Van Leuven naar Wenen – 30 april 2025

‘s Ochtends over en weer geweest naar Brussel voor een verzoeningsvergadering tussen twee collega’s, die gelukkig constructief is verlopen. Vervolgens mijn valies gemaakt om dan vechtend tegen de klok nog zoveel mogelijk mails, nota’s en verslagen af te werken, zodat ik zonder zorgen van het lange weekend kan genieten.

Ik gooi de laatste benodigdheden in mijn valies en snelwandel naar het station van Leuven. Gelukkig is mijn trein mooi op tijd en heb ik plaats zat op de trein naar de luchthaven. Op de luchthaven moet ik een kwartiertje geduld uitoefenen alvorens daar drie enthousiaste jongedames en hun mama verschijnen. Yep, dit is een girls only tripje met de zus en drie nichtjes (13, 14 en bijna 16) van mijn vriend. Voor deze bijzondere trip kozen we Wenen als bestemming. Een stad die ikzelf al twee keer bezocht, maar voor de dames een nobele onbekende is.

De dames reizen ook niet vaak met het vliegtuig (de laatste keer dat ze op een vliegtuig zaten waren de nichtjes nog peuters en kleuters, dus die herinneringen zijn vervaagd), wat maakt dat de luchthaven op zich al een hele belevenis is. Te beginnen met de automatische poortjes naar de security en de security zelf. Het jongste nichtje is er niet helemaal gerust op en doet voor de zekerheid al haar juwelen (en dat zijn er behoorlijk veel, voor zo’n klein meisje) uit alvorens door de metaaldector te gaan, zelfs al zeggen we haar dat dat echt niet nodig is. En jawel, ze heeft prijs: een springstoffencontrole. Aangezien de mama zich achteraan ons groepje bevindt, moet het nichtje even wachten tot haar moeder toestemming kan geven voor deze bijkomende controle. Gelukkig blijkt het nichtje geen springstoffen bij zich te hebben en kunnen we verder naar de tax free shop.

Persoonlijk denk ik dat de trip voor de dames al een succes geweest zou zijn als we gewoon vier dagen in de tax free shop konden doorbrengen. De dames beperken zich gelukkig tot de aankoop van één flesje 76 parfum van Sol de Janeiro. Laat ons zeggen dat we allemaal zeer wel ruikend dat vliegtuig zullen opstappen. 😉

We lopen meteen door naar de juiste gate, zodat we daar op het gemak wat stoelen kunnen innemen en onze handbagage kunnen achterlaten (elke jongedame beschikt uiteraard over een eigen carry on valiesje). Omdat we allemaal dorst hebben, trakteren we onszelf op een lekkere smoothie/milkshake van Guapa juice. Ik beantwoord snel nog wat mails en voordat we het weten is het tijd om te boarden.

Vooral bij de jongste stijgt de spanning. Gelukkig is de mama erbij om haar moed in te spreken. We hebben het geluk dat we in een vliegtuig zitten met een stoelenconfiguratie van twee-gangpad-drie, waardoor we allemaal op dezelfde rij zitten. De jongste en de oudste mogen allebei aan de raam en de middelste krijgt de belofte dat zij op de terugweg aan het raam mag zitten. Bij de jongste slaan de zenuwen toe in de vorm van buikpijn, maar eens we in de lucht hangen, is dat gelukkig snel voorbij. Het is een mooie dag, dus er valt veel te zien uit dat kleine vliegtuigraampje.

De vlucht verloopt verder zonder problemen en ook van de aangekondigde turbulentie blijven we gespaard. Rond half acht landen we op de luchthaven van Wenen.

Ik kocht op voorhand drie Vienna City Cards zodat we gans onze trip gebruik kunnen maken van gratis openbaar vervoer (de twee jongsten mogen gratis mee) en allerlei kortingen. Aanvullend kocht ik ook een airport transfer voor twee volwassenen, zodat we gebruik konden maken van de City Airport Train. Elke airport transfer was goed voor één volwassene en twee kinderen onder de vijftien jaar. Helaas blijkt op de trein zelf dat ik mij vergist heb bij het lezen van de voorwaarden van de Airport Transfer (ofwel in de leeftijd van de oudste dochter) en dat we een extra ticket moeten kopen voor de oudste. Strikt genomen is ze nog geen zestien, maar ze is dus ook niet meer onder de vijftien jaar. Goed, daar ga ik niet over discussiëren, dan kopen we gewoon een extra kaartje.

