FOSDEM

Gisterenavond ben ik naar het FOSDEM-buffet geweest. Voor degenen onder jullie die niet weten wat FOSDEM is, FOSDEM is hét Belgische nerd-event bij uitstek. Een jaarlijkse bijeenkomst van open source enthousiastelingen, waar de cyberliefhebbers zich over allerlei nieuwe gadgets en coole programma’s buigen. Een event ook waar vrouwen de spreekwoordelijke naald in de hooiberg zijn.

En nu vraag ik mij af: wat is de oorzaak van deze vrouwelijke bloedarmoede? Worden vrouwen nog steeds afgeschikt door het mannelijke aura dat rond techniek en dan vooral computertechniek hangt? Of komt het door die overweldigende massa onaantrekkelijke, slecht gewassen venten die overleven op caffeïne en nachtelijke coding sessies? (Ok, dit is een huizenhoog cliché natuurlijk, d’r lopen heus wel aantrekkelijke exemplaren op FOSDEM rond, mijn eigen vriendje, bijvoorbeeld.)

Dit gebrek aan vrouwen in het computerwereldje en, bij uitbreiding, het open source wereldje is des te vreemder omdat in andere “typisch mannelijke” beroepen vrouwen wel aan een inhalingsbeweging bezig zijn. Het valt mij telkens weer op dat vrouwen op dit vlak veel meer last hebben van koudwatervrees. Waar een computer voor een man een onuitputtelijke bron van fascinatie vormt, is de vrouwelijke reactie: “oeioei, als ik maar niks kapot maak”.

Mijn boodschap aan ieder die net zoals ik twee X-chromosomen heeft, is dan ook: Dames, laat jullie niet afschrikken! Dit mannenbastion is niet zo onneembaar als het lijkt. Begin met kleine stapjes, vraag veel uitleg en laat jullie niet doen!

Tot zover uw feministisch bulletin van vandaag. :-)

Leiden of lijden?

Gisteren heb ik voor het eerst een vergadering geleid van de vereniging waar ik lid van ben. Dit onverwacht moderatorschap was eigenlijk totaal niet gepland. De personen die normaal de leiding op zich nemen, waren toevallig allemaal afwezig. Dus ben ik even ingesprongen.

‘t Was wel wat improviseren, maar ik moet zeggen, het ging me wel af. Ik ben erin geslaagd iedereen zijn zeg te laten doen en toch op het onderwerp te blijven. En dat “op het onderwerp blijven”, is echt geen sinecure. Onze vergaderingen hebben de slechte reputatie vaak te ontaarden in oeverloos gezever en uit te lopen tot in de late uurtjes.

Niets daarvan gisteren. Ik mag dan graag denken dat dit door mijn uitstekende leiding kwam, maar de eerlijkheid gebied te zeggen dat een aantal personen berucht voor hun rond-de-pot-gedraai en naast-de-kwestie-gezever niet aanwezig waren.

Enfin, toch een klein pluimpje op mijn hoed: de vergadering was stipt gedaan om 22.00u. Zoals gepland. 😉

Sneeuw!

Jawel, het is er dan toch eindelijk van gekomen! Toen ik deze ochtend uit het venster keek, was de wereld bedekt met een laag sneeuw van toch een centimeter of vijf. Terwijl al bijna overal elders in het land sneeuw lag, kreeg ik het gevoel dat de regio Leuven-Brussel niet op goedkeuring van de sneeuwgoden kon rekenen. Bij deze is dat dus rechtgezet.

Sneeuw maakt mij altijd blij. De witte wereld ziet er mooier en onschuldiger uit onder een laagje sneeuw. Mensen draaien sneeuwballen en laten even het kind in zichzelf naar boven komen. Ik hou ook van het gevoel van versgevallen sneeuw onder mijn voeten. Al moet ik hier helaas aan toevoegen dat je, door het ijverige gestrooi met zout van tegenwoordig, om dit gevoel te ervaren de besneeuwde velden moet intrekken. In de stad zijn alle wegen al sneeuwvrij (of toch bijna allemaal).

