Kennismaking op het terras van Gastrobar Hop

Toegegeven, ik vertrok iet of wat met een klein hartje naar Gastrobar Hop. Ik had helaas niet bepaald een mooie zomeravond uitgekozen voor mijn afspraak met mijn kameraad en zijn nieuw lief en ik hield al de ganse dag de weersvoorspellingen in ‘t oog. Ik had in de loop van de dag een telefoontje van Gastrobar Hop gekregen. Even vreesde ik dat het was om af te bellen, maar de vriendelijke heer aan de andere kant van de lijn verzekerde mij dat het die avonds (min of meer) droog zou blijven en dat hij graag onze reservatie op het terras bevestigde. Ongetwijfeld beschikken al die restauranthouders over supergeweldige apps om het weer tot op de minuut te voorspellen, maar mijn KMI-app gaf toch twijfelachtig weer. Maar goed, er is nog nooit iemand dood gegaan van een beetje regen, zeker?

Voorzien van een paraplu, fleece en regenjas wandelde ik naar Gastrobar Hop. Kwestie van elk mogelijk meteorologisch ongemak te trotseren. Ik was mooi op tijd, maar van mijn kameraad en zijn nieuwe vriendin (die ik nog nooit gezien had) geen spoor. Ik informeerde bij het Hop-team wat het Plan B was in geval van regen. Geen Plan B, blijkbaar was het team gewend om zelfs in de moeilijkste weersomstandigheden toch te blijven serveren op het terras. Na meer dan een kwartier wachten (al goed dat ik mezelf een aperitiefje had besteld) verscheen mijn iet of wat verwaaide kameraad op zijn plooifiets. Zonder date. Ik had eerlijk gezegd verwacht dat ze samen zouden komen, dus ik dacht even dat er een kink in de kabel was. Mijn kameraad stelde me echter gerust, hij kwam van zijn woonst en zijn vriendin rechtstreeks met de wagen van haar werk. Bleek dat zijn vriendin al een hele tijd op het plein voor OPEK stond te wachten. Stom, want als ze richting het terras van de Gastrobar was gewandeld, had ze mij zeker zien zitten. Serieus, ik val best wel op.

Enfin, na een ietwat hobbelige start, werd het echt een heelgezellige avond. De vriendin in kwestie bleek een superslimme dame, professor aan de UCL én de KU Leuven mét voorliefde voor exotische reisbestemmingen. Helemaal my cup of tea. En ja, het was behoorlijk fris op het terras (mijn fleece kwam goed van pas) en we hielden het niet volledig droog (gelukkig was de parasol behoorlijk stevig), maar verder was het echt een topavond met lekker eten en heerlijke wijntjes. Zo fijn om te zien hoe trots mijn vriend was op zijn vriendin.

Maatje, lavas, gele biet, gebrande ui:

Vers gebakken naan, rilette van bloemkool, citroen, radijs:

Jonge wortel, yoghurt lak, ketchup van jalapeño en groene tomaat:

BBQ lam, opgelegde venkel, tamarinde:

Vangst van het moment, boontjes, geroosterde romeinse sla, jus van langoustines:

volle grond aardbei, sorbet zure kriek & rabarber, boule de Berlin, chocolade, basilicum:

Zoetigheden bij de thee:

Flater van de avond: ik was ervan uitgegaan dat de nieuwe vriendin van mijn kameraad de osteopaat en anti-vaxxer was. Gelukkig bleek mijn kameraad sinds de laatste keer dat ik hem zag in De Hoorn een rationelere vriendin op de kop getikt te hebben. Eentje die wel in vaccins gelooft! Amai, ik kan dat allemaal niet meer volgen… Waar is de tijd dat ik zelf nog een spannend liefdesleven had?

