met peertjes en veenbessen en aardappelgratin met truffel. Jammie!

Om eerlijk te zijn, zat ik al vol na het hoofdgerecht, maar er moest toch geproefd worden van de chocoladetaart met chocomousse en chocoladeganache die vriendin U gemaakt had. Een beetje te zwaar voor mij, maar ik moet toegeven dat het mij niet zou lukken zo’n taart uit de oven te toveren. Mijn bakkunsten zijn erg beperkt.

Na het dessert werd de champagne bovengehaald en genoten we vanaf het balkon van het vuurwerk in Leuven. En ik placeerde in het nieuwe jaar een Gangnam Style dansje. Aja!

We moesten helaas te vroeg afscheid nemen van vriend H en zijn Chinese vriendin, omdat ze echt te ziek was om nog langer te blijven. Met z’n vieren speelden we nog een paar uurtjes Boonanza en daarmee was 2013 ook alweer ingezet.

Het laatste weekend van 2012…

Vormde een waardige afsluiter. Zaterdag deden we het rustig aan. In de namiddag spraken we af in De Dry Coppen met een bevriend koppel voor een warme chocomelk, een kopje koffie, een prosecco en een gezellige babbel. Het was er druk, maar we vonden nog net een plaatsje voor vier (een heel hoogzwangere buik inbegrepen). De rest van de zaterdag ging op aan opruimen en het afronden van het alweer veel te snel voorbij gevlogen jaar 2012.

Zondag kwamen onze vrienden uit Duitsland logeren. We brachten de namiddag door in M, onze Leuvense trots. Het was leuk om het museum door ogen van anderen te zien, want ik herinner me nog goed hoe zeer ik onder de indruk was van de architectuur tijdens mijn allereerste bezoek (in gezelschap van twee koninklijke hoogheden dan nog wel). Ondertussen ben ik M-bassadeur en ben ik er al zo vaak geweest dat de initiële betovering weggevallen is. Het deed deugd om te zien dat onze vrienden even hard van het museum genoten als ik die eerste keer. Al was onze vriend niet echt een fan van de moderne kunst die getoond werd, zelfs niet van de enig over gebleven Sol LeWitt kamer. Snikje.

‘s Avonds kookten we op ons appartementje. Onze Duitse vriendin is vegetarisch, een goeie reden om nog eens een oud receptje van onder het stof te halen: mie met paddenstoelen en paprika’s. Een verrassend eenvoudig, maar zeer lekker gerecht dat we vroeger wel vaker maakten. Voor het voorgerechtje hielden we het sober met wat groentjes en humus en voor het nagerecht had ik fruitsla gemaakt. Kwestie van ons de dag voor oudjaar al niet te overeten. Spijtig genoeg bleek onze vriendin wat allergisch te zijn aan appels en laat ik nu net heel veel appels in de fruitsla gedaan hebben. Gelukkig was er als backup ijs met chocoladesaus. En zo hadden we toch nog allemaal een dessert. En het overschot van de fruitsla kan wellicht nog dienen voor Oudejaarsavond of als ontbijt de komende dagen. Kwestie van een tegengewicht te bieden aan al die culinaire overdaad.

Kerst

De eerste feestdagen zijn alweer achter de rug, het eten en de drank verteerd. Kerstdag vierden we met de ouders van mijn vriend. Toen de nicht van mijn vriend nog even langskwam met haar kroost, werd het even een hectische bedoening: zes kinderen tussen nul en vier jaar, die kunnen wat decibels produceren, maar leveren ook superschattige foto’s op. Al kan ik niet ontkennen dat de weergekeerde rust na het afscheid welkom was.

Het eten vond ik dit jaar een beetje tegenvallen. De kok van dienst had zijn best gedaan om een gezonde maaltijd op tafel te toveren, maar het resultaat was aan de fletse kant. Een beetje meer kruiden hadden het gerecht beslist geen kwaad gedaan. Gelukkig viel het dessert wel in de smaak: met een klassieke ijsstronk (not pictured here) kan je gelukkig niet veel verkeerd doen.

Tweede kerstdag reden we naar Den Haag om ons petekindje te bezoeken. Het was alweer van augustus geleden dat we haar gezien hadden en ze was flink gegroeid. Haar grote broer en zus logeerden bij de grootouders, dus we konden haar onze onverdeelde aandacht geven. Het mag gezegd, het is een pittige jongedame. Nog geen anderhalf en nu al in de neen-fase beland. Daar gaan we nog veel plezier aan beleven! Het eten dat we voorgeschoteld kregen, was zoals altijd weer voortreffelijk, inclusief de aangepaste wijnen. Die zoete dessertwijn was werkelijk to die for! (Aan de hete sausjes op de foto hebben we ons niet gewaagd.)

Skyfall

Naar jaarlijkse gewoonte brachten mijn vriend en ik kerstavond door in een filmzaal. Lovende kritieken hadden ons doen besluiten naar Skyfall te gaan kijken. Helaas, wat een teleurstellende film. Op geen enkel moment voelde ik me verbonden met de karakters die naar mijn aanvoelen domme en ondoordachte beslissingen namen. Geen wonder dat MI6 onder vuur lag in de film, ‘t is duidelijk dat ze daar een human resources probleem hebben. Zelfs Q stelde teleur (een vreemde computer op een intern netwerk aansluiten, what??).

De plot liep verloren in zijn eigen gatenkaas. Dat komt ervan als je denkt een modern sausje over je film te moeten gieten door ‘hacking’ als thema te introduceren. Zowel mijn vriend als ikzelf hebben ons kapot geërgerd aan de onzin die verkondigd werd. Waarom de schurk in kwestie M niet veel eerder uit de weg geruimd heeft, was mij volstrekt onduidelijk. En oja, de scriptschrijvers hadden zich misschien beter eens geïnformeerd over de effecten van waterstofcyanide. Een simpele googlezoektocht volstaat hiervoor. Hoewel ik Javier Bardem een bijzonder goeie acteur vind, kwam hij totaal niet over als bad guy in deze film. Hij was eerder komisch dan beangstigend.

Dat deze Bond niet eens met zijn ogen knipperde toen zijn Bond Girl zomaar neergeknald werd, vond ik ronduit schandalig. Voor mij mag Bond gerust een vrouwenversierder en seksmaniak zijn. Maar hey, enkele uren voordien deelde hij nog haar bed en wilde hij haar redden van de slechterik. Bijzonder heldhaftig om het arme kind, dat in haar jeugd tot seksslavernij gedwongen werd, zomaar te laten vermoorden.

De slotscène in Schotland was ronduit ridicuul, zij het spectaculair. Waarom terugtrekken naar zo’n plek waar er alleen wat oude wapens zijn om je te beschermen? Waar zat de rest van MI6? Of het Britse leger? Zaten ze daar allemaal te slapen of wat? Waar bleef de back-up? Waarom stuurt de slechterik eerst een bende voetsoldaten op dat huis af? Waarom blaast hij de boel niet op met één welgemikte raket van zijn helikopter? Enfin, ik kan nog wel even doorgaan.

En hey, wat is er nu eigenlijk met die ultrageheime lijst gebeurd waarmee het allemaal begon? Heeft iemand die uiteindelijk teruggevonden? Of zijn ze in het middenoosten nog lustig geheim agenten aan het uitmoorden?

Het meest genietbare van de ganse film was de geweldige intro en de titelsong van Adele. Tweeëneenhalf uur van mijn leven verprutst.