Een dagje Bellewaerde – 31 oktober 2022

Aan de ontbijttafel vertellen we de kinderen wat onze bestemming van de dag is. Er stijgt gejuich op wanneer ze vernemen dat we naar Bellewaerde gaan. Zelf heb ik iet of wat gemengde gevoelens bij deze bestemming, maar het enthousiasme van de drie meisjes en twee jongens haalt me over de streep.

We ontbijten op het gemak, beleggen wat stokbroden voor de lunch en vertrekken vervolgens met de wagen naar Bellewaerde. Waze stuurt ons langs allerlei kronkelende binnenwegen, wat al niet veel goeds voorspelt. En inderdaad, we stranden op anderhalve kilometer van de parking van Bellewaerde in een file waarin op het eerste gezicht weinig beweging zit.

We laten ons echter niet ontmoedigen en besluiten, na een dik kwartier aanschuiven om met de twee vrouwen en vijf kinderen alvast te voet verder te gaan en de mannen achter te laten in de file. Tot onze grote verbazing is er op de parking zelf nog veel plaats. De file zal ongetwijfeld veroorzaakt zijn door mensen die geen ticket op voorhand gekocht hadden en dus onverrichter zaken zijn moeten terugkeren.

Ook aan de ingang zelf is er helemaal geen wachtrij. We zijn dus vrij snel binnen. De kinderen gaan meteen aanschuiven voor hun eerste attractie El Volador en mijn vriendin en ik vinden een gezellig plekje in de zon bij een mooi versierd bloemenperk. Het hele park is aangekleed in het Halloween thema en alhoewel ik een zeer koele minnaar ben van dit geïmporteerde commerciële feestje, moet ik toegeven dat de aankleding zeer sfeervol is.

Mijn vriendin en ik genieten van het zonnetje terwijl we wachten op de mannen die een parkeerplaats zoeken. Gelukkig kunnen ze zich vrij snel bij ons voegen en een pintje verzacht de pijn van het filerijden wat. Wij zijn alvast blij dat we überhaupt zijn binnen geraakt, want het park is volledig uitverkocht.

Wat volgt is een dag die zich vooral kenmerkt door veel wachten en lange wachtrijen (zelfs de toiletten hebben een ellenlange wachtrij). Gelukkig hebben we black stories meegenomen, zodat we de kinderen met een raadsel kunnen afleiden. De attracties die ik persoonlijk het leukste vind, zijn dan ook degene die de kortste wachtrij hebben: de 4D cinema (echt tof gedaan) en de piratenboot (de enige attractie die ik twee keer deed, de eerste keer met de twee oudste nichtjes en de tweede keer met de jongste). Het jongste nichtje vindt de boot maar niks, maar ze bijt dapper door (niet dat ze veel keuze had).

De waterattracties laat ik aan mij voorbij gaan en ik pas ook voor de spectaculaire achtbanen. De Niagara vind ik echt een tegenvaller: we zitten in een overdekte boot met geblindeerde ramen waardoor de attractie eigenlijk niet tot zijn recht komt. En dan te bedenken dat we hiervoor zo lang hebben moeten aanschuiven.

Hét hoogtepunt voor de kinderen zijn echter niet de attracties, maar het spookhuis (waarvoor je apart moet bijbetalen, slim gezien van Bellewaerde). Wij betreden een akelige mijn bevolkt door zombieachtige mijnwerkers. En amai, de kinderen gaan er helemaal in op. Het gegil van de meisjes moet ver in de omtrek te horen zijn en ik ben blij dat we het jongste nichtje in het veilige gezelschap van onze vriendin hebben achter gelaten. Ik vind er persoonlijk niks aan, maar het is duidelijk dat het doelpubliek van die spookhuizen tieners zijn.

