Goofball stelde voor om nog even te blijven plakken voor het avondmaal, wat we graag deden. Hun mooie rijhuis van Goofball en haar gezin voelt ondertussen een beetje al een tweede thuis en ik zal de knuffels van de twee jongens missen als ik naar Borgerhout verhuis. En wie kan er nu neen zeggen tegen sushi in combinatie met een glaasje wijn. 😉
Dikke dankjewel aan Goofball, Jan, Kabouter en Beertje voor hun gastvrijheid. Zonder hen zou mijn overgang van Zwitserland naar België zeker niet zo vlot zijn verlopen.
Na een geweldig verkwikkende nachtrust in het bed van onze vrienden uit Herent (door het slechte bed in Genève apprecieer ik het comfort van een goed bed veel meer dan vroeger), genoten we van een gezamenlijk ontbijt met z’n zessen. Niets zo lekker als vers brood en een spiegeleitje om de dag goed in te zetten. De oudste dochter was gelukkig helemaal opgeknapt.
Na het ontbijt openden de meisjes hun kerstcadeautje: een grote Lego Boost doos. We bogen ons gezamenlijk over de instructies en slaagden erin het wagentje enkele commando’s te laten uitvoeren. En als ik heel eerlijk moet zijn: volgens mij vonden de volwassenen het een nóg leuker cadeautje dan de kinderen. 😉
Tegen het middaguur namen we afscheid van onze vrienden en reden we naar Tielt-Winge om mijn petekindje zijn nieuwjaarsbrief te horen voorlezen. Ik moest mij tot het uiterste inspannen om te verstaan wat hij zei, maar ik was al blij dat hij zijn verlegenheid overwon. Een écht goeie foto van ons tweetjes zat er helaas niet in. Volgende keer beter!
We genoten gezellig samen van pasta met witte vis en boerenkool, een recept van Jeroen Meus, uiteraard. Het smaakte heerlijk en ik moest me inhouden om geen tweede portie op te scheppen. ‘t Is dat er nog een tiramisu met peer als dessert volgde. 😉
Om al dat eten te laten zakken, maakten we een wandelingetje in de omgeving. Eerst en vooral gingen we een kijkje nemen in de nieuwe kantoorruimte van onze vriendin. Tot nu toe werkt ze als architecte vanuit haar eigen huis, maar het aantal opdrachten neemt toe en ze heeft ondertussen een medewerkster aangenomen. Om verder te kunnen uitbreiden, was een eigen kantoorruimte noodzakelijk. Mijn vriendin kocht het kantoor casco, dus ik ben erg benieuwd hoe het afgewerkte kantoor er over een jaar of zo uit zal zien.
We wandelden verder naar een speeltuintje zodat de twee jongens en Jon, de chocholadebruine labrodor van een half jaar oud, zich wat konden uitleven in de gezonde buitenlucht. Van al dat spelen wordt een mens hongerig, dus klopten we nog eens een chocoladen marmite aan stukken. Mijn petekindje en zijn broertje vonden het alvast geweldig. Dik succes, die marmites!
De dag na het overdadige kerstfeest bij de ouders van mij vriend, stond alweer een volgend feestje op het programma. We reden met het autootje van de moeder van mijn vriend naar Herent om samen met drie bevriende koppels en hun zeven kinderen spaghetti te eten! Ik moet zeggen dat die simpele spaghetti mij geweldig goed smaakte na al de overdaad van de voorbije dagen. Soms is minder echt meer.
Na de spaghetti reden we naar de schaatsbaan van Heverlee. Moet zeker al tien jaar geleden zijn dat ik daar nog eens de schaatsen aanbond. Ik voelde me in het begin dan ook een beetje onzeker op het ijs, zeker omdat het behoorlijk druk was op de schaatsbaan. Maar al gauw groeide mijn zelfvertrouwen en voelde ik dat de schaatsbewegingen nog opgeslagen zaten in mijn spiergeheugen.
Het was leuk om op het ijs te kunnen spelen met de kinderen. Ik schaatste enkele rondjes hand in hand met de jongste dochter van onze vrienden uit Herent. Echt een dotje dat mijn hart gestolen heeft. Een superslim en getalenteerd mini-meisje dat het ongetwijfeld nog ver zal schoppen in het leven.
