Back at Barba!

Deze avond had ik afgesproken met mijn goede vriendin uit Zichem. Voor de gelegenheid had ik een tafeltje voor twee gereserveerd op het terras van Barba, in de overtuiging dat het half mei wel warm genoeg zou zijn om op het terras te zitten. Viel dat even tegen, zeg. Gelukkig werkten de warmtestralers prima, zodat we geen kou moesten lijden.

Uiteraard startten we de maaltijd met een cocktail. Voor mij graag een Carribean sour met whisky, ananas en kaneel. Verder lieten we ons in de watten leggen door chefkok Daniele Soru, die naar goede gewoonte weer allerlei heerlijkheden op ons bord wist te toveren. Zalig!

Disclaimer: het nadeel van die warmtestralers is dat de foto’s allemaal een rode tint hebben. En ik ben vergeten een foto van het menu te maken, dus jullie zullen een beetje moeten raden welke gerechten we gegeten hebben.

Afscheid van Napels – 10 april 2024

Na ons laatste ontbijt pakken we onze valiezen bijeen en laten we de eigenares van de B&B een taxi voor ons bestellen. Of beter: twee taxi’s, want er is geen busje beschikbaar. We verruilen het drukke Napels voor de eveneens drukke luchthaven, waar we lunchen bij een zaak die er gezellig uitziet. Helaas, de arancino die ik bestelde is met de beste wil van de wereld zelfs niet lauw te noemen, waardoor de kaas aan de binnenkant niet gesmolten is. Een spijtige culinaire valse noot om deze fantastische vakantie af te sluiten.

De terugvlucht verloopt vlotjes en in een zucht staan we weer op de druilerige Belgische bodem. Ik ga de Napolitaanse zon missen!

La Neapolis Sotterrata en Teatro di San Carlo – 9 april 2024

Na het ontbijt wandelen we naar la Neapolis Sotterrata bij het Complesso Monumentale San Lorenzo Maggiore. We zijn te vroeg, want de ingang van de ondergrondse site is nog gesloten. Dus kijken we even rond in de prachtige kerk en het klooster naast de deur.

Stipt om 9.30u gaat de deur dan toch open en krijgen we toegang tot de indrukwekkende ondergrondse site waar we de huizen uit de tijd van de Griekse bouwheren van Neapolis kunnen bewonderen. Een heel andere ervaring dan ons vorige bezoek aan de Napolitaanse ondergrond. Tot onze verbazing mogen we helemaal op ons eentje de ondergrondse site verkennen. Naast een ander koppel dat zoveel mogelijk uit onze buurt blijft, hebben we de ondergrondse ruimtes helemaal voor ons alleen. Het blijft bizar dat er zich onder Napels gewoon een volledig andere stad bevindt.

Continue reading →

Planningsfoutje

Vandaag had ik afgesproken om met een collega naar de expo ‘MISLED YOUTH’: de schaduwrijke werelden van Ward Zwart‘ te gaan. Ward Zwart, die er spijtig genoeg voor koos om vroegtijdig uit het leven te stappen, was een vriend van mijn collega. Ze had me al veel verteld over hem en zijn werk en ik keek er oprecht naar uit om mij te verdiepen in de wereld van Ward Zwart.

Helaas waren we allebei uit het oog verloren dat de Leuvens stadsbibliotheek dicht is op zondag. Dus daar stonden we dan voor gesloten deur, allebei met het schaamrood op de wangen.

Change of plans. We wandelden verder naar het stadscentrum, trakteerden onszelf op een ijsje bij het Moorinneken en verkenden samen de prachtige Leuvense Kruidtuin. En zo werd het toch nog een gezellige namiddag!

Unicorns in De Pinte

Vandaag spoorden mijn vriend en ik naar De Pinte voor een bezoekje aan onze vrienden en hun twee schattige dochters. We hadden een flesje champagne bij en wat pralines om deze reünie te vieren. (Omdat onze kameraad geen chocolade mag eten door een notenallergie, hadden de drie dames alle chocolade voor zich alleen. Niemand die klaagde. )

Onze vrienden hadden voor het middagmaal heerlijke, zelfgemaakte spaghetti voorzien en we babbelden honderduit. Tijdens de maaltijd vertelde onze vriend dat zijn oudste dochter een spreekbeurt over de dolfijn had voorbereid, maar nu bleek dat de dolfijn onderwerp zou worden van een heuse lesweek, dus mocht ze dat onderwerp niet meer kiezen voor haar spreekbeurt en zat ze een beetje in zak en as. Dus brainstormden we over een nieuw onderwerp en kwamen zo uit bij de zalm, een prachtige én lekkere vis waar heel veel over te vertellen valt!