Terwijl onze vriendin met de vijf kinderen in de wachtrij voor de Boomerang staat, ga ik met mijn vriend en onze kameraad op zoek naar een plek om te avondeten. We belanden in een Texaans grillrestaurant waar er nog heel veel lege tafels zijn. We blijven voortdurend in contact met onze vriendin en vijf minuten nadat we alle gerechten voor ons gezelschap op tafel hebben gezet, arriveren onze uitgehongerde kinderen. En amai, die borden waren snel leeg. Al is er in Bellewaerde nog veel groeimarge op culinair vlak.

We hebben net gedaan met eten, wanneer het afsluitende vuurwerk wordt afgestoken. We genieten van dit kleurrijke spektakel en rijden na een goed gevulde dag terug naar ons huisje. Ditmaal gelukkig zonder file. Terug in Richebourg steken we de kinderen meteen in bed en openen we vervolgens met de volwassenen nog een flesje wijn om de dag door te spoelen.

Persoonlijk denk ik dat ik nu wel weer een aantal jaar zonder pretparkbezoek verder kan (hoe ouder ik word, hoe minder geduld ik heb om aan te schuiven en de attracties zelf zeggen mij ook steeds minder), maar de kinderen vonden het een fantastische dag en dat is het belangrijkste.

Van Leuven naar Richebourg

Ons lang weekend in Frankrijk begon met een misverstand. Onze vrienden met hun twee zonen vertrokken vanuit Wijgmaal en mijn vriend en ik vanuit Leuven met zijn drie nichtjes (die gebracht werden door hun ouders, die ongetwijfeld uitkeken naar een romantisch weekend zonder kinderen). Ik had voor onze groep van negen personen gereserveerd bij Au P’tit Lorginois, op een paar minuten rijden van onze gîte Le Domaine des Saules in Richebourg. We hadden afgesproken dat we om elf uur zouden vertrekken, dus had ik om één uur gereserveerd. Ik moet zeggen dat mijn vriend en ik even verbaasd opkeken toen onze vrienden al rond kwart voor tien een bericht stuurden dat ze vertrokken waren, maar aangezien ze langs de familie van onze vriend zouden rijden, dachten we er niet verder over na.

Uiteindelijk vertrokken mijn vriend en ik iets na elf uur uit Leuven met drie meisjes op de achterbank van onze Cambio, volgens afspraak en goedgemutst. Tot we rond half twaalf het bericht kregen dat onze vrienden om 12.10u aan het restaurant zouden zijn. Euh… Meteen gebeld natuurlijk. Bleek dat ik per ongeluk een tikfout had gemaakt bij het doorsturen van het uur van de reservatie: 12u ipv 13u. Maar ik had dus wel degelijk om 13u gereserveerd. Geen grote ramp, natuurlijk, maar ik voelde mij er wel wat ambetant over. Gelukkig zijn onze vrienden praktische mensen en gebruikten ze de extra tijd om meteen al brood voor het avondmaal in te slaan en genoten ze van het zalige zonnetje op het terras terwijl ze op ons wachtten.

Het was een fijn weerzien tussen de kinderen, die elkaar alweer een jaar niet gezien hadden. En amai, ik sta er telkens weer versteld van hoe groot die kinderen worden. Terwijl ik wanhopig crèmes smeer om de rimpels onder controle te houden, groeien deze jonge mensen uit tot interessante persoonlijkheden met wie het fijn van gedachten wisselen is. Al mag de tijd voor mij wel wat minder snel gaan. Enfin ja, het eten was simpel, maar lekker en de gastvrijheid bij Au P’tit Lorginois was fenomenaal. De uitbaters waren duidelijk gecharmeerd door ons gezelschap en de baas kwam zelfs foto’s laten zien van zijn vroegere voetbalcarrière die hem ook bij enkele Belgische clubs had gebracht.

