Benvenuto Cellini in de Munt

Zaterdag tijdens ons bezoek aan Antwerpen kreeg ik de vraag van onze kameraad wijnkenner of ik misschien zin had om mee te gaan naar een operavoorstelling in de Munt in Brussel. Eigenlijk was ik van plan deze zondag mijn mailachterstand aan te pakken, maar hey, gratis naar de opera, daar kan ik geen neen tegen zeggen. Zeker niet omdat het in de Munt was en ik tot mijn grote schande nog nooit een voorstelling in de Munt heb bijgewoond.

Dus spoorde ik gisterenmiddag met onze kameraad naar Brussel-Centraal om de opera Benvenuto Cellini mee te pikken. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat dit voor mij een volledig onbekende opera was, maar hey, altijd fijn om iets nieuws te ontdekken. Alleen jammer dat mijn linkerooglid net vandaag had uitgekozen om gigantisch dik op te zwellen. Niet dat ik daardoor niet zou kunnen genieten van de opera, maar esthetisch was het niet bepaald.

De tickets van onze kameraad waren afkomstig van een kennis van hem die zelf verhinderd was en moeten zowat de allerslechtste tickets in heel de Munt geweest zijn. We zaten op balkon 4, loge H1 en waar wij zaten, zagen we niet eens het podium. Om dat te kunnen zien zouden we over de rand van het balkon moeten hangen. Gelukkig waren niet alle stoelen uitverkocht en zei het vriendelijke meisje dat ons naar onze plaatsen begeleidde dat ze ons een andere plek zou geven met beter zicht, vlak voordat de voorstelling startte, wanneer het zeker was dat die plek leeg zou blijven. En ze hield woord, vlak voor de voorstelling startte, kregen we nieuwe plekken die ons wel de mogelijkheid gaven het podium te zien.

De opera zelf was fenomenaal. Het ronddraaiende podium, de kostuums, de performances, het vuurwerk, het was allemaal zo over the top dat ik het geweldig vond. Al zaten er in het gedeelte na de pauze een paar aria’s (vooral die aria op het strand waarvan ik volledig niet begreep wat de bedoeling was) die er voor mij te veel aan waren.

Tijdens de pauze dronken we, uiteraard, een glaasje champagne. Helaas, toen we na de pauze terug keerden naar onze betere plaatsen, bleek dat er toch een koppel was opgedoken die tickets voor de plaatsen had. Wel raar om enkel naar het tweede deel van een opera te komen, but I don’t judge. Daardoor moesten we dus verhuizen naar slechtere plaatsen aan de overzijde van balkon 4, die een minder goed zicht bodenen dan waar we zaten voor de pauze. Gelukkig was het zicht nog altijd beter dan onze oorspronkelijke plaatsen in loge H1.

Alleszins geen spijt dat ik mijn mailbox voor deze operavoorstelling ingeruild heb.

Verwennerij in Antwerpen

Deze avond spoorden mijn vriend en ik naar Antwerpen waar we uitgenodigd waren om samen te dineren met onze vrienden. Naar goede gewoonte werden we bijzonder gastvrij ontvangen in hun woonst. Onze gastheer is niet alleen een bijzonder goed journalist, maar ook een zeer verdienstelijke amateurkok. We kregen coquilles uit de oven en heerlijk varkensgebraad voorgeschoteld. Eerlijk, ik zou het hem niet kunnen nadoen! Onze charmante vriendin heeft het getroffen! Was ook heel boeiend om de verhalen te horen van onze vriendin, die van een HR-functie de overstap naar het onderwijs gemaakt heeft. Een zij-instromer zoals dat zo mooi heet. Ze geeft nu les in het lager in een concentratieschool en ik ben er zeker van dat zij op haar leerlingen een onuitwisbare indruk zal nalaten.

Culinaire top bij EssenCiel

Gisteren was een heuse topavond. Eerst mijn vriendin uit Tienen gaan afhalen aan het station van Leuven om samen een aperitiefje te drinken bij Bad Habits, een vrij recent geopende koffie- en cocktailbar in de Diestsestraat. Ondanks het feit dat ik deze zaak al vaak gepasseerd ben, was ik er nog nooit iets gaan drinken. Wij waren de enige klanten, maar dat lieten we niet aan ons hart komen, makkelijker om rustig bij te praten. Mijn vriendin ging voor een klassieke negroni en ik ging voor de al even klassieke pornstar martini, correct geserveerd mét een shotje schuimwijn! De cocktails waren echt heel lekker en de bediening was echt heel vriendelijk, al sprak de jongedame in kwestie enkel Engels. Bad Habits is alleszins een leuke plek waar ik zeker nog eens zal terug keren.

