Pizza-afscheid

Afscheid nemen in tijden van corona, het is allemaal net iets complexer dan vroeger. Maar toch wilde ik onze collega niet zonder ‘feestje’ laten vertrekken. Het is wel een beetje ironisch: de laatste collega die mijn team vervoegde, vertrekt na anderhalf jaar alweer voor een andere job. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ze nooit helemaal haar draai heeft gevonden in haar functie, maar dat neemt niet weg dat we haar zorgzame en humoristische persoonlijkheid zullen missen.

Dus organiseerde ik mijn allereerste corona-proof afscheidsfeestje. Ik reserveerde de grootste vergaderzaal op kantoor, zodat mijn collega’s en ik allemaal op anderhalve meter van mekaar konden lunchen en bestelde pizza’s bij de Italiaan om de hoek. Omdat het bij een afscheid net iets meer mag zijn, zorgde ik ook voor een flesje prosecco als aperitief. Met dank aan de lieve collega die daar nog snel ‘s ochtends om is gegaan. We waren net met tien personen en iedereen hield zich mooi aan de afstandsregels. Ramen open en alcoholgel bij de hand. Al een geluk dat oktober tot nu toe een zachte maand geweest is.

Normaal is het de gewoonte dat wij bij afscheid een cadeautje kopen voor de collega die vertrekt, en dat hadden we ook gedaan, maar onze collega kwam, zoals we dat ondertussen van haar gewoon zijn, zelf met een verrassing: een boek over oma’s en opa’s van Evelien De Vlieger, chocolade van Mohow en enkele prachtige stickers voor het ganse team. Zo attent! We werden er allemaal even stil van. Gelukkig maakten de prosecco en de pizza’s de tongen snel weer los.

IMG_3769

IMG_3773

Fantastische verwarring van de dag: toen ik onze acht pizza’s ging afhalen aan het onthaal, wist de onthaalbediende mij te zeggen dat hij net iemand aan de lijn had gehaald ivm de zeven pizza’s die besteld waren. Huh? Zeven pizza’s? Terwijl ik daar stond met een toren van acht pizzadozen in mijn handen. Ik in de war, de Franstalige onthaalbediende ook in de war.  Nu moeten jullie weten dat iets daarvoor de pizzazaak mij gebeld had om te zeggen dat ze per ongeluk één verkeerde pizza hadden meegegeven. Totaal niet erg, uiteraard, maar nu kon ik toch even niet meer volgen. Zou er nog een tweede pizzabestelling onderweg zijn? Ik had wat problemen gehad met de deliveroo-app toen ik bestelde, een aantal foutmeldingen na mekaar en opeens vreesde ik dat mijn bestelling dubbel was doorgegeven. Dus opnieuw naar de pizzazaak gebeld om zeker te zijn dat er geen tweede bestelling onderweg was op mijn naam. Gelukkig wisten ze mij gerust te stellen, neen, neen, er was echt maar één bestelling op mijn naam genoteerd en die was ondertussen geleverd. Oef!

Kom ik er ‘s avonds achter dat de collega’s van het andere team op mijn verdieping óók pizza’s besteld hadden diezelfde middag bij dezelfde pizzaleverancier. 😉 Al een geluk dat Ricotta & Parmesan de bestelling van mijn collega’s niet geannuleerd had na mijn telefoontje!

Corpus Christi

Vanavond ben ik voor het eerst sinds de lockdown in maart nog eens in een filmzaal geraak. En amai, ik heb er deugd van gehad! Het oorspronkelijke plan was om eindelijk die lang geleden geplande wandeling in Wijgmaal te doen, tot één van de Leuvense dames slim opmerkte dat de zon al redelijk vroeg onder gaat in oktober, wat een after work wandeling iets minder ideaal maakt. Op zoek naar een alternatief dan maar. Omdat één van onze dames in de filmsector werkt en die sector zeer hard getroffen is door de coronacrisis, besloten we een avondje in Cinema ZED door te brengen. Ik stelde de dames, louter op basis van de korte inhoud, een totaal onbekende Poolse film voor: Corpus Christi. Alle dames (nuja, vijf van de acht, de drie overige dames haakten op het laatste moment af) stemden toe. Online tickets gekocht et voilà!

