Uitwuiffeestje

Dinsdagavond begaven wij ons na het werk met de trein naar Antwerpen om mijn neef uit te wuiven. Mijn neef vertrekt binnen enkele dagen voor drie maanden naar Haïti om daar vrijwilligerswerk te doen (respect!). Omdat uitwuiven met een lege maag mij een beetje kregelig maakt, aten we eerst sushi aan de lopende band bij Wagamama op de Keyserlei. Na het eten wandelden we op ons dooie gemak naar de Predikerinnenstraat, in de wetenschap dat een te vroege gast een niet zo welgekomen gast is. We waren erg benieuwd om viereneenhalf jaar na de aankoop de resultaten te zien van de verbouwingswerken die maar bleven aanslepen en die zonder het harde werk van mijn nonkel en tante beslist nog tien jaar langer geduurd zouden hebben.

Toch waren we een tiental minuten te vroeg op de afspraak. We belden aan en na even wachten, hoorde ik een vrouwenstem in de parlofoon die ons welkom heette. Boven gekomen bleek dat de vrouwenstem in kwestie aan mijn tante toebehoorde, die, dat weten we nu, aan de parlofoon klinkt als een jong meisje. De gastheer-vrijwilliger zat ondertussen in een overall op zijn knieën in het kleinste kamertje, alwaar hij druk bezig was het splinternieuwe toilet te monteren. Dat was er nog niet van gekomen en aangezien hij toch wel wat volk verwachtte, leek het niet onverstandig een toilet te installeren. Waarop mijn tante verhalen vertelde over dorstige schilderwerken waarbij drank gerantsoeneerd werd en uitstapjes naar het openbaar toilet. Al had onze neef een goede oplossing gevonden voor het ontbrekende toilet: in de straat stonden twee Dixies die verlichting konden bieden in hoge nood en hij kon nog altijd terecht in het huis van mijn nonkel en tante dat zich op fietsafstand bevond.

Van al de feestjes die ik al bijgewoond heb, moet ik toegeven dat ik nog nooit onthaald geweest ben door een toilet monterende gastheer. Ik denk dat hij er zelf de humor ook wel van in zag. Feit is dat we een nieuwe running joke hebben. En het toilet geraakte (gelukkig) gemonteerd voordat de andere gasten arriveerden. Dat de deur ontbrak, zagen we graag door de vingers. Al heb ik wijselijk toch maar mijn blaas dichtgeknepen tot ik thuis was. 😉

Het vertrek van de jobstudente

Drie weken heeft ze aan de bureau naast me gezeten, onze jobstudente die de zware taak kreeg onze bibliotheek op orde te zetten. In die drie weken heeft ze exact (exáct) vijf woorden tegen mij gezegd. Elke poging om een conversatie te starten, strandde op een ultrakort “ja” of “neen”. Wat mij en mijn collega’s erg verbaasde, gezien het meisje in kwestie rechten studeerde en studenten rechten, naar mijn persoonlijke ervaring, niet bepaald om woorden verlegen zitten.

Maar hey, op haar laatste werkdag had ze chocolaatjes bij. Van mij mag ze volgend jaar beslist terugkomen!

Babyborrel/barbecue

De regen tikte op het canvas van de tent waaronder volwassen en kinderen een plekje hadden gevonden. De geuren van barbecue vermengden zich met die van regen en gras. De kinderen speelden vrolijk samen. Een klein drama waardoor er traantjes vloeiden, werd snel door de mama of papa gesust. We praatten over verre reizen, verlovingen en emigratieplannen, terwijl de berg vlees en vis (overheerlijke tonijn) nooit kleiner leek te worden.

En voor we het goed en wel beseften, was de dag voorbij en was de geur van barbecue in onze kleren en haren het enige aandenken aan een fijne dag.

Dinner for six

Eigen lof stinkt, maar aangezien mijn vriendje instond voor de uitvoering van het grootste deel van het menu deze avond, mag ik toch wel zeggen dat het overheerlijk was.

Wat aten wij?

  • aardappelen gevuld met gerookte zalm en zalmkaviaar
  • varkenshaas en nectarines
  • fruitsla

Het recept voor het hoofdgerecht wil ik jullie niet onthouden, wegens zeer geslaagd:

Ingrediënten:

  • 3 eetlepels plantaardige olie
  • 4 tenen knoflook
  • 2 kleine verse rode chilipepers, ontzaad en gehakt
  • 750 g varkenshaas, in dunne plakken
  • anderhalf pak spinazie
  • 3 citrusbladeren oftewel djeroek poeroet in sliertjes (vonden we niet in de Delhaize, vervingen we dan maar door citroen)
  • 5 eetlepels sojasaus
  • 2 verse limoenen
  • 3 stevige nectarines, ontpit en in plakken
  • gestoomde witte rijst voor het serveren

Verhit de olie in een wok op een middelhoog vuur. Roerbak er de knoflook en chilipeper ongeveer 1 minuut in tot de geuren loskomen. Voeg de varkenshaas, de spinazie en de citrusbladen toe en roerbak 3 tot 4 minuten tot het varkensvlees bruin wordt. Voeg de sojasaus, het limoensap en de nectarines toe en roerbak 1 tot 2 minuten tot alles doorgewarmd is. dien onmiddellijk op en geef er gestoomde witte rijst bij. Een recept voor zes personen.

