Champagne bij Harvest

Donderdagavond sloot ik de werkweek een dagje vroeger dan gewoonlijk af met een heerlijk diner bij Harvest in Brussel. Ik had daar afgesproken met een vriendin om te vieren dat ze een nieuwe job gevonden heeft als scrum master. Een sterke vrouw op een IT-sleutelpositie, daar hoort een glaasje champagne bij!

De rest van het menu mocht er anders ook wel wezen. Al was het vooral de Douro wijn die mij van mijn sokken blies. Als ik deze wijn op een wijnbeurs was tegen gekomen, zou ik meteen zes flessen gekocht hebben. Zó lekker! Een gezellige avond met voor de verandering eens wat vrolijkere onderwerpen, want mijn vriendin vond niet alleen een nieuwe job, maar ook een nieuw lief. Een dubbele reden om te vieren, dus!

Bietensalade, gerookte paling en kweepeer puree vergezeld van een glas Loire, Montbenault « Poïesis » 2017, Olivier Lejeune:

Konijn bereid op lage temperatuur, aardpeer mousseline, gekarameliseerde witlof chips van schorseneer, jus met mosterd en bonenkruid vergezeld van een glas Douro, Vinha das Lameiras 2011, Monte Cascas:

Bonsoir Clara

Ongeveer een week nadat ik had afgesproken met haar toekomstige ex-echtgenoot, hadden mijn vriendin en ik een date bij Bonsoir Clara. Kwestie van de neutraliteit hoog te houden en ook de andere kant van het verhaal te horen. Hoewel ik rationeel gezien weet dat er bij scheidende koppels veel opgekropte gevoelens naar boven komen en ik echt mijn best doe om beide kanten van het verhaal te zien, voelde ik dat mijn eerdere afspraak in Zaventem mij beïnvloed had. Hoe zeer je dat ook zou wensen, volledige neutraliteit bestaat niet.

Het eerste wat me opviel tijdens ons gesprek, was hoe anders mijn vriendin omging met de breuk. Waar haar bijna ex-echtgenoot vol met opgekropte woede zat, zag ik bij haar vooral veel verdriet, verdriet om het verlies van zoveel jaren samen. Verdriet ook, omdat de laatste jaren zo moeilijk waren geweest en ondanks haar inspanningen de brokken nu niet meer te lijmen waren. Heel bizar ook om uit haar mond bijna identiek dezelfde verhalen te horen als degene die mijn kameraaed mij verteld had, maar dan helemaal anders. De feiten waren ongeveer hetzelfde, de interpretatie die ze er beiden aan gaven verschilde dag en nacht.

Na onze avond samen wist ik dat het schip van hun relatie definitief gezonden was. Zo spijtig voor hen beiden dat het niet lukt om zo’n belangrijk hoofdstuk in hun leven op een beschaafde manier af te sluiten. ‘t Is een cliché, maar liefde en haat liggen zo verdomd dicht bij elkaar dat het soms beangstigend is.

Oja, het eten was lekker, uiteraard.

Huisbereide grijze garnalenkroketten met een coulis van schaaldieren:

Gebakken sint-jakobsschelpen, Mousse van zoete aardappel met notenolie, blanke boter met citroengras:

Filosoferen met whisky

Gisteren had ik nog eens een gast over de vloer van mijn appartement. Dat was lang geleden! Mijn oud-studiegenootje was begin deze week teruggekeerd uit Australië (waar zijn vriendin woont) en had van de gelegenheid gebruik gemaakt om zich op de luchthaven een nieuwe fles The Glenlivet whisky te kopen. Toen hij voorstelde om die samen te proeven, zei ik natuurlijk meteen ja.

Omdat het altijd verstandig is om een bodem te leggen alvorens in de alcohol te vliegen, had ik afhaal-Thai besteld (serieus, ik denk dat ik in mijn eentje de omzet van Deliveroo op peil houd). Ik had allerlei hapjes voorzien, maar uiteindelijk beperkten we ons tot de heerlijke pralines van Bittersweet. Een perfecte combinatie: whisky en chocolade. We discussieerden even over de volgorde waarin de whisky te consumeren en landden uiteindelijk op onderstaande volgorde, waarmee we achteraf gezien, zeer tevreden waren.

De gespreksonderwerpen waren te talrijk om hier op te noemen, maar laat het ons erop houden dat we pas afscheid van elkaar namen rond een uur of drie. Oeps, time flies when you’re trying to dissect the meaning of life and everything. Boeiende avond, lekkere whisky!

