Digitaal koorzingen is geen klein bier

De ganse zondagnamiddag met een lichte kater gewerkt aan mijn bijdrage voor het digitale koor. Een aantal enthousiastelingen op het werk hebben het idee geopperd om een ‘warmste webinar’ te organiseren ten voordele van Amana Trust vzw. Concept van het webinar: iedereen met wat artistiek talent krijgt een vrij (digitaal) podium van een kwartiertje en tegelijkertijd worden de kijkers aangemoedigd om een bijdrage te storten voor het goeie doel. Supertof initiatief, helemaal voorstander van.

Uiteraard liet ik me op een onbewaakt moment door een overenthousiaste organisatrice overhalen om mee te zingen in het digitale koor. Enfin, natuurlijk zing ik graag (al dateert mijn laatste koorervaring van mijn studententijd), maar als je elke dag tot elf uur ‘s avonds werkt, quasi zonder middagpauze, ontbreekt de energie om de koe bij de horens te vatten na de werkuren en de twee afgesproken kerstnummers in te studeren en vervolgens in te zingen. De deadline voor het indienen van mijn bijdrage was deze zondag bijgevolg al twee dagen verstreken en ik vloekte in- en uitwendig dat ik me voor dit initiatief had opgegeven.

Want hoewel Jingle Bell Rock en This little light of mine klinken als vrij eenvoudige kerstklassiekers, moest ik er toch wat tijd voor uittrekken om de partituur in te studeren. En eens ik de partituur had ingestudeerd, volgde het moeilijkste werk: de opnames maken. De instructies waren duidelijk: van elk nummer moesten we twee opnames maken: eentje met beeld waarbij we meezongen met een backing track en vervolgens een tweede opname met koptelefoon (om naar de backing track te luisteren) zodat enkel de zangpartij werd opgenomen. De opname van de verschillende zangpartijen (uiteraard gingen we voor een meerstemmige uitvoering) werd vervolgens vakkundig gemixt en onder het beeld gemonteerd. Dit om de klankkwaliteit zo goed mogelijk te maken.

Voor de opnames met beeld had ik toch per nummer een poging of zes nodig. Een paar keer serieus de mist in gegaan met de vertraging helemaal op het einde van ‘This little light of mine’. Ik moest zelfs mijn vriend inschakelen om mee te tellen en aan te geven wanneer de vertraging eraan kwam. Het lukte mij ook met de beste wil van de wereld niet de tekst van ‘Jingle Bell Rock’ te onthouden, dus gebruikte ik noodgedwongen een tablet als geheugensteun. (Serieus, wie kan een zin als ‘Giddy-up jingle horse, pick up your feet’ onthouden?) Aangezien ik feedback had gekregen er nogal veel echo was in mijn leefruimte, kroop ik onder een donsdeken om de kwaliteit van de stemopname zo goed mogelijk te maken.

Al bij al een hele namiddag bezig geweest voor twee opnames van ocharme drie minuten. Wel erg benieuwd naar het eindresultaat.

Barbecuen met ons knuffelcontact

Stipt om 18u belden mijn vriend en ik aan bij ons Leuvens knuffelcontact. Onze kameraad en mede-whiskyliefhebber had ons uitgenodigd voor een winterbarbecue. Aangezien mijn vriend en ik altijd wel te vinden zijn voor een experimentje, namen we deze uitnodiging met beide handen aan, met de belofte voor het aperitief en het digestief te zorgen.

Aangezien onze kameraad ondertussen al gans onze whiskycollectie meermaals gedegusteerd heeft, trok ik de stad in om bij Angels’ Share een nieuwe fles te kopen. Mijn oog viel op een flesje Japanse whisky: een Nikka Taketsuru pure malt Aangezien ik toch in de buurt was, sprong ik ook even binnen bij de Walvis om wat aperitiefhapjes te kopen. Een lekker stukje gemarineerde zalm, wat scampi en opgelegde inktvisringetjes gaan er altijd wel in. Aangevuld met wat olijfjes, gefrituurde groentjes en prosciutto, had ik alles wat nodig was voor het aperitief. Oja, die fles champagne natuurlijk niet vergeten.