We hadden met ons vijven een ganse rij voor ons alleen in de kleine zaal van Cinema ZED Vesalius. We konden dus mooi telkens een zetel tussen laten en op veilige afstand van mekaar van de film genieten. Mét mondmasker, uiteraard! Ik zie een tweede quarantaineperiode immers echt niet zitten, hoe graag ik ook op stap ga met de Leuvense dames.

De film zelf was een schot in de roos. Amai, wat een mokerslag van een film. We moesten er allemaal even van bekomen. De film raakte universele thema’s aan als schuld, boete en vergiffenis. En hoe we, ondanks goede bedoelingen om ons leven te beteren, door de omstandigheden weer naar beneden getrokken worden. Geen feel good movie, maar zeker de moeite van het bekijken waard.

Na de film dronken we iets op het terras van Het Strand. Een beetje frisjes, buiten zitten in oktober, maar wel zo veilig. Al leek de bediening helemaal vergeten te zijn dat er buiten ook nog klanten zaten te wachten op hun bestelling. En dat terwijl ik bij het binnenkomen langs de cinema-ingang nochtans uitdrukkelijk aan de meisjes achter de toog had aangegeven waar ons gezelschap zou gaan zitten. Dus ik naar de toog om voor ons gezelschap te bestellen, alwaar ik weggejaagd werd, want aan de toog bestellen mocht niet. De dienster weigerde zelfs een paar meter van de toog verwijderd onze bestelling, die ik braaf gememoriseerd had, op te schrijven en stond erop deze aan de tafel zelf te komen opnemen. Klantvriendelijk zijn ze niet bij Het Strand, maar we zullen het maar op de onervarenheid en coronagerelateerde stress van de bediening steken, zeker? Gelukkig maakte hun warme appelsap met kaneel vergezeld van een chocolaatje van Tony’s Chocolonely het veel te lange wachten een klein beetje goed. Helaas bleek ook een tweede rondje bestellen niet evident. Fijn concept, Het Strand, maar nog veel ruimte voor verbetering. Ik denk niet dat ze mij er gauw terug zullen zien.

hetstrand

Dineren bij Veranda

Dit diner met onze lieve vrienden uit Kruibeke stond al meer dan twee maanden in mijn agenda te blinken en ik moet toegeven dat ik even vreesde dat het niet zou kunnen doorgaan. Maar kijk, ons gezelschap en wijzelf waren tot nader order nog steeds coronavrij en de Antwerpse horeca kan onze steun ongetwijfeld goed gebruiken!

Dus spoorden mijn vriend en ik zaterdagavond naar het fantastisch mooie, maar op dit moment vrij lege, station van Antwerpen. Met de trein die over de luchthaven rijdt, ben je tegenwoordig werkelijk op een zucht in Antwerpen. Ideaal! In de parking van het station vonden we na een beetje zoeken onze blue-bike en fietsten we op het gemak naar de Veranda. We hadden immers wat marge ingecalculeerd.

Bij de Veranda aangekomen bleek dat het best wel goed gaat met de Antwerpse horeca, want de zaak zat stampvol. Na een paar minuten wachten, vervoegden onze vrienden ons en konden we aan onze culinaire ontdekkingsreis beginnen. En amai, óf het lekker was! En het gezelschap mocht er ook zijn, natuurlijk. Veel te lang geleden dat we elkaar nog eens gezien hadden (die dekselse corona!), dus stof genoeg om over bij te praten. Maar hét nieuws van de avond was toch wel de terugkeer van onze vriendin naar haar vorige werkgever in een nieuwe functie op leidinggevend niveau. Klinkt bekend. 😉 Ik twijfel er niet aan dat ze dat schitterend zal doen!

Appetizer:
IMG_3723

IMG_3725

Langoustine, Kiwano:
IMG_3728

Chicken Tsukune BBQ:
IMG_3731

Pladijs, Boontjes:
IMG_3733

Pruimen, Schapenmelk:
IMG_3736

Banaan, Sesam:
IMG_3737

IMG_3738

Ook zeer gewaardeerd: de fantastische aangepaste natuurlijke wijnen. Bijzonder grappig: we kregen bij één van de gerechten dezelfde Riesling te drinken waarvan ik zo genoten had bij Terroir.