De City Airport Train is echt een heel handige manier om vlot en snel het hart van Wenen te bereiken. De rit duurt nog geen twintig minuten en de treinstellen zijn duidelijk gloednieuw met veel ruimte om je bagage te zetten. We stappen af in Wien Mitte en nemen van daar de metro (met één overstap) naar ons appartement. Ik ben er zelf een beetje verbaasd over hoe vlot alles verloopt. Want ja, ik was op voorhand toch wel wat zenuwachtig, omdat ik alles in mijn eentje geboekt en geregeld had en ik dus de verantwoordelijkheid droeg voor het succes of het falen van deze trip.

En kijk eens aan, zelfs het bevrijden van de sleutel uit het obligate sleutelkluisje verloopt vlekkeloos! HeyMi apartment 18A is gelegen in een prachtig statig pand met een monumentale trap en hoge plafonds. Ons appartement is echt prachtig, met een balkon, een keuken, een gigantische leefruimte en twee volwaardig uitgeruste badkamers (een must als je met vijf vrouwen op stap bent). De jongedames zijn erg onder de indruk. Alleen de bedden zijn wat aan de harde kant, naar mijn bescheiden mening. Sinds ik een nieuwe matras heb, ben ik nog gevoeliger aan slechte bedden dan vroeger. De zus van mijn vriend en ikzelf nemen de kleinste kamer, de jongste en de oudste delen samen de master bedroom en het middelste nichtje mag zich nestelen op de slaapbank in de leefruimte.

We droppen snel onze bagage af en wandelen naar Zum Leupold, een typisch Oostenrijks restaurant niet ver van ons appartement. Ik had op voorhand opgezocht waar we konden eten om te vermijden doelloos door de straten te moeten dwalen met een bende hongerige vrouwen achter mij aan. Zum Leupold blijkt een goede keuze. Het is zelfs warm genoeg om op het terras te eten, maar aangezien daar stevig gerookt wordt, besluiten we wijselijk een tafel binnen te nemen.

Onze eerste maaltijd is een succes. De bediening is vriendelijk en snel en we zitten met ons vijven op een bank aan een vijfhoekige tafel. Ik ga voor de asperges met bearnaisesaus, terwijl de dames meer traditionele gerechten bestellen, zoals rundsgoulash, gefrituurde paddenstoelen en Wiener schnitzel. We hebben allemaal stevig honger, dus het eten smaakt.

Op de terugweg naar ons appartement maken we snel nog wat foto’s van de mooi verlicht Votivkirche met tussen de twee torens een mooie maan. Om kwart na tien staan we terug voor de poort van ons appartementsgebouw. Helaas is de prachtige ijzeren poort die daarstraks nog open stond nu dicht en staat er in de ellenlange instructies die ik ontvang van HeyMi apartments geen uitleg over hoe we deze poort moeten open krijgen. Een kleine vergetelheid zou ik zo zeggen en even zie ik ons met ons vijven al de nacht op straat doorbrengen. Gelukkig is er een noodnummer waarop we de uitbaters van het appartement kunnen contacteren en blijkt dat we gewoon op een bepaalde deurbel moeten drukken om de poort te openen. Makkelijk zat, maar je moet het wel weten.

Terug op het appartement nemen we snel een douche om fris in bed te kunnen kruipen (letterlijk in mijn geval, want als laatste in de rij moet ik mij op het einde van mijn douchebeurt tevreden stellen met koud water). Ach ja, al een geluk dat het buiten aangenaam warm weer is en dat ik mijn haar niet moest wassen.

We kruipen op tijd in bed, want volgens mijn planning moeten we morgen om acht uur aan het ontbijt zitten.

Puur-Natuur van Roger Cools en Viv Decorte in Kasteel Le Paige

Na ons bezoek aan de Saffraanboederij gisteren bleven mijn vriend en ik logeren bij zijn ouders in Herentals. Makkelijk, want zo moesten we ons niet haasten om de laatste trein te halen en konden we na het vertrek van al dat jonge geweld rustig onder ons vieren napraten.

Zondagen dienen om uit te slapen, dus we bleven lekker lang in bed liggen, om vervolgens op het gemak buiten op het terras te ontbijten met zelfgemaakte granola en fruitsla.

