Na het dozen inpakken

Smaakt die aan huis geleverde sushi eens zo lekker! Het wordt leger en leger op ons appartement, dus ons verblijf hier begint steeds meer op kamperen te lijken. Maar het doet me veel plezier dat dingen die ik als rommel beschouw, enthousiaste nieuwe eigenaars vinden via GIFT|Leuven! Leuk, zo’n beetje Sinterklaas kunnen spelen! Misschien moet ik mij een nep-baard aanschaffen. 😉

IMG_5446[1]

Sinterklaas!

Jawel, ten huize yab wordt Sinterklaas na kerstmis gevierd. De goedheilig man zal het ons ongetwijfeld niet kwalijk nemen dat we zijn verjaardag met een weekje vertraging vierden.

Twee van onze drie petekindjes werden op zondag 13 december om 12 uur verwacht op ons appartementje, alwaar de Sint zich van zijn gulste kant getoond had. Ons derde petekindje moest het helaas met een postpakket stellen. De Sint slaagde er niet in om vervoer voor haar te regelen om haar vanuit Aubonne in Zwitserland naar Leuven te brengen. Gelukkig stuurde de mama ons een fotootje van haar tevreden gezichtje. 😉

Mijn vriend en ik hadden alle mogelijke voorbereidingen getroffen om een gezelschap van vier volwassenen, drie meisjes (de nichtjes van mijn vriend), één jongen (mijn petekindje) en een baby (het broertje van mijn petekindje) zo goed mogelijk van spijs en drank te voorzien. De Sint was zo vriendelijke geweest om ook voor de niet-petekindjes chocolade en een klein cadeautje te brengen. ‘t Is toch een man van de wereld, onze Sinterklaas. En ja, de cadeautjes vielen in de smaak. Vooral de op schaal nagebouwde takelwagen kon op heel wat goedkeuring van mijn petekindje rekenen, maar ook de lego-bouwsets en het sokkenspel zorgden voor veel plezier.

Jullie zullen onderhand al wel weten dat mijn vriend en ikzelf het ons op culinair vlak graag gemakkelijk maken. Wat eten de meeste kindjes graag? Juist ja: pasta. Lang geleden dat we nog eens pasta bij Pastificio Antonio gehaald hadden, maar de pasta daar heeft ons nog nooit teleurgesteld. We moesten ons inhouden om niet gans de winkel leeg te kopen. 😉 En jawel, onze keuze bleek een schot in de roos. Mijn petekindje van tweeënenhalf smeet zich vol enthousiasme op de pasta met tomaat en kon bijna niet stoppen met eten. De meisjes smulden vooral van de pasta met ham en kaas (de één al iets enthousiaster dan de andere) en de volwassenen konden zich te goed doen aan de lasagne. Te onthouden voor toekomstige gelegenheden.

We vierden niet alleen de verjaardag van de goedheilig man, maar ook die van het jongste nichtje van mijn vriend. Drie jaar al! Help, hoe snel glipt de tijd ons door de vingers! Mijn vriend en ik hadden voor een super fancy taart (made by Titatovertaart) gezorgd. Prachtig, maar al die suikerpasta is toch niet echt mijn ding. Gelukkig was de biscuit met chocomousse wel heel lekker. En die suikerpasta hoef je helemaal niet mee op te eten. (De onthoofde prinses ook niet.)

IMG_9627

Na een drukke namiddag namen we rond vijf uur afscheid van onze gasten. Moe, maar tevreden met de enthousiaste reacties.

Sinterklaasweekend bis

Laat me het erop houden dat ik me zaterdagochtend minder fris dan gewoonlijk voelde. Die tweede limoncello die ik in een vlaag van overmoed de dag voordien als afsluiter van de maaltijd had gedronken, was er duidelijk te veel aan geweest. Ik sleepte mij bijgevolg iets minder enthousiast dan gewoonlijk naar de Spaanse les (enfin ja, zo enthousiast als een mens kan zijn op een zaterdagochtend om 9 uur). Na de traktatie van een jarige medestudente met suikerrijke caloriebommetjes voelde ik me eensklaps als herboren. Wat een beetje geraffineerde suikers al niet vermogen. 😛

IMG_6035

De namiddag deden we snel boodschappen en brachten we grotendeels al kuisend door, want als de Sint voor een tweede keer op bezoek komt, moet alles er natuurlijk even piekfijn bij liggen als de eerste keer.

