En óf ik daar blij mee ben!
Author: yab
Een namiddag in de Zoo van Antwerpen
Zondagmiddag hadden mijn vriend en ik afgesproken met onze vriendin en haar twee kinderen om samen naar de Zoo van Antwerpen te gaan. Een klassieker van een uitstap, toegegeven, maar naar diertjes kijken is altijd leuk, nietwaar? En de verblijven van de dieren zijn ten opzichte van vroeger stevig verbeterd, zodat ik persoonlijk minder last heb van dat knagende schuldgevoel dat wilde dieren eigenlijk helemaal niet thuis horen in de kunstmatige omgeving die een Zoo toch is. Tegelijkertijd moet ik ook erkennen dat de Europese dierentuinen hun steentje bijdragen om bedreigde diersoorten in stand te houden.
Na een vlotte treinrit ontmoetten we onze vrienden in het prachtige station van Antwerpen-Centraal. Het was een prachtig zonnige dag en hoewel het nog frisjes was, hing de lente nu echt wel in de lucht. Alvorens ons naar de Zoo te begeven, moesten onze hongerige magen gevuld worden. Stipt om 12u stonden we voor de deur van restaurant Malaciorta, maar daar viel binnen geen enkel tegen van leven te bespeuren. We oefenden nog even geduld uit, maar na een tiental minuten was dat geduld op en besloten we iets te gaan eten bij de buren van Takumi Ramen Kitchen. Want ramen, daar wordt een mens gelukkig van! Voor de kinderen van onze vriendin was dit de eerste kennismaking met de Japanse keuken en gelukkig was dit een schot in de roos. De jongen kende ramen al uit animéseries en was heel enthousiast om dit gerecht zelf uit te proberen. De jongedame was iets voorzichtiger en hield het bij rijst. Mij smaakte het alleszins enorm én ik proefde voor de eerste keer Pocari Sweat (dat was er in Japan zelf niet van gekomen). Een lekkere, stevige maaltijd voor een betaalbare prijs.
Daarna brachten we een fijne namiddag door in de Zoo die er werkelijk op haar paasbest bij lag. De tuinlieden hadden kosten nog moeite gespaard en de Zoo stond volop in bloei. En oja, we zagen uiteraard heel veel dieren. Mijn persoonlijke favorieten: de vissen en de reptielen.
Een werk van barmhartigheid
Zaterdag spoorden mijn vriend en ik naar Herentals voor een bezoek aan zijn ouders. Zijn vader heeft onlangs een operatie aan zijn knie ondergaan en is nu herstellende. Hoog tijd dus om hem een hart onder de riem te steken. Al was dat, afgaande op de jolige whatsapp-berichten van de voorbije dagen en weken wellicht niet echt nodig. Want ja, de vader van mijn vriend revalideert heel snel en is momenteel al redelijk goed mobiel, al moet hij natuurlijk nog geen kilometers afleggen.
Bij aankomst bij de ouders van mijn vriend bleek dat ik mijn favoriete oorbellen van Fleurfatale tijdens de rit met de blue-bike was kwijtgespeeld. We delen nog een poging om mijn oorbel terug te vinden in en rond het huis, in de hoop dat ik ze was kwijtgespeeld toen ik mijn jas uitdeed, maar nergens te vinden. Na mijn favoriete mondmasker, verlies ik op korte tijd nu ook mijn favoriete oorbellen. Meteen een domper op ons bezoekje.
Gelukkig was er een lekkere fles rosé champagne om me te troosten! We maakten er verder een gezellige avond van met Chinees afhaaleten (was lang geleden en het smaakte!) en een flesje wijn. Al leek de rijsttafel voor vier personen eerder voor acht bedoeld te zijn. Daar gaan de ouders van mijn vriend de komende dagen nog goed van kunnen eten…
Ster van de namiddag: het hondje van de zus van mijn vriend, tijdelijk op logies, want de zus is met haar gezin op skivakantie.
Genieten bij Melchior in Tienen
Vrijdag spoorde ik naar Tienen voor een date met Julie, want hoe beter te recupereren van een zware werkweek dan met een culinaire ervaring in goed gezelschap? Hoog tijd trouwens dat ik eens naar Tienen afzakte, want tot nu toe was het altijd Julie die naar Leuven spoorde. Tienen heeft op culinair vlak misschien iets minder te bieden dan Leuven, maar ik vind het altijd leuk om nieuwe horizonten te verkennen.
