Gegeten op ons terras in 2021! Zalig die temperaturen boven de twintig graden! Spijtig dat het dit weekend alweer gedaan is met het mooie weer…
Foodbag gerecht dat de eer had om op ons terras verorberd te worden: Vis florentine met spinazie, paprika en gierst. Heerlijk!
Dit weekend stond door een samenloop van omstandigheden in het teken van kerken, oude kunst en Augmented Reality. Want ja, nadat mijn vriend en ik zaterdag voor het eerst een hololens op ons hoofd hadden, spoorden we zondagnamiddag naar Gent om deze ervaring nog eens over te doen, maar dan beter.
De meesten onder jullie zullen ondertussen wel al opgevangen hebben dat het befaamde Lam Gods van Van Eyck na de restauratie van de onderste panelen een nieuwe plek gekregen heeft in de Sint-Baafskathedraal. Ik had het geluk een uitnodiging te mogen ontvangen om als één van de eersten dit unieke meesterwerk op zijn nieuwe plek te bewonderen. Tegelijkertijd konden mijn vriend en ik de Augmented Reality ervaring meepikken. We voelden ons al een beetje oude rotten toen het toestel op onze hoofden gezet werd.
Niet dat ik iets wil afdoen aan de ervaring in de Sint-Pieterskerk, maar deze tocht doorheen de geschiedenis van het Lam Gods was toch van een iets hoger niveau. De animatie was verfijnder en beter uitgewerkt en de omstandigheden in de crypte leenden zich beter tot een optimale visuele ervaring. Ik heb alleszins veel bijgeleerd over de bijzondere bewogen geschiedenis van dit fenomenale kunstwerk. Kan jullie enkel maar aanraden om een tijdslot te reserveren en dit met eigen ogen te aanschouwen.
Maar hét hoogtepunt van ons bezoek was natuurlijk het Lam Gods zelf in al zijn kleurenpracht. Wat een schoonheid! Chapeau voor het harde werk dat de restaurateurs gedaan hebben. Ik krijg er al naar uit om terug te keren na de restauratie van de bovenste luiken.
Natuurlijk pikten we ook een klein stukje Gent mee tijdens ons bezoek:
Genoten van dit blitzbezoekje aan Gent. Hopelijk kunnen we de volgende keer wat terrasjes meepikken!
Jawel, mijn vriend en ik zijn dit weekend op hotel geweest in Leuven. En ja, dat mag misschien enigszins decadent lijken, maar op hotel gaan is tegenwoordig de enige manier om nog min of meer een restaurantervaring te hebben in deze lockdown tijden. Pentahotel in hartje Leuven heeft met Les Chambres du Chef een fijn coronaveilig concept uitgewerkt, waarbij je een dubbele kamer ter beschikking krijgt om ‘s avonds in alle rust van een gezellig diner te kunnen genieten. De gerechten worden tot aan je kamerdeur gebracht, een flesje wijn wacht op je in de koelkast van de kamer en je kan bijkomende drankjes bestellen en zelf gaan ophalen in de bar. Elk weekend serveert een andere Leuvense chefkok het menu. Wij kozen voor de overnachting met de chef van restaurant Sakura aan ‘t fornuis, want ja, sushi, can’t go wrong with that.
Wat ik daarnaast ook altijd heerlijk vind aan op hotel gaan: uitgebreid gebruik maken van de heerlijke regendouches, wat een verschil met onze ‘in het bad ingebouwde douchestang met één sproeiknop’ op ons appartement. Zalige verwennerij die we extra appreciëren in deze tijden. Ook erg luxueus dat we twee kamers ter beschikking hadden.
Het menu was een typisch menu dat je in een sushirestaurant geserveerd krijgt. Ik had stiekem gehoopt om iets avontuurlijkere sushi op mijn bord te krijgen dan de doordeweekse afhaalsushi, maar alles was vers en lekker. Voor mij persoonlijk was het vooral de tempura die er bovenuit stak. Heerlijk licht deeg, zo hebben we dat graag!
En de saké als dessert werd uiteraard ook geapprecieerd. Stiekem dronken we daarna nog een The Kraken rum, want onze rumvoorraad op het appartement is tijdelijk uitgeput.
Het take-away ontbijtbuffet de dag nadien was iets minder uitgebreid dan bij onze vorige uitstapjes, maar hey, zolang er scrambled eggs zijn, ben ik gelukkig! Wel jammer van al die plastic verpakkingen. Deze coronacrisis is niet goed voor het milieu.
Na de preview met de iPad, een klein jaar geleden, keerde ik deze zaterdag samen met mijn vriend terug naar de Sint-Pieterskerk om deze ervaring opnieuw te beleven, maar dan beter. De Hololens beloofde een unieke augmented reality ervaring, dus ik was erg benieuwd. En ja, de bril zorgt zeker voor een meer natuurlijkere ervaring dan de iPad, maar door het vele licht in de kerk was de beeldkwaliteit niet altijd optimaal. In een donkere omgeving zouden de beelden beter tot hun recht komen. Ook de bediening van de virtuele knoppen wilde niet altijd lukken, maar dat kan ook aan mezelf gelegen hebben. En ja, het blijft natuurlijk een bril die je op hebt, wat maakt dat je beeldveld vrij klein is en je voortdurend met je hoofd moet bewegen om het volledige beeld te zien. Maar zeker de moeite waard om eens te proberen. Benieuwd hoe deze technologie in de toekomst verder zal evolueren.