Om zes uur hadden we afgesproken met vrienden om te wandelen door het prachtige met kaarsen verlichte Begijnhof. Net een sprookje in ‘t echt. Enfin ja, de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik een beetje asociaal ben geweest, want ik had mijn statief meegenomen om foto’s met lange sluitertijd te kunnen maken. Beetje sneu voor mijn gezelschap om naast mij en mijn statief te blijven wachten. Dus zij wandelden door de feeërieke straatjes, terwijl ik op zoek ging naar de juiste compositie.

IMG_5023

Als afsluiter van de wandeling dronken we een gluhwein ter voordele van de Mannen van ’70, die meteen het aperitief vormde voor onze double date in restaurant d’Artagnan. En omdat eentje geentje is, deden we onze gluhweinaperitief nog eens dunnetjes over met een glaasje bubbels. Er was dan ook heel goed nieuws om op te klinken. Altijd fijn om zo de avond te kunnen inzetten.

Het eten was werkelijk uitstekend en de avond vloog voorbij. Je hebt zo van die mensen waarbij het gesprek nooit stilvalt en bij wie je verbaasd opkijkt dat het einde van de avond alweer in zicht is. Hopelijk heeft mijn vriend zich laten overtuigen om eens wat hippere kledingstukken uit te proberen. 😉

Na een fijne fietstocht bergaf kropen we onder de wol, kwestie van de volgende dag fris en monter te zijn voor het hoge bezoek dat we verwachtten.

Uitslapen op een zondagochtend, daar kan ik nu eens een ongelooflijke deugd van hebben. Mijn hart gaat uit naar al die mensen met (kleine) kinderen die ook op zondagochtend vroeg uit bed moeten. Ik weet niet hoe ze het doen.

Rond de middag zetten we de volgende lading sinterklaascadeautjes klaar voor het petekindje van mijn vriend en vertrokken daarna naar de Parkabdij voor de jaarlijkse winterwandeling. We hadden daar afgesproken met de zus van mijn vriend en haar twee oudste kindjes (waaronder het petekindje van mijn vriend).

De zus van mijn vriend en haar twee dochters waren een half uurtje te laat waardoor ze het begin van de wandeling misten (en ik nog een beetje van de uitleg over de toekomstplannen voor de Parkabdij kon meepikken). Bleek dat ik de interesse in onroerend erfgoed van de twee jongsten toch wat overschat had. We verlieten de groep dus al snel om een wandeling met ons viertjes te maken. We lieten de meisjes over de spoorlijn uitkijken en luisterden samen naar het klokkenspel in de abdijkerk. Het was een werkelijk prachtige herfstdag. Ideaal om foto’s te maken van de mooie Abdij. We spotten talloze watervogels en de meisjes konden naar hartenlust springen in de vele plassen die we op onze weg tegen kwamen. Gelukkig was de mama vooruitziend geweest en waren ze allebei uitgerust met rubberlaarsjes.

IMG_5038

Na de wandeling kregen we een heerlijk glaasje warm appelsap aangeboden, waarna we opnieuw richting ons appartement trokken. De lieve Sint had chocolade voor de zusjes gebracht en speciaal voor het petekindje van mijn vriend een knalgele Nikon Coolpix. Ben erg benieuwd naar de onderwaterfoto’s die ze met dit toestelletje zal maken!

We aten na al die spanning ene excitement samen gehaktballen in Luikse saus met groentjes en aardappeltjes van Convento Food en sloten de maaltijd af met overheerlijke chocomousse.

Na met heel veel dikke knuffels afscheid genomen te hebben van de kwebbelende dametjes, brachten we de rest van de avond door achter onze pc. Die mails beantwoorden zichzelf niet, he!

