Paaseieren rapen

Gisteren waren mijn vriend en ik te gast bij zijn ouders voor het jaarlijkse paasfeest. Om vóór de start van het feest nog even langs de opa van mijn vriend te kunnen gaan, heb ik me na de Koreaanse les de longen uit het lijf gelopen om de trein naar Leuven te halen. Ik had geluk, want doordat de trein van 12.16 twee minuten vertraging had, was ik zelfs sneller in Leuven dan verwacht. Ik at snel snel het slaatje op dat ik tijdens de pauze in Brussel was gaan kopen en hup, de auto in voor een rit van ongeveer een uur.

Uiteraard was de opa van mijn vriend blij met dit onverwacht bezoekje. De opa van mijn vriend is nog heerlijk helder van geest, alleen spijtig dat zijn oren en ogen het steeds meer laten afweten. Door zijn slechte ogen kan hij geen boeken meer lezen, een ramp voor zo’n intelligent en belezen man, in het bezit van een mooie collectie boeken. En gesprekken met hem moeten noodgedwongen al schreeuwend gevoerd worden, in de hoop dat zijn hoorapparaat toch nog iets oppikt van wat er gezegd wordt. Ik duim van harte dat de technologie van de hoorapparaten snel verbetert, want het is frustrerend hoeveel energie het nu vergt om een gesprek gaande te houden, langs beide kanten.

Na dit korte bezoekje was het tijd om paaseieren te rapen. We leidden de kinderen eerst af met de spelletjes die mijn vriend en ik gekocht hadden en deden de gordijnen van de vensters die op de tuin uitgaven dicht, zodat ze de nep-paashazen niet aan het werk zouden zien. Ik kan me eerlijk gezegd niet herinneren dat ik als kind ooit in de paashaas geloofd heb. In Limburg waren het trouwens de paasklokken die uit Rome de eieren meebrachten, maar ook dat fabeltje heeft nooit veel indruk gemaakt op mij. Wellicht vond ik het idee van vliegende klokken gewoon te gek of zo. Al was ik altijd blij met de chocolade!

Wel grappig om te zien dat het oudste nichtje van mijn vriend ondertussen al door heeft hoe de vork in de steel zit, maar mooi meespeelt om het plezier voor de kleintjes niet te vergallen. Enfin ja, het gejoel van de kinderen toen ze zagen dat de paashaas doorheen gans de tuin paaseieren verstopt had, was genoeg om gans de buurt uit hun middagdutje te halen. Met zijn vijven stormden ze de tuin in om al dat lekkers bijeen te rapen. Om het plezier nog wat te verlengen werd zo nu en dan een eitje uit de mand gevist en stiekem terug verstopt. Hoe mooi om nog jong en goedgelovig te zijn!

Daarna genoten we van een aperitief in het zonnetje. Het deed me echt deugd om te ontspannen met een glaasje prosecco in de hand. Het zijn nogal stresserende tijden geweest, de voorbije weken, maar ik heb het gevoel dat alles nu wel op zijn pootjes aan het vallen is. Uiteraard werd er veel naar onze plannen gevraagd en ik begin nu zelf ook echt af te tellen. Fijn ook dat de ouders van mijn vriend zich ondertussen met het idee verzoend hebben.

Alleen spijtig dat ik zo dom geweest ben mijn splinternieuwe zonnebril, speciaal gekocht om in de paasvakantie op reis te gaan, in Herentals achter te laten. Hopelijk slaagt de post erin mijn zonnebril snel terug naar Leuven te brengen.

Terug naar Hasselt: Taratata

Eén voor één strepen we namen van ons lijstje. Gisterenavond was het de beurt aan mijn vader om ons Grote Nieuws te vernemen. We hadden speciaal voor de gelegenheid een fijn restaurant met een behoorlijk domme naam uitgezocht in Hasselt. Een gesprek verloopt immers zoveel vlotter onder het genot van lekker eten en een goed glas wijn. Zijn reactie was, tot mijn grote opluchting, erg positief. De rest van de avond konden we dus zonder zorgen genieten van het eten en plannen smeden voor de toekomst.

Oja, grote fan van het nieuws pand van Taratata, een leuke mélange van historisch erfgoed met moderne toetsen. Heel erg geslaagd. Wat de gerechten betreft was de absolute uitschieter de gerookte paling met groene asperge en ei. Ik moest me inhouden om het bord niet af te likken, zo lekker! Echt blij dat we deze extra vijfde gang besteld hadden.