En ja, de Sint-Pieterskerk op zich is natuurlijk al de moeite van een bezoek waard.
Op de terugweg van de kerk naar ons appartement stootten we op een authentiek Leuvens ritueel: de Mannen van de Jaartallen die Fonkse een nieuw pakje aandeden. Een stukje door UNESCO erkend immaterieel erfgoed vlak bij onze deur.
Dit voor de verandering niet uit Rome, maar wel uit Mol kwamen.
Mijn vriend en ik konden het gebruiken, na een stevige werkweek! Wij zijn ondertussen al lang de tel kwijt van het aantal overuren dat we wekelijks presteren…
Met dank aan El Sombrero voor de heerlijke ceviche en fajitas en de ronduit fenomenale margarita cocktails.
Deze vrijdagmiddag samen met Goofball genoten van een heerlijke lunch in het stadspark van Leuven. Het was duidelijk dat we niet de enigen waren die een lunch in buitenlucht op het oog hadden. Ondanks het ietwat frisse weer, waren de wachtrijen aan de zaken die take-away aanboden in de Tiensestraat en omgeving redelijk indrukwekkend te noemen en ook in het stadspark zelf viel er geen vrij bankje meer te bespeuren.
Dus verorberden we onze bowl van Ruba gezeten op het grasveld. Ik koos de Honey Harvest (een salade met organische tofu, gegrilde aardappelen, linzen, kikkererwten, stukjes appel, bruine bonen, honingmosterd, lijnzaad en cashew noten. Een stevige portie voor nog geen tien euro, moet ik zeggen.
Voor herhaling vatbaar, zeker als de temperaturen wat stijgen.
Witte vispapillot met zachte bloemkoolpuree (en nu denken jullie ongetwijfeld, tiens, die bloemkoolpuree ziet er verdacht groen uit, dat komt omdat mijn vriend blijkbaar het verschil niet kent tussen bloemkool en broccoli, maar hey, de broccolipuree was ook zeer lekker!):
Portobello’s met gember-sojasaus en rijst (grote fan van portobello’s hier!):
Lasagne van zoete aardappel met gerookte zalm, broccoli en ricotta (enfin ja, met bloemkool, dus, want de broccoli was al in de puree een paar dagen eerder verwerkt)25:
Uitsmijter: mijn fantastische orchideeën die allemaal tegelijkertijd aan het bloeien zijn geslagen:
Alweer een mail met slecht nieuws aan de collega’s moeten versturen. Na het plotse overlijden van de vader van een collega twee weken geleden, moest ik ditmaal de boodschap brengen dat één van de collega’s getroffen is door borstkanker. De collega in kwestie klonk, gezien de omstandigheden, nog vrij goed aan de telefoon. Wellicht was het nieuws nog niet volledig bij haar doorgedrongen. In zulke omstandigheden voel ik me altijd machteloos, want wat kan je meer zeggen dan: we denk aan jou en duimen voor jou. Hopelijk verloopt de behandeling vlot en heeft ze niet te veel last van bijwerkingen. En kan ze wat moed putten uit het bloemetje dat ik namens de collega’s zal sturen.
Dankzij de versoepeling van de maatregelen, konden we deze zondag met zes volwassenen en vier kinderen de verjaardag van ons petekindje vieren in het Kalvariebos. Mijn vriend en ik besloten sportief te zijn en de iets meer dan twaalf kilometer naar het Kalvariebos al fietsend af te leggen. We volgden fietsknooppunt 84 richting Lubbeek, een mooie fietsroute, maar amai, toch net iets meer heuvels te overwinnen dan verwacht. Het was zweten op onze zware blue-bikes…
Bij aankomst parkeerden we onze fietsen vlak naast een bakfiets en mountainbike. Bleek dat het andere koppel op het feestje ook met de fiets was gekomen. Langs exact dezelfde route (de bakfiets was uiteraard elektrisch, met twee kinderen erin denk ik niet dat de papa de heuvels overleefd zou hebben).
Spijtig genoeg was de zon niet van de partij, waardoor het al snel bijzonder frisjes begon te worden. Zeker omdat mijn vriend en ik half bezweet aankwamen na ons fietstochtje. De ouders van mijn petekindje hadden hun best gedaan om coronaveilige hapjes te voorzien en ik was blij dat mijn cadeau, een kubb-spel, in goede aarde viel bij mijn petekindje. Het werd meteen uitgepakt en we speelden twee spelletjes. Die mijn team tot mijn grote verwondering beide keren won. Ik moet eerlijk zeggen dat ik zelf niet zo’n grote fan ben van het kubb-spel, maar in coronacrisis tijden is het wel leuk om een spel te hebben dat je buiten kan spelen.
Na een tijdje begon iedereen het té koud te krijgen om nog langer te blijven. We namen afscheid en mijn vriend en ik vingen de fietstocht naar Leuven aan, om, zoals te verwachten viel, vervolgens al snel voorbij gestoken te worden door de bakfiets en de mountain bike. Blue-bikes zijn niet de beste fietsen voor lange klimpartijen…
Het fietstochtje hielp om onze stramme spieren opnieuw op te warmen, maar mijn voeten waren zo verkleumd dat ik een warm voetbadje moest nemen om ze terug op een normale temperatuur te krijgen. Gelukkig was er een heerlijk avondmaal van Convento Food om de laatste kou uit onze lijven te verdrijven.