Todo-lijstjes afwerken

Vandaag re(n)den we van hot naar haar:

  • We kochten brood bij de bakker.
  • Deden oude kleren naar de container van het Spit en onze chique kleren naar de droogkuis.
  • Kochten pralines voor de babyborrel/barbecue van morgen.
  • Deden het glas naar de glascontainer.
  • Kochten een toiletborstel bij Metaleuven (eentje van Brabantia waarvan we zeker zijn dat die niet na een half jaar al verroest is).
  • Kochten een houten lat en een product om eindelijk eens iets te doen aan die vervelende bladluizen die mijn terrasplant het leven zuur maken in de Gamma.
  • Brachten een stukje vergeten Nikon terug naar de eigenaar.
  • Zetten onze drie bongobonnen om in flessen wijn.
  • Gingen naar de markt om fruit te kopen voor de fruitsla.
  • Deden inkopen in de Delhaize om onze gasten straks op een lekkere maaltijd te onthalen.

En nu zijn we druk in de weer om ons appartementje een beetje presentabel te maken.

Inception

Gisterenavond hadden we mijn broertje en zijn vriendin op bezoek. We aten afhaal-Thai en praatten over onze (nog zeer rudimentaire) plannen om naar Japan te gaan.

We sloten de avond af met een film: Inception. Ik had hoge verwachtingen van deze film, wantik had er nog niets dan lovende kritieken over gehoord en gelezen. En hij stelde niet teleur. Ik ga hier niet te veel verklappen over het verhaal, want dat zou zonde zijn. Ik kan wel zeggen dat Inception het soort film is waarover je achteraf nog uren kan discussiëren (beste illustratie daarvan zijn de talloze websites waarin men op zoek gaat naar de dubbele bodems in de film).

Gaat dit vooral zien en beantwoord voor jezelf de vraag: was het een droom of niet?

Munteenheden

Kwamen we achtereenvolgens tegen op onze reis:

  • Euro (EUR)
  • Złoty (PLN)
  • Litas (LTL)
  • Lats (LVL)
  • Estse kroon (EEK) –> voeren de euro in op 1 januari 2011
  • Euro
  • Zweedse kroon (SEK)
  • Deense kroon (DEK)

Gelukkig konden we op veel plaatsen met VISA betalen, maar helaas niet overal. Waardoor we op den duur met allerlei verschillende munten en bankbiljetten in onze portefeuille zaten. Ik kijk alvast uit naar het moment dat we in al die landen gewoon met euro’s kunnen betalen. (Ja, ook bij jullie, koppige Denen.) ‘t Is nog zo makkelijk.

PS: Als er iemand muntjes verzamelt, wij hebben nog een paar exemplaren om de collectie uit te breiden.

Zondag 8 augustus 2010 – De reis naar huis

1029 kilometers hadden we vandaag voor de boeg. Ongeveer negen uur rijden, pauzes niet inbegrepen. We keken er niet bepaald naar uit. Al had ik wel het gevoel dat het mooi geweest was. We waren allebei moe van het reizen en de vele indrukken die we opgedaan hadden. Bovendien hadden we een berg vuil wasgoed verzameld.
Misschien is het verstandiger om op het einde van een goedgevulde reis als de deze nog enkele rustdagen in te lassen om alles wat te laten bezinken. Ik heb het gevoel dat sommige herinneringen nu al aan het vervagen zijn. Gelukkig is er dit verslag om mijn geheugen op te frissen.

De eerste paar honderd kilometers door Denemarken verliepen prima. We stopten even onderweg voor een middagpauze, maar het Deense restaurant zag er zo vies uit dat we beslisten om door te rijden naar Duitsland, het land van de Propere Toiletten, en daar iets te eten. Na ons middagmaal met erwtensoep en spaghetti bolognese in een superproper Duits wegrestaurant was het echter uit met de pret. Rond Hamburg zat alles vast. We kwamen in een geweldige file terecht en konden niets anders dan lijdzaam toezien hoe de minuten en uren wegtikten, terwijl we allebei de volgende dag op het werk verwacht werden.

Na zowat drie uur vertraging opgelopen te hebben en enkele fikse regenbuien getrotseerd te hebben, was het ergste fileleed achter de rug. Mijn vriend ging stevig op de gaspedaal staan in de hoop ons toch nog voor middernacht thuis te krijgen. Wat uiteindelijk net niet lukte.

Oja, onderweg kwamen we de beste toiletten ooit tegen. Het was een heel ingenieus systeem, met zo’n poortje waar je enkel door kan als je er een stuk van vijftig cent in gooit. Maar je moet je geen zorgen maken als je het correcte bedrag niet hebt, want de machine geeft ook wisselgeld terug. Nadat je de munt ingeworpen hebt, krijg je een ticketje. Eerst was me niet helemaal duidelijk waar dit voor diende, maar het bleek dat je als klant van de winkel of het wegrestaurant dit ticketje opnieuw kon inwisselen voor vijftig cent of opsparen tot je er genoeg had om er een gratis tas koffie mee te kopen (de ticketjes bleven één jaar geldig). Zo gaan klanten altijd gratis naar het toilet. Het toilet zelf beschikte trouwens over een ronddraaiende zelfreinigende bril. De kranen en de paper towel dispenser (hoe heet zoiets in godsnaam in het Nederlands?) waren beide te bedienen via sensoren. Heel hygienisch omdat je niets hoeft aan te raken. Wanneer wordt dit systeem in de Belgische wegrestaurants ingevoerd?

En terwijl we ons onderweg de hele tijd zaten af te vragen, waarom we zoveel auto’s zagen rondrijden met de letters WOA op hun achterruit geplakt, leverde één Google zoekopdracht ons het antwoord: Wacken Open Air. Ah, the internet, isn’t it a lovely invention? Hoe deden de mensen dat vroeger?