En dat is niet eens overdreven.

Wat een feest! Daar zal in ons bedrijf ongetwijfeld nog jaren over gesproken worden.

Op voorhand was er (traditioneel) wat gemor. Zo’n fusie brengt heel wat weerstand met zich mee en toegegeven, zelf was ik ook niet zo blij dat ik een deel van mijn team moest laten vertrekken. Ik mis hen nog elke dag. Het was dus niet zo duidelijk hoe de sfeer zou zijn, maar van bij het begin om 13u, bleek duidelijk dat alle aanwezigen in de AB zich hadden voorgenomen hun ongenoegens over bepaalde aspecten van de fusie opzij te zetten en zich voluit in het feestgewoel te storten.

Enfin ja, het eerste gedeelte was nog vrij officieel met wat speeches en (gelukkig ludieke) interviews, ingeleid door een dame die enkele rake inside jokes maakte (o.a. de perikelen met het koffieapparaat en de vuilniseilanden kwamen aan bod). Hilarisch. De speeches werden afgewisseld met korte circusacts van Bert en Fred en muzikale nummers.

Het fijne aan deze dag was dat al het talent in onze organisatie aanwezig de kans kreeg om te schitteren. Zo waren er optredens van medewerkers die in een band speelden, anderen hadden dan weer voor de decoratie gezorgd en kunstwerken (zelfs eetbare) om de boel te versieren en nog anderen toonden hun dj-kwaliteiten. Het personeel van de AB kwam regelmatig rond met hapjes en zorgde ervoor dat niemand dorst hoefde te lijden. De alcoholische dranken vloeiden rijkelijk.

Zelf droeg ik mijn steentje bij door foto’s te maken van dit evenement. Mijn hoofdopdracht was collega’s samen te brengen die elkaar nog niet zo goed kenden en vervolgens op zoek te gaan naar iets wat ze gemeenschappelijk hadden. Dit gemeenschappelijke iets (reizen naar een bepaald land, lievelingseten, geboorteplek, kleur ogen),… werd dan op een klein krijtbordje geschreven, waarna ik hen mét het krijtbordje vereeuwigde. De foto’s werden ter plekke op een groot scherm getoond. Heel toffe opdracht. Iedereen stond erg open voor dit idee, al moesten sommigen hard zoeken om iets gemeenschappelijks te vinden. Uiteraard maakte ik daarnaast ook wat sfeerfoto’s.

Na het officiële gedeelte vertrokken al wat collega’s naar huis en bleven enkel de feestbeesten hangen. We smulden van de desserts die de collega’s zelf gemaakt hadden en gooiden onze benen los op de dansvloer. Het echte dansfeest werd op gang getrokken door een heuse flashmob op het nummer Happy van Pharrel Williams. Ik had de voorbije dagen hard gestudeerd om de danspasjes onder de knie te krijgen en ben er trots op dat ik een vlekkeloze uitvoering op mijn conto mag schrijven.

Naarmate de avond vorderde, raakten er steeds meer collega’s boven hun theewater. Zo leer je je collega’s ook eens van een andere kant kennen, gelukkig waren het allemaal plezante dronkaards. 😉 En paar collega’s (die een vrij fysieke job hebben en een beetje een reputatie hebben van stoere mannen te zijn) stonden zelfs in bloot bovenlijf te dansen. Al hoefde die striptease van één van de mannen op het podium nu ook weer niet. Diezelfde kerel slaagde er vervolgens in om met zijn blote voeten in een glas te trappen dat hij zelf had laten vallen. En zo eindigt een fijn feest dus op de spoedafdeling van een ziekenhuis.

Ik amuseerde mij te pletter en genoot ervan eens goed uit de bol te gaan op de muziek. Samen met de die hards sloot ik het feest af om 22.06, toen de dj zijn laatste nummer speelde. Pas toen voelde ik hoe erg mijn voeten zeer deden van negen uur onafgebroken op hakken rond te lopen. Het leek wel alsof iemand met duizend naalden in de bal van mijn voeten stak. We spraken dan ook af met de crew die met de trein naar Leuven terugkeerde om zeker genoeg tijd uit te trekken om de trein te halen. Een half uur bleek te volstaan om te hobbelen van de AB naar Brussel-Centraal. De pijn in mijn voeten was niet te harden, maar dat had ik graag over voor dit legendarische feest! Alleen jammer dat mijn lotje niet getrokken werd bij de tombola. Ik had graag nog wat nagepraat met een select groepje collega’s tijdens een gratis etentje.

Een memorabele dag!