Lunch bij Ter Bogaerde

Deze zondag had ik afgesproken om te gaan wandelen met vrienden in Zichem en omgeving. Helaas zagen de weersvoorspellingen er ‘s ochtends eerder desastreus uit. Als in: onweer, hevige regenbuiten tot zelfs hagel. Een licht regenbuitje tijdens een wandeling tot daar aan toen, maar het risico lopen om in the middle of nowhere door een stevige regenbui overvallen te worden, neen, dat zagen mijn vriendin en ik na wat heen- en weer gewhatsapp niet bepaald zitten. We besloten het risico niet te nemen en een plan B uit te dokteren. Helaas, alle musea in de verre omtrek waren volgeboekt. Aja, slecht weer, dan gaat iedereen op zoek naar een culturele invulling voor zijn of haar zondagnamiddag, nietwaar?

Uiteindelijk kwam mijn vriendin op het geniale idee om de oorspronkelijk geplande reservatie voor zondagavond te verzetten naar zondagmiddag en er gewoon een zalig lange lunch van te maken met haar en haar gezin. Zo gezegd, zo gedaan. Onze vrienden kwamen me rond kwart oor één ophalen aan het station van Aarschot en van daar reden we met z’n vijven naar Bistro Ter Bogaerde. Door de lockdown was het een hele tijd geleden dat ik de zoon en dochter van onze vrienden nog eens gezien had en amai: die waren groot geworden! De dochter van onze vriendin was al een hele jongedame, met een vrouwelijk figuur, een hippe crop top en een brandende liefde voor BTS. Help, kan iemand de tijd stoppen, aub?

We kregen een tafel toegewezen op het mooie terras aan de oever van de Motte met uitzicht op het rad van de oude watermolen. Heel gezellig! Ondanks de dreigende wolkenhemel hielden we het de ganse lunch droog. We namen de tijd voor een aperitiefje, gevolgd door een heerlijk voor-, hoofd- en nagerecht. Ondertussen gezellig keuvelend over de dingen des levens.

Carpaccio van St.-Jacobsnootjes / crème van bloemkool / haringkaviaar:

Griet met warme groenten en puree:

IJsgekoelde sabayon:

Echt om duimen en vingers af te likken!

Dat onze timing perfect was, mocht blijken uit het feit dat net op het moment dat ik in de wagen van onze vrienden stapte de eerste druppels uit de grauwe regenwolken vielen. Mijn vrienden zorgden ervoor dat ik stipt op tijd in het station van Aarschot was voor de trein van 15.35u. Tijdens de korte rit wisselde ik het regenachtige Aarschot in voor het nog steeds droge Leuven. Tot mijn droge verbazing viel er de rest van de zondag geen druppel regen in Leuven. Bizar hoe plaatselijk die onweersbuien kunnen zijn.

Risk, at last!

Drie maal is scheepsrecht! De derde keer dat ik met een paar dozen spelletjes naar mijn Leuvense kameraad en zijn dochters trok, kon ik eindelijk mijn RISK spel boven halen! Spijtig genoeg haakte zijn oudste dochter af wegens te moe. Nog nooit in mijn leven ben ik te moe geweest voor een spelletje RISK! Ik heb nog wat missionariswerk te doen! 😉

Maar met drie is RISK ook leuk. Zelfs zo leuk dat de jongste dochter na afloop van het eerste spel spontaan vroeg om aan een volgend spel te beginnen. Het eerste spel was vrij snel gedaan, maar het tweede spel was een klassieke RISK thriller! De spanning kon enkel doorbroken worden door de komst van de Deliveroo koerier met onze sushi en daarna ons Moochie ijsje. En ja, op het einde waren mijn legers de rechtgeaarde overwinnaars. Al is het mij nog steeds niet duidelijk of ik nu met zwart, paars of donkerblauw heb gespeeld. 😉

Iets zegt me dat ik een nieuwe RISK-bekeerling op mijn conto kan schrijven!