Appetizers:
IMG_3190

IMG_3192

Aubergine | pompoen | quinoa:
Aubergine | pompoen | quinoa

Schelvis | knolselder | gele biet:
Schelvis | knolselder | gele biet

Gerookte paling | groene asperge | ei:
Gerookte paling | groene asperge | ei

Kalfsentrecote | bloemkool | gnocchi:
Kalfsentrecote | bloemkool | gnocchi

IMG_3203

Cheesecake | peer | dragon:
Cheesecake | peer | dragon

Aan Tafel bij Luc Bellings

Toen ik in de krant las dat Luc Bellings, in wat ondertussen een traditie onder sterrenchefs begint te worden, binnenkort de deuren van zijn restaurant zou sluiten, stuurde ik meteen een berichtje naar mijn broer en zijn vriendin. Zij hadden mijn vriend en ik immers al zoveel goeds over dit restaurant verteld en waren echte fans van de kookkunsten van Luc Bellings. Jammer genoeg, waren mijn vriend en ik nog nooit in dit Hasseltse restaurant geraakt. Hoog tijd dus om nog snel een tafeltje te reserveren, en, voordat de deuren definitief dicht gaan, te proeven van de culinaire lekkernijen van deze Hasseltse topkok. Mijn broer en zijn vriendin zeiden meteen toe en zo konden we de voorbije vrijdag genieten van een heuse topmaaltijd.

Ik moet toegeven dat ik de laatste tijd erg verwend ben op culinair gebied, maar Aan Tafel bij Luc Bellings speelt toch in een hogere klasse. Elk gerecht was een festijn voor de zintuigen, prachtig gepresenteerd, sublieme smaakcombinaties, gewoon helemaal af. Helaas liet ik de aangepaste wijnen noodgedwongen aan mij passeren. Het leek me niet zo’n goed idee mij in de alcohol te storten alvorens ettelijke uren op een vlucht richting Seoul te moeten zitten. En we hadden toch een bob nodig om ons gezelschap veilig thuis te brengen, nietwaar? Dus hield ik het na de overheerlijke huisaperitief met champagne en rozenwater bij een glaasje water.

Dit diner was voor mijn vriend en ik ook de ideale gelegenheid om mijn broer en zijn vriendin op de hoogte te brengen van onze plannen (waarover jullie heus binnenkort meer zullen vernemen, beloofd). Hun reactie was heel positief en we klonken op nieuwe uitdagingen aan de horizon, zowel voor hen als voor ons.

Verder laat ik de foto’s van de gerechten voor zich spreken.

Kippenhuidkrokantje – Groene Kerrie – Koriander:
Kippenhuidkrokantje - Groene Kerrie - Koriander

Paté – Speltbroodje – Truffel:
Paté - Speltbroodje - Truffel

Gin – Tonic – Passievrucht:
Gin - Tonic - Passievrucht

Gepekelde Zalm – Quinoa – Meloen:
Gepekelde Zalm - Quinoa - Meloen

Pizza – Paprika – Trapanese – Daslook:
Pizza - Paprika - Trapanese - Daslook

Scheermesje – Selder – Dashi – Zure Room:
Scheermesje - Selder - Dashi - Zure Room

Kreeft – Gerookte Paling – Bergamot – Komkommer:
Kreeft - Gerookte Paling - Bergamot - Komkommer

Tonijn – Paksoi – Wortel – Thaise Bouillon:
Tonijn - Paksoi - Wortel - Thaise Bouillon

Tarbot – Witlof – Beenham – Mosterd:
Tarbot - Witlof - Beenham - Mosterd

Kalfsfilet – Kalfszwezerik – Knolselder – Hazelnoot:
Kalfsfilet - Kalfszwezerik - Knolselder - Hazelnoot

Kabeljauw – Broccoli – Selder – Jus Van Kokkels:
Kabeljauw - Broccoli - Selder - Jus Van Kokkels

Bloedsinaasappel – Rozen – Witte Chocolade:
Bloedsinaasappel - Rozen - Witte Chocolade

Haver – Tonka – Peer – Kardemom:
Haver - Tonka - Peer - Kardemom

Camillethee met zoetigheden:
Thee met zoetigheden

Uit dineren met de ‘schoon’ouders

Onze cadeau voor de veertigste huwelijksverjaardag van de ouders van mijn vriend was een diner in De Pastorie in Kasterlee. Opdat iedereen bij deze feestelijke gelegenheid een glaasje wijn zou kunnen drinken, reserveerden we een overnachting in het pand tegenover het restaurant. Dat bleek een goeie beslissing te zijn, want voor een heel redelijke prijs kregen we een appartement te onzer beschikking dat ongeveer even groot was als het appartement waar mijn vriend en ik ons dagelijks leven in slijten. Echt dik in orde én een gemak om na het diner gewoon de straat te moeten oversteken om in bed te kruipen.

IMG_2710

We checkten om 16u in zodat we ons op ons gemak konden douchen en klaarmaken voor het avondmaal om 19u. Voor zo’n feestelijke gelegenheid mag er al eens een glitterjurk uit de kast gehaald worden, he? Hoeveel huwelijken houden tegenwoordig nog zo lang stand?

De Pastorie zelf loste de verwachtingen die een Michelinster met zich meebrengt moeiteloos in. Zeer vriendelijke bediening, prachtig pand en overheerlijk eten. Wij waren erg blij met de tafel die we toegewezen kregen, die een beetje apart lag van de rest van het restaurant (onze theorie was dat we dineerden op de plek waar ooit de persoonlijke kapel van de pastoor was geweest), waardoor we bijna het gevoel hadden de enige klanten te zijn.

IMG_2714

Ik laat jullie naar goede gewoonte meegenieten van de culinaire lekkernijen die we binnen speelden.