A blonde date at Convento Winebistro

Gisteren had ik een date met een oud-collega van mij. Alhoewel ze nooit in mijn team gewerkt heeft, zat ik in een ver verleden wel in de jury die haar sollicitatiegesprekken heeft afgenomen. Bijgevolg ben ik nog altijd een beetje fier op het feit dat ik dat talent in de knop meteen herkend heb. Ondertussen heeft mijn oud-collega haar vleugels uitgeslagen en heeft ze onze organisatie verlaten voor een zeer boeiende en uitdagende job die haar volgens mij op het lijf geschreven is.

Doordat we niet meer voor dezelfde werkgever werken, zien we elkaar helaas niet meer zo vaak. Reden te meer om nog eens onder ons tweetjes af te spreken om bij te praten. Na een eerdere mislukte poging, slaagde ik erin een reservatie bij Wijnbistro Convento te versieren. Ik ken Convento uiteraard van de heerlijke wijnen, maar ik was benieuwd wat ze daar culinair tegenover zouden zetten. En jawel, ik werd niet teleurgesteld. Het eten was echt zalig lekker, in een mooi en gezellig ingericht restaurant dat een beetje de sfeer van een chic herenhuis uitstraalt. Maar dé ster van de avond was toch sommelier Tom De Praetere, een jonge gast die elk flesje wijn met zoveel enthousiasme en kennis van zaken kwam voorstellen dat ik al op voorhand verkocht was. Wat ik ook erg apprecieerde: de keuze voor vrij onbekende druivensoorten. Altijd leuk om je wijnkennis wat te kunnen uitbreiden.

Ik laat jullie meegenieten:

Appetizer:

Carpaccio van coquille, aardpeer, aalbes:

Geroosterde bloemkool, spruit, kikkererwt, Shropshire, vadouvan, pinda:

Gepofte vijg, pistachenoot, hangop, honingraat:

Blondes do have more fun!

Ramen en cocktails in Zaventem

Dinsdagavond had ik afgesproken met een goeie kameraad die momenteel een moeilijke periode doormaakt. Na 25 jaar heeft hij besloten een punt achter zijn huwelijk te zetten. Wat een idyllisch gezin van vier leek, is opeens als een etterbuil uiteen gespat. En ja, zo nu en dan zag ik wel barstjes in hun naar de buitenwereld toe ogenschijnlijk perfecte relatie, maar hey, ik weet uit eerste hand dat relaties nu eenmaal niet altijd rozengeur en maneschijn zijn. En veel mensen kiezen ervoor hun problemen in eerste instantie binnenskamers op te lossen.

Op zulke crisismomenten probeer ik altijd een luisterend oor te bieden aan mijn vrienden. En als er één ding is waarvan ik verstand heb in tijden van hartzeer, dan is het wel comfort food! Dus belandden we (na een eerdere mislukte poging, wegens op vakantie) in de Nanaban in Zaventem. Tijdens het noedel slurpen moest ik wel een paar keer slikken bij het verhaal van mijn vriend. Al de opgekropte frustraties van de voorbije jaren leken er allemaal in één keer uit te komen. Eén lange stroom woede en ontgoocheling ten opzichte van de vrouw waarmee hij toch twee kinderen gemaakt heeft. Ik probeerde me zo neutraal mogelijk op te stellen, want elk verhaal heeft uiteraard twee kanten, maar ik had echt met hem te doen. Wat er ook van zij, hij zal nog veel tijd nodig hebben om dit te boven te komen, denk ik.

De Nanaban is een fastfood plek, dus na onze dampende kom ramen verkasten we op goed geluk (dank u googlemaps) naar Bar Marcel. Een onverwacht gezellige bar waar we ons in een zetel in een hoekje nestelden om ons gesprek verder te zetten. De dark mojito kon alvast op mijn goedkeuring rekenen en de wijnkaart van Bar Marcel mocht er zijn. Zulke zware conversaties gaan altijd vlotter met een beetje alcohol, nietwaar? Niet gedacht dat ik in Zaventem zo’n aangename plek zou vinden om samen met onze kameraad iets te drinken.

Mini-Europa en het Atomium

Ter ere van wapenstilstand bracht ik samen met acrogym legendes E en L en hun ouders een bezoekje aan Mini-Europa en het Atomium. Altijd leuk zo’n weekend dat uit drie dagen bestaat. (En ja, ik ben elke dag weer blij dat ik leef in een land waar geen oorlog is. Dus ik apprecieer het zeker dat er een dag is speciaal gewijd aan het herdenken van slachtoffers van oorlogen).