Vervolgens begaven we ons naar restaurant EssenCiel waar ik tot mijn eigen verbazing een tafel voor twee personen had weten te bemachtigen. En amai, wat een verwennerij! Om duimen en vingers af te likken! Al moet ik zeggen dat een diner bij Essenciel mij nog nooit teleurgesteld heeft. Ik ben al fan van toen ze nog in een piepklein pand in de Muntstraat zaten, volgde hen naar de Naamsestraat en nu landde ik met mijn vriendin aan een mooie tafel in het prachtige pand in de Bondgenotenlaan. Uiteraard gingen we voor de zes gangen, want we konden onmogelijk de kreeft links laten liggen.

Appetizers:

Fantastisch lekker brood:

Makreel, zwarte rijst, wasabi:

Oester ‘Irish Mor’, otoro, bloemkool:

Kreeft ‘bbq’, puntpaprika, venkel:

Noordzeevis, schorseneer, pompoen:

Heerlijk wijntje daarbij:

Duif ‘Anjou’, aardpeer, rode biet:

bloedsinaasappel, pistache, yoghurt:

Zoetigheden bij de koffie en thee:

Na deze culinaire hoogstandjes bracht ik mijn vriendin zonder problemen naar het station terug. Ditmaal kwam er gelukkig geen snelwandelen aan te pas! Wat een luxe dat we in Leuven zo’n fantastische restaurants hebben.

Nieuwjaarslunch bij Beaucoup Belge

Ik had de datum voor de jaarlijkse nieuwjaarslunch met mijn teamverantwoordelijken al ingepland vóór de kerstvakantie. Kwestie dat iedereen zeker dit moment zou vrijhouden. Wat ik toen nog niet wist, is dat deze lunch zou samenvallen met de presale van BTS-tickets. Om aan die presale te kunnen deelnemen, had ik mij een tijd geleden voorzien van een (betalend!) BTS lidmaatschap en mij aangemeld voor de presale voor het concert in Brussel. Aangezien ik onmogelijk tegelijkertijd kon lunchen én in de digitale wachtrij voor BTS-tickets staan, kreeg mijn vriend de minder benijdenswaardige taak om in mijn plaats in de wachtrij te gaan staan. Doelstelling was vijf tickets te bemachtigen voor zijn drie nichtjes, een dochter van vrienden van ons en mezelf.

Dus terwijl ik genoot van de lekkere gerechten van Beaucoup Belge (hoera voor carpaccio van Sint-Jacobsvruchten), hield ik tegelijkertijd mijn iphone in het oog voor updates. En die updates zagen er niet al te rooskleurig uit. Eerst vond mijn vriend niet goed waar hij die tickets kon kopen, vervolgens bleken er 49.283 mensen voor hem in de wachtrij te staan. En dat voor de presale!!! Uiteindelijk loste de wachtrij op en bleek dat je maar vier tickets per persoon kon kopen. Da’s dus één ticket te weinig, wat zeker tot drama’s zou leiden, maar goed, we besloten er dan toch maar voor te gaan. Uiteraard bleek vervolgens dat er GEEN tickets meer waren. Dat was ook de reden waarom de wachtrij opeens zo snel kromp. Tot zover de presale. Zaterdag 25 januari komt er een herkansing, maar veel hoop heb ik niet. Daarmee is dan alvast het dilemma van de vier tickets voor vijf personen opgelost…

Gelukkig was het eten lekker!

Vierdubbel afscheidsfeest in de AB!