Jacobsvrucht, schorseneer, bouillon van knolselder en zure room, winterpostelein:
oester met granita van wodka

Dim sum van gevogelte:
dim sum met gevogelte

Jacobsvrucht, schorseneer, bouillon van knolselder en zure room, winterpostelein:
Jacobsvrucht, schorseneer, bouillon van knolselder en zure room, winterpostelein

Grietbot, rode biet, frambozenazijn, lardo di Colonata, aardappelmousseline:
Grietbot, rode biet, frambozenazijn, lardo di Colonata, aardappelmousseline

Zeetong, peterseliewortel, waterkers, gerookte paling, gekonfijte sjalot:
Zeetong, peterseliewortel, waterkers, gerookte paling, gekonfijte sjalot

Filet van het kalf, wintertruffel “tuber Melanosporum:
Filet van het kalf, wintertruffel “tuber Melanosporum”, witlof, sukade

Winterse salade:
Winterse salade

“Creatie”…als thema mango, rijstcrème, chocolade:
Creatie…als thema mango, rijstcrème, chocolade

Zoetigheden voor bij de thee:
zoetigheden

zoetigheden

 

De wijnen die bij dit alles geserveerd werden, waren ook uitstekend.

Na een goede nachtrust wachtte ons een heerlijk ontbijt aan dezelfde tafel als waar we de avond voordien gedineerd hadden. We voelden ons echt de koning te rijk. Want het ontbijt is én blijft, de belangrijkste maaltijd van de dag!

ontbijttafel

omelet met spek

de pastorie

Een heerlijk verwenweekendje én een ideale gelegenheid om de schoonfamilie van onze nieuwe (spannende) plannen op de hoogte te brengen. Al werden deze niet op onverdeeld enthousiasme onthaald, wat ik vanuit hun standpunt uiteraard begrijp.

Het Grote Nieuwjaarsbrievenweekend

Vorig weekend stond helemaal in het teken van de petekindjes, allez, toch twee van de drie, want het derde woont in Zwitserland en daar doen ze niet aan nieuwjaarsbrieven. Zaterdagmiddag werden we verwacht bij de zus en schoonbroer van mijn vriend, alwaar we samen lunchten alvorens niet één, maar drie nieuwjaarsbrieven te mogen aanhoren. Na de zelfgeschreven (inclusief schattige schrijffouten) nieuwjaarsbrief van het oudste nichtje en petekindje van mijn vriend, konden de twee jongere zusjes natuurlijk niet achter blijven. Het middelste nichtje richtte haar voor de meter bedoelde nieuwjaarsbrief zelfs aan ‘tante yab’. Een hele eer, al blijf ik het moeite hebben met het voorvoegsel ‘tante’, ik voel mij al oud genoeg, de laatste tijd (het is dit jaar al twintig jaar geleden dat Lady Di verongelukte, terwijl het pas gisteren lijkt dat ik tijdens tweede zit samen met een kameraad op zijn studentenkot live naar de begrafenis zat te kijken).

Het werd verder een gezellige namiddag met een hoop spelletjes (UNO blijft mijn favoriet). Bij valavond keerden we terug naar Leuven. Mijn vriend bijzonder geconcentreerd achter het stuur, want op de heenweg naar Geel, waren we maar liefst drie wagens tegen gekomen die van de weg geslipt waren en zelf hadden we ‘s ochtends ook één keer een bocht gemist, gelukkig zonder erg, want we reden gewoon op het kruispunt rechtdoor een veldweggetje op. ‘s Avonds bleek het echter minder glad dan ‘s ochtends dus we bereikten zonder kleerscheuren ons appartementje in Leuven.

De zondag was het de beurt aan mijn petekindje. In tegenstelling tot de nichtjes de dag voordien, was er heel wat overredingskracht nodig om mijn petekindje zijn nieuwjaarsbrief te laten opzeggen. Hoe zeer de mama ook haar best deed, ik kon hem amper verstaan. Gelukkig kwam hij nadien los en na het avondmaal speelden we samen verstoppertje tot ik het beu werd en hem zei dat ik nog één keer zou meespelen, maar dat hij dan wel zijn nieuwjaarsbrief nog eens moest opzeggen. En zowaar, hij deed het nog ook (wel al roepend in de andere kamer, maar hey, I take what I can get).

En zo werden de spaarrekeningen van de jongste generatie ook alweer gespijsd.

Bergbaumuseum – 1 november 2016

De laatste dag van onze vierdaagse zetten we opnieuw in met een gezamenlijk ontbijtje. Na het ontbijt speelden de kinderen buiten terwijl wij onze spullen bijeen pakten. Ongelooflijk wat een mens zoal meesleurt voor amper vier daagjes weg.

Na afscheid genomen te hebben van de vriendelijke gastvrouw van Burg Blens (ze benadrukte meermaals hoe braaf de kinderen wel niet geweest waren en beloonde hen zelfs met extra snoepjes, wij trots natuurlijk), vertrokken we richting Heimbach.