Het is een beetje beschamend om te moeten toegeven dat dit voor mij de eerste keer was dat ik Mini-Europa bezocht. Ondanks het feit dat de bewegende onderdelen van het park duidelijk uit een ander tijdstip stemmen, kon ik best wel genieten van onze voormiddag tussen bekende (en minder bekende) Europese gebouwen. Leuk om een mini-reisje te maken langs bestemmingen die ik in het verleden bezocht heb. De halloweendecoratie daarentegen had voor mij écht niet gehoeven (vooral het spinnenweb aan de Eifeltoren was verschrikkelijk lelijk, de drijvende mini-skeletten bij de P&O ferry vond ik dan weer hilarisch). En hoewel het park ietwat gedateerd overkomt, heb ik alvast veel inspiratie opgedaan voor toekomstige reizen in Europa. Wel jammer dat de zon, die zondag zo overvloedig scheen, ons deze maandag in de steek liet.

Na de wandeling langs memorabele Europese gebouwen (en laten we de vuurspuwende Vesuvius vooral niet vergeten) sloten we ons bezoek aan Mini-Europa af in het Spirit of Europe paviljoen, een ongetwijfeld goed bedoelde poging om het Europese project op een bevattelijke manier over te brengen. Helaas, het blijft bij goede bedoelingen. Hoewel het paviljoen pas op 7 mei 2019 (!) geopend werd, straalt het vooral saaie grijsheid uit. Niet bepaald het beeld van een dynamisch en divers Europa dat de makers van deze opstelling ongetwijfeld voor ogen hadden. Echt een gemiste kans. Gelukkig was er op het einde nog een quiz die voor wat vertier zorgde.

‘s Middags lunchten we in de triestige cafetaria van Mini-Europa. Het personeel zag eruit alsof ze er allemaal dik tegen hun goesting werkten en het enige wat op het menu stond was fast food. Maar goed, het was goedkoop en de spaghetti all’arrabiata vulde de maag.

Na de lunch bezochten we het atomium. We waren duidelijk niet de enigen die een bezoekje aan het atomium op Wapenstilstand wel zagen zitten, want het was er bijzonder druk. Daarom beslisten we om eerst de tentoonstelling in de andere bollen te bezoeken en vervolgens ons bezoek af te sluiten in de hoogste bol, in de hoop dat de rij wachtenden tegen dan wat korter zou zijn.

Ik moet bekennen dat ik een soft spot heb voor het atomium. Ik vind de constructie zelf prachtig en ik hou van de nostalgische sfeer van de wereldtentoonstelling die er hangt. Ik ben blij dat de federale regering, de stad Brussel en de vzw Atomium erin geslaagd zijn 26 miljoen euro bij mekaar te krijgen om dit Belgische monument in zijn vroegere glorie te herstellen. Ook het atomium ontsnapte niet aan het feit dat het een Bruegeljaar is. De tentoonstelling ‘Bruegel, a poetic experience’ wilde tonen hoe baanbrekend en innovatief het werk van Bruegel vroeger was. Eerlijk, daar slaagde ze volgens mij slechts ten dele in. Volgens mij viel er veel meer uit dit concept te halen, maar goed, misschien had ik gewoon een zeer kritische dag. We hadden trouwens goed gegokt, de wachtrij voor de lift naar de bovenste bol was inderdaad korter dan voordien en we sloten ons bezoek aan het atomium af met een prachtig zicht op Brussel en omgeving. Vooral de mooie herfstkleuren trokken, ondanks het slechte weer, de aandacht.

We hadden samen met ons toegangsticket voor het atomium een gratis ticket gekregen voor het ADAM, het Brussels Design Museum. Niet meteen een museum dat ik hoog op mijn lijst zou plaatsen bij een bezoek aan Brussel, maar hey, het was gratis en het was wel leuk om naar al die gekke vormen te kijken (zoveel plastic!). Design is iets dat duidelijk de stempel van zijn tijd meedraagt: een voorwerp wat twintig jaar geleden als bijzonder vernieuwend overkwam, ziet er nu vooral heel erg gedateerd uit. We beperkten ons bezoek tot een uurtje, want de jongedames moesten ‘s avonds om 6 uur nog naar de acrogymtraining en dat was eigenlijk meer dan genoeg tijd om in dit museum door te brengen.

