Treinmiserie! En zo miste ik dus mijn eerste én tweede vergadering van de dag. Al gebiedt de eerlijkheid mij te zeggen dat ik sowieso maar een half uur aanwezig kon zijn op die tweede vergadering. Jammer, maar niets aan te doen. Ik denk dat het woord ‘overmacht’ speciaal voor reizigers van de NMBS is uitgevonden.
Gisteren spoorden mijn vriend en ik naar het mooie Limburg voor een culinaire avond in het gezelschap van mijn broer en zijn vriendin. Niet dat het lang geleden was dat ik mijn broer nog eens gezien had, want gisteren(vrijdag)namiddag was ik naar Hasselt gespoord om afspraken te maken voor een tandheelkundige ingreep bij mijn moeder. Dat was echter nogal een stressy bedoening omdat mijn broer, die me kwam afhalen aan het station van Hasselt, en ik te laat waren door file op de Hasseltse ring (deze keer lag het eens niet aan de NMBS) en mijn vader weer een paar opmerkingen maakte die mijn broer op de kast jaagden.
Enfin, deze zaterdag lieten we dat achter ons en genoten we van het aperitief in de zonnige tuin. Spijtig genoeg werd het al snel frisser waardoor we noodgedwongen van binnen naar buiten verkasten. De barbecue was naar goede gewoonte uitstekend en de wijn vloeide rijkelijk. Zo rijkelijk dat ik na het voorgerecht helemaal vergeten ben foto’s van de rest van het eten te nemen.
Laat het er ons alleszins op houden dat ik me van de treinrit terug naar Leuven niet meer zo heel veel herinner en dat ik deze ochtend met een flinke kater ben opgestaan. En neen, dat was niet dit beestje (dat trouwens een kattin is).
Deze voormiddag moest ik in Oostende zijn voor een belangrijke vergadering. Wat mij de gelegenheid gaf het aangename aan het nuttige te paren. Een oud-collega en zijn vriendin hebben immers een studio in Oostende en ze zijn tegenwoordig vaker in Oostende dan in hun stulpje in Bierbeek. Dus stuurde ik een berichtje of we ‘s middags na mijn vergadering samen konden lunchen. En hoera: dat paste voor hen. Meteen een halve dag verlof in mijn agenda gepland!
Ik maakte kennis met een bijzonder fijne lunchplek: Lizette & Lucien, een plek waar jongeren, adolescenten en volwassenen met een beperking meewerken in de zaak. Onze bestelling werd opgenomen door een bijzonder vriendelijke jongeman met een verstandelijke beperking. Heel fijn dat deze mensen de gelegenheid krijgen om op deze manier hun steentje bij te dragen aan de samenleving. Het werkplezier spatte er vanaf. En de quiche met slaatje en soep mocht er ook zijn! Aanrader!
Na deze lekkere lunch hadden we nog een klein plekje over voor het dessert: heerlijk huisgemaakt ijs van ICE ICE AMY met ingrediënten afkomstig van lokale leveranciers. ICE ICE AMY is een passieproject van Amélie Cobbaert, een burgerlijk ingenieur scheikunde. En ik kan bevestigen: een ijsje van ICE ICE AMY is absoluut een omweg waard. Smullen!
Als afsluiter van de namiddag troonden mijn oud-collega en zijn vriendin mij mee naar hun stulpje op de dijk van Oostende. Mijn oud-collega had nog allerlei lekkers voorzien: bubbels en verse aardbeien, maar ik kon helaas niet lang blijven, omdat ik ‘s avonds had afgesproken met een vriendin in Leuven. En tja, de rit met de tram naar het station van Oostende in combinatie met de treinrit Oostende-Leuven maakte dat ik natuurlijk wel even onderweg was. Ik kijk nog steeds reikhalzend uit naar de uitvinding van de teleportatie!
Volgende keer hoop ik alvast langer te kunnen genieten van het uitzicht op het gezellige balkon van mijn oud-collega en zijn vriendin!
