Afgelast wegens ziekte

Deze namiddag waren we uitgenodigd op het verjaardagsfeestje voor de vijfde verjaardag van de dochter van onze vrienden die in Bratislava wonen. Onze vrienden waren speciaal naar België gekomen om de verjaardag van hun dochter te vieren met familie en vrienden. Op mijn aanraden hadden ze de abdijmolen gekozen om de jarige op een feestelijke manier in de bloemetjes te zetten. Helaas, kwam een bijzonder slecht getimede buikgriep van de jarige roet in het eten gooien en moest het feestje afgelast worden.

Da’s nu al de tweede keer dat het ons door ziekte niet lukt om af te spreken met onze vrienden. Ik vind het echt doodjammer. Een reden te meer om eens in onze agenda te kijken of er binnen enkele maanden geen tripje naar Bratislava geboekt kan worden.

Een Limburgs weekend

Dit weekend stonden er maar liefst drie Limburgse afspraken op het programma. Om heel eerlijk te zijn, heb ik een beetje een haat-liefde verhouding met de provincie waar ik opgroeide. Het is er mooi en groen en er wonen veel mensen die mij dierbaar zijn, maar ik slaak telkens weer een zucht van verlichting als ik Vlaams-Brabant binnen rijd. De landelijke rust en ik, we zijn nu eenmaal niet voor elkaar gemaakt.

Zaterdagavond waren we te gast bij onze vrienden en hun drie kinderen. Twee van de kinderen waren onlangs ziek geweest, dus ze waren niet in topvorm. Gelukkig zijn er dan digitale hulpmiddelen om de kinderen rustig te houden, zodat de volwassenen ongestoord van een hapje en een drankje kunnen genieten. Ik was BOB, dus ik beperkte mij tot het schuimende aperitief. Onze vriend, de hobbykok, toverde allerlei lekkers uit zijn mouw, terwijl wij hem aanmoedigden vanop de barkruk aan de keukenbar. Iemand die mij garnalen, sint-jacobsvruchten en zalm voorschotelt, weet duidelijk wat ik lekker vind. 😉 Het gerecht met zalm, spinazie en zoete appel moeten we misschien zelf een keertje proberen. Zalig lekker!

Als dessert hadden mijn vriend en ik gezorgd voor taartjes van Demeestere. De smaakcombinaties waren een tikkeltje te speciaal voor de kinderen, al denk ik niet dat onze gastvrouw en gastheer dat erg vonden. Zo bleef er nog ruim genoeg over om zondag opnieuw te smullen.

Zondagmiddag waren we uitgenodigd bij vrienden die onlangs in hun gerenoveerde huis getrokken waren. We kregen een volledige rondleiding doorheen het huis, bewonderden de prachtige grote ramen die op het gelijkvloers uitkeken op de tuin en spotten meteen het paar kleine schoentjes in de kinderkamer. De hint leek duidelijk en jawel… We mochten onze vrienden feliciteren met een eerste baby op komst. Nieuw leven in een nieuw huis. Zo blij dat onze vrienden na een heel moeilijke en zware periode betere tijden te wachten staan.

We aten samen van de lekkere pastaschotel met broccoli en ik liet me een beetje gaan met de apple crumble. Zo, zo lekker, recht uit de oven!

In de late namiddag namen we afscheid van onze vrienden en reden we verder naar mijn ouderlijk huis, op slechts een paar minuten rijden van het huis van onze vrienden. Mijn vader was er niet, maar we hadden een fijne babbel met mijn broertje en zijn vriendin en legden meteen al een culinaire afspraak voor september vast. Onze nonkel en tante kwamen ook nog even langs om gedag te zeggen en we sloten ons Limburgs uitstapje af met een bezoek aan mijn moeder in het rusthuis.

Een goed gevuld weekend.

Valentijnslunch

Ja, deze Valentijn was een beetje a-typisch. ‘s Avonds naar een film met een sarcastische superheld in de hoofdrol en ‘s middags een uitnodiging voor een gezellige lunch met vrienden.