Sinterklaasweekend

Een bijzonder rijk gevuld weekend! Eentje om in de annalen bij te schrijven.

Maar laat ik beginnen bij het begin: zaterdagochtend, 11.30u, tijd voor mijn spreekbeurt. Mijn vriend was speciaal naar het clt afgezakt voor onze salsademonstratie. (Ik benadruk het niet genoeg, maar ik heb het echt wel getroffen met hem.) De demonstratie was ok, al hadden we zonder toeschouwers onze choreografie op ons appartementje een pak beter uitgevoerd. Nuja, ik neem aan dat als je zelf geen salsa doet, die kleine foutjes en onzorgvuldigheden niet direct opvallen. We raakten ook een beetje de kluts kwijt, omdat de leerkracht aan het volume van de luidspreker zat te prutsen. Gelukkig zijn er na de les toch een paar medeleerlingen komen zeggen dat we goed konden dansen, al kan dat ook uit beleefdheid geweest zijn. Van mijn spreekbeurt zelf was ik minder tevreden. Mijn niveau van spreken is gewoon te laag voor een vierde jaar. Meer oefenen, dat is natuurlijk de clou. Het pakt niet om je te beperken tot ongeveer vier uur per week opletten in de les om een taal onder de knie te krijgen. Nu alleen nog de tijd vinden om ook in de week wat met Spaans bezig te zijn.

Natuurlijk liep met al die spreekbeurten de les gigantisch hard uit en dat terwijl ik nog boodschappen moest gaan doen in het Kruidvat en een cadeau voor de housewarming party van van collega’s diezelfde avond moest op de kop tikken (het werd een grote doos legoblokjes voor het vijfjarige dochtertje). Het geplande bezoek aan de fototentoonstelling van Foto Gamma moest ik helaas laten schieten. Volgend jaar een herkansing!

Vroeger dan verwacht ging de bel. Of correcter: sprong het scherm van de intercom op, want onze bel heeft er een tijdje geleden de geest aan gegeven. Niet dat we dat erg vinden, want het ding produceerde een verschrikkelijk rotgeluid. Mijn petekindje en zijn mama en papa. Net op het moment dat ik van plan was in de douche te springen! Ongewassen heette ik onze gasten welkom. Gelukkig was de Sint vooruitziend en had hij de cadeautjes al klaar gezet op tafel. De mama was heel blij met de stoere outfit voor haar flinke peuter en mijn petekindje zelf was in de wolken met zijn duplo blokken.

Het was een kort bezoekje, want ook mijn petekindje heeft een drukke agenda. Hij moest die avond gaan dineren bij zijn oma en opa (en daar natuurlijk ook Sinterklaasgeschenkjes in ontvangst nemen, zo gaat dat).

Na het bezoekje nam ik snel een douche, staken we een boterham in onze mond en vertrokken we richting Stekene, een vriendelijk dorpje bij de Nederlandse grens waarvan ik tot voor kort nog nooit gehoord had. Onze lieftallige collega’s hadden het huis van de mama van één van hen volledig opgeknapt en er een fijne thuis van gemaakt voor hun tweetjes en de dochter van één van beiden. Al hadden ze mij wel op voorhand mogen waarschuwen dat het een feestje op kousenvoeten zou worden, dan had ik een paar kousen zonder gat in aangedaan. 😉

De leefruimte was uitgerust met een houtkachel die zoveel warmte gaf, dat de meeste collega’s al snel in topjes of t-shirts zaten. Ik was zelf ook erg blij dat ik mijn vestje kon uitspelen. Ik hou van een warme en gezellige thuis, maar dit was me toch een paar graden te veel. Gelukkig was de cava uitstekend, de hapjes lekker en de met krantenknipsels versierde salontafel een waar kunstwerk. Onze collega’s hadden duidelijk hun best gedaan om hun gasten in de watten te leggen, ze hadden zelfs een heuse bierquiz voorbereid, die jammer genoeg te moeilijk bleek voor mijn vriend en mezelf, want we eindigden op de derde laatste plaats. Als het nu een whisky-quiz was geweest, he! Door de glaasje cava had ik zelfs de moed om een kleine salsademonstratie te geven (nuja, we hadden de ochtend al een generale repetitie gehad, he).