Een gezellige avond bij Euterpia

Na een dagje thuis werken spoorde ik deze avond naar Antwerpen voor een dinner date met een oud-collega. De laatste keer dat we elkaar zagen was vlak voor de lockdown, in een tijd dat het nog ondenkbaar was dat je bij elke treinrit en elk restaurantbezoek een masker zou moeten opzetten. Oh, the times, how they have changed…

Ik was dolblij dat het restaurant vlakbij het station was, want ik moest al een ganse tijd dringend naar het toilet en indien niet echt nodig, vermijd ik liever de treintoiletten. Zeker in tijden van COVID-19. Het eerste wat ik bijgevolg deed bij aankomst was linea recta naar het toilet hollen. Qua binnenkomst in dit statige herenhuis kon dat tellen.

Mijn oud-collega had voor onze afspraak een tafel bij het zeer stijlvolle Euterpia gereserveerd. We kregen een tafel toegewezen in de prachtige gietijzeren veranda, die we op één andere bezette tafel na helemaal voor ons alleen hadden. Enfin, eigenlijk waren er in het ganse restaurant maar twee tafels bezet. We informeerden voorzichtig bij de uitbaters, maar die verzekerden ons dat het restaurant in het weekend wel volledig volzet was en dat ze nu van de rust gebruikt maakten om wat administratie bij te werken. Goed voor hen, want echt rendabel kan dit niet zijn.

IMG_3685

IMG_3686

IMG_3688

Het eten was zeer lekker, maar wel aan de dure kant. Als ik heel eerlijk moet zijn, vind ik 28 euro voor een voorgerecht en 40 euro voor een hoofdgerecht eigenlijk te duur. Zelfs al staat daar een zeer verfijnde keuken en uitstekende service in een prachtig kader tegenover. We moesten ook even slikken toen we de prijzen op de wijnkaart zaten, maar mijn oud-collega en ik zijn assertief genoeg om gewoon de goedkoopste fles (35 euro) op de kaart te bestellen en daar geen seconde spijt van te hebben. Een voortreffelijke Chardonnay trouwens!

Ik dacht trouwens dat ik mijn oud-collega al op de hoogte had gebracht van mijn promotie en verknalde zo een beetje zelf de verrassing, maar dat deed er verder weinig toe. Champagne werd er gedronken!

Appetizers:
IMG_3684

Oesters:
IMG_3690

Zeetong met truffel:
IMG_3691

Sorbet:
IMG_3695

Heel op het einde van de avond pakte mijn collega trouwens zelf ook met een verrassing uit: hij heeft samen met zijn vriendin een nieuw huis gekocht! Daar drinken we de volgende keer op!

Culinair genieten bij Wald

Deze prachtige vrijdagavond leende zich bij uitstek voor een fietstocht langs het kanaal Leuven-Mechelen en Wijgmaalbroek naar Rotselaar. Een deel van dit traject hadden we trouwens al eens gedaan in volle lockdownperiode. Laat het ons erop houden dat we geweldig blij zijn dat we tegenwoordig onderweg weer ergens kunnen stoppen voor een hapje en een drankje.

IMG_3241

IMG_3244

IMG_3246

En kijk eens wat een prachtige zonsondergang, mét vliegtuig, we onderweg konden bewonderen!

IMG_3250

Bestemming van deze fietstocht was Resto Wald, een restaurant dat dezelfde naam draagt als de jongste zoon van onze vrienden uit Rotselaar. Dus moesten we daar ooit wel eens gaan eten! En deze vrijdag was de uitverkoren dag.