We zaten rond de tafel met zes volwassenen en vier kinderen en genoten van het met liefde bereide eten. Het gebeurt niet vaak dat iemand mij een bord zelfgemaakt koninginnenhapje met vlees van zelfgekweekte kippen voorschotelt! En jawel, de servetten waren in een hartje gevouwen door de kinderen van onze gastheer en gastvrouw. Kwestie van in het thema te blijven. Leuk nieuw spel ontdekt trouwens: Scotland Yard! We slaagden er moeiteloos in Mister X te klissen (over mijn roemloze nederlaag tegen onze negenjarige schaakkampioen zal ik maar zedig zwijgen). Een overwinning is altijd goed voor mijn gemoed!

IMG_9613[1]

IMG_9614[1]

IMG_9615[1]

Nieuwjaarsreceptie!

Ok, ok, 12 februari is aan de late kant om het nieuwe jaar te vieren, maar januari is op zich al zo’n receptierijke maand dat februari een beter moment lijkt om te vieren dat we de eerste maand van het jaar alweer achter de rug hebben en we kunnen beginnen aftellen naar de zomervakantie. 😉

Het was gezellig druk op ons appartementje met zo’n twaalf personen rond de tafel, rijkelijk voorzien van hapjes door één van de genodigden. Mijn vriend en ikzelf zorgden voor de drank (we moeten dringend eens meer feestjes geven, ondanks een strikt verbod om nog alcohol als geschenk mee te brengen, lijkt het wel alsof onze voorraad onuitputtelijk is).

Het was trouwens een hele eer dat een hoogzwangere goofball speciaal voor de receptie te voet naar ons appartementje was gekomen! De kans is groot dat ze een baby in haar armen heeft de volgende keer dat ik haar zie!

Het voornaamste slachtoffer van de avond:

IMG_9610[1]

Een zaterdag in Tongeren

Met een kater naar de les Spaans, niet echt een ideale combinatie. Gisterenochtend was ik op z’n zachtst gezet een beetje grumpy, ook al omdat mijn broodnodige nachtrust twee keer ruw onderbroken werd door het alarm van het kantoorgebouw tegenover ons. Eén van de nadelen van in het stadscentrum wonen.

Enfin ja, mijn humeur ging erop vooruit toen we op het einde van de les onze verbeterde examens terug kregen en tegen de middag was het grootste leed zowat geleden. Ik spoedde me naar huis om snel iets te eten, want ik had afgesproken om naar een vriendin in Tongeren te gaan. Onlangs raakte het uit met haar vriend en ze had er behoefte aan om haar hart te luchten. Na de overstap in Liège-Guillemins bleef onze trein echter stille staan in Herstal, wegens een object op het spoor. En zo werd de oorspronkelijke treinrit van 1 uur en 15 minuten er eentje van 1 uur en 35 minuten. Ik bracht mijn vriendin via sms op de hoogte van de vertraging en bleef er voor de rest zen bij.

Eindelijk in Tongeren aangekomen, wachtte mijn vriendin me op aan het station. We hadden oorspronkelijk plannen om te gaan wandelen in Tongeren, maar door het slechte weer zagen we ons genoodzaakt deze op te bergen. Het werd best wel een emotioneel zware namiddag/avond, maar ik zag dat onze gesprekken mijn vriendin deugd deden. Ze kookte dan ook nog eens een overheerlijke spaghetti voor mij. Zo’n talentvolle, intelligente en ondernemende vrouw, jammer dat haar geen geluk in de liefde gegund is en dat ik haar niet meer dan een luisterend oor kon bieden.

In de treinrit naar huis besefte ik eens te meer dat ik het ongelooflijk getroffen heb met mijn vriend, die mij steeds steunt en aanmoedigt in alles wat ik onderneem en een luisterend oor biedt als ik eens een mindere dag heb. Een lotje uit de loterij!

IMG_9387[1]

yab is vereerd!

