Naar aanleiding van de 10.000-stappenuitdaging waaraan ons bedrijf deze maand meedoet, heb ik een oude gewoonte vanonder het stof gehaald: de avondlijke coronawandeling! Altijd goed voor wat extra stappen én mooie foto’s!
FOAM, de negen straatjes en sterrenrestaurant Bolenius in Amsterdam – 21 april 2023
Mijn tweede dag in Amsterdam begint exact hetzelfde als de eerste: met een uitgebreid ontbijt in ons hotel en het wegwerken van wat werkmails. Ditmaal slaag ik er gelukkig in wel op tijd te vertrekken en zijn de weergoden mij beter gezind tijdens mijn fietstocht: ik kom helemaal droog aan bij het Fotomuseum van Amsterdam, waar ze tot mijn grote vreugde lockers hebben om mijn spullen op te bergen. Toch iets handiger om van kunst te genieten als je niet met vanalles moet sleuren. De fototoestelrugzak heb ik vandaag thuis gelaten, want deze namiddag staat er een gegidste fietstocht langs allerlei street art op het programma. Veel te veel gedoe om dan telkens het fototoestel te moeten boven halen. Die iphone foto’s zijn op zich kwalitief genoeg om mooie herinneringen op te leveren.
Ik start met de kleine tentoonstelling van Lebohang Kganye. Vooral de foto’s waarbij ze zichzelf met dezelfde outfits op dezelfde plekken fotografeert als haar te vroeg gestorven moeder om dan vervolgens haarzelf in de oude foto’s van haar moeder toe te voegen, vind ik erg bijzonder. Ik kan me voorstellen dat het maken van deze reeks foto’s bijzonder therapeutisch geweest moet zijn voor haar.
En dan begin ik aan de tentoonstelling waarvoor ik eigenlijk gekomen ben: House of Bondage van Ernest Cole. Een mokerslag van een tentoonstelling. Ernest Cole was een Zuid-Afrikaanse fotograaf die met zijn foto’s de levens van zwarte Zuid-Afrikanen tijdens het apartheidsregime in beeld bracht. Cole slaagde erin zichzelf te laten herclassificeren van ‘zwart’ naar ‘gekleurd’ en kreeg zo toegang tot plekken waar de meeste Zuid-Afrikanen werden geweerd. Hij waagde zijn leven door de grimmige realiteit van rassenscheiding te fotograferen. Uiteindelijk werd hij verbannen uit zijn geboorteland na de publicatie van House of Bondage in 1967. Het boek klaagt de mistoestanden van het apartheidsregime aan. Hij vluchtte weg uit Zuid-Afrika en kwam uiteindelijk via Zweden terecht in de VS, maar ook daar ervoor hij helaas de onrechtvaardige behandeling van zwarten. Hij stierf op 49-jarige leeftijd aan alvleesklierkanker, enkele dagen na de vrijlating van Nelson Mandela in 1990. In 2017 werden 60.000 negatieven en contactafdrukken van Ernest Cole gevonden in een kluis van een Zweedse bank. Naast nooit eerder gezien werk in kleur uit zijn tijd in Amerika, bevatte de kluis ongepubliceerde foto’s en contactafdrukken van House of Bondage.
Indische lunch
Vandaag samen met een collega gaan lunchen bij Bombay Inn in Brussel, de favoriete Indiër van mijn collega. We hadden al langer lunchplannen, maar tot nu toe was het er nog niet van gekomen. Tot vandaag dus! Altijd lekker, Indisch, al denk ik dat ik de volgende keer in plaats van de Bengaalse visspecialiteit toch voor de thali ga.
Risky business!
Gisterenavond hadden we nog eens vrienden over de vloer, want hoe leuk ik het ook vind om samen op restaurant te gaan, het is dubbel zo leuk om in de comfort van je eigen woonst met je eigen zelfgekozen champagne en wijn je gasten in de watten te kunnen leggen. Toegegeven, met wat hulp van onze favoriete traiteur Convento Food. Een keukenprinses zal ik wel nooit worden. 😉 En als kers op de taart werden er gruwelijke oorlogen uitgevochten boven het RISK-bord. Al moet ik deemoedig erkennen dat de geluksgoden deze avond niet aan mijn kant stonden.
Aperitief bij Wine Bar Lewis en diner bij Barba
Zaterdag hadden mijn vriend en ik afgesproken met twee andere bevriende koppels. We startten onze avond met een aperitiefje in onze favoriete Leuvense wijnbar (toegegeven, dik gezaaid zijn de wijnbars niet in Leuven). Naar goede gewoonte was het onthaal weer bijzonder hartelijk en de wijn uitstekend. Wij klonken alvast op een geslaagde avond.
Na het aperitief wandelden we letterlijk een paar meters verder naar Barba, alwaar ik een tafel voor zes had gereserveerd. En jawel, het diner was naar goed gewoonte weer uitstekend. Lekker eten en fijne gesprekken in goed gezelschap, meer moet dat niet zijn!