Ik hoop alleszins dat de sneeuw nog even blijft liggen tot het weekend (helaas de plichten van de werkende mens beletten mij op dit moment ten volle van de sneeuw te genieten). Het kind in mij is al veel te lang verwaarloosd geweest… Misschien maak ik wel een sneeuwpop. 😉

Geniet van het winterweer!

Belegerde stad

Jaja, Bush is in het land en heel Brussel zal het geweten hebben. Afgesloten straten, overal mannen in uniform (en neen, mannen in uniform zijn geen persoonlijke fetish), om de haverklap sirenes, overvliegende helikopters, omgeleide metro’s,… ‘t Is me wat. En dat voor zo’n fils à papa als George junior…

Nu, ik hoop echt uit de grond van mijn hart dat er wat meer wederzijds begrip ontstaat door dit bezoekje. Want waar moet het met de wereld heen als je zelfs je bondgenoten al vijanden dreigen te worden?

Peace, love and understanding! 😉

Arrogante Amerikanen?

Toegegeven, ik ben geen grote fan van George W. Bush. Alles behalve zelfs. Maar daarom scheer ik nog niet alle Amerikanen over dezelfde kam. Want hey, ik denk (echt waar) dat Amerikanen ook maar mensen zijn, net zoals iedereen op deze aardkloot. En laten we vooral niet vergeten dat niet elke Amerikaan op GWB gestemd heeft.

Dus heb ik met stijgende verbazing een aantal Amerikaanse reacties op een diplomatiek incident zitten lezen.

Ik citeer:
“Belgian officials need to realize that protecting our leaders is a different enterprise than protecting their own–people so unimportant and submissive that nobody would bother to attack them.

The Secret Service agent should have said, “Yes, I know I am in Belgium. Now show me what you do best, boot-licker.”

Ik hoop echt dat dit soort reacties niet representatief is voor de wijze waarop de doorsnee Amerikaan over België en, bij uitbreiding, Europa denkt. Een beetje relativeren kan nooit kwaad.

De natte kever van Fabre

Gisteren zijn mijn vriend en ik in de gietende regen het kunstwerk van Jan Fabre op het Ladeuzenplein in Leuven van dichterbij gaan bewonderen. De vriendelijke meneer aan de andere kant van de lijn drukte mij bij het reserveren van de tickets op het hart zeker een kwartier op voorhand aanwezig te zijn.

Brave burgers als wij zijn, stonden we mooi om twintig na negen (ok, niet helemaal een kwartier op voorhand, maar het regende echt wel hard) aan de kever in kwestie. Om aldaar een vlug vlug neergekrabbeld briefje te vinden dat de kever crew even weg was en om half negen terug zou zijn. Ok, geen probleem, een plas- en eetpauze wil ik die lieve mensen gerust gunnen. Helaas stonden de horloges van de kever crew duidelijk niet gelijk met de atoomklok, want ze verschenen pas om kwart voor negen ten tonele. Nu, normaal maal ik niet zozeer om een kwartiertje meer of minder, maar het gooooooooooooooooot echt wel water!

Enfin, we mochten na de natte wachtperiode dan toch als eersten in de hoogtewerker. We wilden eerst nog hoffelijk zijn door een stel met twee jonge kinderen voor te laten. Maar het dochtertje van het stel voelde zich niet helemaal zeker van haar stuk en keek graag even de kat uit de boom of de kever van de naald. Dus daar gingen we omhoog, samen met een schattig homokoppeltje dat eigenlijk meer oog had voor mekaar dan voor de kever. En jawel, ik heb van dichtbij kennis gemaakt met de kever en heb hem zelfs even over zijn vleugeltjes gestreeld!

Terug op de begaande grond zijn we dan snel naar huis gegaan voor een warme chocomelk. En ik moet zeggen, die chocomelk heeft gesmaakt!