Na deze gezellige brunch maakten we een wandeling doorheen de bossen van Herentals en verder naar Kasteel Le Paige waar we de tentoonstelling Puur-Natuur van Roger Cools en Viv Decorte meepikten. De tentoongestelde werken waren naar mijn mening eerder middelmatig, maar hier en daar zat er wel een leuk werk tussen. En de mooie voorjaarsbloeiers in het park rondom het kasteel maakten het sowieso de moeite van een bezoek waard

En dankzij de NMBS raakten we zonder problemen terug in Leuven.

Bezoek aan saffraanboederij in Morkhoven

Gisteren maakten mijn vriend en ik samen met zijn familie een uitstapje naar een saffraanboederij in Morkhoven. Eerlijk waar, ik was mij er zelfs niet van bewust dat je saffraan kon oogsten in België. Ik associeerde deze dure specerij met landen als Iran en Afghanistan. Maar kijk eens aan, je kan dus ook saffraankrokussen planten in ons eigen Belgenlandje.

Het enthousiasme waarmee het echtpaar dat de boerderij uitbaatte, ons vertelden over hun saffraankrokussen en het geduld en de liefde die ze in hun werk steken, maakten van dit bezoek een zeer fijne belevenis. Want saffraan oogsten is alles behalve evident: voor 1 gram saffraan, zijn ongeveer 170 bloempjes nodig en 1 gram saffraan bevat een 500-tal krokusstampers. De krokusstampers, die zorgen voor de prachtig gele kleur als je saffraan gebruikt, worden met de hand verwijderd uit de bloempjes en ook het oogsten van de krokussen zelf gebeurt volledig met de hand. Een werkje dat niet bepaalde goed is voor de rug en de knieën.

Ook leuk: we mochten na de rondleiding op de boerderij en de uitleg over het ganse proces proeven van huisgemaakte saffraanhapjes: een aperitiefdrankje met de welluidende naam Rode van Morkhoven, asperges en panna cotta. Heerlijk! Natuurlijk konden we het niet laten een POM au safran te kopen, een variant op de Franse pommeau.

Na dit bezoek keerden we terug naar het huis van de ouders van mijn vriend voor een fijn aperitief op hun zonnig tuinterras en lekkere huisgemaakte pasta met kip en spinazie. Helaas, zonder saffraan in verwerkt. 😉

De Speelbergwandeling revisited

Aangezien het weekend zich zonnig aandiende, stelde ik aan mijn broer en zijn vriendin voor om in de namiddag samen te gaan wandelen. Kwestie van een gezonde eetlust op te wekken tegen het avondmaal. Ik deed een paar suggesties en de vriendin van mijn broer pikte er de Speelbergwandeling uit. Een wandeling die ondertussen geen geheimen meer heeft voor ons, maar die mooi is in elk seizoen. Mijn vriend en ik ontleenden twee elektrische blue-bikes aan het station van Leuven en fietsten gezwind naar het startpunt van de wandeling waar we mijn broer en zijn vriendin troffen.

De wijngaarden lagen er nog een beetje kaal bij, maar de voorjaarsbloeiers waren uitbundig van de partij en de zon maakte dat de prille groene kleuren geweldig goed tot hun recht kwamen. En aangezien mijn broer een fanatieke fan van ObsIdentify geworden is, moesten we natuurlijk stoppen bij elk onbekend bloemetje of plantje. Zo leert een mens al eens wat bij!

Na de wandeling fietsten mijn vriend en ik met onze elektrische blue-bikes terug naar Leuven om daar ongeveer op hetzelfde moment aan te komen als mijn broer en zijn vriendin, die met de wagen waren. We troffen elkaar in de Express GB omdat de vriendin van mijn broer zin had in cola en dat is iets wat mijn vriend en ik niet standaard in huis hebben. We haalden de (simpele) aperitiefhapjes boven en kozen welke gerechten te bestellen bij mijn favoriete Leuvense Chinees: Chen’s restaurant in Kessel-Lo. Bij het eten trokken we een lekker flesje Italiaanse wijn open en naar goede gewoonte sloten we af met een glaasje whisky. Lang leve de zon!