Onze vrienden waren zo vriendelijk om mij een lift aan te bieden naar het atomium en terug, want op een feestdag is het niet makkelijk om dit stukje Brussel te bereiken. We zouden er ongeveer drie keer zo lang over gedaan hebben om het atomium met het openbaar vervoer te bereiken. Dat moet beter kunnen, openbare vervoersmaatschappijen!

Ik sloot de avond af bij onze vrienden in Herent met spelletjes en Thais van Hungry Eye. We hadden via Takeaway.com besteld en het viel me eens te meer op dat de app en de service van deliveroo zoveel beter is: het levertijdstip is bij deliveroo meestal tot op een paar minuten na juist en je kan tenminste volgen waar de koerier zich bevindt. Op een gegeven moment beweerde de app van Takeway.com dat onze bestelling al geleverd was, terwijl wij nog altijd met rommelende magen zaten te wachten en we niet eens wisten of de koerier al dan niet onderweg was. Uiteindelijk werd onze bestelling bijna drie kwartier later geleverd dan de app had aangegeven. Gelukkig smaakte het (honger is de beste saus!).

Girls night out

Spontane dates zijn gans de rage! Want eerlijk, sinds ik besloten heb wat minder zelf het initiatief te nemen om afspraken te maken, ziet mijn agenda er soms verdacht leeg uit. Maar tegelijkertijd is er zo ruimte voor onverwachte afspraken, zoals deze zaterdag. Mijn vriendin liet weten dat haar zoon in Leuven was voor een schaakwedstrijd en of ik zin had om iets te gaan eten met haar en haar dochter. De dochter had me eerder al via facebook messenger gevraagd of ik nog ergens oude batterijen had liggen (met moeite wist ik vier versleten heroplaadbare batterijen bij mekaar te sprokkelen), dus dat was een ideale gelegenheid om deze te overhandigen en samen iets lekkers te eten.

We vonden mekaar bij Sticks ‘n Bowls (na sushi en ramen, zijn de poké bowls de nieuwste culinaire rage) in de Naamsestraat voor een simpele, maar erg lekkere bowl met zwarte rijst en tonijn. Gezond én lekker.

De avond was nog jong, dus daarna verkasten we naar de gezellige zetels van Pentahotel Leuven om nog iets te drinken. De whisky sour die ik er bestelde, was spijtig genoeg de naam niet waardig. De jongedame aan de bar had duidelijk gewoon citroensap en whisky bij mekaar gekapt en daar twee ijsblokjes in gedaan. Er zat zelfs geen suiker in. Het was duidelijk dat de twee meisjes aan de bar hun werk niet de baas konden. Ze moesten én de drukke bar van drank voorzien én tegelijkertijd gasten van het hotel in- en uitchecken. Het meisje verontschuldigde zich zelfs spontaan bij mij, nadat ik bijna tien minuten had moeten wachten voordat ik kon afrekenen aan de bar. De volgende keer bestel ik een glaasje wijn, daar kan minder mee mis gaan.

De dochter van mijn vriendin en ikzelf hadden allebei nog zin in een ijsje. ‘t Galetje was bezig aan de laatste dagen voor de traditionele winterstop, dus kochten wij er nog snel een ijsje. Mijn vriendin vond het te koud om in open lucht een ijsje te eten, maar hey, dat hield ons niet tegen!

Omdat mijn eerste cocktail van de avond nogal was tegen gevallen, besloten we een tweede poging te wagen bij bar Nine. Helaas, het zat me deze zaterdag niet mee op cocktailvlak: bar Nine was gesloten wegens technische problemen. Dan maar naar Café Metropole, niet meteen de hipste plek van Leuven, maar wel een rustige plek om iets te drinken en te babbelen. Kan de dochter van mijn vriendin zeggen dat ze al op stap geweest is op de Oude Markt. 😉

Veganistische lunch bij Liu Lin

Een tijdje geleden stelde een oud-collega voor om samen een nieuw Brussels restaurant te bezoeken, waarover hij een goede review had gelezen. Jullie weten dat ik zelden een nieuwe culinaire ervaring uit de weg ga, dus ik zei meteen ja. Het duurde even voordat we onze goede voornemen in realiteit konden omzetten, want een eerste afspraak moest ik helaas verzetten om wille van één of andere werkgerelateerde crisis die ertussen kwam, maar uitstel is geen afstel en vandaag was het eindelijk zover.