Na het schaatsen namen we afscheid van de andere twee koppels en reden mijn vriend en ik met onze vriendin en haar jongste dochter terug naar Herent. Onze vriend was met zijn oudste dochter vroeger vertrokken om haar naar de acrogymtraining te brengen. Blijkt dat vakanties het ideale moment zijn om wat extra trainingsuren in te lassen. Om de twee dagen werd de negenjarige atlete op de training verwacht. Een paar keer niet opdagen, betekent automatisch dat je voor het ganse jaar niet meer mag deelnemen aan de competitie. Spijtig genoeg voelde onze topturnster in spé zich niet optimaal en besloot de papa met haar naar huis terug te keren en haar in bed te steken. Het arme kind. Gelukkig was ze tegen het avondmaal voldoende opgeknapt om een paar boterhammetjes mee te eten.
Van zodra de meisjes in bed lagen, haalde onze vrienden hun kerstgeschenk boven: een splinternieuw Escape Room spel. Straf dat ik op een kleine week tijd twee keer zo’n spel speel, terwijl ik het concept daarvoor enkel van horen zeggen kende. Bij de eerste game moesten we ontsnappen uit een cel. De juiste sleutelcombinaties vinden, ging ons behoorlijk vlotjes af en we hadden zelfs nog meer dan 25 minuten over.
Dit eerste succes had ons wellicht wat overmoedig gemaakt, want het tweede spel was een pak spannender. We moesten een nucleaire bom ontmantelen en om de één of andere reden (gepruts met een schoenveter om de juiste vorm te vinden), bleven we veel te lang hangen bij de vraag op welke plek de bom zou ontploffen. Opeens kwamen we zwaar in tijdsnood en begon ons goed geolied team barsten te vertonen. Er ontstonden meningsverschillen over de te volgen werkwijze en ik moet toegeven dat ik bij de laatste proef: het ontmantelen van de bom afgehaakt ben. Ik voelde een lichte irritatie opkomen omdat de door mij voorgestelde strategie niet gevolgd werd en het leek me beter om een zekere onthechte houding aan te nemen ten opzichte van het resultaat. Dat we uiteindelijk met net iets meer dan een minuut op overschot toch nog de oplossing vonden, mag bijgevolg volledig op het conto van onze kameraad geschreven worden. Al blijf ik erbij dat mijn strategie sneller tot een positief resultaat geleid zou hebben. 😛
Buiten deze kleine dissonant op het einde, moet ik zeggen dat ik het spel echt heel leuk vond. De race tegen de klok maakte dat de adrenaline de hoogte in schoot en ik had echt het gevoel dat we de wereld aan het redden waren. Voor herhaling vatbaar!
Op tweede kerstdag organiseerden de ouders van mijn vriend hun traditionele kerstfeest. Aangezien we in Herentals logeerden, konden mijn vriend en ik helpen met de voorbereidingen. In de voormiddag gingen we de kaasschotels, het brood en de taarten ophalen. Daarmee waren we meer dan een uur zoet, want de kaaswinkel en de bakker waarbij de schoonouders besteld hadden, lagen niet bepaald bij de deur. Ik zag in één oogopslag dat er veel te veel brood was en ook de hoeveelheid kaas leek mij nogal riant. We mochten dan wel met twaalf volwassenen en vijf kinderen zijn, ‘t is niet dat iedereen gemiddeld vijf broodjes eet bij zo’n kaasschotel. En of die kieskeurige nichtjes van mijn vriend kaas lustten, dat betwijfelde ik ten stelligste.
Rond half vier arriveerden de eerste genodigden voor het aperitief. Jammer genoeg waren de schoonzus en het neefje van mijn vriend door buikgriep uitgevallen. Zijn broer (die zich ook niet echt optimaal voelde, maar voorlopig nog gespaard bleef) en zijn nichtje kwamen dus noodgedwongen met z’n tweetjes naar het feest.
Om de grootste spanning al weg te nemen bij de kinderen, deelden we de secret santa cadeautjes uit tussen aperitief een voorgerecht. Geen verrassing voor mij op cadeautjes vlak, ik kreeg wat op mijn verlanglijstje stond: een GoodGift. Nu alleen nog beslissen aan welk goed doel ik mijn bijdrage zal toekennen. Iemand suggesties?