IMG_5995

 

Tijdens de rit naar huis vielen mijn ogen al snel dicht. Chapeau voor mijn geweldige chauffeur die er altijd in slaagt ons veilig thuis te brengen.

Te zeggen dat ik redelijk uitgeput was, is een understatement. Gelukkig stond er zondagochtend geen verschrikkelijk vroeg verjaardagsfeestje gepland en slaagden we erin tot het middaguur uit te slapen. Man, dat deed deugd! Zoveel slaapachterstand om in te halen.

Het was goed dat ik mijn cava-roes had uitgeslapen, want om drie uur werden we verwacht op een whisky-proefnamiddag. We waren in totaal met zes personen en zeven flessen whisky. Eén van de aanwezigen bleek echter in de onmogelijkheid te verkeren om mee te doen aan onze proeverij, om wille van de beste reden ooit: nummer twee op komst! We klonken met een lekker glas whisky op dit goede nieuws en verkenden de verschillende smaken. Ik weet ondertussen dat smoky whisky’s niet mijn ding zijn en dat werd weer maar eens bevestigd. De piepjonge Australische Starward whisky daarentegen viel enorm bij mij in de smaak. Ik heb meteen een bezoek aan deze distillery op mijn verlanglijstje gezet voor onze volgende Australiëreis.

IMG_5998[1]

IMG_6001  IMG_5999

Ik deed het rustig aan met de whisky’s en hield het bij kleine proevertjes. Whisky is een drank die de nodige respect verdient en waarvan je met mate moet genieten. Even deed er zich een onsmakelijk akkefietje voor toen het tweejarige zoontje van onze vrienden opeens zonder waarschuwing zijn maaginhoud op de grond ledigde. Het arme ventje was er helemaal ontdaan door. Ik zag ons geplande diner al in het gedrang komen, maar de ouders bleven er super chill bij. Alles snel opgekuist en het was duidelijk dat het ventje zich daarna een pak beter voelde. De ouders vermoedden dat hij de nieuwe medicatie die hij gekregen had tegen zijn hoest niet goed verdroeg en ik vermoed dat ze met dit vermoeden de nagel op de kop sloegen. De kleur keerde snel terug in zijn gezicht. En jawel, nog geen kwartier later zat het ventje alweer met een brede smile op en neer te wippen.  Ongelooflijk hoe veerkrachtig kinderen zijn.

We konden dus zoals gepland iets gaan eten in restaurant De Kleine Kauter mét een vrolijke peuter die een grote fan was van de kabeljauwmousse die als hapje werd opgediend. De vriendelijke ober bracht zelfs speciaal voor hem nog een tweede portie. Ik keek toch een beetje zorgelijk toe, maar de kabeljauwmousse hebben we geen tweede keer meer terug gezien. 😉

Ik was oorspronkelijk van plan het bij iets lichts te houden, maar onze zwangere gastvrouw verjaarde de dag nadien en er was een heel interessante menuaanbieding waarbij de jarige een gratis menu kreeg. Als we met voldoende personen de menu bestelden kregen we er ook nog eens twee flessen wijn gratis bovenop. Tja, dan toch maar overstag gegaan en geen spijt van gekregen, al moet ik toegeven dat het wel een beetje te veel van het goede was. Bij het dessert moest ik dan ook passen. Maar De Kleine Kauter is absoluut een aanrader, als je in de buurt van Roosbeek bent.

 

IMG_6003

IMG_6004

IMG_6005

IMG_6006

We moesten een beetje overhaast afscheid nemen, om voor de start van de staking in Vlaams-Brabant nog tijdig onze bus te halen, maar wat mij betreft, zeker voor herhaling vatbaar!