Mijn vriend en ik waren onder de indruk van de professionele barbecue-uitrusting van onze kameraad. Hij had een heel fancy barbecuestel dat me qua vorm en grootte een beetje aan een blinkend zwarte versie van R2D2 van Star Wars deed denken. Hij had een dik stuk rundsvlees voorzien en allerhande temperatuursensors om de temperatuur van het vlees in het oog te houden en kruiden om op het hout te gooien om de perfecte rokerige smaak te verkrijgen. Zeer professioneel allemaal. Een heel andere manier van barbecueën dan wij gewoon zijn, waarbij het al een hele kunst is als het vlees niet zwartgeblakerd van de rooster komt. 😉

Na de aperitiefhapjes verraste onze kameraad ons op een privéconcert van zijn jongste dochter (11 jaar) die met een prachtig hese stem jazzy interpretaties van gekende nummers bracht, zichzelf begeleidend op de piano. Serieus onder indruk van haar versie van Creep. Wat een talent in de dop! Benieuwd waar dit talent haar zal brengen in dit leven.

Vervolgens zetten we de maaltijd verder met heerlijke lamsboutjes, echt perfect gegaard en zo mals als boter. Dat beloofde alvast voor het hoofdgerecht. Helaas, de temperatuursensoren van onze kameraad lieten het afweten en het vlees was eigenlijk een beetje te gaar. Niet dat het niet lekker was, maar onze vriend is een perfectionist en duidelijk teleurgesteld dat het vlees niet helemaal uitgedraaid was zoals hij gehoopt had. De leeuwerikenwijn paste er nochtans perfect bij!

En natuurlijk was er een lekkere whisky (of twee) om mee af te sluiten. Voor de gelegenheid hadden we naast de Taketsuru een nog ongeopende fles Jura Turas Mara whisky uit onze kast opgedoken. Souvenir van onze Schotlandreis met mijn broer en zijn vriendin. En jawel, beide whisky’s doorstonden de smaaktest moeiteloos. (De twee andere whisky’s op de foto zijn afkomstig van onze gastheer.)

Rond half twaalf namen we afscheid van onze kameraad, kwestie van vóór de avondklok weer thuis te zijn. Alleszins zijn mijn vriend en ik zeer gaarne bereid om ook in de toekomst proefkonijn te spelen voor de barbecue-experimenten van onze kameraad.

Oesters en kreeft van Le Tribunal

Bestaat er een betere manier dan een zware werkweek (serieus, ik breek hier wekelijks het record overuren maken) af te sluiten, dan oesters, kreeft en champagne? I think not! Bonuspunten voor de klassieke Dame Blanche, die mijn vriend en ik deelden, omdat de portie zeer copieus was. Met dank aan leverancier Bistro Tribunal. De eerste keer dat mijn vriend en ik daar iets gingen afhalen en ik kan nu al bevestigen dat deze ervaring voor herhaling vatbaar is.

Oja, ik had deze vrijdag trouwens een halve dag verlof (enfin, ja, beter gezegd: een kwart dag, maar goed, het deed deugd om om 15u de laptop te kunnen dichtklappen). Ideaal om nog eens meer dan vijftig stappen op een dag te verzamelen! En de prachtige avondzon was de kers op de taart.

De Foodbag oogst van de week

Niet zo’n succesvolle Foodbag week, moet ik eerlijk toegeven. We hebben meer dan één keer de sriracha moeten bovenhalen om een gerecht wat extra pit te geven. En echt fotogeniek waren de gerechten ook al niet. Zeker omdat we voor het merendeel gezonde gerechten hadden uitgekozen. 😉

Broccoli en wortelen met zalm in kokosbouillon:

Champignonrisotto met kippengehakt (grote fan van risotto, maar bij dit gerecht was mijn vriend er niet echt in geslaagd de risotto smeuïg te krijgen):

Vislasagne met mozzarellakorstje (oh my god, veel te veel knolselder in dit gerecht, je proefde de vis amper):

Witloof in pittige ricottasaus met tuinkers en pecannoten (het beste gerecht van de week!):

Note to self: knolselder gerechten mijden als de pest.

Hoera voor warm water!

Gisterenavond is de firma langs geweest die de buizen in de technische koker vervangen heeft waardoor onze verwarmingsketel er de brui aan gaf. Blijkbaar hebben ze na de oorspronkelijke reparatie nog wat extra ingrepen gedaan die het probleem met onze verwarmingsketel zouden moeten oplossen. En ja, wanneer we het toestel opnieuw opzetten, was niet meteen een gasgeur waarneembaar. Ondertussen waren we er na wat heen en weer bellen ook in geslaagd een afspraak met een reparateur van gasketels vast te leggen, dus besloten we de ketel nog even af te laten staan tot de reparateur alles gecontroleerd had.