Steekkaarten over de dolfijn:

Na de lunch bracht onze vriendin de jongste dochter naar een verjaardagsfeestje en durfden wij het, ondanks het kwakkelweer, aan een wandeling in de buurt te maken. Op een paar verloren gelopen druppels na hielden we het droog. We ontdekten zelfs een prachtige, pas gehouwen totempaal in een speelbos in de omgeving.

Terug van de wandeling speelden we een coöperatief spelletje. En ja, op zich vind ik het nobel dat er spelletjes zijn die de deelnemers aanzetten tot samen werken, maar geef mijn toch maar een goed ouderwets spel Risk, waar ik mijn tegenstanders genadeloos in de pan kan hakken.

En toen kwam de jongste dochter thuis, omgetoverd in een prachtige eenhoorn. In mijn tijd hadden we wel niet zulke fancy verjaardagsfeestjes!

De jongste dochter wilde heel graag haar vlechtkunsten tonen en mijn vriend werd meteen meegetrokken in het bad. Ook hij moest leren vlechten. En zo kwam het dat er een vlechtwedstrijd met mijn haar werd uitgevochten. Winnaar: de jongste dochter van onze vrienden! Al bracht mijn vriend het er beter vanaf dan ik had gedacht.

En toen was het tijd om weer naar Leuven terug te keren. Een fijne dag, zelfs al liet de zon het afweten.

Sinatra en Baracca

Gisterenavond ging ik op stap in Leuven met de (veel) jongere zus van onze kameraad die naar de USA is geëmigreerd. Via haar instagram stories merkte ik dat ze er behoefte aan had om even haar hart te luchten. En als specialist in long distance relaties wilde ik graag mijn ervaringen delen met haar.

We startten de avond met een lekkere cocktail bij Sinatra. Ondertussen is het bestaan van deze cocktailbar in de Mechelsestraat helaas geen goed bewaard geheim meer, want ik kon nog net het laatste tafeltje bemachtigen. Ik genoot van een heerlijke pisco sour terwijl mijn gezelschap haar hart luchtte.

Vervolgens begaven we ons naar Baracca voor het avondmaal. Ik blijf toch altijd een beetje een dubbel gevoel hebben bij dit restaurant. Het is me allemaal net iets té glad en té hip. En ja, de gerechten zijn zeker lekker, maar misschien ook wel nét te duur voor wat je krijgt (alleen de sorbet viel tegen, daar zaten echt te veel ijskristallen in). Maar de zus van onze kameraad komt er graag, dus dat is het belangrijkste.

We deelden samen de volgende gerechten:

Melanzana: gepofte aubergine, zwarte olijf, knapperige rijst, furikake:

Linguine vongole:

Pizza Peppa Pig:

Ijs als dessert:

De avond vloog voorbij en toen was het al tijd om afscheid te nemen. Haar ouders waren zo vriendelijk om mijn tafelgenote te komen ophalen op de Vismarkt. Fijn om nog even een babbel met haar ouders te kunnen slaan, want ik heb fijne herinneringen aan onze gezamenlijke avonturen in New York.

Sushi at Goofball’s!

Altijd een plezier om in goed gezelschap van een fijne maaltijd vergezeld van een lekker glas wijn te kunnen genieten. En amai, die twee jongens worden groot!

Een onverwachte romantische date bij Dumon

Gisterenavond hadden we afgesproken met onze vrienden uit Wijgmaal om samen te dineren bij Dumon. Een afspraak die letterlijk al maanden in onze agenda stond. Helaas, het noodlot sloeg toe. Mijn vriend en ik stonden op het punt om te vertrekken toen we telefoon kregen: de jongste zoon van onze vrienden was diezelfde avond uitgenodigd op een verjaardagsfeestje en was van de trampoline gevallen, ongeveer een kwartier na aankomst, en had veel pijn aan zijn ellenboog. Onze vriendin was dus met haar zoon onderweg naar spoed, terwijl onze kameraad thuis zat te nagelbijten. Afhankelijk van de diagnose van de spoedarts (hopelijk was het een kneuzing) hoopten onze vrienden alsnog naar Dumon af te kunnen zakken. Ik had al zo’n donkerbruin vermoeden dat het wel eens erger dan een kneuzing kon zijn, maar we gaven er de voorkeur aan voorlopig positief te blijven.

Ik belde naar Dumon om de situatie uit te leggen en te zeggen dat we een half uur later zouden komen en aan te geven dat de mogelijkheid bestond dat we maar met twee in plaats van met vier zouden zijn. Mijn vriend en ik namen de taxi naar Dumon om daar op onze vrienden (die vlakbij wonen) te wachten. Terwijl we genoten van het aperitief, wachtten we vol ongeduld tot er meer nieuws zou zijn. Helaas, het nieuws was niet goed: een complexe breuk aan de ellenboog, die overnachting in het ziekenhuis noodzakelijk maakte, want de zoon van onze vrienden zou de dag nadien al meteen onder het mes moeten.