Als restaurant had Julie Melchior uitgekozen en amai, echt van mijn sokken geblazen door wat de chefkok op tafel toverde. Heel fijn dat de Oosters aandoende inrichting zich vertaalde in gerechten die duidelijk door de Japanse keuken geïnspireerd waren. Verzorgd tot in de puntjes en prachtig gepresenteerd. De chefkok weet duidelijk waar de mosterd te halen, maar laat zich inspireren zonder te kopiëren. Die Michelin-ster is dubbel en dik verdiend wat mij betreft.
Natuurlijk konden we de verleiding niet weerstaan om Melchior’s signature dish te proberen: de knolselder in zoutkorst met kombu en bottarga. Zo boterzacht heb ik knolselder nog nooit geproefd. Ook heel leuk dat de ober eerst de volledige knolselder in zoutkorst aan tafel kwam tonen, om vervolgens het bord met het afgewerkte gerecht te brengen.
Ik laat jullie graag meegenieten. En ja, het smaakte nog beter dan de foto’s eruit zien.
Appetizers:
Hamachi, daikon, furikake, dashi:
Toro & paling, sobanoedles, aubergine, miso:
Melchior’s signature: knolselder, zoutkorst, kombu, bottarga:
Maïskip, langoustine, groene asperge:
Black angus, prei, daslook, duxelle, merg:
Chocolade, yuzu, hazelnoot:
We sloten de avond af met een heerlijke kopje thee:
Een herbestemming voor mijn kapotte fiets
Dat ik voor mijn verplaatsingen in Leuven de voorkeur geef aan de benenwagen, blijkt uit het feit dat ik nog altijd niet de moeite genomen had om de ketting die drie maanden geleden van mijn fiets viel, er terug op te leggen. Eigenlijk dacht ik er al een tijdje over om mijn fiets weg te doen, omdat die eigenlijk niet meer zo goed fietst en ik hem toch amper gebruik. Dus toen mijn collega, die een paar Oekraïense dames en hun kinderen opvangt, me liet weten dat hij een fiets zocht voor één van de dames, moest ik niet lang nadenken. Als mijn collega de fiets zou repareren, mocht hij hem komen halen.
En dus stond mijn collega deze middag voor de deur met de dame uit Oekraïne en haar kinderen. De dame had een bosje tulpen bij om me te bedanken en was dolblij met mijn oude half versleten fiets. Uiteraard doet het me plezier dat ik iets voor haar heb kunnen betekenen en de tulpen zijn prachtig, maar tegelijkertijd voelde ik me wat ongemakkelijk door de confrontatie met mijn eigen comfortabele situatie. Het leven, ‘t is niet eerlijk.
Carvoeiro, Ferragudo en Monchique – 15 augustus 2021
Vandaag verzorgt een andere dame het ontbijt in Villa Rio Guesthouse Suites en amai, wat een wereld van verschil! Hoe vlot en efficiënt! Het contract met de voorbije dagen is groot. We krijgen zelfs een portie roereieren! Een waardige afsluiter van ons verblijf in Portimão.
Vandaag rijden we van Portimão naar Monchique in het binnenland. Ik had oorspronkelijk gepland om in Monchique een stevige wandeling van een kilometer of twintig te maken, maar met voorspelde temperaturen van meer dan 40 graden, lijkt dit niet zo’n goed idee. Mijn vriend en ik hebben niet veel zin om een zonneslag op te lopen.
We passen onze plannen aan en besluiten naar Carvoeiro te rijden. Het lijkt ons verstandiger om in deze hete temperaturen de verfrissing van een zeebriesje op te zoeken. We pakken onze valiezen en laten deze achter in het Guesthouse.
Het is even zoeken naar een parkeerplekje, maar uiteindelijk vinden we een mooie plek, vlakbij de kliffen van Carvoeiro. Via trappen kan je afdalen naar een door de zee uitgehold ‘zwembad’. Het is er behoorlijk druk en we zijn niet voorzien op een zwempartij, dus klauteren we verder over de rotsen. De grillige rotsformaties zijn erg fotogeniek en op sommige plekken zijn er zelfs tunnels in de rotsen. Ik beklaag me wel dat ik mijn flipflops niet verwisseld heb voor wandelschoenen, want flipflopvriendelijk is deze klauterpartij niet bepaald.
