Collateral damage

Italiaans geheim agent komt om door Amerikaanse kogels bij het overbrengen van de pas vrijgelaten Giuliana Sgrena naar de luchthaven van Bagdad. Giuliana Sgrena zelf raakt gewond bij deze schietpartij.

Ik denk dat dit incident illustreert hoe zwaar gespannen de zenuwen gespannen staan bij de Amerikaanse soldaten in Irak. Er zal alleszins een hartig woordje over deze kostelijke vergissing gesproken worden tussen bondgenoten Italië en Amerika.

Zin

In sex. Deze morgen bij het opstaan had mijn vriendje een bijzonder mooi geval van ochtendlijke hardheid. Waar ik hem natuurlijk met plezier vanaf geholpen heb. 😉 Helaas is de klok onverbiddelijk (en die treinen van tegenwoordig wachten ook al niet meer op laatkomers) en moest ik op mijn honger blijven zitten. Dus nu loop ik al de hele ochtend met een onbevredigd gevoel rond…

Bij deze is mijn vriendje al gewaarschuwd voor vanavond. 😉

Webcomics

Even een lans breken voor een kunstvorm waarmee velen onder jullie niet bekend zullen zijn. Ik wil het met jullie hebben over webcomics. En neen, het woord “kunst” is niet ironisch bedoeld.

Maar laat ik beginnen bij het begin. Als kind was ik al zeer geboeid door strips. Kiekeboe, Suske en Wiske (toen de strips nog door Willy Vandersteen gemaakt werden), Blauwbloezen,… Enfin, ik ga hier geen lijstje van mijn jeugdherinneringen opstellen. Dat zou mij te ver leiden. Het volstaat om te zeggen dat ik als klein meisje een onverzadigbare striphonger had. Wat zich onder meer vertaalde in een jarenlang abonnement op Robbedoes magazine.

Toen ik begon te studeren aan de universiteit doofde mijn interesse in strips een beetje uit. Ik had wel andere zaken aan mijn hoofd (knappe kerels en zo) en ik vond niet direct mijn gading in de volwassenstrips. Maar een tweetal jaar geleden kwam er een einde aan mijn onverschilligheid. Ik kreeg toen van een bevriend koppel een paar albums van Donjon cadeau voor mijn verjaardag. En zo kreeg ik de kans om opnieuw kennis te maken met een minnaar die ik wat uit het oog verloren was. Het weerzien was bijzonder passioneel. Ik begon weer regelmatig strips te kopen en werd een vaste klant bij Het Besloten Land in Leuven.

En ja, van het één komt het ander. Aangezien het internet zo’n belangrijke plaats in mijn leven inneemt, bleef mijn interesse in strips niet beperkt tot het papieren medium. Ook online bloeit er veel moois op stripvlak. Ok, toegegeven, d’r zit ook veel slecht getekende platvoerse rommel tussen. Maar laten wij op zoek gaan naar de parels.

Daarom stel ik voor wekelijks een blogberichtje te wijden aan een webcomic. Ik zal proberen een zo breed mogelijk spectrum te bestrijken. Want niet iedereen is fan van manga, bijvoorbeeld.

Een voorsmaakje om te beginnen: Count your sheep.

Hoofddoek of niet?

Het ziet er niet naar uit dat de controverse rond het al dan niet dragen van een hoofddoek snel ten einde zal komen. In Engeland is zopas een uitspraak gedaan door de Court of Appeal in het voordeel van een jongedame die het recht opeiste op de schoolbanken een jilbab (een soort kleed dat alle lichaamsdelen bedekt behalve het gelaat en de handen) te dragen.

Ik heb al vaak nagedacht over deze materie en persoonlijk ben ik eerder geneigd de kant van de persoonlijke vrijheid te kiezen. Mij stoort het niet als iemand een hoofddoek draagt. En toegegeven, sommige jonge vrouwen dragen zeer fijn afgewerkte stoffen, die perfect afgestemd zijn op hun outfit. Het probleem is natuurlijk dat sommige vrouwen deze kledij misschien niet uit vrije wil dragen. Maar hoe controleer je dit?

Een zeer belangrijke vraag ter zake is ook: welke grenzen stel je aan de vrije wil? Want ik kan ook wel begrip opbrengen voor de beslissing van Frankrijk, waar seculariteit een belangrijke basisprincipe van de staat is, om hoofddoeken en andere religieuze symbolen uit openbare gebouwen te bannen. Een uniform is gelijk voor iedereen. Waarom daar uitzonderingen op toestaan?

Genoeg stof voor controverse, dus.

Oorlog in kleur

Toch verbazingwekkend wat een impact een beetje kleur kan hebben. Als ik mij een beeld van WOI probeer voor de geest te halen, komen er automatisch zwart-wit beelden in mijn hoofd op. En om de één of andere reden schept zo’n zwart-wit foto voor mij meer afstand (dit is een volkomen subjectieve gewaarwording). Het lijkt ergens kunstmatiger. Net alsof de foto gedeeltelijk in scène gezet is.

Deze foto’s tonen echter de grote oorlog in volle kleur. En opeens lijken de mensen en gebouwen op de foto’s minder ver verwijderd in de tijd. Een document voor de eeuwigheid. Opdat we niet zouden vergeten.

Trackback

Juicht volkeren der aarde, want vanaf vandaag is mijn bescheiden blogje nu ook uitgerust met een trackback mechanisme! En zo heb ik toch wel het grootste minpunt van blogspot overwonnen.

Blogspot-bloggers die mijn lichtende voorbeeld (kuch kuch) willen volgen, verwijs ik graag naar de uitleg in het forum van haloscan. Vijf minuutjes werk et voila, ça marche!

Nu kan ik overal broodkruimeltjes achterlaten in cyberspace. 😉

The A-team

Ach, zalig jeugdsentiment. Hannibal, B.A., Faceman en Murdock, dat waren nog eens helden! Elke aflevering eindigde gewoontegetrouw in een climax van ontploffende granaten en ratelende machinegeweren en toch vielen er nooit doden. Hier en daar had iemand misschien een beetje last van hoofdpijn door een welgemikte uppercut van B.A., maar niets dat niet met een paar asperines op te lossen viel.

The A-team is één van die mythische series uit de jaren tachtig die, hoe verder je ervan verwijderd raakt in jaren, alleen maar beter schijnen te worden. Pure kitch natuurlijk, maar wel zalig ontspannende kitch. En ja, toen ik een tijd geleden in de kranten las dat de acteur die Hannibal neerzette, overleden was, moest ik toch even slikken. Ik dacht dat helden onsterfelijk waren…

Nu, blijkbaar sta ik niet alleen met mijn jeugdsentiment, zoals dit experiment van Dave Coustan aantoont.

Met dank aan de weblog van de standaard.

Happy Birthday!

Heel veel dikke kussen voor de belangrijkste man in mijn leven! Ik kan niet genoeg herhalen wat je voor mij betekent. Jij hebt mijn leven zin en richting gegeven. Je staat altijd voor me klaar en verdraagt gedurig mijn grillen, al bijna zes jaar lang. Je bent de liefste, de zachtste en de knapste.

Ik zie je graag!

Dit in de hoop dat je ooit eens tijd vindt om mijn blogje te lezen. 😉