Na het dessert (ik bestelde een kolonol die meer wodka dan citroensorbet bevatte, dik waar voor mijn geld) reden we verder naar ons huisje dat zich op amper aan paar minuten rijden van Au P’tit Lorginois bevond. We laadden de koelkasten vol met eten en drank, verdeelden de kamers: mijn vriend en de meisjes boven en onze vrienden beneden. En brachtten de rest van de zonnige namiddag door in de tuin terwijl we kubb speelden. Ik wist me twee keer bij het winnende team aan te sluiten, wat zeker niet aan mijn uitmuntende skills gelegen zal hebben, want veel blokken heb ik niet geraakt. Ik blijf erbij dat ik kubb één van de meest overroepen spellen van de laatste jaren vind, maar goed, de kinderen amuseerden zich.

Voordat we aan het avondmaal begonnen, maakten we eerst nog een wandeling in de landelijke omgeving van de hoeve waar we verbleven, kwestie van de eetlust bij de kinderen aan te wakkeren. Al is daar tegenwoordig niet meer zoveel voor nodig, want ze hebben allemaal een gezonde eetlust gekweekt. Dat was vroeger wel anders!

Na de wandeling was het tijd voor het aperitief, gevolgd door het avondmaal (Frans stokbrood en beleg, de simpele dingen in het leven) en speelden we spelletjes (chapeau is ondertussen uitgegroeid tot een stevige favoriet). Ondertussen maakten de volwassenen plannen voor de dag nadien. Plannen die nog een verrassing moesten blijven tot de volgende ochtend. Spannend!

Genieten bij Barba

Mijn vriendin uit Tienen en ik genoten gisteren samen van een heerlijk diner bij Barba. Een gezamenlijk bezoek aan dit restaurant stond al een tijdje op ons todo-lijstje en nu was het eindelijk zover. Ik had op voorhand niet online de menu opgezocht, dus ik was aangenaam verrast vast te stellen dat Barba nu ook de mogelijkheid biedt om een zesgangenmenu te bestellen. Een gang extra dan voorheen. En dat in het wildseizoen! Lang moesten we dus niet twijfelen: doe ons maar de zesgangenmenu, met hier en daar geen aangepast wijntje erbij. We startten de avond goed met heerlijke appetizers en gingen op hetzelfde elan verder. Amai, dat wild was fabuleus lekker! Echt fijn om dit te kunnen delen met iemand die net als ik een foodie is. Met dank aan de stad Leuven die ons samen bracht op de preview van de Leuven Hotel Day. Grappig: een kennis van mij zat aan een tafeltje vlak bij ons en hij was ook heel enthousiast over het nieuwe menu.

Churros als apetizers:

Heerlijke appetizers:

Makreel, oester, zeewier, yuzu, komkommer:

Sint-Jacobsnoot, zwarte pens, chorizo, pompoen:

Eend, aubergine, perzik, aardappel:

Haas, rode wijn, biet, cacao, polenta:

Hert, amandelkroket, witloof, appel, veenbes:

Pannenkoek, chocolade, ananas, kokos:

Zoetjes bij de koffie/thee:

Ook dit weekend waren er opnieuw werken aan het spoor. Om te vermijden dat mijn vriendin de vervangbus zou moeten nemen, hadden we op voorhand gevraagd om zeker op tijd te eindigen met het diner. Dat lukte perfect, tot de chefkok zelf ons nog een drankje van het huis kwam aanbieden. Dat konden we toch moeilijk afslaan, nietwaar? Ik ging voor een glaasje bubbels en mijn vriendin voor een limoncello. En dus moesten we ons alsnog in stevig marstempo naar het station van Leuven begeven om ervoor te zorgen dat mijn vriendin de laatste trein naar Tienen zou halen. Goed voor de spijsvertering, zullen we maar denken. Onderweg passeerden we nog een bevriend koppel, maar helaas dus geen tijd voor een babbel. En jawel, we haalden de trein met nog drie minuten op overschot! Oef!

Een heerlijke avond!

