Nieuwjaarsreceptie!

Ok, ok, 12 februari is aan de late kant om het nieuwe jaar te vieren, maar januari is op zich al zo’n receptierijke maand dat februari een beter moment lijkt om te vieren dat we de eerste maand van het jaar alweer achter de rug hebben en we kunnen beginnen aftellen naar de zomervakantie. ūüėČ

Het was gezellig druk op ons appartementje met zo’n twaalf personen rond de tafel, rijkelijk voorzien van hapjes door √©√©n van de genodigden. Mijn vriend en ikzelf zorgden voor de drank (we moeten dringend eens meer feestjes geven, ondanks een strikt verbod om nog alcohol als geschenk mee te brengen, lijkt het wel alsof onze voorraad onuitputtelijk is).

Het was trouwens een hele eer dat een hoogzwangere goofball speciaal voor de receptie te voet naar ons appartementje was gekomen! De kans is groot dat ze een baby in haar armen heeft de volgende keer dat ik haar zie!

Het voornaamste slachtoffer van de avond:

IMG_9610[1]

Feestelijk begin van het nieuwe werkjaar!

Dat¬†mijn collega’s niet vies zijn van een feestje is ondertussen genoegzaam bekend. De nieuwjaarsreceptie met het bijhorende feestje achteraf was dit jaar alweer een schot in de roos. Met de beste hapjes sinds jaren, opgediend door een fantastisch team cateraars en een gezellig zotte bende die¬†na de receptie¬†de beentjes los schudde op de dansvloer. (Wat wil je, we waren er collegiaal in geslaagd de ganse cavavoorraad erdoor te jagen.)

I <3 my colleagues!

IMG_9217[1]

IMG_9219[1]

Een gevarieerd weekend

Vrijdagavond was ik nog steeds niet in goede doen, maar goed, het snot liep al niet meer continu uit mijn neus, de genezing was ingezet. Jammer, want ik had al een hele tijd uitgekeken naar de nieuwjaarsreceptie die mijn vriend en ik organiseerden voor de vrijwilligers van ons gezamenlijke project. In totaal waren we met een man of twaalf (√©n een kleine party animal). De aanwezigen proefden vooral veel verschillende bieren (al waren er ook die zich aan de Krupnik waagden). Zelf hield ik het bij een bescheiden glaasje schuimwijn. E√©n van onze vrienden had aangeboden voor de hapjes te zorgen. Fijn dat mijn vriend en ik ons daar geen zorgen over hoefden te maken. Uiteraard had ze veel te veel voorzien, maar niemand die daarom maalde. We oefenden tussen de drank en de hapjes door zelfs wat Leives. Niet makkelijk voor een ingeweken Leuvenaar zoals mezelf! ‘Binnek√®t kinde on’t stadoe√ęs noo ne prootpool leustere die Leives klapt as ge up ne pedal dout.’ Uitspreken zoals het geschreven staat!

Omdat ik de zaterdagochtend om negen uur in de Spaanse les verwacht werd, sloten we de avond af rond een uur of twaalf. Ik was erg tevreden met het verloop van de avond en denk dat alle aanwezigen zich goed geamuseerd hebben.

Zaterdag vertrokken mijn vriend en ik na de Spaanse les richting Kortrijk alwaar we hadden afgesproken met een bevriend koppel en hun twee kindjes. We speelden samen volksspelen in De hond in ‘t kegelspel.¬†De Hond in ‘t Kegelspel is een bijzondere plek, opgericht om mensen met verstandelijke ¬†beperkingen of met psychosociale problemen de kans te geven op een volledige integratie in het maatschappelijk leven. In deze omgeving krijgen ze¬†de kans om te werken als volwaardige werknemers. Dat de bediening niet altijd even vlot verliep, namen we er dus graag bij.

De kinderen vonden de spellen geweldig, al waren de meeste misschien toch net een tikkeltje te moeilijk voor hen. Mij spraken ze minder aan, maar het kan ook zijn dat mijn verkoudheid en het slaapgebrek me parten speelden. Voor het avondmaal reden we naar het huis van onze vrienden in Roeselare. Zij toverden heerlijk spaghetti op tafel waardoor ik me meteen een pak beter voelde. We speelden met de kindjes het Saaiste Spel Ooit (aka het Plopspel). Maar goed, saai of niet, ik heb toch maar mooi gewonnen.

IMG_6247[1]

IMG_6252[1]

Na het avondmaal speelden we een spelletje voor volwassenen: Saboteur. Door een klein misverstandje over de spelregels eindigde ik uiteindelijk als tweede. Enfin ja, laat het ons erop houden dat mijn vriend een goeie portie beginnersgeluk heeft gehad! ūüėČ

We waren van plan om op een redelijk uur terug naar Leuven te keren, kwestie van mijn lichaam voldoende rust te gunnen om die vervelende verkoudheid te overwinnen, maar uiteindelijk lagen we toch pas rond half twee in bed. Gelukkig konden we zondag uitslapen.