Die reparateur is dus deze ochtend langs geweest en heeft onze verwarmingsketel volledig operationeel verklaard! Hoera! Dat betekent dat we niet langer water moeten koken om ons te wassen. Niet echt praktisch: je met een emmer en een washandje in bad moeten wassen. Aan mijn haren wassen heb ik me zelfs niet eens gewaagd. Er gaat werkelijk niets boven een heerlijk warme douche met stromend water. En dan besef je eens te meer in wat voor een luxe wij leven. Mijn grootmoeder is nog opgegroeid in een huis zonder stromend water. Die moest zich elke ochtend wassen met een lampetkan!

yab = luxebeest

Quiberon en Vannes – 11 augustus 2020

Het is vreemd, maar ik ben nog altijd niet gewend gemaskerd mijn bord te vullen aan het ontbijtbuffet. Mijn vriend moet me regelmatig tegen houden, of ik zou ongemaskerd fruit of water gaan bijhalen. Je zou verwachten dat het dragen van een masker een gewoonte is er langzaam in slijt, maar het tegendeel lijkt waar te zijn. Ik denk er vaker niet dan wel aan.

Vandaag hebben we een bezoek aan het schiereiland Quiberon gepland. Waar het weer gisterenochtend een pak slechter was dan verwacht, is vandaag het omgekeerde het geval: de zon staat stralend aan de hemel en het is al flink warm als we ‘s ochtends op pad gaan.

Het is een uurtje rijden naar het beginpunt van de wandeling die ons langs de befaamde Côte Sauvage en de mooie witte stranden van Quiberon zal brengen. Via een landengte, aan beide zijden omgeven door water, rijden we het schiereiland op. Heel bijzonder om zowel aan onze linkerkant als onze rechterkant water te zien liggen.

We parkeren onze wagen op een pleintje in een klein dorp en starten de wandeling meteen met een hoogtepunt: de Côte Sauvage, die haar naam niet gestolen heeft, de ruige pracht van deze rotskust imponeert. Het is een pak warmer dan verwacht en we zijn bezig aan ons laatste beetje zonnecrème die onze ter huidjes moet beschermen tegen de brandende zon.

Na de ruige Côte Sauvage, zien we in de verte een kasteel omgeven door mistslierten opdoemen: le Château Turpault. Eens het kasteel gepasseerd, wacht ons een radicaal ander landschap. De ruige rotskust maakt plaats voor prachtige stranden, met talloze vakantiewoningen en appartementcomplexen. De witte stranden zijn duidelijk een geliefd vakantieoord, met springkastelen, beach bars en zelfs een heus overdekt zwembad waar kinderen kunnen leren zwemmen. Het contrast had amper groter kunnen zijn.

We lunchen op het overdekte terras van Au Bon Acceuil en zijn blij dat we even in de schaduw kunnen schuilen voor de brandende zon. De mosseltjes als voorgerecht en een lekker stukje vis als voorgerecht zorgen voor de nodige energie voor de rest van de wandeling en dat ijsje helpt ons om een beetje af te koelen. Wat de zon is ondertussen wat gedraaid, waardoor mijn rug niet langer in de schaduw is. En amai, ik voel de straaltjes zweet langs mijn rug naar beneden gutsen.

We wandelen verder op de dijk langs de stranden. Helaas is hier overal het dragen van een mondmasker verplicht. Dus puffen we nog een beetje harder. We zijn ondertussen een beetje afgeweken van onze geplande route. We verkiezen immers verder te wandelen langs de kustlijn om een beetje van een verkoelende zeebries te kunnen genieten. Ook de oostkant van het eiland heeft prachtige stranden, zij het een pak minder commercieel dan aan de zuidkant van het schiereiland. Ondertussen zijn we allebei een beetje oververhit geraakt en snakken we naar een koud drankje. Dat vinden we bij een café-brasserie die hoort bij een camping. Amai, dat vers geperst sinaasappelsap gaat vlotjes binnen!

Het laatste stuk van onze wandeling brengt ons langs de oude vuurtoren van Locmaria. We beklimmen de vuurtoren en genieten van het uitzicht op de omgeving. Quiberon lijkt me een ideale plek om een weekje op vakantie te komen. Je kan watersporten afwisselen met wandelen en fietsen of gewoon luieren op het strand.