Appetizers:
Haring, avocado, groene asperge, appel:
Falafel, flat bread, hummus, couscous:
Witte asperge, pancetta, ricotta, daslook:
Rund, gebrande ui, witlof, cacao:
Aardbei, rabarber, citroen, violette:
Zoetjes voor bij de koffie en thee:
Moco en Stedelijk Museum in Amsterdam – 20 april 2023
Stipt om 8 uur voegen mijn vriend en ik ons bij zijn collega’s aan de ontbijttafel. Ik moet zeggen dat ik graag nog een uur langer in bed had gelegen op deze verlofdag, maar hey, het feit dat ik mezelf een English breakfast kan samenstellen aan het buffet maakt dat ik me meteen een pak beter voel. De twee Spaanse collega’s van mijn vriend, Daniel en Luis, ken ik nog van onze trip naar Valencia vorig jaar. Miguel had ik al een keertje ontmoet in cocktailbar Le Scandale, maar eerlijk gezegd kon ik me dat niet echt meer herinneren. Iets te hard in de cocktails gevlogen, waarschijnlijk. 😉
Na het ontbijt regelen mijn vriend en ik aan het onthaal van ons hotel twee huurfietsen voor de komende vier dagen, want NH Amsterdam Zuid ligt niet meteen in het toeristische hart van Amsterdam. Ik neem afscheid van mijn vriend die samen met zijn collega’s naar de conferentie vertrek en beantwoord zelf nog een paar mails vooraleer te vertrekken. Er zijn nog een paar dringende mails binnen gekomen, waardoor ik later vertrek dan gepland. Ik vloek inwendig, want ik weet dat googlemaps de fietstijd altijd nogal optimistisch inschat en ik weet ook niet hoe makkelijk ik mijn fiets kwijt geraak in de buurt van het Moco (Modern Contemporary Museum). En natuurlijk begint het onderweg tijdens de fietstocht opeens stevig te regenen. Gelukkig ben ik daarop voorzien met mijn Hollandse fietsjas en hou ik het redelijk droog.
Op het museumplein aangekomen, parkeer ik mijn fiets in de overvolle fietsenrekken en haast me naar de ingang van het Moco. Ik haal opgelucht adem dat ik om 10.20u met mijn ticket van 9.45u nog steeds binnen mag. Het is verschrikkelijk druk in dit privémuseum gelegen in de historische Villa Alsberg. Het herenhuis is eigenlijk te klein voor al dat volk en helaas zijn er geen lockers. Bovendien moeten rugzakken op de buik gedragen worden. Ik zucht met mijn zware fotografierugzak en natte jas, maar door de warmte binnen droog ik snel op en er vallen tot mijn grote opluchting wel wat knappe werken te bewonderen. Het contrast tussen de hedendaagse kunstwerken en het statige herenhuis werkt alleszins.
Uiteraard is Banksy de publiekslieveling bij uitstek en iedereen wil een foto van zijn meest bekende werk: het meisje met de rode ballon. Er is ook een kamer gewijd aan NFT-werken, maar die spreken mij wat minder aan. Het Moco bezit ook werk van Basquiat (fan sinds ik zijn tentoonstelling zag in Londen), Jeff Koons, Andy Warhol, Marina Abramović en Yayoi Kusama (die ik leerde kennen op Jeju Island). Grote namen die vooral dienen om het publiek te lokken, want het aantal werken van hen in hun collectie is zeer beperkt. Ik maak kennis met een nieuwe kunstenaar die me bijzonder weet aan te spreken met zijn gigantisch realistische schilderijen. THE KID heeft alleszins talent en ik hoop dat hij doorbreekt met zijn werk.
Kennismaking met Merengue
Deze avond fietsten mijn vriend en ik naar het sportcomplex in Kessel-Lo voor een initiatiedansles merengue. Voor ons allebei de eerste keer dat we kennis maakten met deze Dominicaanse dans. Merengue is geen moeilijke dans, dus we waren er snel mee weg, maar als ik eerlijk ben, vind ik salsa toch leuker. Deze zomer toch eens proberen naar een salsafeestje te gaan!
Business lunch bij Frank
Want vergaderen gaat zoveel vlotter als er iets lekkers op je bord ligt! Met dank aan Frank voor de heerlijke savoury stack!
Van Leuven naar Amsterdam – 19 april 2023
Een uurtje later dan gepland de trein genomen wegens waanzinnig druk op het werk en geen zin om mij kapot te haasten om naar het station van Leuven te spurten. Om 18.47u was de avondspits ook achter de rug, waardoor het rustiger op de trein was. Al had ik weinig te klagen met mijn eersteklasticketje. In Mechelen stapte ik over op de Amsterdammer en nestelde mij met mijn valies, fototoestelrugzak en laptop in eerste klas. Zalig! En onderweg kon ik genieten van een werkelijk prachtige zonsondergang. Wat wil een mens nog meer?
Normaal zou de trein om 21.35u aankomen in Amsterdam Centraal, maar met het doel in zicht ging de trein alsmaar trager rijden en uiteindelijk kwam ik aan met een dik kwartier vertraging. Ik stapte de eerste de beste taxi in die ik kon vinden en liet me afzetten aan de ingang van NH Amsterdam Zuid, alwaar mijn vriend me al stond op te wachten om mijn bagage te helpen dragen en mij naar de juiste kamer te begeleiden. Mijn vriend was immers al sinds maandag met zijn collega’s in Amsterdam voor een bezoek KubeCon. Een kans om op kosten van zijn bedrijf op hotel te kunnen gaan, laat ik natuurlijk niet liggen. 😉
Ik kuste mijn vriend, zette mijn spullen af op de kamer en vervolgens dronken we nog een glaasje Chardonnay in de bar van het hotel om te klinken op onze hereniging.
Omdat mijn vriend vroeg op moest voor zijn conferentie en ikzelf ook een goed gevulde agenda had voor deze vierdaagse in Amsterdam, maakten we het niet laat. Een goede nachtrust was welkom.
Gewijzigde plannen op woensdagavond
Eigenlijk had ik vanavond een afspraak met ons vriendengroepje van Leuvense dames, maar de combinatie van de Franse les van zes tot half acht met het feit dat de vorige keer me ietwat tegen gevallen was en een gigantische mailachterstand (opgelopen door mijn uitstap naar Amsterdam vorige week donderdag en vrijdag), maakte dat ik de knoop doorhakte en mij verontschuldigde. Liever een avond goed doorwerken om mijn achterstand in te lopen dan misschien weer lange vermoeiende discussies te moeten voeren.