Vanavond nam het team waarvan ik een paar jaar leidinggevende geweest ben afscheid van maar liefst vier collega’s. Nu, dat is minder dramatisch dan het klinkt. Twee collega’s maakten de overstap naar een ander team en van de twee andere collega’s liep het contract af. Maar toch, grote veranderingen op relatief korte tijd voor het team. En aangezien dit team nog altijd een bijzondere plek in mijn hart heeft, was ik superblij dat het mij lukte om aanwezig te zijn op het afscheidsfeestje in de AB. De collega’s hadden hun best gedaan om zelf hapjes te maken en we hadden samen gelegd voor de afscheidscadeautjes voor de collega’s. Aangezien de collega’s een drankforfait hadden afgesproken met de AB, bleef er op het eind van het feestje nog een budget over om samen shotjes te doen. Als iemand tegen mij shotjes zegt, dan doe ik uiteraard mee! Nazdrovje!

Met de plakkers zakten we na het einde van de feestje nog af naar Café De Markten, voor een pornstar martini, een wijntje, een biertje en mezze! Om de avond in schoonheid te eindigen.

Alicja Kwade en Kennis in Zicht in M

Gisteren hadden mijn vriend en ik de eer en het genoegen om zijn zus en haar drie dochters te gast te hebben. Een beetje een verderzetting van onze vorige date in oktober, want mijn oorspronkelijke plan was na de wandeling nog een bezoek te brengen aan M, wat uiteraard veel te ambitieus was. Maar hey, uitstel is geen afstel! Hadden we meteen een goeie aanleiding om een nieuwe date vast te leggen.

We startten met een gezamenlijke lunch met brood en beleg en wandelden vervolgens op het gemak naar M Leuven voor de twee tentoonstellingen ter gelegenheid van 600 jaar KU Leuven.

Na een blik op de vaste collectie en een andere tijdelijke tentoonstelling geworpen te hebben, startten met de tentoonstelling van Alicja Kwade die ik zelf al eerder bezocht tijdens de vernissage. Meteen een schot in de roos. De meisjes vonden het echt geweldig. En ik kan hen geen ongelijk geven, echt een tentoonstelling die je verbeelding aan het werk zet.

De opwarmers:

Alicja Kwade:

We sloten ons bezoek af met de tentoonstelling Kennis in Zicht. Ook een interessante tentoonstelling, maar het werk van Alicja Kwade sprak me eerlijk gezegd het meeste aan.

Van zoveel kunst en kennis krijgt een mens honger! Dus bestelden we sushi bij WabiSabi om samen van te smullen. En uiteraard speelden we terwijl we wachtten op de sushi een spelletje Trial by Trolley! Dat ook bij de dames een succes bleek te zijn.

Nieuwjaarsbrief van mijn petekindje

Gisterenavond hadden mijn vriend en ik belangrijk bezoek over de vloer: mijn petekindje (ondertussen een middelbare scholier, no idea how that happened) kwam zijn zelfgemaakte nieuwjaarsbrief voorlezen. Als cover voor de nieuwjaarsbrief had hij een AI-bewerking gemaakt van een leuke foto van ons beiden genomen tijdens onze zeiltocht vorig jaar. In de bewerking had hij één van mijn favoriete gerechten verwerkt: oesters en in de zelfgeschreven nieuwjaarsbrief had hij zelfs Japanse uitdrukkingen opgenomen. Echt super-, supertrots op hem. Waar is dat verlegen mannetje gebleven dat bijna gedwongen moest worden om zijn nieuwjaarsbrief voor te lezen? Een mens zou er zowaar sentimenteel van worden.

Voor de gelegenheid hadden we antipasti en lasagnes van Il Pastaio voorzien. Altijd lekker! De antipasti verdwenen vliegensvlug in de hongerige magen, maar we hadden definitely te veel lasagne voorzien. Gelukkig kunnen we de overschot invriezen. Altijd handig om een kant en klaar gerecht in de diepvries te hebben.

En uiteraard speelden we een spelletje Trial by Trolley, dat in ons huishouden echt uitgegroeid is tot een hit bij kinderen en jongeren. En alhoewel ik eerst niet echt een fan was, begin ik het spel steeds meer te appreciëren, omdat het je de gelegenheid geeft door de discussies over de niet-alledaagse dilemma’s meer inzicht te krijgen in de denkprocessen en voorkeuren van jouw tegenspelers. Dus ja, toch een blijvertje.