Ladies who love sushi

Vanavond had ik hoog bezoek over de vloer: het Leuvense damesgroepje dat ondertussen al een paar jaar op regelmatige basis samen komt. Ik had voorgesteld om sushi te bestellen bij Kintsugi en er vervolgens een gezellige avond van te maken op mijn appartement. Ik haalde voor de gelegenheid een flesje champagne of twee uit de koelkast en de witte wijn die we onlangs kochten bij Ad Bibendum.

De avond begon zeer goed en de sushi was heerlijk, maar toen het gesprek kwam op een aantal beslissingen die het management (waarvan ik deel uitmaak) onlangs nam, was de fun er voor mij een beetje af. Uiteraard heb ik er geen probleem mee om beslissingen toe te lichten en ik heb veel begrip voor de omstandigheden waarmee collega’s zich dagdagelijks op de werkvloer geconfronteerd zien: veel werk dat zelfs met bergen inzet alleen maar toeneemt, omdat er onvoldoende middelen zijn om het personeelsbestand uit te breiden. Ik deed mijn best om de beslissing in een ruimer kader te plaatsen, maar dat lukte niet goed. Het gesprek werd erg emotioneel en achteraf bezien, had ik de discussie veel eerder moeten stopzetten. Want eerlijk, ik werk al zoveel en had uitgekeken naar een zorgeloze avond kletsen onder vriendinnen. Een klein beetje escapisme dus.

Een beetje dus een dubbel gevoel bij deze avond, maar wel blij dat de wijn in de smaak viel bij al die lovely ladies.

Lunch with a friend at Wolf

Genoten van een snelle lunch met een kameraad die zich tegenwoordig mijn collega mag noemen. Benieuwd waar deze carrièrewending hem zal brengen, want ik begrijp van hem dat er een paar lastige obstakels op zijn pad liggen. Ik probeerde hem dan ook zo goed mogelijk te adviseren tijdens onze korte, maar lekkere lunch bij Wolf. Want ja, een heerlijke phô van Hanoï station gaat er bij mij altijd wel in (al had de jongen die mij bediende nog nooit van sriracha gehoord, gelukkig hadden ze wel andere pikante saus).

Albast in M

Deze avond woonde ik samen met mijn kameraad uit Hasselt de opening bij van de nieuwe tentoonstelling Albast in het M museum.

We startten de avond met een glaasje, luisterden naar de speeches en trokken vervolgens de museumzalen van M in om al dat schoons met eigen ogen te aanschouwen.

Persoonlijk was ik erg onder de indruk van deze tentoonstelling, een samenwerking tussen M Leuven en het Louvre. De tentoonstelling brengt een indrukwekkende hoeveelheid topstukken bij mekaar en zet de schijnwerpers op een materiaal dat iet of wat in onbruik is geraakt. Het zachte, soms zelfs lichtdoorlatende albast laat zeer fijne bewerkingen toe met ongelooflijk gedetailleerd beeldhouwwerk als resultaat.

M brengt de schitterende historische werken samen met hedendaagse werken van de Belgische kunstenares Sofie Muller. Sofie Muller contrasteert de ruwheid van de net ontgonnen albastknol tegenover de fluwelen zachtheid en schoonheid van het gepolijst eindproduct. Fascinerend en tegelijkertijd fragiel werk.

Tot mijn grote verbazing was mijn kameraad minder onder de indruk van de tentoonstelling dan ikzelf. Veel van de tentoongestelde werken waren religieuze kunst. Religieuze kunst kenmerkt zich inderdaad soms door een zekere afstandelijkheid ten opzichte van de toeschouwer. Per slot van rekening wordt hier het goddelijke afgebeeld. Mijn kameraad waardeert kunst meer om de gevoelens die het losmaakt en de werken in albast slaagden er niet in hem te raken. Toegegeven, deze tentoonstelling is er vooral eentje van virtuositeit, toch zijn er meer dan genoeg werken die naar mijn mening een gevoelige snaar bij de toeschouwer zullen raken.