Liu Lin is een Aziatisch, veganistisch restaurant, een combinatie die meteen mijn interesse wegdroeg. Het is geen geheim dat ik een dikke boon heb voor de Aziatische keuken en eigenlijk, feitelijk, denk ik dat veganistisch eten de enige écht morele en ecologische keuze is. Maar, ik ben een slecht mens, want ik kan geen afscheid nemen van sushi, kaas en wildgerechten. I know, ik heb geen karakter. Dus voorlopig probeer ik gewoon enkele dagen in de week vegetarisch te eten.

Liu Lin bleek alvast een fantastische ontdekking. De Chinese noedelsoep met traditionele kruiden was heel erg smakelijk en de crispy wontons die we als voorgerecht aten, waren geweldig. Enige punt van kritiek: de bouillon van de noedelsoep was niet warm genoeg. Ik heb mijn noedelsoepen graag heet, want, zoals het hoort, eet ik eerst de noedels en dan drink ik pas de bouillon. Klein verbeterpuntje. Voor de rest: dikke fan van dit etablissement.

After work met fish and chips

Hoe dat juist zo gekomen is, is mij niet geheel duidelijk, maar op de één of andere manier ben ik gebombardeerd geraakt tot mede-organisator van de afterworks, terwijl het eigenlijk altijd mijn collega is die de data prikt en de andere collega’s uitnodigt. Maar goed, ze consulteert mij wel altijd eerst om een datum te prikken en ze zet mijn naam mee onder de uitnodiging. Dat telt, zeker?

Zoals jullie uit bovenstaande kunnen afleiden, beperkt mijn taak als mede-organisator zich gewoonlijk tot het fysiek aanwezig zijn op de afterworks. Deze keer had mijn collega echter een evenement, waardoor ze niet om 16.30u in het Muntpunt Grand Café kon zijn. Dat maakte dat de taak om de collega’s te verwelkomen opeens mij te beurt viel. Nu moeten jullie weten dat het momenteel erg druk is op het werk (als in: bijna elke avond tot 23u werken om mijn achterstand in te halen) en ik gewoonlijk pas ten vroegste om 18u op zo’n afterwork opduik. Maar, goed, je bent mede-organisator of niet. Dus was ik plichtsgetrouw om 16.30u op post. Gelukkig doken de eerste collega’s pas rond 17u op, zodat ik toch nog een half uurtje kon werken.

De opkomst was iets minder groot dan anders (het zijn drukke tijden voor iedereen), maar aan de andere kant leerde ik wel weer een aantal nieuwe collega’s kennen. Uiteindelijk sloten we de avond af met een klein groepje van vier personen bij de Bia Mara. En hoewel ik vroeger gezegd zou hebben dat fish and chips niet echt mijn ding zijn, moet ik zeggen dat de Bia Mara stilletjesaan mijn hart aan het veroveren is. Wie had dat ooit gedacht?

Musée Jacquemart-André – 6 oktober 2019

Onze laatste dag in Parijs goed begonnen met een lekker uitgebreid ontbijt. Lijn collega en ik pakken onze valiezen en begeven ons naar de hotelreceptie om uit te checken. Wellicht omdat het zondag is, treffen we daar de portier die ons de voorbije avonden altijd vriendelijk gegroet heeft bij onze terugkeer in het hotel. Het is duidelijk dat gasten uitchecken niet zijn dagdagelijkse bezigheid is, want het kost hem heel wat moeite om de uitcheckformaliteiten te vervullen. Vervolgens ontspint zich een vaudeville met onze koffers. Bij het koppel dat vlak voor ons uitcheckte, zuchtte hij al dat hij geen plaats meer had om de valiezen te bewaren en wanneer wij hem onze koffers overhandigen, lijkt hij wel de wanhoop nabij. Ostentatief opent hij alle bewaarplaatsen voor valiezen om te tonen dat er écht geen plaats is. Nochtans lijkt mij dat hij de koffers gewoon wat moet herschikken om plaats vrij te maken. Uiteindelijk zet hij onze twee koffers bovenaan een steile trap. Voor mijn geestesoog zie ik mijn koffer (inclusief laptop van het werk) al van de trap donderen, maar de portier verzekert ons dat onze koffers veilig staan. We zullen er maar het beste van hopen.

Helaas, ook op onze laatste dag in Parijs regent het. We duiken dan maar de metro in (samengevat: te veel trappen en veel te warm) voor een bezoekje aan het Musée des Arts Forains, dat allerlei kermisobjecten zou tentoonstellen. We moeten overstappen in Olympiades en komen uiteindelijk aan in metrostation Cour Saint Emilion, een mooi, ruim en modern metrostation. Wat een contrast met de andere metrostations die we al bezocht hebben!