Museumdagje in Antwerpen

Gisterenochtend spoorden mijn vriend en ik opnieuw naar Antwerpen voor een dagje musea bezoeken met zijn ouders. Naar goede gewoonte begonnen we onze uitstap met een lunch bij Nuoc Mam, waar we tijdens ons vorige bezoek aan Antwerpen heel lekker geluncht hadden. Ditmaal was het warm genoeg om op het terras te kunnen eten. Met dank aan het zalige lentezonnetje. We startten met Vietnamese loempia’s, dumplings en pannenkoekjes met eend. Om eens iets anders dan phở te nemen, ging ik voor de bun (een rijstnoedelsalade) met scampi. Echt superlekker! En natuurlijk dronken we daar een flesje bubbels bij.

Als eerste museum van de dag bezochten we het KMSKA, omdat we de ouders van mijn vriend graag wilden onderdompelen in de magische wereld van Hans Op de Beeck. En ja, het was voor mijn vriend en ik pas van vrijdag geleden dat we deze tentoonstelling bezochten, maar dat kon ons eerlijk gezegd niet deren. De vele details van de grijze beelden zorgden dat we meer dan genoeg hadden om naar te kijken.

Onze volgende bestemming was de Panamarenko-tentoonstelling in het M HKA. Ik had misschien net iets meer van deze tentoonstelling verwacht. Uiteindelijk werden er slechts een bescheiden aantal werken getoond. Al blijft Bing of the Ferro Lusto X natuurlijk een tot de verbeelding sprekend kunstwerk. De drang van Panamarenko om naar de sterren te reizen, is alleszins heel voelbaar doorheen gans de opstelling.

We pikten ook de tentoonstelling ‘De toestand is vloeibaar’ mee, waarvan sommige werken me aanspraken en andere dan weer helemaal niet. Maar dat is eigen aan dit soort hedendaagse kunst.

We sloten ons dagje musea kijken af met de bijzonder fascinerende tentoonstelling over het leven en werk van Lee Miller in het FOMU. Wat een vrouw! Als je haar biografie leest, lijkt het wel alsof ze drie levens geleid heeft in plaats van één. De tentoonstelling heeft mij alvast geprikkeld om binnenkort de film over haar leven met Kate Winslet in de hoofdrol te bekijken. Uiteraard werd ik het meest geraakt door haar werk als oorlogsfotograaf, maar ook haar liefdesleven was bijzonder boeiend. Pittige dame.

We sloten deze fijne en artistieke dag af met wat hapjes op het terras van de Wasbar. En dankzij de NMBS geraakten we vlotjes thuis!

Tiflis wijnproeverij op Vrouwendag

Zaterdag 9 maart stond al een hele tijd een afspraak met mijn broer en zijn vriendin in onze agenda gepland. Alleen waren we nog niet overgegaan tot een concrete invulling van die afspraak. Tot ik een kleine twee weken geleden op instagram een aankondiging zag voorbij komen voor een wijnproeverij in restaurant Tiflis ter gelegenheid van Vrouwendag. Tijdens de proeverij zouden we kunnen proeven van acht wijnen gemaakt door vrouwelijke wijnmakers in Georgië. Aangezien Georgië verkondigt het oudste wijnland ter wereld te zijn, leek me dit een fijne gelegenheid om wat bij te leren over Georgische wijnen. En aangezien mijn broer zich tegenwoordig verdiept in de wondere wereld der wijnen, stelde ik voor om met ons vieren samen wijn te gaan proeven.

De wijnproeverij zelf liet ons eerlijk gezegd met gemengde gevoelens achter. De vrouwelijke sommelier die de Georgische wijnen presenteerde, bleek zelf van Italiaanse afkomst te zijn en helemaal geen Georgische roots te hebben. En haar kennis over de wijnen en de wijnhuizen die ze presenteerde leek ook eerder beperkt. Ze vergiste zich ook een aantal keren bij het toelichten van de wijn. Daarnaast was de locatie in de kelder van Tiflis wel heel romantisch, maar eigenlijk te klein en te smal om een goede wijnproeverij te organiseren. De aanwezigen liepen elkaar de hele tijd voor de voeten en de sommelier hield ook niet goed bij wie al welke wijn had gedronken, met als gevolg dat we zelf om de wijnen moesten vragen die we nog niet geproefd hadden. En eerlijk, geen enkele van de wijnen wist mij echt te overtuigen. En da’s toch wel jammer, zeker omdat het hier over vrouwelijke wijnmakers ging. Nu, het was de eerste keer dat restaurant Tiflis zo’n proeverij organiseerde, dus ik neem aan dat ze zullen leren uit de gemaakte fouten.

