En willen jullie wel geloven dat ik stiekem blij ben? Het is jammer dat ik het moet zeggen, maar de wekelijkse afspraak met de Japanse taal wordt meer en meer een opgave. Met de juffrouw van Japans heeft het nooit geklikt en met de taal ook niet, om eerlijk te zijn. Ik kan geen beroep doen op mijn taalgevoel om de exotische Japanse constructies onder de knie te krijgen en na drie jaar heb ik nog steeds het gevoel op absoluut beginnersniveau te staan. Frustrerend. Toch doen we dapper verder, want het zou jammer zijn om al die inspanning nu verloren te laten gaan. En als alles volgens plan gaat, staat er in 2011 een reis naar Japan op het programma.
Wuif eens een collega uit
Het lijkt alsof er tegenwoordig aan de lopende band mensen vertrekken op mijn werk. Vandaag namen we afscheid van een collega die op pensioen ging. De opkomst op haar afscheidsfeestje was massaal. De afscheidnemende collega werkte al vanaf 1968 bij ons, zo lang bij eenzelfde bedrijf blijven, ik kan het me moeilijk voorstellen. In al die jaren bouwt een mens natuurlijk een behoorlijk uitgebreid netwerk op, vooral als je zo’n warme en behulpzame persoonlijkheid hebt als zij. De collega’s van haar team hadden een heel mooie speech voorbereid, die ik en de leden van mijn team jammer genoeg gemist hebben door een uitgelopen vergadering. Gelukkig konden we een papieren exemplaar van de speech bemachtigen en zo toch nog een beetje proeven van wat ongetwijfeld een ontroerend moment geweest moet zijn.
Bij het afscheid nemen vertrouwde onze oud-collega me toe dat ze er tegenop zag, tegen haar pensioen. Toegegeven, haar fysiek wilde de laatste tijd niet meer mee, maar de wil om te werken was er nog. En ze had niet graag het gevoel dat ze niet meer nuttig kon zijn. Tja, wat zeg je daarop? Ik zag in haar ogen dat het afscheid haar zwaar viel. En wij, we zullen haar allemaal missen.
Haar versus olie
Of hoe haar kan helpen de gevolgen van de olieramp in de Golf van Mexico op te ruimen.
Oorverdovend
Dit filmpje geeft maar een vaag idee van hoe het werkelijk was. Als je te dicht bij de geïmproviseerde orgelpijen kwam, werd je echt omgeven door een muur van geluid die je trommelvliezen en je ingewanden deed trillen. Behoorlijk indrukwekkend.
En verder was het een heel gezellige namiddag bij de Girl Geeks in het Gentse S.M.A.K.. Hacking Public Space was een fascinerende tentoonstelling en Ed Templeton overdonderde met zijn overdadige overvloed aan foto’s die een vaak nogal grauw beeld schetsten van la condition humaine. En het was sowieso leuk om al die oude bekenden nog eens terug te zien en weer frisse nieuwe gezichten te leren kennen.
Chocolade-overdaad
Deze namiddag hadden we zeven volwassenen en vijf kinderen tussen drie maanden en vier jaar op ons appartement over de vloer. Het was hier, om het met een understatement te zeggen, behoorlijk druk. In geen tijd lag onze vloer bezaaid met kinderspeelgoed. We hadden voor de gelegenheid chocoladetaartjes bij Demeestere gekocht, pralines en peperkoek van ‘t Zoet Mondje in de Diestsestraat en voor de kindjes een rijst- en een fruittaartje. En om toch ook een beetje gezond te doen, had ik een gigantische kom fruitsla gemaakt. En raad eens wat we cadeau kregen: drie keer chocolaatjes van Demeestere. Gelukkig had het vierde koppel twee flessen wijn bij, anders zou het helemaal grappig geweest zijn. We gaan nu nog weken van de heerlijke chocolade van Demeestere kunnen genieten. 😉
Uiteraard hadden we veel te veel voorzien, want zelfs ondanks de inspanningen van onze vrienden, is er nog superveel fruitsla over en gaan we nog een week chocoladetaartjes kunnen eten. Van de twee gewone taarten is zelfs niet gegeten. Ik wed dat mijn collega’s maandag blij zullen zijn met een stukje taart voor bij de koffie. De peperkoek werd zowat voor de helft opgegeten door U, bijna twee, en omdat het hem zo smaakte hebben we meteen ook maar de andere helft meegegeven.
PS: Vraag ik aan meisje M: “Hoe heet jouw juffrouw? Juffrouw Sofie?” Knikt ze ja. Waarop ik me nogal verbaasd omdraai naar de ouders die inderdaad bevestigen dat de juffrouw in kwestie Sofie heet. In één keer juist gegokt. Wat een ongelooflijk toeval.