Ok, toegegeven, het is niet de eerste keer dat ik vermeld word in het dankwoord van een doctoraatsthesis, maar ik blijf het een geweldige eer vinden. Alleen jammer dat ik onze vriend niet persoonlijk kon feliciteren met zijn grootste onderscheiding met felicitaties van de jury (wow!), omdat ik de laatste Koreaanse les voor het examen niet wilde missen. Gelukkig zorgde mijn vriend via Whatsapp voor live verslaggeving, maar steken deed het wel, dat ik zo’n bijzonder moment moest missen.

Eén ding is zeker: in San Francisco hebben ze er binnenkort een genie bij!

Long time no see

En dat mag je gerust letterlijk nemen. Ondertussen was het al viereneenhalf jaar geleden dat we onze vriend die in 2011 naar Tokyo verhuisde, nog eens gezien hadden. En het zag er even naar uit dat we nog een paar jaar langer op een reünie zouden moeten wachten, want een eerste poging tot afspraak kon niet doorgaan omdat we toen in Düsseldorf waren.

Door omstandigheden nam onze Belg-in-Japan een latere vlucht naar Japan dan oorspronkelijk gepland en slaagden we er toch in deze avond af te spreken. Op de valreep, want de dag voor zijn terugkeer naar Tokyo. We spraken af aan de kaiten sushi van restaurant Kabuki (die me deze keer wat tegen viel, de rijst was niet goed gekookt en de vis was niet vers, jammer). Onze kameraad was buiten wat grijze haren in zijn baard nog niks veranderd. Nog altijd gepassioneerd door IT security en Japanse vrouwen. 😉 Met een nieuwe job bij een groot internationaal bedrijf in het vooruitzicht keek hij uit naar zijn terugkeer naar Tokyo. Tijdens zijn vorige job is hij er ook in geslaagd zijn passie voor het duiken om te vormen tot een mooie bijverdienste als duikinstructuur. En dat met maar 20 dagen verlof op een jaar!

Some people really make their dreams come true…

IMG_9280[1]

Een geslaagde Italiaanse avond

Gisterenavond hadden we twee bevriende koppels over de vloer voor een avondje gezellig samen eten en drinken in het nieuwe jaar. Omdat de eerste werkweek van het jaar traditioneel erg druk is en ik volop aan het blokken ~~ben~~ zou moeten zijn, wilden we niet te veel energie in het avondmaal stoppen. Aan de andere kant wilden we onze vrienden natuurlijk wel iets lekkers voorschotelen. Helaas, onze vaste traiteur Convento Food was net deze week met welverdiende vakantie.

Ik zat een beetje zonder goede ideeën tot ik ergens een artikel las over Il Pastaio, een nog niet zo lang geleden naar het De Becker Remyplein verhuisd Italiaans restaurant én traiteur. Het aanbod op de site zag er alvast veelbelovend uit. Aan de andere kant bleek het niet zo voor de hand te liggen om onze bestelling geplaatst te krijgen. Na een tiental onbeantwoorde telefoontjes van zowel mijn vriend als mezelf tijdens de openingsuren (ok, de allereerste keer dat ik belde, kreeg ik een anderstalige dame aan de lijn die zich duidelijk niet zeker genoeg voelde van haar Nederlands om mijn bestelling op te nemen, haar Nederlands klonk nochtans prima) stuurde mijn vriend dan maar een mail. Toen deze ook onbeantwoord bleef, belde ik donderdagmiddag nog maar eens. Gelukkig kreeg ik toen wel de uitbater aan de lijn, die uiteraard onze mail nog helemaal niet gezien had, maar gelukkig wel telefonisch onze bestelling bevestigde.