Heimbach is een charmant dorpje vlakbij de stuwdam Rurtalsperre Schwammenauel. We beklommen in Heimbach de toren van het plaatselijke kasteel en genoten van het uitzicht op de mooie omgeving. Qua weersomstandigheden hadden we het moeilijk beter kunnen treffen, dit weekend, wat een prachtig herfstweer! Vervolgens maakten we een fijne wandeling langs de Rur. De kinderen begonnen lastig te worden (want wandelen is saai), maar niets dat we niet onder controle konden houden met een beetje Pokemon Gó.

IMG_4844

IMG_4848

 

IMG_4851

IMG_4853

IMG_4854

IMG_4860

IMG_4863

IMG_4864

IMG_4866

We wandelen tot aan de leuke brasserie Terrasse am See met uitzicht over de rivier en besloten daar het middagmaal te nuttigen. Dat de vermoeidheid bij de kinderen begon te wegen, bleek uit het geruzie tussen de twee meisjes. Wat volgende grappige situatie opleverde: twee meisjes die over tafel met elkaar ruzie maakten met daartussen twee jongens die geen kik durfden geven.

Ik moet toegeven dat ikzelf ook last van de vermoeidheid had, want mijn geduld was ongeveer opgebruikt. Gelukkig was er onze vriend die het lont uit het kruitvat haalde door één van de nichtjes op schoot te nemen en haar soep geduldig binnen te lepelen. Spijtig genoeg zaten er tientallen peperbolletjes in de tomatensoep. Die er allemaal één voor één uitgevist moesten worden, want de jongedames houden niet van pikant. Wie kiepert er nu ook ganse peperbolletjes in tomatensoep?

Enfin ja, we zagen al snel in dat het geen goed idee was om de kinderen de ganse wandeling terug te laten doen, dus gingen de mannen te voet de wagen halen terwijl mijn vriendin en ik ons best deden om de kinderen koest te houden. Om tot bij ons te geraken, moesten de mannen een verbodsbod (de weg was enkel toegankelijk voor plaatselijk verkeer) en veel boze blikken van wandelaars negeren. Maar nood breekt wet!

Als afsluiter van ons weekend brachten we een bezoek aan het Bergbaumuseum van Mechernich. Het leek ons wel fijn om in de onderaardse gangen van de mijn rond te dwalen. De gids bleek echter enkel Duits te spreken (wat voor mij geen probleem is, maar de kinderen verstonden er uiteraard helemaal niks van) en ging te zeer in detail bij het uitleggen van de werking van de mijn. Mijn Duits is niet slecht, maar al die geologische en technische termen gingen toch ook mijn petje te boven. Enfin ja, ik zal nooit meer vergeten dat ‘blei’ lood is in het Duits.

Na de veel te lange inleiding mochten we dan eindelijk de mijn zelf verkennen. We kregen allemaal een helm op het hoofd (vooral nuttig voor de volwassenen, want die mijngangen zijn niet al te hoog en ik slaagde er toch in een paar keer in mijn hoofd te stoten). De vriendelijke gids (een actieve gepensioneerde) deed echt zijn best om de kinderen wat te animeren, maar al zijn vragen aan hen stelde hij in het Duits. Ik deed mijn best om te vertalen, maar je zag dat de aandacht van de kinderen al snel verslapte.

De mijn zelf was echt de moeite van een bezoek waard: de rondleiding was vrij uitgebreid en bracht ons in verschillende gangen en zalen. Het was voor mij trouwens de eerste keer dat ik een oude mijn bezocht en dat terwijl ik niet eens zo ver van de Limburgse mijnstreek ben opgegroeid. Interessant om weten is dat deze mijn tijdens de Tweede Wereldoorlog drie jaar lang door de bevolking als schuilplaats gebruikt werd.

IMG_4897

IMG_4905

IMG_4906

IMG_4910

IMG_4914

IMG_4922

Na ons bezoek was het al bijna half vijf. We stonden voor de keuze om rechtstreeks naar huis te rijden (toch een goeie drie uur rijden naar Geel om de nichtjes terug bij hun ouders af te leveren). Het leek ons daarom verstandiger om een vroeg middagmaal te nuttigen (‘s middags hadden we toch niet veel gegeten) en dan in één trek naar huis te rijden en de kinderen in bed te steken.

Op Allerheiligen waren er jammer genoeg veel zaken gesloten, maar gelukkig konden we terecht bij Bistro Rathaus in het centrum van Mechernich. Aangezien het één van de enige zaken was die open was, was het er behoorlijk druk. Gelukkig slaagden we erin een tafel voor acht personen te bemachtigen door drie oude dametjes weg te jagen die er een tasje koffie kwamen drinken. 😉

Het duurde nogal lang voordat we effectief ons eten kregen, maar de wafels met poedersuiker die de twee jongsten besteld hadden, vielen zo goed in de smaak, dat we meteen een tweede portie bestelden. Het oudste nichtje at (weeral) spaghetti, deze keer zelfs mét de saus op de pasta geserveerd. Progress!

IMG_2062

IMG_2064

IMG_2067

Na het avondmaal reden we met twee dodelijk vermoeide meisjes in één ruk door naar Geel. Half slapend werden ze van schoenen en jassen ontdaan en rechtstreeks in bed gestoken. We bleven nog wat napraten bij de zus en schoonbroer van mijn vriend, maar maakten het niet te laat. Een goede nacht slaap zou ons immers zelf ook deugd doen.