Bemiddelaar
Vandaag zat ik toevallig op de trein met een collega die als bijberoep bemiddelaar is. Ze bemiddelt vooral tussen mensen die in echtscheiding liggen, maar ze vertelde me dat ze nu ook een cursus volgt om mensen met een verslaving te kunnen helpen. Kijk, daar heb ik nu eens ongelooflijk respect voor. Ik denk niet dat ik het zou kunnen opbrengen, na mijn werkuren me nog eens bezig houden met de problemen van anderen. Volgens mij heb ik daar te weinig geduld voor. Of ben ik stiekem gewoon te egoïstisch. 😉
Laatste les Russisch vandaag
Man, die schooljaren vliegen steeds sneller voorbij.
Meertalige lunch
Binnenkort zal mijn vriend op een nieuwe werkplek de consultant gaan uithangen. Dit wil zeggen dat hij afscheid zal moeten nemen van zijn huidige multinationale werkplek. Jammer, want die werkplek heeft ons enkele leuke contacten opgeleverd en trouwfeesten in Kraków en zo. We zijn alleszins vast van plan de gelegde contacten te onderhouden. Daarom (en ook omdat samen lunchen gewoon leuk is, natuurlijk) zijn we gisterenmiddag gaan lunchen met wat collega’s van mijn vriend. In het bonte gezelschap werd Pools, Frans, Nederlands, Engels en Vietnamees gesproken. Wat tot grappige situaties leidt zoals per ongeluk op de verkeerde taal overschakelen en in het Engels bestellen bij het Chinese meisje dat onze bestelling kwam opnemen en duidelijk alleen maar Frans verstond.
O Fado
Bestaat er een betere manier om je te verwarmen op de koudste meidag ooit dan met lekker eten en goed gezelschap? Gisteren bevonden mijn vriend en ik ons in het uitmuntende gezelschap van vriendinnen J en N. We zien elkaar niet vaak genoeg, wegens druk druk druk, maar als we mekaar zien valt het gesprek nooit stil. Voor het restaurantje viel onze keuze op O Fado. Het was geleden van een zonnige open monumentendag in 2006 dat ik dit restaurant voor het laatst bezocht. Het contrast kon moeilijk groter zijn op deze koude meidag, maar het eten was nog even lekker en de bediening was ongelooflijk vriendelijk. Zo kregen we een proevertje van de moscatel die als aperitief aangeraden werd, omdat vriendin J niet zeker was of ze hem wel zou lusten. Ze lustte de wijn inderdaad niet, maar kreeg zonder morren een ander aperitief. Mijn hoofdgerecht was om duimen en vingers af te likken en zeker meer dan genoeg, maar pasteis de nata als dessert kon ik toch niet laten liggen. Gelukkig kon ik mijn dessert delen met mijn tafelgenoten. Ook nog een leuk gesprek gehad met andere klanten in het restaurant, die ons een beetje zaten af te luisteren tot ze in ons gesprek konden inbreken. 😉 De commentaar dat het de schuld was van al de hoogopgeleiden in Leuven dat de vastgoedprijzen er zo hoog zijn, hebben we maar naast ons neergelegd. 😉
Familie
Gisteren was een dagje gewijd aan de familie. In de namiddag naar de oma en opa van mijn vriend, op wie de jaren nu echt beginnen te wegen. De oma loopt krommer en krommer en het gehoor van de opa gaat er steeds verder op achteruit, wat de gesprekken er niet echt makkelijker op maakt. Maar ze wonen op hun hoge leeftijd nog met z’n tweetjes samen in hun eigen huis en dat is prachtig.
Daarna werden we voor het diner verwacht bij de ouders van mijn vriend. Die altijd erg hun best doen, maar er nooit in slagen écht lekkere gerechten op tafel te toveren. Het is me onduidelijk waar het net misloopt, want wat er op tafel getoverd wordt, smaakt altijd zo flets. Versta me niet verkeerd, ik heb mijn bord mooi leeggegeten zoals het een braaf meisje betaamt en ze krijgen een A for effort.
Terug in Leuven maakten we ons op voor een rustig avondje, toen opeens, geheel onverwacht de deurbel ging. Mijn neven uit Antwerpen die toevallig in Leuven waren voor een avant-première en besloten even binnen te wippen. Een heel leuke verrassing, want ik zie mijn neven niet zo veel. Blijkt dat neef X in het najaar voor drie maanden naar Zuid-Amerika trekt om daar vrijwilligerswerk te doen. Prachtig vind ik dat, al moet ik toegeven dat ik altijd een tikkeltje jaloers ben als mensen mij zulke plannen uit de doeken doen. Waar is het avontuur in mijn leven?