Ik moet zeggen dat ik resto Wald iet of wat verkeerd ingeschat had. Ik verwachtte een soort chique brasserie, maar wat we op ons bord aantroffen, was regelrechte gastronomie. Indrukwekkend! En dan die aangepaste wijntjes erbij. Heerlijk! Al moest onze vriendin de wijntjes aan zich voorbij laten gaan (en neen, ditmaal was ze niet zwanger), omdat ze sinds een paar weken een zeer streng dieet (geen gluten, geen suikers) volgt. Knap dat ze het karakter had om neen te zeggen tegen die wijntjes, maar het dieet werkt, want ze was al een kilo of zes kwijt en dat motiveert ongetwijfeld. Het restaurant was trouwens zo vriendelijk om al haar gerechten aan te passen zodat ze perfect binnen haar dieet pasten. Zo hoort dat!

Appetizers:
IMG_3263

IMG_3264

IMG_3265

IMG_3267

IMG_3269

Zeebaars – koolrabi – granny smith:
IMG_3272

Kreeft – watermeloen – bisque – rode curry:
IMG_3274

IMG_3276

Belgisch ‘Wit-Blauw’ – parmezaan – 45 minuten ei:
IMG_3278

IMG_3280

Tarbot – cantharellen – lamsoor – zomertruffel:
IMG_3281

IMG_3283

Duroc varken – kool – wortel – vadouvan:
IMG_3284

Chocolade – vijg – karamel – citrus:
IMG_3288

Mignardises:
IMG_3290

Het moge niet verbazen dat na het verorberen van al dat lekkers de nacht gevallen was. Helaas bleek opeens dat noch het voorlicht, noch het achterlicht van mijn fiets meer werkte. Een recent euvel, want toen we terug fietsten van Bierbeek was er nog niks aan de hand. Beetje vervelend, want het eerste stuk van onze terugtocht leidde ons langs een smal en zanderig slingerpaadje tussen de velden. Bij nader inzien hadden we beter langs de grote weg terug gefietst, want ik zag geen steek. Gevolg: mijn voorband kwam in een voor langs het smalle wegeltje terecht en voor dat ik er erg in had, tuimelde ik de akker in. Al een geluk dat zand zacht valt. Buiten mijn vriend waren er geen getuigen van deze gênante val en ik betwijfel of hij zelf in het pikkedonker veel gezien heeft.

Ik krabbelde snel recht, borstelde het zand van me af en we konden weer verder. Mijn vriend was zo vriendelijk om mij zijn afneembaar voorlicht te lenen, zodat ik toch min of meer zag waar ik fietste en zo geraakten we verder zonder problemen thuis.

Het terras van Plein Publiek

Twee terrasjes doen op één dag, is dat decadent? Niet als uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat de kans om in buitenlucht besmet te raken met het coronavirus klein is. En laten we eerlijk zijn, deze prachtige nazomerdagen zijn wellicht de laatste stuiptrekkingen van de bizarre zomer van 2020. Reden te meer om ervan te profiteren, zolang het nog kan. Want wie weet zitten we een ganse herfst en winter opnieuw in lockdown.

Dus ging ik donderdagavond na het werk met een vijftal collega’s op zoek naar een fijn terrasje in hartje Brussel. Ons oorspronkelijke plan was om het vernieuwde dakterras van de Koninklijke Bibliotheek uit te testen, maar aangezien we de ingang niet vonden, belandden we onder de parasols van Plein Publiek. Zalig om in goed gezelschap te kunnen genieten van de warme avondzon. Bonuspunten voor de mogelijkheid om via een QR-code op de tafel onze bestelling door te geven. Hopelijk vind dit systeem bij meer en meer zaken ingang. Nooit meer tevergeefs wuiven naar een ober. Al slaagde de bediening er wel in om bij het tweede rondje de biertjes van mijn collega’s te vergeten…

Op stap in de Marollen

Gisteren was het een drukke dag op sociaal vlak, want na de zeer fijne lunch ‘s middags, trok ik ‘s avonds de stad in met een andere fantastische collega. We startten ons avondje uit met een ritje in het reuzenrad aan het Justitiepaleis om te genieten van Brussel aan onze voeten. En toegegeven vanuit de lucht gezien, is Brussel echt prachtig. Zeker met een spectaculaire wolkenhemel erboven.