Vervolgens deed ik echt mijn uiterste best om van alle kazen te proeven, maar na het aperitief en de (naar mijn bescheiden mening volstrekt overbodige) soep was er al te veel ruimte ingenomen. Een dessert kon er na al die kaasoverdaad al helemaal niet meer bij. De kerststronk liet ik dus zonder wroeging aan mij voorbij gaan. Ben toch geen fan van slagroom…
Nadat al de gasten vertrokken waren, ruimden we met ons vieren de achtergebleven rommel op. Het was vooral een uitdaging om de glitters van de vloer te verwijderen. Eén van de nichtjes had een glitteroutfit aan die nogal wat sporen had achtergelaten. En de nichtjes hadden het een goed idee gevonden om de tafelpoten van de stoel en de tafel in de bureau te versieren…
Ik weet alvast wat we de volgende dagen bij het ontbijt zullen eten: kaas. 😉
De ouders van mijn vriend hadden, zonder dat we hierop aangedrongen hadden, voor een feestelijke toets gezorgd op Kerstdag. En ach, als ik die mensen plezier kan doen met gezamenlijk van een lekkere gourmet te genieten, dan zal ik dat zeker niet laten liggen. 😉 ‘t Was trouwens al een tijdje geleden dat ik nog eens gourmet gegeten had en zo samen rond een bakplaat eten bereiden, staat altijd garant voor gezelligheid. Samen eten is een ideale manier om de banden aan te halen en een lekkere maaltijd faciliteert de gesprekken over grote en kleine onderwerpen. Uiteindelijk zijn het die gedeelde momenten die het leven de moeite waard maken.
24 december is een dag waarop er traditioneel niet al te veel gebeurd in mijn leven. Meestal werk ik nog die dag en ga ik eventueel op die allerlaatste werkdag van het jaar nog iets drinken met collega’s. Aangezien mijn vriend en ik niet gelovig zijn, vieren wij kerstavond niet en spenderen wij die avond meestal in de cinema of kijken we thuis een filmpje.
Dit jaar zag mijn kerstavond er lichtelijk anders uit dan gewoonlijk. Als mijn geheugen me niet bedriegt, moet het van mijn studententijd geleden zijn dat ik mij op kerstavond in mijn ouderlijk huis bevond. Veel nuttigs deed ik niet: ik deed een vergeefse poging om wat uit te slapen, blogde, werkte ‘s middags samen met mijn vader wat etensrestjes weg en genoot van een lekker dessert van bij de bakker.
In de namiddag bracht mijn vader mij naar Hasselt station zodat ik daaruit een rechtreekse trein naar Herentals kon nemen (de Kempen zijn niet bepaald goed ontsloten met het openbaar vervoer). Een uur later was de avond reeds gevallen en stond de moeder van mijn vriend me op te wachten in het station van Herentals.
We aten samen een boterhammetje en wachtten op mijn vriend die om 20.05u op Brussels Airport landde en van daaruit de trein naar Herentals zou nemen. Tweeënhalf uur nadat hij op Zaventem geland was, kwam hij aan in het station van Herentals. En dat voor een afstand van amper 40 kilometer. Omdat hij per sé niet wilde dat we hem in Zaventem kwamen ophalen met de wagen…
Enfin ja, 24 december stond dit jaar dus vooral in het teken van de reünie met mijn vriend, die voor een dikke week op vakantie is in België, alvorens hij weer naar Genève terugvliegt. We gaan alleszins proberen optimaal van deze vakantie te profiteren, want daarna zullen we elkaar een tijdje niet meer zien.
Is er een beter moment dan Kerst om op het gemak in de cinemazaal te genieten van het meest recente deel van de Star Wars saga? Ik denk het niet en aan de redelijk goed gevulde UGC-zaal te oordelen, was ik niet de enige die daar zo over dacht. Nadat ik op de sociale media al een aantal mindere reacties had gelezen, had ik mij op het ergste voorbereid, maar hey, kijk, ik was aangenaam verrast.