The ladies who lunch

Ons kliekje van de Ultimas zet onze lunch–traditie dapper verder. Toegegeven, dit moet de meest verschoven lunchafspraak ooit zijn, maar hey, het was het wachten meer dan waard! Zelfs al liet het weer niet toe om buiten op een terras te eten, op de eerste verdieping van Le Pain Quotidien in de Koninginnegalerij was het ook gezellig vertoeven. Extra pluspunten voor de zalig zure limonade: zo zuur dat mijn tong even niet wist wat haar overkwam na mijn eerste slok. Onverwacht, want tegenwoordig is alles zoeter dan zoet en ik ben al van jongs af aan een grote fan van zuur. Helaas lijkt de smaak zuur uit de gratie gevallen te zijn. Dus kon ik niet anders dan een tweede glas bestellen! Heerlijk!

Met dank aan mijn fijne gezelschap voor deze gezellige lunch. De normaliteit komt in zicht!

Demervalleiwandeling

Vandaag had ik afgesproken met een vriendin uit oud-studiegenoot uit Tongeren om samen te gaan wandelen (hoe origineel!). Ik had me zelfs speciaal voor de gelegenheid een nieuwe wandelrugzak aangeschaft, aangezien mijn vriend zijn rugzak meegenomen had naar Genève.

Mijn vriendin kwam mij afhalen aan het station van Langdorp en van daar reden we samen naar het startpunt van de wandeling: de Heimolen, een originele Brabantse staakmolen, waarvan helaas de wieken tijdelijk verwijderd waren. Spijtig, want een molen zonder wieken is maar een zielig gezicht.

De wandeling van een kleine 14 kilometer was erg gevarieerd en bracht ons langs naaldbossen, loofbossen, landbouwwegels, holle wegen en de Demer, die de wandeling zijn naam gaf. Echt een prachtige wandeling die ik zeker nog eens met mijn vriend opnieuw wil doen in een ander jaargetijde.

Tijdens de wandeling hadden we uitgebreid de tijd om bij te praten en dat was nodig, want we hadden elkaar al een hele tijd niet meer gezien. We praatten over haar kinderen (OMG haar oudste begint in september te studeren aan de KU Leuven! Waar is dat kleine ventje met zijn schattige bolle wangen naartoe, dat aarzelend zijn eerste stapjes zette?), de vaccinatiecampagne en ‘t leven in het algemeen. Ik maakt me samen met haar zorgen over haar vriend die duidelijk richting burnout aan het snellen is, zonder dat aan zichzelf te willen toegeven.

En we eindigden de wandeling waar we hem begonnen waren: bij de Heimolen.

Na de wandeling reden we samen naar Leuven om iets te eten bij het Moorinneken. Bij het binnenrijden in Leuven, stopte mijn vriendin kort voor mijn appartement, zodat ik snel van schoenen kon wisselen. We parkeerden de wagen in het Ladeuzeplein en wandelden door de drukke Leuvense straten naar het terras van het Moorinneken, een ideale plek voor wie houdt van mensen kijken.

We bestelden de kreeftenbisque. Spijtig genoeg maakte mijn vriendin een onverhoedse beweging waardoor een gedeelte van de soep in haar schoot terecht kwam. Gelukkig snelde het personeel haar te hulp met handdoeken en servetten en kon mijn vriendin zich vervolgens fatsoeneren in het toilet. Ze had zo’n sneldrogende wandeloutfit aan, dus de schade viel erg mee. Ik zag alvast geen soepresten meer toen ze terug keerde van het toilet. We lieten dit kleine akkefietje alvast niet aan ons hart komen en bestelden nog een tweede gerechtje dat niet moest onderdoen voor het eerste gerechtje. De Sint-Jacobsvruchten met beuling waren fenomenaal!

