Altijd fijn om een bezoekje aan het Frans Masereel Centrum te brengen. Zo’n bijzondere plek! Aanrader van het moment: de kleine maar fijne tentoonstelling The Kasterlee Case van Walter Swennen. Een ideale stop voor fietsers of wandelaars, als je in de omgeving bent.
You and me, baby, you and me!
Nog iets waar ik wel aan zou kunnen wennen: altijd met dezelfde partner dansen! Zoveel fijner om met mijn vriend te dansen dan met één of andere kluns met twee linkervoeten en een zweetgeur. En ja, ik weet dat het beter is om met veel verschillende partners te dansen, dat je op die manier leert je aan te passen aan verschillende dansstijlen en zo zelf een betere danser wordt. Maar echt, niets zo fijn dan salsa dansen in de armen van mijn vriend.
Twee weken nadat we onze oorspronkelijke plannen moesten aanpassen om wille van de voorspelde onweersbuien, waren de weersvoorspellingen ons beter gezind. Extra voordeel: mijn vriend kon ons deze zondag nu ook vervoegen. Mijn vriend en ik reserveerden een Cambio, omdat we onmogelijk met z’n zessen in de wagen van onze vrienden konden en spraken af bij hen thuis in Zichem om van daaruit samen te vertrekken. Kon ik meteen ook een blik werpen op hun zwemvijver in wording. 😉
Logistiek kwam er nog wat heen en weer gerij met wagens aan te pas, maar dat liet ik graag aan de mannen over. Onze vrienden hadden alleszins hun best gedaan om ons een gevarieerde wandeling aan te bieden doorheen de Demervallei, Testelt, Zichem, de Demerbroeken en met als letterlijk hoogtepunt een bezoek aan de gereconstrueerde Maagdentoren.
Door de vele regen die de voorbije dagen gevallen is, stond de Demer erg hoog. Sommige delen van de wandeling moesten we zelfs rechtsomkeert maken omdat het pad letterlijk onder water stond. Op die plekken krioelde het ook van de muggen. Iets waar ik naar goede gewoonte helemaal niet op voorzien was. Ik heb heb thuis nochtans muggenafweermiddel met DEET liggen!
De mooiste muurschildering van België van de hand van TUZQ:
Merk op hoe hoog de Demer staat:
De Maagdentoren:
Ondanks die kleine ongemakken genoot ik van de wandeling en de fijne gesprekken. Die we gezellig verder zetten in Afspanning Den Eik (waar ik bij nader inzien al eens eerder geweest was in het gezelschap van mijn peterkindje). Een lekkere portie mosselen, daar doe je mij altijd een plezier mee! Heel laat konden we het niet maken, want onze vrienden moesten hun zoon en dochter ‘s avonds naar hun schaakkamp brengen. Maar niet getreurd, onze volgende afspraak ligt al vast!
In totaal haalde ik meer dan 20.000 stappen vandaag. Niet slecht gedaan, al zeg ik het zelf.
Yep, mijn chefkok is opnieuw in het land! En dat hij per ongeluk de rode currypasta voor het zalmgerecht verwisselde met de tomatenpuree voor de courgetti caprese, is hem van harte vergeven. Het was alleszins zo ook lekker!
Zalm in kokossaus met prinsessenboontjes en sojascheuten:
Kalkoentajine met wortelen, tomaat uit blik, ui en olijven en kruidenolie:
Courgetti caprese met tomaat, champignons, basilicum en mozzarella.
Het scheelde niet veel of mijn vriend en ik waren helemaal niet op Leuven Air geraakt, deze zaterdagavond. Rond een uur of vijf brak er zo’n gigantische wolkbreuk los boven Leuven dat we vanuit ons appartement nog amper de torens van Sint-Maartensdal konden ontwaren. Hevige slagregen vergezeld van donder en bliksem waren niet meteen de meteorologische omstandigheden om gezellig van een concert te genieten. In mijn verbeelding zag ik een half onder water gelopen, zompig weiland met kletsnatte tafels en stoelen. Bovendien was het een stevig eindje fietsen naar de Hertogstraat in Heverlee en liepen we het risico volledig doorweekt ter plekke aan te komen.
Na zeker twintig keer de steeds wisselende weersvoorspellingen gecontroleerd te hebben, besloten mijn vriend en ik de handdoek in de ring te gooien: we lieten aan de vrienden met wie we samen naar Les Truttes zouden gaan, weten dat we de avond liever gezellig warm op ons appartement doorbrachten dan uitgeregend op een grasveld. We bezorgden hen de tickets zodat ze alsnog konden gaan zonder ons, mochten ze daar zin in hebben. Zij wonen namelijk vlakbij de Hertogstraat en konden snel terug thuis zijn, mocht er een nieuwe wolkbreuk losbarsten.