Maar oordeel vooral zelf.

Continue reading →

De Italiaanse keuken van Cucina Marangon

Na een aangename en rustige treinrit kwamen mijn vriend en ik met ons koffertje aan in het station van Turnhout. Eerste bestemming: Hotel Corsendonk Turnova, want we willen onze avond niet vroegtijdig afbreken om de laatste trein naar Leuven te moeten halen. Het was een mooie wandeling van het station naar het hartje van Turnhout waar ons hotel lag en ik moet zeggen dat ik aangenaam verrast was door de charmante uitstraling van deze stad. Ik bezocht Turnhout al een paar keer eerder, maar dat was om op bezoek te gaan bij vrienden of om een evenement bij te wonen. De stad zelf bleef daardoor voor mij een nobele onbekende. We checken in in het hotel en frissen ons even op. Klaar voor een gezellig avondje uit met de oud-collega van mijn vriend.

Voor de gelegenheid had de oud-collega van onze vriend een tafeltje gereserveerd in Italiaans restaurant Cucina Marangon. In vergelijking met de vorige keer dat we hem zagen, was hij een aantal kilootjes bijgekomen, maar gelukkig slaagt hij er nog steeds in de diabetes af te houden. Wat volgde was een aangename avond met lekker eten. Misschien net een tikkeltje te prijzig voor wat we kregen, maar hey, het zijn moeilijke tijden voor de horeca, nietwaar? En het feit dat de eigenares bij de kaasschotel gewoon zonder verpinken twee flessen dessertwijn op tafel zette, waarmee we ons glas zoveel als we wensten mochten bijvullen, maakte uiteraard veel goed.

Appetizers:

Tartare di branzino:

Risotto alla pescatora:

Cannelloni di vitello:

Petto di anatra:

Italiaanse kazen:

Dessertwijn:

Zoetigheden bij de koffie:

Nieuwe culinaire ontdekking: Alfalfa

Eind augustus ontdekte ik toevallig dat Alfalfa een metamorfose ondergaan had. Dus toen we naar een plek zochten om af te spreken met onze wijn minnende vrienden, was de keuze snel gemaakt. Handig dat dit restaurant vlak achter de hoek ligt! Ik had een tafeltje voor vier gereserveerd en we maakten er een gezellige avond van met heerlijke gerechtjes om te delen, vergezeld van een goed glas wijn. Onze vriendin doet momenteel stage in een ziekenhuis in Turnhout, dus zij was best wel moe na een week op en af pendelen. Laat maakten we het bijgevolg niet, maar het is de kwaliteit die telt en niet de kwantiteit! Ik kijk al uit naar onze volgende date!

Tempura van groenten met kruidendip:

Tomaat burrata met bisilicumcrème:

Dumplings met kastanjechampignons, zwarte look en chili:

Aubergine met aïoli en groene kruiden:

Tartaar van rode biet en granny smith en gebrande pistache:

Ceviche van zeebaars met passievrucht en citrusvinaigrette:

Traag gegaarde spiering met paksoi, eryngii en pinda;

Mousse van aardbei, amandel en limoen:

Lemon curd, mango sorbet en crumble:

Voor wie houdt van ceviche: onze kameraad slaagde erin het recept voor de werkelijk fabuleuze ceviche los te peuteren van de chefkok:

Voor herhaling vatbaar!

Genieten bij Convento Wijnbistro

Vanavond had ik afgesproken met mijn vriendin uit Tongeren om samen te genieten van een heerlijk diner bij Convento Wijnbistro, één van mijn favoriete Leuvense resto’s. Het was alweer van vorig jaar geleden dat we elkaar nog eens gezien hadden. Werkelijk, de tijd gaat veel te snel. Ondertussen heeft haar oudste zijn eerste (helaas onsuccesvolle) jaar aan de unief achter de rug en is zij opnieuw single (good riddance, mijn vriendin verdient veel beter dan haar ex!). Veel stof om over te praten, dus. Het werd een gezellige avond met wat reflectie, maar ook een toffe vooruitblik op haar geplande wandelvakantie. Benieuwd om na haar terugkeer haar verhalen te horen!

