Food with Varinder revisited

Never change a winning formula! Dus trokken mijn kameraad en ik opnieuw naar Food with Varinder voor een heruitgave van onze vorige date. Mijn kameraad is niet langer vegetariër, maar hij probeert wel de hoeveelheid vlees en vis die hij eet te beperken. En eerlijk, bij Food with Varinder merk je niet eens dat de gerechten zonder vis of vlees bereid zijn, elke hap die je proeft zit boordevol smaak. De Indische keuken blijft, wat mij betreft, de absolute nummer één als je op zoek bent naar heerlijke veggie maaltijden.

Werkperikelen

Alweer een chaotische dag op het werk. Vandaag stond de kick-off vergadering van het grote project waarvan ik sponsor ben op het programma, in aanwezigheid van de leden van mijn kersvers samengesteld projectteam. Alleen is het project spijtig genoeg gisterenavond terug verwezen naar de tekentafel. Dus besteedden we de voorziene tijd aan het uitwisselen van ideeën voor bijsturingen en aan het ventileren van onze gevoelens. Want de druk is de voorbije maanden erg hoog geweest en we zaten allemaal te popelen om nu eindelijk uit de startblokken te kunnen schieten. De teleurstelling was dan ook groot. Bij twee medewerkers vloeiden er zelfs traantjes. Dus zag ik mij genoodzaakt om tijdens de pauze naar de koffiebar te trekken om wat Tony’s Chocolonely chocoladerepen te kopen. Want iedereen weet dat chocolade troost biedt in moeilijke tijden…

Al hoop ik van harte dat dit soort onverwachte wendingen tot de hoge uitzonderingen blijven behoren.

Een onvergetelijke avond bij Strato

Deze date bij Strato met onze twee bevriende koppels stond al ettelijke weken in mijn agenda. Strato is een piepklein restaurant in de Tiensestraat en één van de nieuwe Leuvense hotspots. Aangezien het restaurant piepklein is, is het alles behalve evident om er een reservatie vast te krijgen. We waren dus enorm blij dat het onze vriendin gelukt was om een tafel voor zes vast te leggen. Bij de reservatie was er wel een lichtelijk voorbehoud gereserveerd wegens mogelijk gesloten om wille van vakantie. Maar goed, wie niet waagt…

Toen het tijdstip van de reservatie naderede, belde onze vriendin voor de zekerheid opnieuw naar het restaurant om de reservatie te bevestigen. Blijkbaar was er toch ergens iets mis gegaan, want de reservatie was niet genoteerd in de agenda van Strato en normaal gezien zouden ze deze zaterdag niet open doen. De chefkok liet echter weten dat hij het wel zag zitten om enkel voor ons gezelschap van zes personen te koken. Een private dining experience, ja daar zeggen wij natuurlijk geen neen tegen!

We startten de avond met een aperitiefje op ons appartement samen met één van de twee koppels. Het andere koppel troffen we bij Strato zelf, omdat dat babysit pas wat later kwam.

Fines de Claire:

Risotto:

Ossobucco Fernera:

Hazelnootcake

En amai, wat een topavond. De chef neemt de tijd om de gerechten met zorg te bereiden, dus je moet wel het nodige geduld uitoefenen, maar in goed gezelschap en met een goeie fles wijn op tafel is dat geen probleem. De oester was heerlijk, maar de risotto met zelfgemaakt citroenpoeder was voor mij de ster van de avond. Gevolgd door de boterzachte ossobucco met de smeuïgste puree die ik ooit gegeten heb. Wat een streling voor de smaakpapillen! Al mocht de portie wel iets groter zijn. De notencake hoefde voor mij eerlijk gezegd niet, want sowieso geen fan van hazelnootbereidingen in desserts, maar het is natuurlijk wel een klassieker uit de Italiaanse keuken.

Omdat het een private dining experience was, hadden we de tijd om een babbel te doen met de chefkok, die gans de avond niet alleen kookte en ons van wijn voorzag, maar ook plaatjes op de platenspeler voor ons legde. Al namen we die taak op een gegeven moment wel uit zijn handen.

Hadden we het gevoel dat we soms toch echt wel té lang moesten wachten (ook om nog een fles wijn te bestellen), absoluut! Maar het concept van Strato gaat over tijd nemen om te eten en te genieten van de met liefde bereide gerechten en dat hebben we voor de volle honderd procent gedaan.