Mijn voorgevoel werd dus bewaarheid. Doodjammer, want die uitstapjes naar Dumon met ons vieren (of soms zessen) zijn ondertussen traditie geworden.

Omdat we verder niets voor onze vrienden en hun zoon konden doen, buiten ons medeleven meedelen en duimen dat de operatie vlot zou verlopen, beslisten mijn vriend en ik om er alsnog het beste van te maken. En zo hadden we dus een onverwacht romantische avond met twee bij Dumon.

Appetizers:

Gerookte paling, witte en groene asperges, peterseliecoulis, palingmousse, viseitjes:

Sint-Jacobsvruchten, aspergecrème, ricotta, rijstkrokantje, tuinboon, erwt:

Lamskroon, krieltjes met look, courgette, asperges, peterseliewortel, lamsjus, wortelcrème:

Kaasbordje:

De vijf seizoenen van Bart Moeyaert

Na het Media.forum haastte ik mij naar huis om de managementvergadering van woensdagochtend voor te bereiden. Ik had immers last minute besloten mijn collega te vergezellen naar de première van ‘De vier seizoenen van Bart Moeyaert‘ in het STUK. Mijn collega is sinds haar kinderjaren een grote fan van deze schrijver en kreeg de tickets van een vriendin die moest afhaken. Ik twijfelde nog even, want meestal neem ik geen avondafspraken aan vóór een managementvergadering, maar hey, een mens leeft maar één keer en ik kon mijn collega toch niet alleen laten rondzwerven in mijn thuisstad?

De documentaire is verrassend pakkend en raakt op niet-sentimentele wijze moeilijke thema’s als verlies en rouw aan. Ik miste in de documentaire wel de aanwezigheid van andere mensen. Nu leek het alsof de schrijver/dichter zich heel alleen op de wereld bevond. Maar goed, dat maakt de documentaire misschien net zo bijzonder. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ikzelf geen enkel boek van Bart Moeyaert gelezen heb, maar de documentaire prikkelde zeker mijn nieuwsgierigheid.

Na afloop van de vertoning dronken mijn collega en ik nog een glas in het STUK. Geheel onverwacht kwamen we daar een collega tegen die met haar vriend en een kameraad zomaar het STUK binnen gewaaid kwamen. Mijn collega slaagde erin om op de foto te gaan met haar vroegere idool en ik bediende maar al te graag de camera. Een mooi aandenken aan een spontane avond. En die managementvergadering heeft er zelfs niet onder geleden, want we hielden het zedig op twee glaasjes wijn.

Herculaneum en Museo Archeologico Nazionale di Napoli – 8 april 2024

Vandaag ontbijten we weer buiten op de gezellige binnenkoer van onze B&B. Ik begin dat zoete ontbijt al wat beu te geraken, maar gelukkig is er fruitsla en yoghurt om me toch het gevoel te geven dat ik iets gezond binnen heb.

Vandaag staat er een bezoek aan het Herculaneum op het programma. Het vriendelijke meisje dat werkt in onze B&B gaf ons de tip om op te stappen in het station van Porta Nolana. Een tip waarvoor we haar zeer dankbaar zijn, want wij hebben geen enkele moeite om een zitplaats voor ons zessen te vinden in het treinstel dat eigenlijk meer de layout heeft van een metrostel. De volgende halte stroomt ons treinstel vol met toeristen die bijna allemaal mogen rechtstaan.

De rit naar het Herculaneum verloopt vlotjes en het is een tiental minuutjes wandelen van het station naar de ingang van de site. Voordat we aan ons bezoek beginnen, lassen de dames van ons gezelschap nog een sanitaire stop in. We moeten lang aanschuiven, want er zijn maar twee toiletten voor gans de site. En jawel, geen spoor van een toiletbril te bekennen.

Het Herculaneum zelf overtreft onze verwachtingen. De site is kleiner dan Pompeï, maar veel mooier en een pak minder druk. Er zijn meer fresco’s en mozaïeken nog op de site zelf te bewonderen. Het is ook fijn om deze plek op eigen tempo te kunnen verkennen, zonder je zorgen te moeten maken dat je de groep en de gids uit het oog verliest. Indrukwekkend om te zien hoeveel lager de site ligt dan de omliggende huizen en hoeveel de kustlijn opgeschoven is na al die eeuwen. Een groot gedeelte van de site is nog onontdekt, omdat de restanten van de oude stad zich onder de omringende huizen bevinden. Wie weet welke schatten zich daar nog verbergen? Als je twijfelt tussen een bezoek aan Pompeï of aan het Herculaneum, ga dan zeker voor het Herculaneum. Je zal het je niet beklagen.