Uiteraard was suspension of disbelief nodig om sommige plotwendingen makkelijker te verteren, maar in het algemeen kan ik niet anders dan zeggen dat The Last Jedi een behoorlijk entertainende film was, met een donker randje dat ik zeker wist te smaken. Dé scène van de film was voor mij het moment dat Rey en Ren aan elkaars zijde vechten. Eén fractie van een seconde hoopte ik dat Rey de naar haar uitgestoken hand zou aanvaarden. Al weet ik heel goed dat dit niet zou passen in het universum dat Star Wars in de loop der decennia gebouwd heeft. Da’s dan mijn eigen donker kantje, zeker?
Ik ben oprecht benieuwd naar het laatste gedeelte in deze trilogie.
Na een heerlijk relax ontbijt bij B&B K²AVA, pakte ik al mijn spullen bijeen en hielp de vriendelijke uitbater van de B&B mijn koffer naar beneden dragen. Een busrit en twee treinoverstappen later, kwam ik aan in Limburg, alwaar mijn broertje mij kwam afhalen aan het station.
Hoofddoel van dit bezoek was de door omstandigheden uitgestelde lunch met mijn vader inhalen. We reden naar The Square, waar we eerder al lekker gegeten hadden. Helaas viel de wildsuggestie (fazantfilet met truffel, boschampignons en witloof) echt tegen. Het vlees was veel te droog en de saus trok op niet veel. Ik vond het ook vreemd dat de truffel op een bordje apart werd geserveerd. Jammer, maar ik denk niet dat ik na deze ervaring nog zal terugkeren naar The Square.
Verder was het een behoorlijk rustig dagje, ideaal om wat te recupereren van de voorbije drukke dagen. ‘s Avonds maakte mijn schoonzusje een overheerlijke vegetarische pizza klaar, zoveel beter dan wat ik ‘s middags gegeten had!
Natuurlijk sloten we de avond af met een glaasje whiskey. Geen Schotse ditmaal, maar Ierse, zoals de extra ‘e’ al doet vermoeden. Niets beter dan een glas Teeling whisky om stiekem plannen voor een city trip naar Dublin te maken.
Eeuwen geleden dat ik nog eens zo’n vragenlijstje (vroeger beter bekend als blogstokje) heb ingevuld. Koen stelde een aantal interessante vragen en ik doe hierbij mijn best om daar zo’n eerlijk mogelijk antwoord op te formuleren.
1. Wanneer heb je voor het eerst gevlogen?
De allereerste keer dat ik voet op een luchthaven zetten en vervolgens in een vliegtuig stapte was ik 17 jaar. Ik was pas afgestudeerd aan de middelbare school en we gingen met een groep medeleerlingen voor veertien dagen naar Griekenland. De reis zelf was geen onverdeeld succes (de sfeer in de groep zat niet goed, we sliepen tussen kakkerlakken en mijn vriendin en ik werden door de leerkrachten onterecht beschuldigd van iets wat we niet gedaan hadden), maar het vliegen zelf vond ik geweldig. En dat vind ik eigenlijk nog steeds.
2. Waar ging je voor het eerst naar school? In Berbroek, een boerengat in Limburg, alwaar ik als peutertje in het onthaalklasje de eerste dag uren hartverscheurend huilde om mijn mama. Gelukkig was dit verdriet snel verteerd en had ik mij de tweede dag al helemaal verzoend met deze nieuwe routine in mijn leven. Zoveel leuk speelgoed om mee te spelen en nieuwe kindjes om te leren kennen! Buiten die eerste schooldag ben ik eigenlijk altijd graag naar school gegaan.
3. Waar (en wanneer) ging je voor het eerst zonder ouders op vakantie? De logeerpartijen bij mijn nonkel in Antwerpen zal ik voor het gemak niet meerekenen. De eerste échte vakantie in het buitenland zonder mijn ouders was een CM-vakantie in Maloja in Zwitserland met een groep bestaande uit enkel meisjes. Ik zat toen in het tweede middelbaar. Ik herinner me dat ik de eerste avond een beetje heimwee had, maar verder was de vakantie een daverend succes. Ik maakte kennis met de bergen, nam deel aan mijn eerste huttentocht, danste op mijn eerste pyjamafuif (superbraaf in uitsluitend vrouwelijk gezelschap) en mijn kamergenootje vlocht voor de allereerste keer mijn haar in.