Een rit naar Leuven later, zat het weekend er alweer op!

2017 begon zoals 2016 eindigde

Met gourmet in goed gezelschap! Enkel visgourmet deze keer, maar opnieuw voorafgegaan door de uitstekende hapjes van De Walvis. Geen oesters deze keer, want mijn familieleden zijn niet zo’n liefhebbers. Eén van de neefjes had last minute verstek laten gaan om een reden die hij wellicht liever niet op het internet gepubliceerd ziet staan, dus in totaal waren we met tien personen aan de feestdis. En volgens mij hadden we voor bijna dubbel zoveel personen eten. 😉 Het was de eerste keer dat we visgourmet deden voor nieuwjaar en ik moet zeggen: voor herhaling vatbaar. Heerlijk!

En zoals de traditie het wenst, sloten de mannen de avond af met exclusieve whiskyflessen die speciaal voor de gelegenheid gekraakt werden. Helaas moest ik mij beperken tot ruiken, want ik was BOB van dienst. Al gun ik mijn vriend graag zijn glaasje whisky, per slot van rekening is hij degene die veruit het vaakst achter het stuur zit.

IMG_2471

IMG_2472

IMG_2473

Pompoenen, dinosaurussen en een stuwdam – 31 oktober 2016

Hoera! Dit keer geen nachtmerries die mijn nachtrust verstoorden. De nichtjes presteerden het zelfs om tot 7 uur in bed te blijven liggen. Een daverend succes! Opvoedkundig verantwoord als we zijn, stuurden we de twee jongedames vervolgens naar beneden om in het Duits gedubde Sponge Bob afleveringen te kijken (wat een verschrikkelijk lelijke tekenfilm is me dat, zeg!), terwijl we we zelf nog een uurtje langer bleven soezen.

We ontbeten opnieuw bij onze vrienden. Op het gemak, want ditmaal stond er geen Grote Uitstap op het programma. Vandaag zouden we het wat rustiger aan doen. Na het ontbijt vertrokken we voor een bezoekje aan het stuwmeer in de buurt. ‘t Zal ons leren: voor die ene keer dat mijn vriend en ik niet navigeerden en gewoon de auto van onze vrienden achterna reden, ging onze uitstap helemaal de mist in. Na een rit van drie kwartier was er nog altijd geen stuwmeer in zicht. Een kleine opzoeking van mijn kant leerde dat we die stuwdam al ongeveer tien minuten na ons vertrek hadden moeten tegen komen. Hoe verkeerd kan een mens rijden?

We lieten het niet aan ons hart komen en zochten snel naar een Plan B, want helemaal terug rijden zagen we niet zo direct zitten. Zo belandden we in Krewelshof, een boerderij met een grote winkel met zelfgemaakte producten en een bijhorend terrein met dinosaurussen gemaakt uit pompoenen. Jawel, u leest het goed, rondom een waterplas stonden talrijke grote sculpturen van dinosaurussen volledig bekleed met pompoenen. De lucht was blauwer dan blauw, wat in combinatie met de gele, oranje, rode en groene pompoenen werkelijk schitterende plaatjes opleverde.

Ik was erin geslaagd met de kinderen per ongeluk via een onofficiële ingang binnen te gaan, waardoor we met z’n vijven aan de inkomprijs ontsnapten. Mijn vriend en het bevriend koppel die nog wat blijven hangen waren in de hoevewinkel, betaalden wel de volle pot. Ik vond de sculpturen nog wel leuk, maar het jonge volkje was er duidelijk snel op uitgekeken. Niet cool genoeg, zo’n pompoendinosaurus! Gelukkig was er een berg van strobalen waarop ze konden spelen, terwijl wij een glaasje sekt (inbegrepen bij de inkomprijs van vijf euro) dronken. De sekt trok op niks en vijf euro was eerlijk waar veel te duur voor een half uurtje rondlopen tussen pompoenen.

IMG_4748

IMG_4761

IMG_4767

IMG_4784

Het plan om ter plekke iets te eten, bliezen we af en via tripadvisor belandden we bij Lago Beach Zülpich, een restaurant gelegen aan een meer met een klein strandje. Spijtig genoeg was het restaurant op het eerste verdiep afgehuurd voor een huwelijk en restte er ons geen andere mogelijkheid dab iets te eten in de bar beneden. Het aanbod op de kaart was kort samengevat vettige Duitse kost uitgevoerd in reuzeporties. De hamburger die de twee mannen bestelden, zwom in de vettige saus (en dat vond zelfs mijn vriend, notoir hamburgerliefhebber) en de maaltijden van de kinderen zagen er ook niet al te gezond uit. Mijn slaatje was gewoon aanvaardbaar. De nichtjes blijven ons trouwens verbazen op culinair vlak. Die frietjes met chicken nuggets werden wonderbaarlijk snel opgepeuzeld en de gigantische pasta van de tweede (met saus apart) verdween bijna helemaal in dat kleine lijfje. Al die frisse buitenlucht zal goed zijn voor de eetlust.