Nieuwjaarslunch in Brussel

Deze middag en namiddag waren mijn collega’s van het management en ikzelf te gast bij ons grote baas in zijn bijna ex-woonst in Anderlecht. Een zeer knappe loft gelegen in een ambitieus reconversietraject, dat hij binnenkort zal verlaten voor een nieuwe stek in Meise. Ik was echt onder de indruk van de woning vol met kunst. Zeer knappe renovatie met liefde uitgevoerd door duidelijk geïnspireerde architecten.

We startten, uiteraard, met een aperitief. Voor de gelegenheid had onze baas geuze en kombucha voorzien. Geuze is niet echt mijn ding en alhoewel ik een grote fan ben van kombucha, vind ik dit drankje persoonlijk minder geslaagd als aperitief. Gelukkig wist onze baas nog ergens een paar flessen schuimwijn op te duikelen die nog redelijk drinkbaar waren. 😉 Ondanks deze kleine vergetelheid, werd we echt wel in de watten gelegd met diverse aperitiefhapjes en toastjes met wildpaté. De stoelen en zitzakken in de zithoek nodigden uit om gezellig te keuvelen over de uitdagingen die ons het komende jaar te wachten zouden staan.

Na het uitgebreide aperitief was het tijd voor oer-Vlaamse kost: pensen met appelmoes! Met als extraatje: gebakken appeltjes. Niet meteen dagelijkse kost voor mij, maar het smaakte mij enorm. Ook bij het hoofdgerecht hadden we opnieuw enkele wijnissues. Mijn baas deed zijn uiterste best om nog ergens wat wijn op te duikelen uit zijn kasten (hij was er dus echt vanuit gegaan dat iedereen geuze of kombucha zou drinken). Helaas moesten we maar liefst twee flessen wijn door de gootsteen kappen, omdat ze niet meer te drinken waren. Maar hey, minder flessen om te verhuizen naar de nieuwe stek!

En om in de sfeer van klassiekers te blijven: een pannenkoekje met ijs en chocoladesaus was de figuurlijke kers op de taart.

Met dank aan mij baas voor de organisatie. Duimen dat hij de volgende keer eraan denkt om ook wat wijn te voorzien voor zijn gasten. 😉

Bij thuiskomst trakteerde ik mezelf ‘s avonds nog op een afzakkertje: het laatste glass Arran private cask gerijpt op sherryvaten. Gelukkig wordt whisky niet slecht. 😉

PS: Geen nood, ik heb nog enkele flessen whisky staan.

Potluck time!

Deze middag mocht ik aanschuiven bij de potluck van één van de teams die onder mijn afdeling vallen. Altijd een fijn om onder het genot van zelfgemaakt eten bij te praten met de collega’s. Mijn eigen bijdrage bestond uit helemaal zelf gekochte blauwe bessen en frambozen. Ik was voor de verandering eens voor een gezonde optie gegaan. Het moet niet altijd bananenbrood zijn. 😉 Mijn absolute favoriete gerecht waren de Aziatische noedels. Hemels gewoonweg!

Business lunch bij Beaucoup Belge

Fijne lunch gehad met een collega met wie ik nog steeds wat zoekende ben om een goede werkrelatie op te bouwen. Heb echt het gevoel dat we na de gesprekken van deze middag elkaar weer een tikkeltje beter begrijpen. Wat mij betreft alleszins voor herhaling vatbaar. En Beaucoup Belge is echt een gezellige plek voor een lekkere en ongedwongen lunch.

Sneeuw in het station van Leuven

Musée de l’Hospice Comtesse in Lille – 28 december 2025

Onze laatste dag en ons laatste ontbijt in Lille alweer. Time flies when you are having fun. Aangezien we pas om 12u moeten uitchecken, genieten we in de voormiddag nog een laatste keer voor de mogelijkheid om te zwemmen in het bijzondere zwembad van ons hotel. Het is er ditmaal bijzonder druk. Zo druk dat er zelfs geen propere handdoeken meer ter beschikking zijn. Gelukkig wijst het aanwezige personeel ons de weg naar de kast waarin propere handdoeken liggen. We veroveren twee van de laatste vrije ligzetels en ik trek de rest van de voormiddag baantjes in het zwembad. De mini-sauna is voortdurend bezet, dus die laten we links liggen.

Na het chloorwater van ons afgespoeld te hebben, pakken we onze valiezen en checken we uit. Onze TGV vertrekt pas om 20.27u ‘s avonds dus we hebben nog een ganse dag om in Lille door te brengen. We laten onze valiezen achter in het hotel en wandele we opnieuw naar het centrum van Lille. Vandaag is het iets meer bewolkt dan de voorbije dagen, maar het is nog steeds stevig koud.