Appetizers:

Bietjes, yoghurt, hennep & Arepa, Bru-XL:

Pompoen, queso fresco, winterbanaan:

Steenvoorde duif, escabeche, vijg, zwarte appel:

Mirabelle, tiger lemon, Grosse Bertha, frangipane:

Helaas vergeten een foto te nemen van de kaasplank zelf:

Een avond met vrienden in Bistro Mariette

Ik durf mezelf al eens bestempelen als een foodie en er zijn weinig Leuvense toprestaurants die ik nog niet uitgeprobeerd heb, maar ik moet eerlijk toegeven dat Bistro Mariette bij mij helemaal geen belletje deed rinkelen toen onze vrienden dit voorstelden voor een avondje uit. Toegegeven, Wilsele ligt nu eenmaal iet of wat buiten de actieradius van mijn vriend en mij, maar ik had zelfs nog nooit van het restaurant in kwestie gehoord. Maar hey, iets nieuws uitproberen is altijd leuk! Dus fietsten mijn vriend en ik op onze bluebikes naar Wilsele voor een eerste kennismaking met Bistro Mariette.

Ik had op voorhand niets opgezocht, dus was aangenaam verrast door de stijlvolle inrichting en vriendelijke ontvangst die ons meteen duidelijk maakte dat we in een kwaliteitsvolle zaak beland waren. Een blik op de menukaart leerde ons dat de associatie met ouderwetse, volkse gerechten die de naam Bistro Mariette in mijn hoofd had opgeroepen, niet verder van de realiteit kon liggen. Integendeel, de gerechten waren hip en modern. Onze vrienden vervoegden ons een tiental minuten na onze aankomst aan ons gezellig tafeltje. Wat volgde was een leuke avond waarop we reisverhalen uitwisselden (met zijn tweeën waren ze ondertussen al drie keer in Afrika geweest, twee keer samen en één keer elk apart) en we onze werkperikelen met elkaar deelden.

Ik moet toegeven dat ik erg onder de indruk ben van de job van de (ondertussen niet meer zo nieuwe) vriendin van onze kameraad, die als prof een onderzoekslabo aanstuurt dat bezig is met de ontwikkeling van vrij revolutionaire toepassingen. Altijd al een zwak gehad voor slimme dames!

En oja, het eten was echt om duimen en vingers af te likken. Heerlijke verfijnde gerechtjes om al dan niet te delen, vergezeld van fenomenaal lekkere cocktails en wijntjes. Meer moet dat echt niet zijn om mij gelukkig te maken.

Lazy red cheeks met krokante bloemkool, gezouten pinda’s, sriracharoomkaas:

Zeeuwse creuse, gratiné, “Duroc de Riegel’, spinazie, champagne en Wilselse aardappel, lauwe patatjes van Geleyns, gerookte zalm van Wauters witte wijn, zure room:

Vitello tonnato 2.0, kalfsvlees, kalfstong, tomatenpesto, Romeinse sla:

Taco, zeebaars, koolrabi, leche de tigre, krabsla, avocado:

Garnaalcocktail, handgepelde grijze garnaal, Romeinse sla, groene groeten:

Open ravioli, catch of the day, knolselder, kreeft, witloof:

Wilde eend, rode ui, vijg, witloof, kruidenpuree:

Ribeye, “Ten Halve”, gourgères, knolselde, spitskool carbonara:

Kaas van het Nijswolkje, St-Felicien Fermier, Abondance AOP, Munster met komijn:

Banana split, “OYFR”, amandel, chocolade, vanille-ijs:

Een dinner dat die smaakte naar meer.

Yet Another Blog

Life on my side

vrienden