IMG_2044

IMG_2045

IMG_2047

 

IMG_4798

Terwijl wij nog een koffie en een thee dronken, speelden de kinderen buiten in het zand. Zand is duidelijk cooler dan pompoenen. Na afgerekend te hebben en vervolgens zoveel mogelijk zand uit kledingstukken en schoenen geklopt te hebben, bezochten we eindelijk het stuwmeer dat normaal gezien deze ochtend op het programma stond. We parkeerden vlakbij het uiteinde van de stuwdam en waren nog net op tijd om de laatste zonnestralen de beboste hellingen rondom het meer te zien oplichten. Jammer dat de zon zo vroeg onder gaan (en door dat winteruur zelfs nog een uurtje vroeger!). We wandelden over de ganse lengte van de stuwdam (Rurtalsperre Schwammenauel, alles klinkt mooier in het Duits) en genoten van het uitzicht.

IMG_4821

IMG_4823

IMG_4829

IMG_4831

We waren een pak vroeger dan gisteren op onze appartementjes wat ons de tijd gaf om de kinderen uitgebreid te douchen en een kleine party te houden op het appartementje met spelletjes en knutselwerkjes. We aperitiefden zoveel dat we daarna enkel nog wat boterhammetjes nodig hadden om de resterende gaatjes te vullen. Het smaakte ons alvast!

Ook ditmaal gingen de kinderen zonder al te veel drama slapen en konden we een flesje schuimwijn open trekken om alweer te klinken op een fijne dag.

Phantasialand – 30 oktober 2016

De dag (of moet ik zeggen: nacht) kon onmogelijk slechter beginnen. Om vijf uur ‘s ochtends (winteruur) stond de eerste jongedame aan ons bed: nachtmerrie gehad. Even bij ons in bed genomen en haar dan toch vriendelijk verzocht nog enkel uren (bij voorkeur drie) opnieuw in haar eigen bed te kruipen. Helaas, helaas om zes uur was het opnieuw prijs. Twee klaarwakkere jongedames die graag aan de dag wilden beginnen. Dat verdomde winteruur ook. Dit moet wellicht de allereerste keer in mijn leven geweest zijn dat ik niet blij was met het winteruur. Normaal verwelkom ik dat extra uur slapen met open armen, maar nu leek het alsof het winteruur mij een dolksteek in de rug had gegeven. Enfin ja, ik kan hier nog twee hele paragrafen over schrijven. Feit is dat het lang geleden is dat ik nog zo’n kanjer van een ochtendhumeur gehad heb. Nogmaals mijn respect voor al die jonge ouders die meerdere keren per nacht uit bed moeten. Ik snap niet hoe jullie erin slagen als normale mensen te blijven functioneren.

We ontbeten met zijn achten in het appartementje van onze vrienden. Alhoewel het grootste gedeelte van het ontbijt in zombiemodus aan mij voorbij gegaan is, ben ik blij dat er thee was om me wat op te kikkeren. Het weer was ons alvast goed gezind: een stralend blauwe lucht bood het vooruitzicht op een fijne, zonnige dag in Phantasialand. Die kleine file van een half uur voordat we de parking op konden rijden, zagen we dus maar al te graag door de vingers. Daardoor kon ik trouwens mijn ogen nog even dichtdoen terwijl de twee nichtjes op de achterbank met digitale middelen koest gehouden werden.

Het was duidelijk dat wij niet de enigen waren die het idee hadden op deze prachtige herfstzondag naar Phantasialand te gaan. Het was er over de koppen lopen, zo druk. Opvallend veel Belgen en Nederlanders ook, in dit Duitse pretpark. De Chinese acrobaten bij de ingang waren meteen al een schot in de roos. Het jongste nichtje plooide zich de rest van de dag op elk vrij moment in de meest acrobatische poses. Ideaal om de tijd te doden in de wachtrijen. Al deden we ons best om de familieattracties uit te kiezen met de minst lange wachtrijen, aan aanschuiven konden we niet ontsnappen.

Ondanks het volk en mijn slaapgebrek moet ik zeggen dat de dag enorm is meegevallen. De leukste attractie vond ik persoonlijk de Colorado adventure, een snelle roetsjbaan die helaas de jongste in het gezelschap niet zo beviel. Vooral tijdens het donkere gedeelte van de rit vloeiden er traantjes. Maar ‘t is een stoere kerel, onze vierjarige, want hij herpakte zich al snel en ging zonder problemen mee in de Tikal. Om niet te veel tijd te verliezen aten we als middagmaal koffiekoeken in een wachtrij. Om de verloren filetijd in te halen, zullen we maar denken. De zweefmolen was ook een groot succes, al deed er zich een klein drama voor toen het jongste nichtje het nodig vond op de lip van het oudste nichtje te slaan en die laatste haar pas uitgekomen, scherpe grotemensentand een sneetje in haar bovenlip had gemaakt. Een grote verzoening later konden we toch allemaal als vrienden in de zweefmolen gaan.