Onze Cambio brengt ons na onze wandeling van in totaal zo’n 19 kilometer zonder problemen terug naar Vannes. In het hotel spoelen we het zweet van onze lijven en trekken we propere kleren aan voor onze laatste avond in Vannes. Voor deze feestelijke gelegenheid reserveerden we een tafeltje voor twee op het gezellige terras van Le Tandem. Op de menukaart treffen we moderne gerechten met bijzondere smaakcombinaties. Uiteraard starten we de maaltijd met de fantastische cocktail Le Tandem. Ingrediënten: chouchen (een vorm van mede, rum, citroensoep en aardbeienlikeur van Plougestel). Een schot in de roos!

Les langoustines: tièdes en raviole, cédrat, célerisotto, émulsion de la bisque:

La Pêche sauvage du moment: le filet poêlé, coco et estragon, kouign patatez, petits pois, pois gourmands:

Sorbet:

Les fromages affinés de chez Véro:

Le chocolat/framboises: petit pot de crème à l’ancienne, biscuit cacao, sorbet framboise, framboises fraîches, chantilly fèves de Tonka:

Zoetjes voor bij de thee:

Om ons eten te laten verteren, maken we na de maaltijd een laatste wandeling door de nachtelijke straten van Vannes. We lopen ditmaal wat verder dan het toeristische hart van Vannes naar de haven en ontdekken aan de rivier de Marle een hippe uitgangsbuurt. Jammer dat we hier niet iets gegeten of gedronken hebben, want het ziet er allemaal supergezellig uit. Extra punten voor de prachtige muurschilderingen met vissen en de levensgrote gorilla op een balkon. We hebben duidelijk niet genoeg tijd uitgetrokken om Vannes grondig te leren kennen. Nuja, een goede reden om nog eens terug te komen, nietwaar?

Dikke Beukwandeling

Zondag onze wandelschoenen opnieuw boven gehaald (ongeveer de enige schoenen die ik tegenwoordig nog draag), een Cambio gehuurd en vertrokken richting Meerdaalwoud voor een wandeling van iets meer dan 13 kilometer tussen statige beuken en hoge dennen. We startten niet aan knooppunt 108, het officiële startpunt van de wandeling, maar wel aan knooppunt 111, omdat we dit knooppunt het eerst tegenkwamen op onze weg. We parkeerden de Cambio op een kleine parkeerplaats in het bos en zogen de gezonde herfstlucht in onze longen.

Het letterlijke hoogtepunt van deze wandeling was de Tomberg, gelegen op 102,5 m boven de zeespiegel. Bij opgravingen in deze oude grafheuvel vonden archeologen verschillende gebruiksvoorwerpen in silex (vuursteen). Ik was er mij tot op deze wandeling niet bewust van dat er archeologische opgravingen hadden plaatsgevonden in het Meerdaalwoud. Alweer iets bijgeleerd dankzij de coronacrisis.

We zetten er stevig de pas in, waardoor de wandeling sneller voorbij was dan gedacht. We hebben alleszins allebei erg genoten van deze wandeling in de frisse buitenlucht. Zeker toen in de latere namiddag de zon doorheen de wolken kwam piepen. Dikke aanrader.

Voor het avondmaal trakteerden we ons op lekkere Luikse balletjes van Convento Food. Simpel, maar smakelijk.

Dinner by Zappaz

Met wat aangestoken kaarsjes en een oven die onze leefruimte verwarmden, viel de temperatuur deze verwarmingsloze zaterdagavond eigenlijk heel goed mee. En alcohol geeft natuurlijk ook een vals gevoel van warmte. 😉

Zappaz zorgde deze avond voor de catering. Het leuke aan hun menu is dat deze bestaat uit een opeenvolging van tapas. De kleine gerechtjes kenmerken zich één voor één door verfijnde smaakcombinaties en toch heb je na al die gangen niet het gevoel te veel gegeten te hebben.

Coquille, carabinero, citrus ceviche:

Scheermes, venkel, kaviaar explosion:

Mossel, selder, Peruviaanse kruiden:

Gerookte paling ‘Wellington’, groene kruiden, paddenstoelen (daar hoorde een heerlijk groen sausje bij, dat zo lekker was dat ik helemaal vergat het te vereeuwigen):

Foie Gras, brioche, madeira, witloof:

Cheese cake, passievrucht, mango:

Drie stoere brandweermannen over de vloer

Inclusief mondmaskers, zuurstofflessen en gasmeters. Het is eens iets anders zo op een zaterdagmiddag in ons appartementje.