Ondanks het feit dat we nog niet veel honger hebben, gaan we voor een bescheiden lunch bij Italiaans restaurant Posto. De steak tartare is werkelijk uitstekend en ook de burrata van mijn vriend valt in de smaak. De prosecco smaakt naar meer, dus bestellen we nog een tweede glas om te klinken op ons fijne verblijf in Lille.

Na deze snelle lunch bezoeken we het Musée de l’Hospice Comtesse. Dat blijkt veel groter dan we verwacht hadden en over een indrukwekkende collectie kunstwerken te bezitten. Het gebouw doet me sterk denken aan het Hôtel-Dieu des Hospices de Beaune, Wat niet hoeft te verbazen, want ook dit gebouw is een voormalig hospitaal, gesticht in 1237 door Johanna van Constantinopel, gravin van Vlaanderen. We bewonderen de portretten van Johanna en haar zus Margaretha. Twee straffe dame die hun stempel wisten te drukken op een door mannen gecontroleerde wereld. We brengen zo’n anderhalf uur door in het museum en lassen dan een kleine drankpauze in bij onze favoriete wijnbar Les Frères Pinard.

Continue reading →

Luz y sombra. Goya en het Spaanse realisme

Een weekend vol kunst en cultuur voor mij! Na het Plantin-Moretus museum en het KMSKA op zaterdag, spoorden mijn vriend en ik deze zondag naar Brussel om samen met zijn ouders de tentoonstelling opgebouwd rond het werk van Goya in Bozar te bezoeken.

Naar ondertussen goeie traditie startten we met een lunch in het Victor Bozar Café.

Daarna bezochten we de tentoonstelling, die werk van Francisco de Goya y Lucientes in dialoog bracht met werk van tijdgenoten en kunstenaars van latere generaties. Goya is zonder twijfel één van de belangrijkst Spaanse kunstenaars aller tijden die ook nu nog zijn stempel drukt, maar toch deed deze tentoonstelling het niet helemaal voor mij. Misschien lag het aan de drukte en de velen gidsen die zich met grote groepen doorheen de tentoonstelling wurmden, ofwel was het verhaal dat de curatoren met deze tentoonstelling wilden vertellen mij niet geheel duidelijk.

Continue reading →

Twee Antwerpse musea op één dag

Deze middag spoorde ik samen met Goofball, haar man, haar twee zonen en een uitwisselingsstudente waarvan Goofball via de Rotary Club het meterschap op zich genomen had, naar Antwerpen-Centraal. De concrete aanleiding voor deze uitstap was de wens van de uitwisselingsstudente om de tentoonstelling Vrouwenzaken/Zakenvrouwen in het Plantin-Moretus museum te bezoeken. Dit op aanraden van een leerkracht geschiedenis waarvoor ze duidelijk veel bewondering koesterde.

De treinrit verliep vlotjes en we wandelden met ons zessen langs de Meir naar het Plantin-Moretus museum. Onderweg wierpen we een blik op de mooi gerestaureerde Stadsfeestzaal en sprongen we even binnen bij de vestiging van The Chocolate Line in het Paleis op de Meir op de heerlijke geur van chocolade op de snuiven. Alleen Goofball vond dat maar niets, want die is geen fan van chocolade.

We waren stipt om 13.30u bij het Plantin-Moretus museum voor ons bezoek aan de tentoonstelling. Nu ben ik al wel een paar keer eerder in dit museum geweest, maar ik moet tot mijn grote schande bekennen dat ik dit prachtige historische gebouw tot op heden nog nooit volledig bezocht had. Fijn dat ik daartoe nu de gelegenheid had en al helemaal omdat de huidige tentoonstelling de verhalen van 300 jaar vrouwen van alle rangen en standen in de drukkerswoning vertelde. Heel boeiend om meer te leren over deze figuren die de geschiedenis al eens over het hoofd durft te zien.

De tentoonstelling was interessant en ik kon de scenografie waarbij in elke ruimte een hedendaags silhouet ontworpen door atelier REantwerp als kapstok voor de verhalen diende, zeker smaken. Al had ik achteraf gezien wel meer uit deze tentoonstelling gehaald als ik de audioguide had genomen. Voor mij was het toch vooral het gebouw zelf dat mij het meest fascineerde. Dat en de prachtige oude boeken en drukpersen. Heel leuk ook dat we een demonstratie van zo’n oude pers konden meepikken en een ter plaatste gedrukt aandenken mochten meenemen.