Wat daarentegen helemaal niet tegen viel, waren de heerlijke gerechten van de chefkok van Tiflis. Ik had er immers voor gezorgd dat we niet alleen konden deelnemen aan de wijnproeverij, maar dat er ook een tafel voor vier voor ons klaar stond in de kelder van het restaurant. We hadden het geluk te mogen proeven van de vernieuwde menu. En ja, daar dronken wij met veel plezier een flesje rode wijn Bedoba Saperavi bij. Veel beter dan de wijnen die we eerder hadden mogen proeven.

Lobio Ballz: kroketjes van rode bonen, Breydelham, licht pittige saus:

Prei pachali, nigvziani badridzani, rodebietencarpaccio:

Megroeli chatsjapoeri (goudbruin gebakken kaasbrood met gesmolten kaas) en zalm kindzmari (belle-vue zalm, koriandersaus, opgelegde komkommer, crispy uitjes:

Not so tsivi, satsivi (kippendijfilet, walnoten- en amandelsaus, adjikaolie, ghomi chips:

Kababi (mini lamskebabs, lavashbrood, satsebelisaus, gemarineerde kerstomaten):

Chinkali (dumplings met varkens- en rundvlees, peperroomsaus & adjapsandali (babaganoushcrème, gegrilde aubergines, satsebelisaus, gerookte paprika):

Doordat de proeverij al om 18 gestart was, hadden we op tijd gedaan met eten en was er nog meer dan genoeg tijd om een afzakkertje te drinken op ons appartement. Mijn broer en zijn vriendin hadden een verjaardagscadeau bij voor mijn vriend, een fles Ledaig van het Schotse eiland Mull, waarvan we samen een glas dronken op ons aller gezondheid. Een fijne afsluiter van een leuke avond.

Liquid Leuven – Spirits festival in de Hoorn

Gisteren zakten mijn vriend en ik samen met mijn broer, onze Leuvense kameraad, mijn collega en haar kameraad whisky liefhebber af naar de Hoorn voor een namiddag whisky proeven. Mijn vriend, broer, kameraad en ik waren er als eerste maar gelukkig had mijn collega ons het groepsticket op voorhand doorgestuurd en vormde het geen probleem dat zij met haar gezelschap ons later zouden vervoegen.

Dit was mijn eerste spirits festival en amai, ik was lichtelijk overdonderd door het aanbod. We kregen aan de inkom allemaal een bijzonder mooi whiskyglas en dan kon onze verkenning beginnen. Het systeem was simpel: je kocht op voorhand jetons die je kon inruilen voor een dram whisky naar keuze. Hoe exclusiever de whisky, hoe meer jetons dat je kwijt was aan een proevertje. Ik heb echt mijn uiterste best gedaan om van elke fles whisky die ik proefde een foto te nemen, maar ben eerlijk gezegd niet honderd procent zeker dat dit gelukt is.

Van alle whisky’s die ik proefde op het festival, was de Ichiro’s Malt Chichibi mijn favoriet. Die kostte mij jammer genoeg wel veel jetons. De single malt Lowlands whisky Baron was de grootste tegenvaller. Ik wilde onze Noorderburen nochtans graag een kans geven. Wat prijs-kwaliteit betreft, waren mijn vriend en ik onder de indruk van de Normandische whisky Le Breuil, gedestilleerd in Château du Breuil, vooral bekend van de calvados. ook de Bretoense Glann Ar Mor single malt kon mij wel bekoren, of misschien liet ik me gewoon verleiden door de mooie vuurtoren op het etiket, de namiddag was toen al wat gevorderd. 😉 We kochten alleszins een fles van beide Franse whisky’s. (En ja, de aandachtige kijker zal opmerken dat ik een scheve schaats reed met een glaasje rum.)

En oja, ik werd ook lid van de Scotch Malt Whisky Society! En kreeg voor mijn lidmaatschap meteen een flesje whisky in ruil!

Rond half vijf was het tijd voor de Masterclass van Eric Vermeire, die ons meenam op een avontuurlijke tasting. Bij de whisky’s van de tasting zaten er voor mij persoonlijk geen memorabele uitschieters, maar het was wel cool om een single grain whisky die 34 jaar op vat gelegen had te kunnen drinken. Vooral de vlotte vertelstijl en kennis van Eric Vermeire maakte van deze masterclass een succes.