Onze vrienden waren duidelijk dapperder dan wij, want zij besloten toch het risico te nemen. Het voorprogramma met Dirk Stoops was nog niet lang bezig of we kregen berichtjes dat er eigenlijk best wel veel volk was en dat het helemaal niet zo koud en nat was als gedacht. De weersvoorspellingen zagen er ondertussen ook wat beter uit, met maar een heel kleine kans op regen rond 20.10u.
Na nog wat getwijfel besloten mijn vriend en ik onszelf een schop onder ons gat te geven en alsnog te vertrekken. En dat bleek een super beslissing te zijn. Er viel geen druppel regen tijdens onze fietstocht en we konden meteen aanschuiven aan het tafeltje met vier stoelen dat onze vrienden ingenomen hadden, niet ver van het podium. We waren net op tijd om nog de laatste nummers van Dirk Stoops mee te pikken. Les Truttes begonnen stipt op tijd en op een paar dikke regendruppels na hielden we het tijdens hun optreden helemaal droog. En amai, wat een optreden was me dat! De ene ingenieuze medley van klassiekers en filmmuziek volgde de andere op. Bonnie Tyler, Celine Dion, Elton John en 4 Non Blondes in één en dezelfde medley verwerken, chapeau! Het publiek had duidelijk zin in een feestje, want er werd enthousiast meegedanst en meegezongen.
Echt blij dat onze vrienden ons over de streep getrokken hebben om alsnog naar Heverlee te fietsen. En als ik eerlijk moet zijn: ik prefereer deze manier om naar een festival te gaan, boven het allemaal op elkaar gepropt staan voor een podium. Gezellig gezeten aan een tafeltje in mijn bubbel van vier, waren dit voor mij optimale omstandigheden om ongestoord van een optreden te genieten. En ook het systeem om via de website drank te bestellen, meteen af te rekenen en een seintje te krijgen als je drank klaar stond aan de toog, vond ik geweldig. Mag wat mij betreft behouden blijven in de toekomst. Alleen hoop ik dat de volgende keer de zon iets meer haar best doet…
Een beetje een twijfelachtig grijze zaterdagnamiddag, maar dat hield mijn vriend en mij niet tegen om de stad in te trekken. Ik was vooral nieuwsgierig om de pas opgetrokken Leuvense velodroom op de site van het voormalig Sint-Pietersziekenhuis te bekijken. En jawel, de piste werd druk gebruikt door fietsende kinderen. Ook tof dat er een heuse bar is om te relaxen op mooie zomeravonden (in de hoop dat we die nog mogen meemaken tijdens deze belabberde zomer van 2021). En binnenkort komt er zelfs een groot scherm om zomerfilms op te vertonen.
Voor ons vieruurtje trokken we naar Anna Specialty Bar. Ik had immers nog een bon liggen die ik vorig jaar voor mijn verjaardag had gekregen. Het weer was frisjes genoeg om warme chocomelk te bestellen, en ja, waarom dan niet all the way gaan: met Baileys graag! De brownies die we daarbij aten, maakten dat we voldoende gezondigd hadden voor een hele week. Maar lekker was het wel! 😉
Het was ondertussen bijna een jaar geleden dat mijn oud-collega en ik samen dineerden in Euterpia. Damn you, corona! Ondertussen was hij maar liefst twee keer verhuisd: zijn werkgever Kunsthal Extra City verhuisde naar het prachtige voormalige Dominicanenklooster vlakbij Antwerpen Centraal en privé woonde hij nu al een tijdje in zijn nieuwe huis, dat hij pas gekocht had de vorige keer dat we elkaar zagen.
Voor onze reünie stopte ik vrijdag vroeger met werken om rond half zes bij Extra City te kunnen zijn. Ik voelde mij een klein beetje schuldig, want er zaten nog massa’s onbeantwoorde mails in mijn mailbox, maar hey, de boog kan niet altijd gespannen staan, nietwaar?
Ik was mooi op tijd aan de ingang van Extra City, maar slaagde er in eerste instantie niet in mijn collega te bereiken. Even dacht ik al dat ik me van datum vergist had, maar de whatsappberichten die we deze week nog hadden uitgewisseld, bevestigden dat we wel degelijk deze vrijdag hadden afgesproken. Waarschijnlijk was hij nog druk met iets bezig, waardoor hij niet merkte dat ik hem probeerde te bellen. Het vriendelijke meisje aan de kassa, aan wie ik gezegd had dat ik een afspraak met mijn oud-collega had, deed ook een paar tevergeefse pogingen om hem aan de lijn te krijgen. Uiteindelijk lukte het toch en kreeg ik de boodschap dat hij nog iets moest afwerken, maar ik kon al binnen lopen om de tentoonstelling te bekijken.