Onvoorstelbare gruwel
Ik kan onmogelijk geloven dat de modale Rus beseft wat er zich momenteel afspeelt in Oekraïne. Dat de Russische soldaten zich in hun buurland verlagen tot oorlogsmisdaden van de gruwelijkste soort, zich vergrijpen aan hun broedervolk, hun familieleden, mensen die dezelfde taal spreken. Deze oorlog toont de gevolgen van desinformatie op grote schaal, van een autoritair regime dat het volledige media-apparaat in handen heeft en elke oppositie monddood maakt. En wij? We stonden erbij en keken ernaar.
Horror, pure horror.
Zonsondergang!
Old timer tasting in Zammel
Derde keer, goeie keer! Na twee keer uitgesteld te zijn, kon de lang verwachte old timer whisky tasting eindelijk doorgaan. Net als de vorige keer hadden mijn vriend en ik een B&B geboekt om niet ‘s avonds laat vanuit Zammel met de bus (don’t drink and drive) nog terug naar Leuven te moeten reizen. Hoe leuk we het in december ook vonden bij Stijn en Stijn, Beeltjens B&B: Wolf & Belle bevond zich veel dichter bij de Prik & Tik en dus reserveerden we daar. Sorry, kleine Stijn!
We twijfelden of we opnieuw de bus zouden nemen, maar besloten gemakzuchtig voor het comfort van de Cambio te gaan. Dat scheelde hem toch in reistijd. We arriveerden rond een uur of zes in onze B&B en werden vriendelijk welkom geheten door een oudere man, die duidelijk veel minder spraakvaardig was dan onze vorige gastheer kleine Stijn. Niet dat ik daar rouwig om was, ik voelde me vrij moe en keek ernaar uit om nog even te kunnen plaats nemen in de infraroodsauna, die fantastisch goed werkte. Een klein mirakel want om de één of andere reden lieten de infraroodcabines waarin ik tot nu toe plaatsnam het altijd afweten.
De ideale voorbereiding voor een avondje whisky proeven. De vriendin van mijn broertje kwam ons ophalen aan de B&B en zette mijn broertje, mijn vriend en mezelf af bij de befaamde whiskykelder, waar mijn broer en ik in het gezegende jaar 2018 Arran whisky’s proefden. Het concept van de tasting vandaag was helemaal anders. Bedoeling was dat we zouden proeven van whisky’s van 25 jaar en ouder. Vrij exclusief dus. Al was er stiekem wel een whisky van 21 jaar in het lijstje gesukkeld. Ik geef hieronder het lijstje van de whisky’s die we gedronken hebben mee. Ik laat het aan jullie over om te googlen hoeveel die flessen waard zijn. 😉 En oja, natuurlijk was ik de enige dame in een gezelschap van uitsluitend mannelijke whiskyliefhebbers.
- Bunnahabhain 28y, 1988-2016, 44%
- Balblair 31y, 1989-2021, 48,2%
- Caperdonich 21y, 2000-2021, 56,2%
- Ardmore 32y, 1989-2021, 47,2%
- Teeling 28y, 1992-2020, 44,7%
- Clynelish, 25y, 1995-2021, 52,5%
- Laphroaig 30y, 1990-2020, 49%
Elke whisky was helemaal anders dan de vorige en het was dan ook moeilijk om ze met elkaar te vergelijken. Toch kostte het me weinig moeite om mijn persoonlijke top drie samen te stellen. Altijd al een liefhebber geweest van whisky’s gerijpt op sherryvaten. 😉
- Clynelish, 25y, 1995-2021, 52,5%
- Bunnahabhain 28y, 1988-2016, 44%
- Ardmore 32y, 1989-2021, 47,2%
Na de tasting kregen we nog varkenswangetjes met peer en aardappelpuree. Dé perfecte afsluiter van een fijne avond!
Met dank aan de vriendin van mijn broertje belandden we na de tasting weer veilig in onze B&B. En oja, we kochten natuurlijk nog een klein souvenirtje.
Na een deugddoende nachtrust genoten mijn vriend en ik de volgende dag met ons tweetjes van het heerlijke ontbijt in de knusse veranda. Echt een toffe B&B. Dé ideale uitvalsbasis voor een volgende whisky tasting!
Sneeuw op 1 april
Niet zo ongewoon als het klinkt, want een klein jaar geleden sneeuwde het op Paasmaandag.