Hoe waren we in deze situatie terecht gekomen?

Vrijdagochtend hoorden we bij het opstaan een hoop geklop dat duidelijk afkomstig was uit de technische koker die doorheen gans het gebouw loopt. Na het geklop volgden geluiden van vallende brokstukken. Hmm, bizar, maar goed, ‘t is maar een technische koker, niemand die er wakker van ligt als daar wat rommel in valt.

Bij het opstarten van de verwarmingsketel ‘s ochtends roken mijn vriend en ik echter een vage gasgeur. Niet echt overweldigend, maar toch ook niet echt geruststellend. Het appartement goed gelucht en ketel afgezet. Toen ik ‘s middags een brood ging kopen, zag ik een hele hoop verweerde buizen voor de buitendeur van ons gebouw liggen. Duidelijk het resultaat van al het geklopt dat we gehoord hadden.

De rest van de dag stond de ketel af en merkten we niets, maar toen we hem ‘s avonds opnieuw opzetten, was de geur terug en sterker waarneembaar dan eerst. Mijn vriend is vervolgens bij de buren gaan informeren welke werken er uitgevoerd werden en of zij ook een gasgeur in hun appartement waarnamen. Een aantal buren waren niet thuis, maar, er zijn nog zekerheden in het leven: de buur van het zevende verdiep, die tevens lid is van de raad van mede-eigendom, wist ons te zeggen welke werken er uitgevoerd werden en wie de firma was die de werken had gedaan. Misschien was er vuiligheid in de afvoer van onze verwarmingsketel terecht gekomen bij de afbraak van die buizen. Voor de zekerheid zetten we de verwarmingsketel opnieuw af. Een gasontploffing is niet de ideale manier om het weekend in te zetten.

Zaterdagochtend zetten we de verwarmingsketel opnieuw aan en was de gasgeur nu heel sterk waarneembaar. Meteen terug afgezet en dan maar de brandweer gebeld, zodat ze effectief konden komen meten of er ergens gas ontsnapte. En zo kwam het dat er zaterdagmiddag drie stoere brandweerlieden ons appartement betraden met gasmeters in de aanslag. Zolang de verwarmingsketel af stond, was er niets waarneembaar, maar vanaf het moment dat hij even opstond, bleek dat er effectief gas ontsnapte. De brandweerluitenant raadde ons ten stelligste af het toestel nog op te zetten en zo snel mogelijk een firma te contacteren om de ketel te laten repareren.

Uiteraard bleek de firma die normaal het onderhoud van onze ketel doet failliet en moesten we een andere firma contacteren die de klanten van de failliete firma had overgenomen. Die nieuwe firma nam op zaterdag geen afspraken aan van klanten zonder servicecontract. En of we maandag eens konden terugbellen aub.

Dus zitten we een paar dagen zonder verwarming en zonder warm water. Laat ons hopen dat die herstelling snel kan gebeuren, want met koud water douchen, is niet bepaald bevorderlijk voor mijn moraal.

Dinner by Het Land aan de Overkant

Jawel, er zijn nog zekerheden in het leven: de take-away van het Land aan de Overkant staat onveranderlijk garant voor kwaliteit én is op de koop toe gemakkelijk te bereiden. Het is ondertussen de derde keer dat wij take-away bij Het Land aan de Overkant bestellen, dat daarmee dus de koploper van 2020 wordt. Wat ik ook apprecieer: het Land aan de Overkant voorziet steeds een flinke portie groenten! Je merkt ook dat steeds meer restaurants het concept afhaalgerechten bereiden onder de knie beginnen te krijgen. Het Land aan de Overkant identificeert de gerechten nu met verschillende kleurcodes, superhandig!

Oja, als aperitief dronken we de geweldig lekker margarita van El Sombero. Kwestie van meteen al in de juiste stemming te zijn.

Pastrami, Waldorfsalade en hoeve-ei:

Ibericovarken Blackwell, gelakt witloof, shiitake zoet-zuur, stoemp van aardappel en knolselder en bloemkoolcouscous:

Dessert met peer, yoghurt en zuurdesem crumble:

Bij onze gerechten dronken we een speels flesje rode wijn, afkomstig van het Land aan de Overkant zelf.

Yet Another Blog

Life on my side