Niet elk werk sprak me evenzeer aan, maar dat is normaal voor hedendaagse kunst. Mij boeiden vooral de werken die een aantal hete hangijzers aankaartten in onze huidige samenleving. En natuurlijk is de combinatie van hedendaagse beeldende kunst met een tentoonstellingsplek die zoveel geschiedenis uitademt zeer bijzonder. Zeker de moeite waard om eens binnen te springen als je in de buurt bent.
Mijn oud-collega vertelde over het harde werk die het gekost had om de plek klaar te krijgen voor de openingstentoonstelling en de plannen die ze verder hadden: een zomerbar in de mooie binnentuin waar je in de zomermaanden ook een filmpje zou kunnen meepikken. Ik zag het al helemaal voor mij. Grote delen van het klooster zijn momenteel in vervallen staat, dus hopelijk vindt Extra City de middelen om deze plek op te termijn op te waarderen en aan te passen aan de moderne normen.
Na ons bezoek wandelden we op ons gemak naar Brutal, niet zover van waar mijn neef en zijn gezin wonen, voor een gezellige avond kletsen en culinair genieten. We deelden elk gerecht dat we bestelden, behalve de oester, want mijn oud-collega is niet zo’n fan van oesters. Toen we het restaurant betraden, was het bijna leeg, tegen dat we vertrokken zat het stampvol. Zeer toffe plek, met een bijzonder vriendelijke bediening, heerlijk eten en lekkere wijnen, meer moet dat niet zijn!
Creuse Ierse “Rock Oyster” / komkommer / sake:
Wilde tomatencarpaccio / dragon / Griekse basilicum:
Tartaar van makreel / gefermenteerde sjalot / zwarte sesam/ yuzu:
Pulpo / tagliatelle nero / salieboter / wilde spinazie:
Shiitake / zomergirolles / oesterzwam / puree griekse yoghurt / zwarte look:
Rood fruit “Romanoff”:
Als uitsmijter nog twee fotootjes van het mooiste station van de wereld:
Ik ben ondertussen de tel kwijt geraakt hoe vaak we al samen sushi van Kintsugi gegeten hebben met Goofball en haar gezin, maar dat het altijd aangenaam toeven is in hun gezellige stadstuintje, dat moge duidelijk zijn. We twijfelden op voorhand even of we wel buiten zouden eten, want onze weather apps voorspelden regen, maar hey, op vijf druppels na hielden we het helemaal droog en het was zelfs aangenaam warm om buiten te zitten. Ja, de zomer van 2021 toont zich tot nu toe van haar meest wisselvallige kant, maar dat kon ons even niet deren. Ik ben al blij dat ik mijn sociaal leven langzaamaan weer kan oppikken.
Wel een beetje teleurgesteld dat niemand samen met mij happy birthday wou zingen voor de verjaardag van Goofball’s echtgenoot. Misschien had het feit dat deze heuglijke gebeurtenis ondertussen al drie weken achter ons lag daar iets mee te maken. 😉
Deze middag had ik een lunch gepland met een collega die binnenkort onze organisatie verlaat voor een nieuwe uitdaging. Om haar niet zonder waardig afscheid te laten vertrekken, had ik haar uitgenodigd voor een lunch. Omdat er uiteindelijk meer volk op de werkvloer was dan ik had verwacht, slaagde ik erin nog vijf andere collega’s op te trommelen voor de lunch. Een onverwacht succes in vakantie- en coronatijden.
We vonden een leuk plekje voor onze groep in de zon op het terras van Frank. Omdat ik ‘s avonds al een sushi-afspraak in mijn agenda had staan, hield ik het bij een gezond slaatje. Mijn goede voornemen om het bij een lichte lunch te houden, werd uiteraard volledig doorkruist toen al mijn collega’s nog een dessert bestelden. Want ja, wie kan neen zeggen tegen zo’n lekkere brownie?
Deze keer uit voorzorg toch maar een Dafalgan genomen na de prik, want ik hoorde van redelijk wat mensen dat de tweede prik erger was dan de eerste. Tot nu toe enkel een lichte pijn in de arm. Ik ga er eerlijk gezegd vanuit dat het daarbij zal blijven.
Toevallig kwam ik, net op het moment dat ik de Brabanthal wilde binnenstappen voor mijn vaccin, een kameraad tegen die ik niet meer gezien had sinds december 2016 (!). Ik wist dat hij, zijn vrouw en hun twee in de USA geboren kinderen sinds twee maanden terug in het land waren, maar de omstandigheden waren natuurlijk alles behalve ideaal om af te spreken. Mijn kameraad had zijn vaccinatie vervroegd, omdat hij over twee weken terug moest vliegen naar San Francisco. Het lot had ervoor gezorgd dat we in dezelfde zone op ongeveer hetzelfde tijdstip onze prik kregen en dus samen onze vijftien minuten wachten al keuvelend konden doorbrengen.
Daarna fietsten we samen terug naar centrum Leuven en spraken meteen af om de week nadien samen iets te eten in Hal 5. Wat een ongelooflijk toeval!