Aan het Afrikaanse dansen wilde het jongste nichtje dan weer eerst niet meedoen. Gelukkig konden de vriendelijke dansers haar na een tijdje toch overtuigen om het beste van zichzelf te geven. Het ritje doorheen Hollywood met de mama en haar vierjarige bleek achteraf bezien echter niet zo’n goed idee. Wellicht heeft het jongste nichtje daar een trauma voor de rest van haar leven opgedaan. Ze heeft gans de rit liggend op de zitbank doorgebracht met haar handen voor haar ogen. En die paar keren dat ik haar kon overtuigen om toch te kijken, voeren we net onder een reuzentarantula door of kwamen we langs een gigantische King Kong met rode oplichtende ogen. Ik zag het horror-nachtmerriescenarie van de voorbije nacht alweer aan de horizon opdoemen. Aiaiai.

De show Jump! met spectaculaire stunts op trampolines, springveren en bmx’en was dan weer een plezier om naar te kijken. Goed gebracht en niet te lang, een ideale rustpauze in een druk gevulde dag. Omdat het zo’n prachtige dag was, kwam na het afsluiten van de show de melding dat het park uitzonderlijk langer zou open blijven tot 20u. Iedereen blij, want 18u was niet meer zo ver van ons verwijderd. Om dat te vieren trakteerden we de kinderen en onszelf op een ijsje. Ondanks het feit dat beide nichtjes beweerden zonder problemen twee bollen op te kunnen, moesten we uiteraard de helft van het ijsje weggooien. Ogen groter dan de maag, ik had het moeten weten.

Als laatste attractie van de dag kozen we voor Maus au chocolat, waar we met slagroomspuiten op 3D-muizen konden schieten. Ik voelde me helemaal in mijn element en verpulverde de scores van mijn mede-schieters moeiteloos. Heel erg plezant!

Doordat het park langer open bleef en de koffiekoeken ondertussen al verteerd waren, durfden we het erop te wagen om in een restaurant in het park zelf te eten. Restaurant Mandschu bleek nog open (knap dat dat personeel in Phantasialand zomaar twee uur langer wil werken, ik hoop dat ze daar een dikke bonus voor krijgen) en helemaal niet druk te zijn. De kinderen kregen kleurplaten en kleurpotloodjes en in een wip en een zucht stond ons eten voor onze neus. Wat een bliksemsnelle bediening! Het eten was niet bijzonder, maar als je honger hebt, smaakt alles.

IMG_2031

IMG_2033

Tegen dat we uiteindelijk terug op ons appartementje waren, waren de kinderen doodop. Na een kattewasje stopten we ze snel in bed. Ditmaal moesten er geen dreigementen aan te pas te komen om de twee nichtjes te laten slapen. Als ze maar uitgeput genoeg zijn, slapen ze vanzelf. 😉 En zo konden we op het gemak nagenieten van een erg geslaagde dag onder het genot van een glaasje wijn. Al kropen ook wij vroeg in bed, wegens totaal uitgeput.

Uitgerust zullen we alvast niet terug komen van dit weekendje. 😉

Hochwildpark Rheinland – 29 oktober 2016

Na het overdonderend succes van ons weekendje met vier volwassenen en vier kinderen in Nederland, beslisten we ditmaal richting de Eifel te trekken. Onze vriendin had twee appartementjes naast mekaar geboekt in een mooi gerestaureerde vierkantshoeve én de weersvoorspellingen voor het lange Allerheiligenweekend zagen er geweldig uit. We hadden er zin in!

Zaterdagochtend zette de zus van mijn vriend haar twee oudste dochters (vijf en zeven jaar) af op ons appartementje in Leuven. We propten onze auto bomvol (ongelooflijk hoeveel wijn een mens nodig heeft om vier dagen met kinderen door te komen 😉 ) en vertrokken stipt om 10u naar Burg Blens in Heimbach.

De rit verliep dankzij tablets, smartphones en aanverwanten bijzonder vlotjes. Een stralend zonnetje en blauwe hemel heetten ons welkom in Burg Blens. Onze vrienden arriveerden met hun twee zonen (drie en acht jaar) nog geen vijf minuten na ons. We parkeerden de wagens op het binnenplein van de grote vierkantshoeven en regelden de formaliteiten terwijl de kinderen speelden met de bijzonder vriendelijke honden van de eigenaars.

Tot onze vreugde vonden de eigenaars het totaal geen probleem dat we al in de appartementjes trokken. Zeer klantvriendelijk, want we waren rond het middaguur gearriveerd en eigenlijk was de check-in pas om 15u voorzien. Handig, zo konden we meteen de wagens uitladen en de voeten onder tafel schuiven voor het middagmaal. Onze vriendin was zo slim geweest om een grote verse kom soep mee te brengen. Tomatensoep met balletjes, voorafgegaan door een aperitiefje met zwan worstjes en balletjes uit de AH, dat gaat er altijd wel in!