Kreeftenbisque met kreeft, zeekraal, asperges, garnaal & wortelcréme:

Sint-Jacobsvruchten met een créme van broccoli, gebakken beuling en crumble van spek:

Na het diner namen we afscheid, want de weersvoorspellingen gaven zwaar onweer ‘s avonds en mijn vriendin zag het niet zitten om op dat moment nog in de wagen te zitten. Ik kon haar geen ongelijk geven en wandelde samen met haar naar de ondergrondse parking. We beloofden elkaar snel weer te zien, bij hopelijk iets zonniger weer!

Een gezellige zaterdagavond in Leuven

Onder het motto: we moeten profiteren van dat terrasjesweer, had ik zaterdagavond afgesproken met een kameraad en oud-studiegenoot om eindelijk mijn bon van Sud Sud Bistro te verzilveren die ik bijna een jaar geleden van mijn collega’s had gekregen en dreigde te vervallen. Om zeker plek te hebben op het terras spraken we af om 17.30u. En ja, we hadden geluk, we slaagden er zelfs in dat ene leuke tafeltje op de Drie Engelenberg te veroveren.

We hadden alle tijd van de wereld, dus startten we met wat gemarineerde olijven en gegrilde amandelnoten, vergezeld van ongelooflijk lekkere Holstein met hummus. Echt zo lekker dat we later op de avond nog een tweede portie bestelden. Ook een dikke aanrader: de garnaalkroketjes en de inktvisjes met (veel) look en peterselie. Mijn kameraad dronk een biertje bij de tapas, terwijl ik voor de natuurwijnen ging. Ik kreeg per ongeluk wel een glas rode wijn in plaats van een glas witte wijn, maar hey, die was ook lekker!

We sloten de avond af bij Surlie, kwestie van het thema van de natuurwijnen verder te zetten. Ik deel graag een fotootje met jullie van onze favoriete wijn van de avond, een Sassoscuro Emilia Rosso.

Op stap in Leuven met Mademoiselle Julie

Nu de coronamaatregelen eindelijk aan versoepeling toe zijn, maakten Mademoiselle Julie en ik van de gelegenheid gebruik om een vervolg te breien aan onze succesvolle date in De Hoorn, bijna een jaar geleden ondertussen.

Ik ging haar vrijdagavond rond een uur of zes afhalen aan het station van Leuven en we trokken de stad in voor een aperitiefje. Tot onze verbazing vonden we nog een onbezet tafeltje op het terras van Barvista op de zeer drukke Oude Markt, waar we genoten van twee zeer lekkere cocktails. Ik probeerde eerst de old fashioned en vervolgens de passion margarita. Dik in orde!

We zetten de avond verder op het terras van Zoff, keuvelend over onze nieuwe jobs (yep, allebei in volle coronacrisis van job veranderd, al is Julie nog wat straffer: die veranderde ook van werkgever), de coronacrisis en het bijhorende grotsyndroom (waar ik, toegegeven, niet echt last van heb). Het was voor mij de eerste keer dat ik een maaltijd at bij Zoff, dat in mijn hoofd meer een aperitiefbar is. En waw, wat een aangename verrassing. De tonno alla griglia was werkelijk uitstekend! En de wijnen smaakten ook naar meer. Vreemd dat ik hier nog niet eerder at.

We sloten de avond af met een wandeling door de Leuvense straten, genietend van de nog steeds aangename temperaturen. Julie slaagde erin, net als de vorige keer, just in time haar trein te halen. 😉

Ik kijk al uit naar onze volgende date!

Lunch bij Bar Leuv

Genoten van een goeie babbel met mijn collega op het gezellige terras van Bar Leuv, een ideale plek voor een vrijdagse lunch. Mijn collega zat de laatste tijd wat minder goed in haar vel op het werk, maar heeft nu de knoop doorgehakt: ze gaat een jaar ouderschapsverlof opnemen en halftijds werken. Je zag gewoon dat er een gewicht van haar schouders was gevallen door die beslissing te nemen. Soms moet je gewoon voor je eigen geluk kiezen. Werk is ook maar werk. (En ja, ik weet dat die uitspraak niet helemaal strookt met mijn werkdagen van meer dan tien uur, maar elk mens is anders, he)

Voor de eerste maal trouwens de wafel met spek en eieren geprobeerd. En amai, dat smaakte! Kom ik zeker nog eens voor terug.