Na een halve teamdag in Mechelen spoorde ik terug naar Brussel voor het afscheidsfeest van een collega uit het managementcomité. De grote baas had mij gevraagd om een woordje te doen, dus het was belangrijk dat ik op tijd was voor het feest. Mijn speech werd goed onthaald (met dank aan de assistentie van ChatGPT) en ik zag dat de afscheidnemende collega oprecht ontroerd was.
Persoonlijk vind ik het heel jammer dat deze collega vertrekt, want wij zaten vaak op dezelfde lijn in het managementcomité en het voelt wel een beetje alsof ik een bondgenoot verlies. Tegelijkertijd ben ik blij voor haar, want ik wist dat ze al een tijdje uitgekeken was op haar huidige functie. Heel knap ook dat ze zich op haar zestigste nog in een nieuw avontuur stort. En wat voor één! Ze komt aan het hoofd te staan van een organisatie die veel groter is dan de onze.
Het werd alleszins een gezellig afscheid met fijne babbels en een lekker afscheidscadeautje dat ik met plezier zal opdrinken!
Op deze prachtige zomerse julidag spoorde ik samen met wat collega’s naar Mechelen voor de teamdag van één van de vier teams in mijn afdeling. Ik probeer als afdelingshoofd zoveel mogelijk deel te nemen aan de jaarlijkse teamdagen, omdat mij dat de gelegenheid geeft om mijn collega’s op een informele manier wat beter te leren kennen. Iets waar in tijden van thuiswerk niet meer zoveel gelegenheid toe is.
In Mechelen hadden we met gans de groep afgesproken voor de ingang van het station van waaruit we te voet naar het vertrekpunt van de bootjes wandelden. De zon scheen volop en het schittterende weer maakte dat iedereen behoorlijk goed gezind was. De boottocht op de Dijle dwars door Mechelen was dan ook een groot succes.
Na de boottocht wandelden we verder naar Sjarabang, een inclusief creatief atelier, dat kunst- en cultuurparticipatie van mensen met een verstandelijke of meervoudige beperking bevordert. We genoten er van een lekkere broodjeslunch met een slaatje.
Omdat ik al om 16u terug in Brussel moest zijn voor het afscheidsfeest van een dierbare collega, kon ik helaas niet deelnemen aan het ganse namiddagprogramma. Gelukkig waren mijn collega’s zo vriendelijk om mij bij de eerste groep van 12.30u in te delen, zodat ik toch nog het Kunstuur kon meepikken. Ondertussen heb ik al een paar keer kunnen genieten van dit concept en ik blijf het een aanrader vinden. Ideaal ook voor mensen die niet echt frequente museumbezoekers zijn, maar toch wat willen bijleren over de Belgische schilderkunst.
Na het bezoek aan het Kunstuur nam ik afscheid van mijn collega’s en wenste hen nog een inspirerende namiddag toe. Ik wist dat ze aan de slag zouden gaan met verf om een eigen schilderij te creëren en vond het stiekem wel jammer dat ik daar niet bij kon zijn. Maar kijk, een mens kan nu eenmaal niet op twee plekken tegelijk zijn. Dus wandelde ik braaf naar het station van Mechelen om van daaruit naar Brussel te sporen.
Allez, tegenwoordig is dat natuurlijk Beveren-Kruibeke-Zwijndrecht, maar dat bekt niet zo makkelijk als Zwijndrecht. 😉 Het was al een paar jaar geleden dat de uitgebreide familie langs de kant van de moeder van mijn vriend was samen gekomen. De tante en nonkel van mijn vriend die het feest organiseerden hadden alvast een prachtige dag uitgekozen. De zon was volop van de partij en gelukkig leverden de bomen en de party tenten genoeg schaduw, want anders was ik zeker zo rood als een kreeft naar huis gegaan.
We spoorden voor deze bijzondere gelegenheid naar Antwerpen-Centraal om van daaruit de tram naar Zwijndrecht te nemen. Het was even zoeken om op het Astridplein de vertrekplaats van de tram te vinden, die zich uiteindelijk ondergronds bleek te bevinden. Gelukkig waren we nog net op tijd om de tram te halen. Vanaf de tramhalte was het een tiental minuten wandelen naar het huis van de nonkel en tante. Gelukkig had ik mijn flipflops aangetrokken, om deze vlak voor aankomst snel op een bankje te verwisselen voor mijn hot pink zomersandalen mét hoge hakken en plateauzool. ‘t Is dat ik niet zo vaak de gelegenheid heb om deze beauty’s aan te trekken.
