Cocktails en kloosters

Mijn vriend en ik hadden geen plannen, deze vrijdagavond, maar de zon lokte ons uit ons kot. Zonde om op zo’n mooie dag binnen te blijven, nietwaar? Op goed geluk wandelden we naar Sud Sud Bistro in de hoop om daar een plekje op het terras te veroveren om mijn bon te gelde te maken. De vriendelijke dame van Sud Sud Bistro had me immers gezegd dat alle tafeltjes in het restaurant gereserveerd waren, maar we konden altijd proberen een tafeltje op het terras te bemachtigen, want deze konden niet gereserveerd worden. Enfin, jullie voelen het al aankomen: geen enkel tafeltje was nog vrij toen wij rond een uur of zes ‘s avonds met hongerige maag bij Sud Sud Bistro aangekwamen.

Plan B dus. Ik wilde eigenlijk al heel lang eens naar Bar Bleu, een pop-up café in de binnentuin van een oud klooster, serieus, daar moesten we toch minstens een keertje iets gaan drinken? Dus wandelden we op het gemak naar het einde van de Brusselsestraat, onderweg even een stop inlassend om naar de spectaculaire afbraakwerken van Leuvens meest bekende stadskanker, het Sint-Pietersziekenhuis, te kijken.

IMG_1036

De binnentuin van Bar Bleu was echt een gezellige plek, alleen jammer dat alle tafeltjes al snel in de schaduw lagen en zonder zon op onze huid, was het toch een beetje frisjes. Mijn vriend en ik deelden een pizza en ik probeerde voor de eerste keer in mijn leven een arancino, een gefrituurde gevulde rijstbal. Klinkt twijfelachtig, maar is echt heel lekker. Het deed me een beetje denken aan gefrituurde risotto. De margarita die ik bestelde viel me helaas wat tegen. Een margarita gemaakt volgens de regels van de kunst moet geschud worden in een cocktail shaker, zodat het resultaat een gekoeld drankje is zonder een dikke ijsblok. En wat dreef er in mijn margarita? Juist ja. Noem mij gerust een cocktail snob, maar als je niet weet hoe je deze klassieker der klassiekers moet maken, zet hem dan gewoon niet op de kaart.

IMG_1041

IMG_1042

IMG_1057

IMG_1058

De plek zelf is natuurlijk erg bijzonder. Leuven heeft wel meer van deze onverwachte, verborgen plekken en ik dacht dat ik ze ondertussen al allemaal bezocht had, maar neen dus… Vooral de oude kapel sprak tot mijn verbeelding: een schitterende mengeling tussen verval en schoonheid.

IMG_1045

IMG_1046

IMG_1060

IMG_1064

Konden ook op mijn goedkeuring rekenen: de grappige blauwe vogels van Bisser.

IMG_1038

IMG_1039

IMG_1065

Omdat we het toch wat te koud kregen in de schaduw verkasten we naar de Optimist voor een dessertje. We vonden nog net een plekje in de overdekte ruimte achter de binnenkoer en bestelden een chocoladetaart en een rijstpap om te delen. De rijstpap was heerlijk, maar de chocoladetaart stelde ietwat teleur.

IMG_1067

Fijn om opnieuw onbezorgd door de Leuvense straten te kunnen dwalen.

Verrast door mijn collega’s

Gisterenavond had ik last minute besloten om dinsdagnamiddag naar kantoor in Brussel te gaan. Reden: mijn eind vorig jaar gepensioneerde voorganger had laten weten dat hij langs zou komen op kantoor om gedag te zeggen tegen de paar de collega’s daar. Natuurlijk wilde ik graag horen hoe hij de lockdown verteerde had en tegelijkertijd kon ik van de gelegenheid gebruik maken om hem een paar vragen te stellen waarvoor ik hoopte op zijn geheugen te kunnen rekenen. En dus spoorde ik ‘s middags naar Brussel.

Met onze oud-collega was alles goed, gelukkig gepensioneerd zoals dat heet. Hij had omwille van heel de coronacrisis wel een paar reizen moeten annuleren, maar dat had hij gecompenseerd door veel te fietsen in eigen buurt. Hij zag er alleszins blakend van gezondheid uit. Alleen jammer dat hij zijn dochter, die in de UK woont, wellicht nog een tijd niet zal kunnen bezoeken. We namen alleszins afscheid met de belofte elkaar snel weer te zien.

Om vier uur in de namiddag was ons gebruikelijke virtuele teambabbelmomentje gepland. Mijn collega’s die op de werkvloer aanwezig waren, hadden een conference speakerphone gereserveerd, zodat we samen in een vergaderzaal (op anderhalve meter afstand, natuurlijk) met onze thuiswerkende collega’s konden babbelen. We waren net fijn in gesprek toen een vierde collega de vergaderzaal binnen stapte. Ik was nogal verbaasd, want ik was er niet van op de hoogte dat mijn collega die dag naar Brussel zou komen en had haar naam ook niet op de lijst met aanwezigen zien staan.

Mijn verbazing werd nog groter toen mijn collega opeens allerlei lekkernijen uit haar rugzak begon te toveren. Mijn collega’s hadden samen gelegd voor een cadeau om mij te feliciteren met het feit dat ik na twee en een half jaar de facto die functie uitgeoefend te hebben mij EINDELIJK officieel directeur van mijn team mag noemen. Ik ga jullie niet vervelen met heel de uitleg, maar het volstaat te zeggen dat het met eerder beperkt enthousiasme was dat ik tijdens de coronacrisis nog een soort van sollicitatieprocedure doorlopen heb. Maar eind goed, al goed. En ik moet zeggen, verdorie, die collega’s van mij kennen mij goed: een witte wijn en een fles champagne van Magnus, een bon voor Sud Sud Bistro en als dessertje een doosje pralines van Bittersweet. Ik ben met mijn gat in de boter gevallen!

IMG_0832

Oja, mijn vriend heeft zich vanavond echt overtroffen met het avondmaal. Waar het Foodbag gerecht van gisteren eerder basic was, kon de witvis met gierst, courgette en kerstomaat zo als feestmaal dienen. Heel erg lekker én fotogeniek. Enkele foto’s van het wordingsproces:

IMG_0833

IMG_0836

IMG_0837

IMG_0838

IMG_0844