IMG_3088

IMG_3094

IMG_3095

Aangezien we pas om 19u gereserveerd hadden in Le Wine Bar des Marolles, hadden we nog net genoeg tijd om een lekkere cider als aperitief te drinken in de strandstoelen aan de voet van het reuzenrad. Terwijl we genoten van onze cider, zagen we een vreemd figuur allerlei tai chi-achtige bewegingen uitvoeren op het muurtje dat het Poelaertplein van de dieper gelegen Minimenstraat scheidt. Enfin, hij is er niet vanaf gevallen, dus it’s all good.

IMG_3098

Stipt om 19u waren we bij Le Wine Bar des Marolles. Zoals jullie kunnen zien waren we de allereerste klanten. We kregen een fijne tafel achteraan in het restaurant toegewezen met een mooie art nouveau lamp.

IMG_3099

IMG_3106

IMG_3108

De reviews hadden gelijk. Het eten en de atmosfeer bij Le Wine Bar des Marolles waren dik in orde. De visgerechten waren zeer verzorgd en niet te zwaar, zodat we nog net genoeg ruimte hadden voor een dessert! Echt genoten van deze heerlijke maaltijd en het fijne gezelschap van mijn collega. Al moet ik toegeven dat we te veel over het werk gebabbeld hebben. Dat krijg je ervan als je twee workaholics samen zet, zeker? 😉

Carpaccio de daurade royale:
IMG_3103

Sole à l’Ostendaise:
IMG_3110

Glace au lait d’amande et fruits exotiques
IMG_3113

IMG_3117

We sloten de avond af zoals we die begonnen waren: met een ritje in het reuzenrad. ‘s Nachts een heel andere ervaring!

IMG_3120

IMG_3122

IMG_3148

En zonder dat we dit zo gepland hadden, kwamen we toevallig allebei net op tijd in het Centraal station aan om met een paar minuten marge onze trein te nemen. Perfecte timing!

Ladies Lunch at Victor Bozar Café

Na onze zeer geslaagde lunch bij Wolf (momenteel helaas gesloten wegens het coronavirus), zetten mijn twee sympathieke collega’s en ik de traditie verder bij Victor Bozar Café. Toegegeven, een iets meer verfijnde plek om te lunchen dan Wolf. De jongste dame uit ons gezelschap van  drie heeft duidelijk een neus voor de betere zaken, want het was haar voorstel.

Hoewel ik dat niet van plan was liet ik me overhalen door het enthousiaste voorstel van één van de dames om een aperitiefje te nemen. Cava, daar doet Victor Bozar Café niet aan mee, champagne, dan maar! Hey, op vrijdag mag dat, de werkweek telt dan nog maar een paar uurtjes! En die champagne bleek een uitstekende keuze, want we konden meteen klinken op de nieuwe job van één van onze collega’s. Geheadhunt voor een topjob, zo gaat dat, he. Grappig, want onze vorige lunch trakteerde ik omdat ik promotie had gemaakt. We girls are going places!

Oja, het eten was, uiteraard, voortreffelijk. Ik neem niet vaak rundstartaar, maar in zo’n établissement als Victor Bozar Café heb ik vertrouwen in de kwaliteit. En jawel, ik werd niet teleurgesteld. Heerlijk!

IMG_3086

Lunch en zwembadparty bij Dumon

Op een onweerachtige zomeravond eind juni, toen we nog dachten dat het ergste van de coronacrisis zo stilletjesaan achter de rug was en dat een heropflakkering van het virus pas voor het najaar zou zijn, legden we een beetje dronken een lunch bij Dumon vast voor zes personen. De jongens van ons vrienden zijn ondertussen groot genoeg om zich flink te gedragen op restaurant en dat mooie verwarmde zwembad is uiteraard een extra troef.

De tweede golf dreigde even een streep door onze rekening te tekken, maar we spraken af één gezamenlijke bubbel te vormen en zo kon de lunch waar we allemaal zo naar hadden uitgekeken toch doorgaan. Ook nu weer dreigde het weer roet in het eten te strooien. Aangezien er op zondag geen enkele bus vanuit Leuven centrum naar Wakkerzeel rijdt, waagden mijn vriend en ik het er toch op met de fiets naar Wakkerzeel te trekken. In Wijgmaal sloten onze vrienden zich bij ons aan en zo fietsen we met z’n zessen naar Wakkerzeel. De zon begon er zelfs spontaan van te schijnen.