Het feest verliep gemoedelijk. Omdat we veel van de gasten (neven en nichten van mijn vriend en een paar van hun kinderen) al zolang niet meer gezien hadden, viel er natuurlijk veel bij te praten. De schoonbroer van mijn vriend ontpopte zich tot een heuse barman (full disclosure: hij heeft effectief een tijd bijgeklust als barman). En ik liet mij de bubbels en aperitiefhapjes smaken. De oudste nicht en haar vriend hadden voor het hoofdgerecht gezorgd: chili con carne. Eerlijk, geen fan van dit nochtans populaire gerecht. En mijn darmen ‘s avonds waren het op dat vlak roerend met mij eens.
Gelukkig kon het dessert: ijs met chocoladesaus mij wel smaken en zorgde het openbaar vervoer ervoor dat we probleemloos thuis geraakten.
Nog nagenietend van onze fijne Antwerpse uitstap, spoorden we zaterdagnamiddag naar Aarschot voor een date met onze vrienden uit Zichem. We hadden afgesproken om samen sushi te eten in het beste sushirestaurant van Aarschot: Shokudo!
Ik ken Aarschot eigenlijk alleen maar van het station, dus ik was aangenaam verrast door het gezellige centrum, de mooie herenhuizen en het historische begijnhof. Mijn vriend en ik genoten van onze wandeling naar restaurant Shokudo.
We troffen onze vrienden met hun twee kinderen en het lief van de dochter (ja, zo gaat dat tegenwoordig) aan het restaurant en kregen een fijne tafel toegewezen op het overdekte terras van Shokudo. Ik wilde graag een frozen margarita als aperitief, maar die was helaas niet beschikbaar. Geen erg, een gewone margarita kan ook smaken. Al had ik achteraf bezien toch beter een glaasje bubbels besteld, want de margarita werd geserveerd met ijsblokjes in het glas en zonder zoutrand. Niet bepaald volgens de regels van de kunst.
De sushi op onze boot was bijzonder lekker, met heel veel verschillende soorten sushi en sashimi. Alles smaakte erg vers. Bij de sushi dronken we een heerlijk glaasje vinho verde. En mijn vriend sloot zijn maaltijd af met een whisky flight met drie verschillende whisky’s. Heel leuk dat de flessen van de whisky mee op tafel gezet werden.
Na het diner trokken we naar café Zettanee voor een cocktail (of een mocktail in het geval van onze vrienden. Spijtig genoeg was er buiten op het terras geen plaats meer voor zeven personen, maar binnen was het ook gezellig, zij het iets te warm op deze mooie zomeravond. Voor ons tweede rondje kwam er gelukkig wel een plek vrij op het terras. Ik genoot van een overheerlijke cocktail met de poëtische naam ‘maske me plezier’, aka een pornstar martini. De pornstar martini werd met een apart shotje met schuimwijn geserveerd en was werkelijk uitstekend. Op het terras buiten waagde ik mij aan een heuse bloempot (een Moscow mule). Bijzonder origineel gepresenteerd, dat zeker! Al hoop ik wel dat ze het flesje van het gemberbier afspoelen voordat ze dit aan de bloempot toevoegen.
En toen was het tijd om afscheid te nemen van onze vrienden. Wij wandelden samen met het lief van de dochter naar het station van Aarschot, alwaar hij op een trein richting Limburg stapte en wij opnieuw naar Leuven spoorden na een bijzonder aangename avond in Aarschot.
Gisteren spoorden mijn vriend en ik naar Antwerpen-centraal om de huwelijksverjaardag te vieren van mijn jongste neef en zijn vrouw, die vijf jaar geleden in volle coronacrisis trouwden en om die reden toen dus geen groot feest konden geven. Vijf jaar later was het plan om dat dubbel en dik in te halen! Om zo lang mogelijk op het feest te kunnen blijven, hadden mijn vriend en ik een hotelkamer geboekt in de vlakbij gelegen Holiday Inn Express.