Alweer een wervelende week

  • Maandag 2 december 19.oou: Cursus columns schrijven!
  • Dinsdag 3 december 17.55u: Even gedacht dat de toren van de Universiteitsbibliotheek in brand stond, bleek het om de opening van een tentoonstelling te gaan. Al goed dat we de brandweer niet gebeld hebben. 😉
  • Dinsdag 3 december 18.00u: Afspraak in Café Commerce om wat meer te vernemen over het op stapel staande project rond Vesalius. Volgend jaar is het namelijk vijfhonderd jaar geleden dat deze pionier van de moderne anatomie én alumnus van de Leuvense universiteit geboren werd.
  • Dinsdag 3 december 19.15u: Mijn baas belt mij op en houdt mij 20 minuten aan de praat voor een futiliteit. Een kleine domper op de avond.
  • Woensdag 4 december 20.00u: Superlange werkdag, blij dat ik een avond thuis achter mijn computer kon doorbrengen in de hoop al mijn achterstallige privémail weg te werken.
  • Donderdag 5 december 19.00u: Een wintertijd voorsmaakje in het mooiste stadhuis van het land! Wat historische achtergrond, een streepje muziek, een glaasje schuimwijn en lekker eten, meer moet dat niet zijn!
  • Vrijdag 6 december 19.00u: Dinner date met vrienden in Topinamboer. Mijn eerste kennismaking met dit huiskamerrestaurant. Voor herhaling vatbaar!
  • Zaterdag 7 december 9.00u: Mij uit bed gesleurd voor de Spaanse les. Uitslapen op zaterdag, ik mis het toch wel een beetje.
  • Zaterdag 7 december 13.00u: In een recordtempo het laatste cadeautje gekocht voor mijn jongste petekindje zijn sinterklaas, snel een boterhammetje binnen gestoken, gesnelfietst naar de markt in de Brusselsestraat en daar glutenvrije taartjes gekocht van de Kers naast de Taart terwijl mijn vriend de pasta kocht. Klaar voor het Sinterklaasbezoek van morgen!
  • Zaterdag 7 december 14.00u: Start van de ongelooflijk geweldige babyborrel van Kabouter. Elk dessertje was gemaakt met een ander soort bier en er waren cocktails van bier en cava. Ik ben zelf niet echt een bierdrinker, maar de combinatie van kriek en cava kon me wel bekoren. En bier in dessertjes = zaligheid. Die mannen van het M-café kunnen er wat van. En oja, Kabouter was uiteraard een modelbaby! Wat een schattig mannetje!
  • Zaterdag 7 december 20.00u: Naar de slotavond van het IKL. Enorm genoten van het ronduit cynische “De weg van alle Vlees” van Deben Van Dam en stiekem een traantje weggepinkt bij het prachtig ontroerende “Sonnet 81“ van Maaike Neuville! De slotreceptie toch maar aan ons voorbij laten gaan, al genoeg gedronken op de babyborrel van Kabouter. 😉
  • Zondag 8 december 10.00u: Bericht dat de ouders van ons petekindje uit Nederland autopech hebben. Gelukkig hadden ze een reserve-accu klaarliggen, omdat er zich al eerder incidenten met hun wagen hadden voorgedaan en konden ze met een beetje vertraging toch richting Leuven afzakken.
  • Zondag 8 december 12.15u: Ons appartement wordt ingepalmd door drie enthousiaste kindjes. Terwijl wij de lasagne uit de oven halen, worden alle knuffels uit onze kast geïnspecteerd en verspreid over ons ganse appartement. We laten de chaos ons appartement binnen en genieten samen van de pasta. Ondertussen doen we de was van onze vrienden. Hun wasmachine had er net deze week de brui aan gegeven (een ongeluk komt nooit alleen) en wij helpen hen uiteraard graag uit de nood.
  • Zondag 8 december 14.00u: Ons groepje van vier volwassenen en drie kindjes komt aan in de binnenspeeltuin van de Sportoase, waar de zus van mijn vriend en haar twee oudste dochters ons vervoegt. Het klikt tussen de meisjes en er wordt naar hartelust rondgerend. Ik ben erg trots op ons petekindje S die nog maar drie is en zonder vrees alleen van het hoge schuifaf gaat. Dat wordt nog wat!
  • Zondag 8 december 16.00u: Tijdens onze afwezigheid is de Sint geweest op ons appartementje! Wat een verrassing! We hebben voor alle kindjes snoepgoed voorzien en drie pakjes voor elk van de drie petekindjes. Klein drama als het oudste zusje van ons petekindje in Den Haag vraagt waarom zij geen cadeautje gekregen heeft. Tja, hoe leg je zoiets uit? Gelukkig waren er chocolade én chocoladetaartjes om de jongedame te troosten. 😉
  • Zondag 8 december 16.30u: Mij jongste petekindje komt aan met zijn mama en papa. Hij is nog maar negen maanden oud, maar draagt al kleertje van 18 maanden. Kruipen kan hij als de besten en hij begint zich al op te trekken aan stoelen en bloempotten (beetje gevaarlijk wel). Ons appartement ligt bezaaid met stukken chocolade, inpakpapier, kleurstiften, tekeningen, pluchen beesten. Superblij dat het ons gelukt is voor de allereerste keer al onze petekindjes samen te brengen.
  • Zondag 8 december 17.30u: We nemen afscheid van de zus van mijn vriend en onze vrienden uit Den Haag die allen nog een flinke rit voor de boeg hebben. De kindjes zien er moe, maar voldaan uit. We genieten stiekem van de stilte die wederkeert in ons appartement als de deur achter hen dichtvalt.
  • Zondag 8 december 18.00u: We warmen de rest van de lasagne op en praten bij met de ouders van mijn jongste petekindje. Ik geniet ervan hem even voor mij alleen te hebben. Dat alles goed functioneert blijkt uit de zeer goed gevulde pamper die ons even de adem beneemt. Het aanbod om de pamper te verwisselen sla ik beleefd af. 😉
  • Zondag 8 december 20.30u: Onze laatste gasten vertrekken naar huis en ik moet nog aan mijn column beginnen. De inspiratie is ver te zoeken, maar ik slaag er toch in op een uurtje tijd iets op papier te krijgen.
  • Zondag 8 december 21.30: Ik zet me achter mijn werk-pc om een aantal offertes te lezen, waaraan ik tijdens de werkweek niet was toegekomen. Spijtig genoeg blijkt dit meer werk dan initieel verwacht en lig ik pas rond half twee in bed. Geen goeie start van wat belooft een helse werkweek te worden.

