Tropa de Elite

Omdat hier nog bergen gratis tickets liggen, plus een 100dagenkaart die dringend opgebruikt moet worden, richtten mijn vriendje en ik gisterenavond onze schreden naar de bioscoopzaal voor de laatavondfilm. Oorspronkelijk doel: Revolutionary Road. Vlak voor het kopen van de tickets begonnen we echter te twijfelen. Tropa de Elite leek ook wel een interessante film. Kop of munt dan maar en het werd Tropa de Elite.

Het lot is tegen mij, want wat een afschuwelijk film was me dat. Niet dat ik de film slecht vond, verre van, al werd ik wel wat zeeziek van de beelden die vanuit de losse hand gefilmd werden. Tropa de Elite schetst het verhaal van de Braziliaanse zogenaamde elitetroepen, die de favelas proberen te zuiveren van drugsdealers en ander ongedierte. Maar de methoden die daarvoor gebruikt worden, maken dat de zogezegde helden van de film evenzeer schurken zijn. Excessief geweld, martelingen, niet kijken op een dode meer of minder, opleidingspraktijken die lijken op brainwashing: gruwelijk. De film laat  uitschijnen dat de enige oplossing voor de criminaliteit in de sloppenwijken het gebruik van nog meer geweld is. Een vicieuze cirkel, als je het mij vraagt.

Tropa de Elite is alleszins een film die tot nadenken stemt, maar vrolijk wordt je er niet van. Het was geen goed idee om deze film te gaan zien, de dag nadat er in ons eigen land zulke verschrikkelijke dingen gebeurd zijn. We waren beter Yes man opnieuw gaan zien.

Jeugdig bezoek

Deze namiddag twee baby’s van respectievelijk 6 en 8 maanden over de vloer gehad voor een stukje taart en een kopje koffie. Gelukkig waren ze vergezeld van hun ouders. 😉 En wat bleel: baby U, 6 maanden, had vreselijk veel schrik van baby O, 8 maanden, die nochtans de hele tijd vriendelijk naar hem aan het lachen was. Telkens als baby O maar in de buurt van baby U kwam, zette baby U het op een hartverscheurend huilen. Om daar prompt mee te stoppen als baby O uit het gezichtsveld verdween en opnieuw te veranderen in een superbrave, lieve en lachende baby. De mama van baby U probeerde de schrik weg te nemen, maar niets hielp. Nochtans gaat baby U naar de crèche. ‘t Zal dus persoonlijk zijn. 😉

Oja, zo’n babybezoek is ook erg praktisch. Baby O had een soort para-achtige kruiptechiniek ontwikkeld. Ik denk dat hij elk stukje van de vloer van onze leefruimte stofvrij gemaakt heeft. Handig zeg! En hij was bovendien bijzonder geïnteresseerd in mijn schoenen: blinkend paars met een strikje, meer is er niet nodig om een kind te entertainen. ;-0

Lord of the Flies

Jaja, ik ben druk bezig de klassiekers uit de Engelse literatuur te lezen en daar hoort deze Nobelprijswinnaar zeker bij. Ik vond Lord of the Flies een gruwelijk goed boek. Gruwelijk omdat het een bloedeerlijke confrontatie is met de menselijke natuur en zijn uitwassen. Het boek grijpt je bij de keel en pagina na pagina voel je het onheil naderen. Je wil de hoofdpersonages helpen, hen goeie raad bieden, maar als lezer blijf je een machteloze toeschouwer die enkel kan toekijken hoe het drama zich ontvouwt. Hoe dun is de scheidingslijn tussen de moderne mens en de wilde waar hij van afstamt? Flinterdun volgens auteur William Golding.

Een bangelijk actueel boek.

Vragen

Hoe help je kinderen tussen 0 en 3 jaar oud, die onze taal nog niet eens voldoende beheersen zo’n trauma verwerken? Wat als de overlevende kinderen na hun herstel terug moeten naar de plaats waar het allemaal gebeurd is? Hoe kunnen zij daar nog ooit zorgeloos spelen, eten en slapen?

Nieuwe aanwinsten

Jaja, binnenkort gaat onze boekenkast nog te klein zijn. 😉

Aanwinst nummer 1: Het 3D-boek van Leuven (gedoopt met rode wijn door één helft van de Stew-crew, al een geluk dat er geen wijn op de foto’s kwam) met prachtige 3D-foto’s van fotograaf Frank Matthys. Vooral de luchtfoto’s zijn fenomenaal, alleen dat stomme 3D-brilletje is er wat te veel aan:

3d-boek Leuven

Aanwinst nummer 2: oogverblindend boek met 360graden-foto’s van Jan Hoogsteyns. Een cadeautje van de provincie Vlaams-Brabant, waarvoor dank. En kijk eens, die professor die daar vooraan staat les te geven, komt die mij niet verschrikkelijk bekend voor? (klik voor groter)

Analyse

En daar zijn ook weer vanaf

Toegegeven, de examenstress is dit jaar ver te zoeken. Een paar taalcursussen aan het CLT volgen, valt echt niet te vergelijken met universitaire examens. Wat niet wegneemt dat ik het schriftelijk examen van Japans vandaag niet zo makkelijk vond. Maar waarschijnlijk was het dat wel en heb ik gewoon veel te weinig gestudeerd. Met het schaamrood op de wangen moet ik bekennen dat de motivatie om Japans te studeren ver te zoeken was en is, wegens een beetje pijn aan de goesting. Ik leg de schuld daarvoor gedeeltelijk bij de juffrouw, die écht de slechtste lesgeefster ooit is. Maar dat is slechts een excuus. Als ik de moeite zou nemen om mijn Japans elke week een beetje bij te houden, zouden de lessen een pak aangenamer zijn.

Het lijkt wel alsof mijn taalgevoel mij in de steek laat bij de Japanse taal. Bij Russich ligt dat helemaal anders. Ik begin al wat feeling voor die taal te ontwikkelen, op het gevoel de juiste naamvallen gebruiken en zo. Japans staat echter té ver van onze taal af. De woorden zijn me té vreemd en ik moet meer moeite doen dan gewoonlijk om de woordenschat te onthouden. Ik denk dat ik eens wat meer manga moet kijken, les Chevaliers du Zodiaque eens terug opsnorren ofzo. Per slot van rekening kan je een taal pas echt beheersen als je er regelmatig mee in contact komt. En wat dat betreft is één les per week veel en veel te weinig.

Arbeidsmarkt

Ik las bij Chelone en Aïda twee interessante stukjes over werkloosheid en loon naar werken. Nu moet ik toegeven dat ik op werkvlak niet te klagen heb. Ik had mijn eerste contract op zak voordat ik afgestudeerd was en heb sindsdien nog geen dag zonder job gezeten. Ik werk  in een erg jobzekere sector, dus de huidige crisis doet me weinig.

Ik heb altijd gezegd dat als ik ooit werkloos zou worden en niet dadelijk een geschikte job zou vinden, ik interimarbeid zou doen. Maar tegen welke prijs? Een shopmanager die 1700 euro bruto verdient? Moeilijk om te geloven. Dertig euro meer verdienen om van een halftime job naar een fulltime te gaan? Neen, dat gaat mij toch ook net iets te ver. Dat iedereen gezien de huidige economische omstandigheden wat moet inleveren, daar kan ik inkomen, maar men moet wel redelijk blijven…