Food with Varinder revisited

Never change a winning formula! Dus trokken mijn kameraad en ik opnieuw naar Food with Varinder voor een heruitgave van onze vorige date. Mijn kameraad is niet langer vegetariër, maar hij probeert wel de hoeveelheid vlees en vis die hij eet te beperken. En eerlijk, bij Food with Varinder merk je niet eens dat de gerechten zonder vis of vlees bereid zijn, elke hap die je proeft zit boordevol smaak. De Indische keuken blijft, wat mij betreft, de absolute nummer één als je op zoek bent naar heerlijke veggie maaltijden.

Werkperikelen

Alweer een chaotische dag op het werk. Vandaag stond de kick-off vergadering van het grote project waarvan ik sponsor ben op het programma, in aanwezigheid van de leden van mijn kersvers samengesteld projectteam. Alleen is het project spijtig genoeg gisterenavond terug verwezen naar de tekentafel. Dus besteedden we de voorziene tijd aan het uitwisselen van ideeën voor bijsturingen en aan het ventileren van onze gevoelens. Want de druk is de voorbije maanden erg hoog geweest en we zaten allemaal te popelen om nu eindelijk uit de startblokken te kunnen schieten. De teleurstelling was dan ook groot. Bij twee medewerkers vloeiden er zelfs traantjes. Dus zag ik mij genoodzaakt om tijdens de pauze naar de koffiebar te trekken om wat Tony’s Chocolonely chocoladerepen te kopen. Want iedereen weet dat chocolade troost biedt in moeilijke tijden…

Al hoop ik van harte dat dit soort onverwachte wendingen tot de hoge uitzonderingen blijven behoren.

Een onvergetelijke avond bij Strato

Deze date bij Strato met onze twee bevriende koppels stond al ettelijke weken in mijn agenda. Strato is een piepklein restaurant in de Tiensestraat en één van de nieuwe Leuvense hotspots. Aangezien het restaurant piepklein is, is het alles behalve evident om er een reservatie vast te krijgen. We waren dus enorm blij dat het onze vriendin gelukt was om een tafel voor zes vast te leggen. Bij de reservatie was er wel een lichtelijk voorbehoud gereserveerd wegens mogelijk gesloten om wille van vakantie. Maar goed, wie niet waagt…

Toen het tijdstip van de reservatie naderede, belde onze vriendin voor de zekerheid opnieuw naar het restaurant om de reservatie te bevestigen. Blijkbaar was er toch ergens iets mis gegaan, want de reservatie was niet genoteerd in de agenda van Strato en normaal gezien zouden ze deze zaterdag niet open doen. De chefkok liet echter weten dat hij het wel zag zitten om enkel voor ons gezelschap van zes personen te koken. Een private dining experience, ja daar zeggen wij natuurlijk geen neen tegen!

We startten de avond met een aperitiefje op ons appartement samen met één van de twee koppels. Het andere koppel troffen we bij Strato zelf, omdat dat babysit pas wat later kwam.

Fines de Claire:

Risotto:

Ossobucco Fernera:

Hazelnootcake

En amai, wat een topavond. De chef neemt de tijd om de gerechten met zorg te bereiden, dus je moet wel het nodige geduld uitoefenen, maar in goed gezelschap en met een goeie fles wijn op tafel is dat geen probleem. De oester was heerlijk, maar de risotto met zelfgemaakt citroenpoeder was voor mij de ster van de avond. Gevolgd door de boterzachte ossobucco met de smeuïgste puree die ik ooit gegeten heb. Wat een streling voor de smaakpapillen! Al mocht de portie wel iets groter zijn. De notencake hoefde voor mij eerlijk gezegd niet, want sowieso geen fan van hazelnootbereidingen in desserts, maar het is natuurlijk wel een klassieker uit de Italiaanse keuken.

Omdat het een private dining experience was, hadden we de tijd om een babbel te doen met de chefkok, die gans de avond niet alleen kookte en ons van wijn voorzag, maar ook plaatjes op de platenspeler voor ons legde. Al namen we die taak op een gegeven moment wel uit zijn handen.

Hadden we het gevoel dat we soms toch echt wel té lang moesten wachten (ook om nog een fles wijn te bestellen), absoluut! Maar het concept van Strato gaat over tijd nemen om te eten en te genieten van de met liefde bereide gerechten en dat hebben we voor de volle honderd procent gedaan.

Yet Another Blog

Life on my side