Vrijdagavond had ik afgesproken met een goeie vriendin die ik al veel te lang niet meer gezien had. Het toeval wilde dat ze net deze vrijdag de sleutels van haar voormalige appartement ging afgeven bij haar huurbaas. Ze is immers sinds kort de trotse eigenares van een eigen woning in Aarschot. Jammer dat ze wegtrekt uit Leuven, maar goed Aarschot ligt maar op een paar minuten sporen van Leuven, zo kom ik daar ook nog eens!
Ik moet eerlijk zeggen dat ik de plannen om samen een terrasje te doen bijna had afgeblazen. Code Oranje leek me niet meteen ideaal terrasjesweer te zijn, maar hey, living on the edge, nietwaar. En als het echt te erg zo beginnen onweren, dan konden we nog altijd uitwijken naar mijn appartement en een zielige fietskoerier iets laten leveren.
We hadden afgesproken om 19u op het terras van Van de Weyer. Mijn vriend had laten weten dat ze een twintigtal minuten te laat zou zijn. Haar afspraak met de huurbaas had vertraging opgelopen. Geen erg! Ik bestelde me alvast een glaasje cava als aperitief. Ondanks de dreigende donderwolken zaten er best veel mensen op het terras en het stelde me ook gerust dat de uitbaters van de restaurant op het Martelarenplein hun parasols nog allemaal hadden opstaan. Meestal doen ze de terrassen dicht als het echt heel slecht weer dreigt te worden.
Net toen ik mijn vriendin in de verte zag aankomen, vroeg een vriendelijke heer mij of ik geen zin had om hem te vervoegen aan mijn tafeltje. Hij had blijkbaar in de mot dat ik al een tijdje alleen zat. Ik bedankte hem voor zijn vriendelijke aanbod, maar zei hem dat mijn date onderweg was. Ik denk wel niet dat hij zich aan een vrouwelijke date verwacht had. 
Uiteraard hadden mijn vriendin en ik veel bij te praten. Ik was zeer nieuwsgierig naar haar nieuwe woonst en ze toonde me een uitgebreide fotoreportage. Tussen al dat gebabbel door bestelden we garnaalballetjes als voorgerecht en asperges als hoofdgerecht, uiteraard met nog een glaasje cava erbij. Toen de dienster ons onze glazen bracht, zei ze dat de cava op kosten was van de heer die me aan het begin van de avond had aangesproken. Sympathiek! We klonken op zijn gezondheid en zetten ons gesprek verder.
En ja, op een gegeven moment viel er een stevige regenbui uit de lucht, maar we hadden een strategische plek onder een parasol uitgekozen die ons helemaal droog hield. Lang duurde de bui niet en het echte onweer leek Leuven links te laten liggen, dus lieten we ons nog verleiden tot een lekker dessert. Sabayon, amai dat was lang geleden!
We hielden aan de avond ook nog twee witte rozen over. Eveneens een geschenk van onze bewonderaar aan de andere tafel. Want ook bloemenverkopers hebben het moeilijk gehad tijdens de coronacrisis!
Ik hoop dat mijn vriendin heel gelukkig wordt in haar nieuwe woonst en kijk al uit naar mijn eerste bezoek.