Helaas, het Musée des Arts Forains blijkt een privaat museum te zijn dat enkel op afspraak te bezoeken valt. Dat stukje informatie was mij ontgaan op hun website. De security aan de ingang is behoorlijk onvriendelijk wanneer we informeren of het alsnog mogelijk is een ticket te kopen. We zien immers mensen langs ons passeren die het museum binnen gaan. Kaartjes verkopen is duidelijk niet de taak van deze twee heren en qua klantvriendelijkheid komen ze niet verder dan wijzen naar het plakkaatje met de telefoonnummer van het museum (les parisiens…). Mijn collega en ik doen een poging om binnen te geraken op het telefoonnummer, maar we krijgen geen gehoor. Wij zijn allebei zwaar teleurgesteld, want de glimp die we kunnen opvangen van het museum ziet er alvast veelbelovend uit, met echte paardenmolens en verklede mensen. Jammer.

We brengen dan maar een blitzbezoekje aan Bercy Village gelegen aan Cour Saint-Emilion. Bercy Village is een collectie van voormalige pakhuizen waarin vroeger een wijnmarkt gehouden werd en die nu prachtig gerenoveerd zijn om onderdak te bieden aan winkels en gezellige restaurantjes. De centrale wandelstraat is mooi versierd met kleurrijke ballonnen. Jammer dat het nog te vroeg is om te lunchen. We nemen wel even de tijd om te kijken de fantastische fotografische kunstwerken van Laurent Pons, die de wereld van Star Wars naar de straten van Parijs brengt.

Dik tegen onze goesting begeven we ons opnieuw naar de metro voor een bezoekje aan onze tweede keuze: Musée Jacquemart-André. Dat museum is gelukkig wel open en blijkt een onverwacht schot in de roos te zijn. Het gebouw op zich (de voormalige privé-woonst van Édouard André en Nélie Jacquemart) is op zich al meer dan de moeite van een bezoek waard. Het koppel verzamelde tijdens hun leven een prachtige kunstcollectie en hun bescheiden stulpje vormt het perfecte decor om deze verzameling te tonen.

Maar er is meer, we hebben het geluk de tijdelijke tentoonstelling van werken uit La collection Alana te kunnen bezoeken, een privéverzameling van Italiaanse renaissancekunst in Amerikaanse handen. De werken zijn werkelijk van topkwaliteit en zowel mijn collega als ik zijn echt onder de indruk van de tentoongestelde kunst. Bij mij zijn het vooral de prachtige kleuren en het oog voor detail van de kunstenaars die mijn aandacht trekken. Naar sommige werken kan je gewoon blijven kijken. Magnifiek. Een echte toptentoonstelling!

Wanneer we buiten stappen na ons bezoek (dat veel langer geduurd heeft dan verwacht), schijnt onverwacht de zon. De herfstzon op ons gezicht doet deugd en zo komt die zonnebril zowaar toch nog van pas. Onverwacht, maar zeer welkom!

Omdat het zo’n prachtig weer is besluiten we te voet naar ons hotel terug te wandelen om optimaal te genieten van deze mooie namiddag. We passen chique winkelgalerijen zoals Le Printemps en Galeries Lafayette. Omdat er zoveel te zien is, vorderen we te traag en dreigen we daardoor in tijdsnood te geraken. Dus nemen we toch maar de metro naar Oberkampf. We moeten nog eten en we lopen liever niet het risico om onze Thalys naar Brussel-Zuid te missen.

Tripadvisor leidt ons naar Crêperie Gigi om (eindelijk) te kunnen genieten van een heerlijke, met calvados geflambeerde pannenkoek, vergezeld van huisgemaakte warme chocomelk. Een betere afsluiter van dit weekend hadden we ons niet kunnen wensen.

Terug in het hotel blijken onze beide koffers nog mooi aan de bovenkant van de trap te staan. Hoera! Een zeer onaangename rit met valiezen in een stampvolle metro zijn we terug in station Paris-Nord. We kopen er wat chocolaatjes voor de collega’s en voor onszelf een paar macarons voor de terugrit op de trein.

De terugrit verloopt zonder problemen en we komen zelfs wonder boven wonder stipt op tijd aan in Brussel-Zuid. De NMBS is zo vriendelijk om naadloze aansluiting naar Leuven te voorzien door mijn trein naar Leuven een kwartier vertraging te bezorgen. Soms wil het ook wel eens meezitten met het openbaar vervoer.

Een fijn weekend dat smaakt naar meer.

Yet Another Blog

Life on my side

vrienden