Wat een ongelooflijke week, alweer, met als absoluut hoogtepunt ons bescheiden Sinterklaasfeestje.

Sinterklaas spelen

Deze namiddag zijn we het petekindje van mijn vriend haar Sinterklaas gaan brengen. Ons petekindje in Den Haag konden we jammer genoeg niet persoonlijk gaan bezoeken, gelukkig stuurt de Sint zijn cadeautjes tegenwoordig ook met de post op. De mama deelde ons telefonisch mee dat het snoepgoed en de cadeautjes goed waren aangekomen. Alleen de speculaas was in stukjes. Het pakje was er ook verrassend snel. BPost is duidelijk klaar voor de openstelling van de markt. 😉

Het petekindje van mijn vriend was alleszins ook tevreden met haar cadeautjes. Al vindt ze spelen met de iPhone nog altijd het allerplezantste. Zo gaat dat tegenwoordig: vijf minuten spelen met de nieuwe knuffel en de nieuwe boekjes en de rest van de avond zeuren om op de iphone spelletjes te mogen spelen. Die jeugd van tegenwoordig. Misschien moet de Sint volgend jaar dan maar een iPad brengen?

Sinterklaas

Gisteren speelden mijn vriend en ik Sinterklaas voor zijn petekindje. Haar tweede Sinterklaas al en al heeft ze het concept nog niet helemaal door, cadeautjes uitpakken is altijd leuk. De cd met kinderliedjes was alvast een groot succes, want ze begon spontaan te dansen op de muziek. Hopelijk nemen de ouders ons dit geschenk niet al te zeer kwalijk, want ik vermoed dat ze de cd nog ettelijke keren zullen mogen horen. 😉