Omdat er geen eten voorzien was op het feest, legden mijn vriend en ik een stevige bodem op het zonnige terras van Koreaans restaurant Gyojasang. We deelden Korean pan fried dumplings als voorgerecht en ik genoot van mijn stir-fried kimchi bulgogi beef (al vond ik drie banchan wel wat magertjes). Uiteraard dronken we daar een traditionele kom makgeolli bij. En hoewel Gyojasang een keten is, kwamen de smaken van de gerechten echt in de buurt van de gerechten die ik in Zuid-Korea at. Al zijn de gerechten naar mijn mening iets minder verfijnd dan in Zuid-Korea zelf.
Na deze smakelijke maaltijd wandelden we verder naar ons hotel (onze kamer had zelfs uitzicht op het MAS!), checkten we in en tutten we ons op voor het feest.
En wat een geweldig feest was het! De Natie bleek een heel gezellige feestlocatie. Het gelukkige koppel sprak hun liefde voor elkaar uit en daar kwamen zelfs traantjes aan te pas, terwijl hun twee kinderen ietwat verbouwereerd toekeken. Er waren late night snacks (frietjes en pizza!) en we leefden ons tot in de vroege uurtjes uit op de dansvloer.
Zalig om na het verlaten van het feest maar een paar meter te moeten stappen om doodop in bed te duiken.
En dat hotelontbijtje de dag nadien smaakte dubbel zo goed na al die fysieke inspanningen op de dansvloer.
Deze avond had ik het genoegen om te mogen genieten van de exclusieve vooropening van de prachtige tentoonstelling van David Claerbout in het meest romantische kasteel van Vlaanderen. Het hoogtepunt van de tentoonstelling (ook letterlijk, want het werk werd getoond in één van de torenkamers) was de videoprojectie The woodcarver and the forest, een verraderlijk lieflijk tafereel waarachter een duistere waarheid schuilt. De film in zijn geheel duur ongeveer twintig uur, dus ik heb maar een fractie van het werk gezien. Maar voelde me helemaal zen nadien. Een aanrader voor wie even tot rust wil komen in deze woelige tijden.
Na de tentoonstelling bezocht te hebben, was het tijd voor de speeches en klonken we samen op het succes van deze tentoonstelling. En ja, de hapjes en de wijn smaakten.
Mijn collega en haar broer waren zo vriendelijk om mij na de feestelijkheden aan het metrostation Erasmus af te zetten. En metro- en treinrit later was ik opnieuw in Leuven. Toch spijtig dat dit mooie kasteel zo moeilijk te bereiken is met het openbaar vervoer.
Vandaag spoorde ik na het werk naar Antwerpen-centraal om van daaruit met de blue-bike mij naar het Zuiderpershuis te begeven voor het verjaardagsfeestje van Literatuur Vlaanderen, een kwarteeuw jong. Toen ik er aankwam waren de festiviteiten al goed bezig. Er was een ijsjeskraam en een open bar, maar aangezien de ijsjes niet in de zaal mochten meegenomen worden, liet ik deze links liggen. Ik had gelukkig wel nog net genoeg tijd om één glaasje schuimwijn mee te pikken voordat de optredens en speeches begonnen. Ik genoot van een streepje Paul van Ostaijen, gevolgd door de poëzie van Esohe Weyden en een geheel eigen interpretatie door Tom Lanoye van ‘Van den vos Reynaerde’, het boek dat ik veel te vroeg las en dat mij voor de rest van mijn leven getraumatiseerd heeft.
Warm aanbevolen: de voordracht van Esohe Weyden over inspirerende vrouwen:
Yep, ook de bevoegde minister kon niet ontbreken op dit feestje:
Na afloop van het officiële gedeelte kwam ik veel bekenden tegen die allemaal naar Antwerpen waren afgezakt om te klinken op de jarige. Op de valreep slaagde ik erin me los te rukken van al die gesprekken en een ijsje mee te pikken voordat de kraam helemaal uitverkocht was.
Spijtig dat de laatste treinen van Antwerpen naar Leuven zo vroeg rijden, want anders was ik zeker langer blijven plakken.