Zondagnamiddag kregen we bezoek van onze vriend met de geklutste hersenen en zijn gezin. Hij is aan de beterhand, maar heeft nog een lange weg te gaan. De concentratieproblemen zijn er nog altijd, daarom heeft zich als uitlaatklep nu op sporten en muziek maken gestort. We werkten samen het hapjesoverschot van de nieuwjaarsreceptie weg. Wij vrouwen dronken een glaasje witte wijn, terwijl de mannen in de speciale biertjes vlogen. Dankzij Convento Food¬†konden we een heerlijke menu op tafel toveren: gehaktballen voor de meisjes, nage van zeebaars met bloemkool voor de volwassenen. De twee blonde jongedames gedroegen zich voortreffelijk en we kregen zelfs een ‘Let it go’ serenade, in het Nederlands √©n het Engels.

Heel fijne namiddag/avond. Het doet altijd deugd om het weekend met vrienden te kunnen doorbrengen.

Blokmodus

Niet veel bijzonders te melden over dit weekend. Vooral veel Spaans geblokt voor het schriftelijk examen van dinsdagavond. Om zeker te zijn dat ik voldoende tijd had om de leerstof onder de knie te krijgen, had ik twee dagen extra verlof te nemen. Twee dagen die ik eigenlijk bij nader inzien niet echt nodig had, als ik wat sneller had doorgewerkt, maar goed, het is altijd fijn om ruimschoots op tijd klaar te zijn en wat te kunnen herhalen. Iets wat mij in mijn universitaire carrière zelden tot nooit is overkomen.

Het was echter niet alleen kommer en kwel de voorbije dagen. Vrijdag werden mijn vriend en ik op een nieuwjaarsreceptie verwacht. Eentje met Heel Veel Eten. Doorheen de ruimte waren verschillende standjes opgesteld met traditionele Belgisch, Thaise en Marokkaanse gerechten, een heuse kaastafel en heel veel dessertjes. De wijn die geschonken werd, kon mij niet echt bekoren, de saké waar de meeste mensen hun neus voor ophaalden echter des te meer. Dezelfde saké trouwens die we verschillende keren dronken tijdens onze trip naar Japan. Ah, good times!

Zondag maakten we nog een minitripje naar het stadhuis en terug om daar een glaasje prosecco te drinken ter ere van wat Italiaanse chefs. Goed voor een kleine blokpauze. De ervaring leert dat het voor mij persoonlijk geen goed idee is om dit soort uitnodigingen te weigeren met het excuus dat ik moet studeren. Het resultaat is meestal dat ik mij dan superzielig voel en het studeren toch niet vlot.

Recepties en Spaans blokken, een geslaagde combinatie.

IMG_6141[1]

IMG_6142[1]

IMG_6143[1]

 

Nieuwjaarsreceptie

En de kop is weeral af. Gelukkig is de eerste werkdag van het nieuwe jaar altijd een feestelijke bedoening met een receptie en veel collega’s om gelukkig Nieuwjaar te kussen. Altijd plezant. :-)

Dit jaar had ik een hele discussie met een collega over Leuven en dan meer bepaald over de zogenaamde overlast die studenten in Leuven veroorzaken. De collega in kwestie woonde in centrum Leuven en voor haar waren ongeveer alle studenten krapuul. Ik zal niet zeggen dat studenten altijd braaf en stilletjes op hun kot zitten te studeren en ik kom ‘s ochtends na een wilde donderdagnacht ook liever geen plasjes kots op straat tegen, maar sommige inwoners schijnen toch echt te vergeten dat Leuven net zo’n aangename en toffe stad is dankzij de universiteit en haar studenten. Het feit dat er op elk moment van de dag en nacht wel studenten rondlopen, cre√ęert een veiligheidsgevoel dat je elders niet hebt. En laten we vooral niet vergeten dat het de universiteit is die Leuven groot gemaakt heeft. De KULeuven, Imec en UZ Leuven zijn de grootste werkgevers van Leuven. Het onderzoek dat in Imec gebeurt, is van wereldniveau en onze universiteit mag terecht trots zijn op haar rijke geschiedenis. Trouwens dat krapuul van vandaag, studeert morgen af en zal overmorgen belangrijke posities in het bedrijfsleven innemen. Laat ons dus hopen dat hier van enige overdrijving sprake is.

Als uitsmijter: wie kan zich beter over deze problematiek uitspreken dan onze eigen burgervader?

In de eerste helft van het universitaire jaar klagen de locals over de studenten. Na Pasen klagen de studenten over de locals. Ik krijg tijdens de blok klachten van studenten die vinden dat de beiaard van de universiteitsbibliotheek te veel lawaai maakt. Op andere momenten krijg ik klachten van de Leuvenaars over te luide muziek in disco’s en caf√©s. Dat is dus voortdurend rijden en omzien, maar ik denk dat ze allebei behoorlijk samenleven.

De laatste nieuwjaarsreceptie van het jaar

Maandagavond skipten mijn vriend en ik het laatste half uur van de Spaanse les om naar de (voor ons toch) allerlaatste nieuwjaarsreceptie van 2012 te gaan. Ik moet toegeven dat er zich op den duur een zeker receptiemoeheid begint voor te doen. Blijkbaar kan je zelfs bubbels een beetje beu worden (ofwel waren het niet zo’n goede bubbels, we zijn wat verwend de laatste tijd). Maar het was gezellig. Handjes geschud met belangrijke mensen en interessante contacten kunnen leggen die ons in de toekomst hopelijk nog iets opleveren.

En nu gaan we, denk ik, een periode van matigheid inlassen.