We dachten iets te optimistisch dat we aan de voorspelde regen ontsnapt waren en kregen een mooie tafel toegewezen op het terras aan de rand van het zwembad en bestelden meteen een flesje champagne van de nieuwe huischampagne om onze droge aankomst te vieren. Helaas, ons geluk bleef niet duren, na onze heerlijke appetizers begon het lichtjes te regen en al snel viel de regen met bakken tegelijkertijd uit de lucht. Gelukkig was het geweldige personeel van Dumon op alles voorzien: binnen stond er voor ons al een nieuwe, mooi gedekte tafel te wachten.

Culinair werden we, naar goede gewoonte, weer verwend, met heerlijk aangepaste wijntjes erbij, uiteraard. Ik laat jullie meegenieten.

Appetizers
IMG_2975

IMG_2977

GEROOKTE RIVIERPALING
Mousse van gerookte paling ‧ crème en poeder van rode biet zure room ‧ appel ‧ selder
IMG_2978

GOUDBRASEM(DORADE) FILET
Tempura Zeeuwse mosselen ‧ courgette ‧ aardappelpuree blanke botersaus ‧ zomerse groentjes
IMG_2982

CITROEN EN MOJITO
Biscuit ‧ citroen cremeux ‧ coulis ‧ witte chocolade yoghurt ‧ munt
IMG_2989

De jongens lieten het zich overigens ook smaken. De grootste slaagde er zowaar in twee garnaalkroketten als voorgerecht, een filet pure als hoofdgerecht én nog een dessert binnen te spelen. De jongste hield het bij kaaskroketten en een trio van tiramisu, framboos en chocolade als dessert. Kijk eens naar deze tevreden gezichten!

IMG_2986

IMG_2988

En die glimlach werd alleen maar breder toen de jongens na het dessert in het zwembad mochten. Geen regenbui die hen tegenhield! Jammer dat ik zelf geen zwempak bij had of ik zou hen zeker achterna gesprongen zijn!

Wij verkasten naar buiten om een oogje op de jongens te houden. De luifel hield ons droog en de warmtestraler ons warm. Terwijl de jongens zich uitleefden in het zwembad genoten we van een lekker kopje thee met versnaperingen.

IMG_2992

IMG_2996

Toen de regen eindelijk stopte, rekenden we af en fietsten terug naar onze vrienden, alwaar we nog wat napraatten in hun gezellige zetels.

Topnamiddag!

Culinaire verwennerijen in Bierbeek

Oorspronkelijk zouden we met negen rond de tafel gezeten hebben, maar de coronamaatregelen staken daar een stokje voor. Mijn lieve onlangs gepensioneerde collega stond er echter op mijn vriend en mezelf uit te nodigen om mijn bevordering te vieren. Mijn vriend en ik slaagden er de ganse avond op anderhalve meter afstond van onze gastheer en gastvrouw door te brengen, maar dat mocht de pret niet drukken. Tegen de verwachtingen in konden we het aperitief (een door mij meegebrachte fles champagne met veel te veel hapjes) zelfs buiten nuttigen.

IMG_2954

Voor het voorgerecht (heerlijke gamba’s) verhuisden we naar binnen alwaar we plaatsnamen aan de uiterste zijden van de tafel. De anderhalve meter werd rigoureus gerespecteerd! Helaas doorkruiste de fikse regenbui de oorspronkelijk barbecueplannen, maar dat lekker malse stukje vlees smaakte zeker zo goed recht uit de grillpan!

IMG_2955

IMG_2957

IMG_2959

En het dessertje met ijs en vers fruit was de perfecte afsluiter.

IMG_2961

Fantastische avond met iets te veel alcohol. Al een geluk dat ik preventief vrijdag een dag verlof genomen had. 😉 Ik moet zeggen dat met het vorderen der jaren mijn alcoholtolerantie stevig begint af te nemen…