We bladerden door de stapels brochures die de vriendelijke uitbaatster van de vierkantshoeve ons had meegegeven en beslisten onze namiddag door te brengen in Hochwildpark Rheinland. Na een kleine tussenstop in Nideggen om geld af te halen, arriveerden we op de parking vban het wildpark. De inkom was spotgoedkoop, dus onze verwachtingen waren niet al te hoog. De geiten, ezels en hangbuikzwijnen achter een omheining deden ons ook niet meteen van enthousiasme overlopen. Al was het wel leuk dat je de beestjes kon voeren met maïs, gedraaid uit een soort ouderwetse sjiekenbak.

IMG_4584

IMG_4590

Daarna begon het echte werk pas. We liepen het domein op en werden meteen al overrompeld door een horde reeën die zomaar los rondliepen. De beestjes waren overduidelijk gewend aan mensen, want ze kwamen zonder problemen uit de handen van de kinderen eten. Al een eerste succes! De lama’s die we verderop tegen kwamen zaten gelukkig wel achter draad. Ik heb altijd schrik om een keertje in mijn gezicht gespuwd te worden door zo’n beest.

IMG_4593

IMG_4616

De wandeling op zich was prachtig, doorheen een loofbos getooid in de mooiste herfstkleuren, maar het beste moest nog komen: een hele troep everzwijnen (inclusief schattig gestreepte biggetjes) liep wat te kuieren langs en op het wandelpad. Nu heeft men mij altijd gezegd voorzichtig te zijn met everzwijnen en zeker op te passen voor een zeug met jongen. Dat moederinstinct kan wel eens gevaarlijk zijn voor nietsvermoedende wandelaars. Deze beesten waren echter zo tam dat sommige zich zelfs probleemloos lieten aanraken. Voor mij meteen de eerste keer dat ik een everzwijn streelde. Ook de kinderen waren onder de indruk. Al vond het jongste nichtje die grote varkens toch wel een beetje eng.

IMG_4623

IMG_4642

IMG_4654

IMG_4657

IMG_4668

IMG_4677

We genoten met volle teugen van het prachtige herfstweer en het schitterende domein. Het verlengde weekend was alvast goed begonnen. Ons oorspronkelijke plan om ter plekke iets kleins te eten en te drinken, herzagen we echter snel, toen we de speeltuin bij de brasserie aan een nauwer onderzoek onderworpen. Veel gevaarlijke, ijzeren speeltuigen, waarvan dan ook nog eens meer dan de helft met een muntstuk in gang gezet moesten worden. We lieten de kinderen één rondje rijden op wat scooters en maakten ons vervolgens uit de voeten.

Gelukkig bracht tripadvisor soelaas in de vorm van het gezellige Italiaanse restaurant Miracoli. In mijn beste Duits reserveerde ik telefonisch een tafel voor acht personen. Doordat we vóór 18u in het restaurant waren, hadden we de zaak ongeveer voor ons alleen. Al maar goed, want een paar minuten later, stootte één van de kinderen een volledig glas cola over tafel uit. De bediening maakte er gelukkig geen drama van en ruimde met de glimlach de boel op.

Het eten was heel lekker en tot mijn opluchting aten de beide nichtjes mijn mijn vriend (gekend om hun moeilijke eetgewoonten) een flink portie. De jongste smulde van de pizza en de oudste van haar spaghetti met de saus apart geserveerd. Ze at zelfs een beetje saus! De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

We arriveerden mooi vóór bedtijd in ons appartementje. ‘We spraken met de volwassenen af de kinderen op het gemak in bed te steken en dan bij elkaar te gaan ‘buurten’. Tot aan het tanden poetsen, pyama aandoen en in bed steken ging alles vlotjes. We oefenden zelfs hoe ze ‘s nachts naar onze kamer moesten komen als er een probleem was en hoe ze het licht moeten aandoen om ‘s nachts de trap af te dalen naar het toilet. Geen probleem voor onze vijf- en zevenjarige. Ze lagen mooi volgens plan om 20u in bed.

De spanning van samen een kamer delen op een vreemde locatie maakte echter dat de slaap uitbleef. We hoorden de hele tijd gefezel en trippelende voetjes die zich van het ene naar het andere bed verplaatsten. Na een paar keer vriendelijk verzocht te hebben zich over te geven aan de armen van Morpheus, restte mij geen andere optie dan boos te gaan dreigen met het aflassen van de geplande uitstap naar Phantasialand. En nog waren de babbelkousen niet onder de indruk.

Uiteindelijk werd het pas stil rond 21u. Bij de jongens van onze vrienden, zo vernamen we via whatsapp, was het slaapritueel gelukkig iets vlotter verlopen. Mijn vriend en ik vonden alleszins dat we ons glaasje wijn wel verdiend hadden.

Ondanks de overgang naar het winteruur die nacht, maakten we het onder ons viertjes niet te laat, want morgen stond ons een vermoeiende dag te wachten in het gezelschap van vier wellicht hyper-enthousiaste kindjes.

Ik hoopte alleszins vurig dat de kinderen niet op hun normale uur (7u, wat 6u wintertijd werd) op zouden staan. Ik had hen voor de zekerheid alvast op het hart gedrukt dat ze ‘s ochtends alleen naar beneden mochten gaan om tekenfilmpjes te kijken. De afstandsbediening lag alvast klaar. Duimen dat we een rustige nacht tegemoet zouden gaan!