Sushi at Goofball’s!

Altijd een plezier om op een mooie, warme avond in de tuin van Goofball en haar gezin te genieten van sushi en een goed glas champagne, gevolgd door een lekker glaasje wijn! Met sushi van Kintsugi, uiteraard!

En die Maine Coon blijft maar groeien!

Leestip voor jonge lezers:

En als uitsmijter: Wat is rood en heeft de pest aan iedereen?

Onweer op het terras

Vrijdagavond had ik afgesproken met een goeie vriendin die ik al veel te lang niet meer gezien had. Het toeval wilde dat ze net deze vrijdag de sleutels van haar voormalige appartement ging afgeven bij haar huurbaas. Ze is immers sinds kort de trotse eigenares van een eigen woning in Aarschot. Jammer dat ze wegtrekt uit Leuven, maar goed Aarschot ligt maar op een paar minuten sporen van Leuven, zo kom ik daar ook nog eens!

Ik moet eerlijk zeggen dat ik de plannen om samen een terrasje te doen bijna had afgeblazen. Code Oranje leek me niet meteen ideaal terrasjesweer te zijn, maar hey, living on the edge, nietwaar. En als het echt te erg zo beginnen onweren, dan konden we nog altijd uitwijken naar mijn appartement en een zielige fietskoerier iets laten leveren.

We hadden afgesproken om 19u op het terras van Van de Weyer. Mijn vriend had laten weten dat ze een twintigtal minuten te laat zou zijn. Haar afspraak met de huurbaas had vertraging opgelopen. Geen erg! Ik bestelde me alvast een glaasje cava als aperitief. Ondanks de dreigende donderwolken zaten er best veel mensen op het terras en het stelde me ook gerust dat de uitbaters van de restaurant op het Martelarenplein hun parasols nog allemaal hadden opstaan. Meestal doen ze de terrassen dicht als het echt heel slecht weer dreigt te worden.

Net toen ik mijn vriendin in de verte zag aankomen, vroeg een vriendelijke heer mij of ik geen zin had om hem te vervoegen aan mijn tafeltje. Hij had blijkbaar in de mot dat ik al een tijdje alleen zat. Ik bedankte hem voor zijn vriendelijke aanbod, maar zei hem dat mijn date onderweg was. Ik denk wel niet dat hij zich aan een vrouwelijke date verwacht had.

Uiteraard hadden mijn vriendin en ik veel bij te praten. Ik was zeer nieuwsgierig naar haar nieuwe woonst en ze toonde me een uitgebreide fotoreportage. Tussen al dat gebabbel door bestelden we garnaalballetjes als voorgerecht en asperges als hoofdgerecht, uiteraard met nog een glaasje cava erbij. Toen de dienster ons onze glazen bracht, zei ze dat de cava op kosten was van de heer die me aan het begin van de avond had aangesproken. Sympathiek! We klonken op zijn gezondheid en zetten ons gesprek verder.

En ja, op een gegeven moment viel er een stevige regenbui uit de lucht, maar we hadden een strategische plek onder een parasol uitgekozen die ons helemaal droog hield. Lang duurde de bui niet en het echte onweer leek Leuven links te laten liggen, dus lieten we ons nog verleiden tot een lekker dessert. Sabayon, amai dat was lang geleden!

We hielden aan de avond ook nog twee witte rozen over. Eveneens een geschenk van onze bewonderaar aan de andere tafel. Want ook bloemenverkopers hebben het moeilijk gehad tijdens de coronacrisis!

Ik hoop dat mijn vriendin heel gelukkig wordt in haar nieuwe woonst en kijk al uit naar mijn eerste bezoek.

Yet Another Blog

Life on my side

vrienden