Ezn parcours met hindernissen dus, maar deze frustraties waren snel vergeten toen mijn vriend en ik vrijdagavond onze bestelling gingen ophalen. De antipasti zagen er verrukkelijk uit en waren prachtig gepresenteerd. En ook de lasagne en de tiramisu zagen er veelbelovend uit. En jawel, de antipasti stelden niet teleur en ook de lasagne met zalm, zeewolf, spinazie, de lasagne della casa en de lasagna met vergeten groenten en salsa verde gingen er bijzonder vlotjes in bij onze gasten. Bij dit alles schonken wij natuurlijk een flesje (of twee) Italiaanse wijn. De tiramisu was een waardig dessert om de maaltijd in stijl af te sluiten, vergezeld van een glaasje limoncello gemaakt door de mama van mijn petekindje.

Ons zullen ze beslist nog vaker zien bij Il Pastaio en het voordeel is dat we onze bestelling te voet kunnen afhalen wegens gelegen vlakbij onze woonst!

De eerste nieuwjaarsbrief van mijn petekindje

Deze zondag declameerde mijn petekindje (met wat hulp van zijn mama) voor de allereerste keer een échte nieuwjaarsbrief. Alweer een mijlpaal in zijn jonge leventje. Man, wat vliegt de tijd toch. Dat kleine baby’tje van gisteren is nu al een flinke kleuter.

Ik moet zeggen dat ik op voorhand een beetje mijn hart vasthield voor het voorleesmoment. Mijn petekindje is nogal timide en staat niet zo graag in de belangstelling. Maar hij had duidelijk veel geoefend in de kerstvakantie en hij droeg zijn briefje heel flink voor, met gebaren en al. Deze supertrotse meter werd zelfs nog getrakteerd op een encore toen hij heel fier zijn briefje voor een tweede keer opzegde. Dat verdiende een dikke cent voor op de spaarrekening!

Het was trouwens gezellig druk bij de ouders van mijn petekindje, bij wie we te gast waren. Zij hadden naast mezelf en de peter van mijn petekindje ook de meter en peter van hun jongste spruit uitgenodigd. Allen vergezeld van hun partners, natuurlijk. We aten met z’n allen spaghetti en sloten de maaltijd af met een heerlijke apple crumble. Het hoeft niet altijd gecompliceerd te zijn om te smaken.

Voor het archief, de tekst van de allereerste nieuwjaarsbrief van mijn petekindje:

Liefste meter,

(op de melodie van Jingle Bells)
jingle bells, jingle belss,
‘t is een leuke dag!
Zoentje hier, zoentje daar,
‘t is nu ‘t nieuwe jaar! Hey!

Je kapoen.

IMG_9244[1]

Goodbye 2015, hello 2016!

Niet te geloven dat 2015 er alweer op zit! Op persoonlijk vlak was 2015 een goed jaar met veel vriendschap, liefde en mooie reizen. Toch zal 2015 wellicht de geschiedenis ingaan als het jaar waarin de terrorismedreiging wel heel erg dicht bij huis kwam. Al weiger ik nog steeds mee te gaan in heel de angstpsychose die hier rond gekweekt wordt.

Om 2015 in stijl uit te wuiven, reserveerden we een tafeltje voor twee in restaurant Dumon. Op het laatste nippertje had mijn jongste collega (en dochter van de uitbaters) beslist om samen met een vriendin ook nieuwjaar te vieren in het restaurant van haar ouders. Hoewel het niet meer gelukt was om met z’n vieren aan dezelfde tafel te zitten, gingen we tussen de gangen door geregeld bij elkaar op bezoek en dronken we gezamenlijk ons eerste (maar zeker niet laatste) glas champagne van 2016.

Fantastische avond waarop al dit lekkers op ons bord passeerde:

Champagne met voorproevertjes
**
Cocktail van kreeft – mango – kwarteleitje – mesclunsalade
**
Assortiment oesters – Creuses – Gillardeaux – Fines de Claires
**
Kalfszwezeriken – akkerchampignons – madeira – spinazie pasta – schorseneer
**
Sorbet kalamansi – Yuzu
**
Noordzeetongfilet – garnalen – truffel – Wakkerzeelse aardappel
**
Droomeiland van zoetigheden
**
Koffie en mignardises
**
Champagne