4. Wat weet je nog van de allereerste keer dat je alcohol dronk / proefde? Dat was in Pulderbos op het communiefeest van één van mijn Antwerpse neefjes. Er was een mysterieuze groene vloeistof (Pisang) die aan het fruitsap werd toegevoegd en ik had nog nooit in mijn leven zoiets lekkers geproefd. Ik ben dan ook verschillende keren terug gegaan voor een nieuw glas. 😉 Ik was toen vermoedelijk zeven of acht jaar.
5. Wat is de eerste single / lp / cassettebandje / cd die je zelf kocht (of kreeg)?
Goh, ik ben nooit echt een verzamelaar van muziek geweest, maar ik herinner me wel nog mijn allereerste single: ‘Respectable’ van Mel & Kim. Het was de bedoeling dat ik met nog een meisje van mijn klas zou meedoen aan een soundmixwedstrijd. Helaas bleek achteraf dat ze geen zin meer had om deel te nemen. Oh well, bespaarde me de moeite om die danspasjes in te studeren.
6. Wie was de eerste dode mens die je zag?
Ik denk dat dit de vrouw van mijn leerkracht aardrijkskunde was. Ik speelde toen mee in een muziekgroepje dat bijeenkwam in zijn huis. Vandaar dat ik zijn vrouw kende. Ze overleed vrij onverwacht, als ik het me goed herinner, want zo oud was ze niet. De vrouw in kwestie lag opgebaard in de kerk en ik ben haar de laatste groet gaan brengen. Ik herkende haar amper. Toen heb ik me voorgenomen dat ik zelf na mijn dood nooit zo tentoongesteld zou willen worden. Ik moet toen in het vijfde middelbaar gezeten hebben.
7. Weet je nog iets van de eerste keer dat je de zee zag?
Goh, een écht specifieke herinnering heb ik niet. Ik moet echt nog heel klein geweest zijn toen mijn vader en moeder me meenamen naar zee, maar ik weet wel dat de zee altijd een onweerstaanbare aantrekkingskracht op mij heeft uitgeoefend. Het heeft me altijd gefascineerd om te weten wat aan de overkant van al dat water lag. Oja, en ik herinner me nog dat ik voor de allereerste keer tuinkers gegeten heb in het ondertussen al lang gesloten Hotel Wellington in Knokke: ik vond die rare groene sprietjes zo lekker dat ik de hele kom in mijn eentje heb opgegeten.
8. Waar stond het bed waarin je voor het eerst sliep nadat je je ouderlijk huis hebt verlaten?
Op mijn kot in studentenresidentie Johannes XXIII in Leuven.
9.Wie was de eerste niet-Vlaming – iemand met een andere culturele achtergrond – waar je mee hebt gepraat?
Om heel eerlijk te zijn, kan ik me dit niet herinneren. Ik ben altijd een kind geweest dat aangetrokken werd door exotische en nieuwe dingen. Schotelde je mij een nieuw gerecht voor, ik zat te popelen om dit te proeven. Bijgevolg vermoed ik dat ik vrij vroeg contacten gelegd zal hebben met kindjes die een andere taal of huidskleur hadden. Ik herinner me wel nog een nieuw kindje in mijn lagere school, een mulatje dat naast Nederlands ook Frans sprak. Ik deed niets liever dan zijn Franse woordjes nazeggen. Geweldig vond ik dat!
10. Wat was de eerste plek die je bezocht buiten Europa? Australië! Uitgebreid beschreven op deze blog. Kwestie van het meteen ver genoeg te zoeken.
![IMG_6622[1]](http://yab.be/wp-content/uploads/2017/12/IMG_66221-e1514717294747.jpg)
![IMG_6623[1]](http://yab.be/wp-content/uploads/2017/12/IMG_66231-e1514717365345.jpg)
![IMG_6621[1]](http://yab.be/wp-content/uploads/2017/12/IMG_66211-e1514717478285.jpg)
![IMG_6620[1]](http://yab.be/wp-content/uploads/2017/12/IMG_66201-e1514238099706.jpg)