Na de masterclass namen we afscheid van mijn collega en haar kameraad, die een tafel bij Taste Leuven gereserveerd hadden. Met ons overblijvend gezelschap van vier hadden we een culinair iets minder hoogstaande avond, al moet ik zeggen dat het eten mij enorm smaakte, na al die alcohol. We bestelden Thais en durfden het aan om de fles Le Breuil open te doen om eindelijk het verjaardagscadeau dat mijn vriend van zijn ouders gekregen had uit te proberen. Wellicht niet zo’n heel strak plan, rekening houdend met de voorgaande consumpties, maar hey, een mens leeft maar één keer. Helaas bleef het kraantje van de whiskyboot lekken en konden we op het einde van de avond niets anders dan de whisky terug gieten in de fles. Een mooi, maar niet echt praktisch cadeau.

Plaisirs d’Hiver 2024

Gisteren trokken mijn vriend en ik met zijn ouders naar de kerstmarkt in Brussel. Aangezien de Brusselse kerstmarkt qua schaal vele malen groter is dan die van Leuven, spraken we af rond het middaguur in Brussel Centraal. We wandelden door de prachtig versierde Koninklijke Sint-Hubertusgalerijen naar het Beursplein, omdat daar de meeste etensstandjes zijn. Ik at er gegrilde octopus en pelmeni, terwijl mijn vriend en zijn ouders zich te goed deden aan een pitabroodje.

Na de lunch wandelden we het prachtig gerestaureerde Beursgebouw binnen. Voor mij de eerste keer dat ik daar kwam sinds de heropening. We bewonderden de pracht en praal en maakte gebruik van de toiletten.

Onze eerste glühweinvariant van de dag dronken we op het De Brouckèreplein: een Rhum PomPomPomme met warm appelsap, gember, kaneel en (uiteraard) bruine rum. Erg lekker.

Tijd voor een streepje cultuur als tegengewicht voor al die kerstkitsch. Met een bezoek aan de St-Michiels en St-Goedelekathedraal konden we meteen één van de meest iconische gebouwen van Brussel afvinken. We betaalden een paar euro inkomgeld voor een bezoek aan de schatkamer en kregen zowaar bijna een privérondleiding van de zeer vriendelijke gepensioneerde vrijwilligster aan het onthaal. Over elk kunstwerk had ze wel een verhaal te vertellen en mocht er niet een volgende bezoeker zich aangemeld hebben, was ze nu waarschijnlijk nog aan het praten. Ook leuk: de kerststallen gemaakt door de verschillende internationale parochies in Brussel.

Continue reading →

Sushi op tweede kerstdag

Vandaag hadden we onze vrienden uit Kumtich over de vloer die het jaarlijkse relatiegeschenk kwamen overhandigen. Na de ietwat tegenvallende sushi van Tsuru Sushi vorig jaar, bestelde ik ditmaal wel bij Wabi Sabi. Dankzij de kerstvakantie waren er immers geen deadlines waarmee we rekening moesten houden. Speciaal voor onze vrienden bestelde ik zelfs wat extra gefrituurde sushi, omdat ze vorig jaar hadden gezegd dat dit hun favoriete soort sushi was (onbegrijpelijk voor mij, maar hey, zoveel mensen, zoveel smaken!).

En gelukkig was de hoeveelheid deze keer ruimschoots genoeg! Er bleef zelfs nog wat over om mijn neef en zijn twee kinderen voor te zetten die rond acht uur kwamen binnen waaien na een bezoekje aan M Leuven. Fijn om mijn achternichtje en neefje nog eens te zien, want die kinderen groeien als kool. Mijn neef wou eerst niet echt iets eten, maar ik kon die kinderen (zes en zeven jaar oud) toch niet zonder eten aan de lange rit terug naar Antwerpen laten beginnen? Gelukkig hadden we nog gezonde groentjes in de koelkast staan en de oudste dochter waagde zich zelfs aan een paar stukjes sushi. Het mooie geschenkpakket van onze vrienden uit Kumtich werd ook meteen open gedaan, zodat iedereen mee kon smullen van de lekkere chocolaatjes (die uiteraard vlotter binnen gingen dan de groentjes).

Genoten van dit flesje dat mijn broertje ons een tijdje geleden cadeau gedaan heeft:

Yet Another Blog

Life on my side

familie