Gisteren genoten van een heerlijk diner met mijn lieve vriendin op het zonnige terras van Fellini. Altijd fijn om bij te praten en mij te verdiepen in haar spannende liefdesleven. Een soap serie is er niks tegen! Ik hoop alleen dat ze mijn goede raad volgt en haar gezond verstand laat primeren. Sommige mannen zijn de energie echt niet waard.
Cocktails, kroketjes en gnocchi, what’s not to like!
Weer bijzonder druk om 8.30u aan het ontbijt. Ditmaal lukt het niet een tafel voor vier personen te bemachtigen en moeten we ons noodgedwongen opsplitsen.
Vandaag starten we de dag met een bezoek aan de Santo Ildefonso kerk vlakbij ons hotel. De vorige dagen was de kerk altijd gesloten toen wij er passeerden, maar nu is deze open. Opvallend aan deze kerk is het grote glasraam in de voorgevel met daarin een groot blauw bisschoppelijk kruis.
De kerk zelf is vanzelfsprekend minder overdadig dan de kathedraal, maar toch meer dan de moeite waard. Meer nog, in een bijbouw van de kerk is een gans museum met religieuze kunst gevestigd. Wel niet de meest fantastische religieuze kunst, maar voor de bescheiden inkomprijs die we betaald hebben, mogen we niet klagen.
We eindigen ons bezoek in de souvenirshop waar een werkelijk adembenemend knappe man een lokale likeur door paters gemaakt staat aan te prijzen. Zo’n kerel met een perfecte kaaklijn, zwoele donkere ogen en een hemdje waarvan net het juiste aantal knoopjes open staat. Hoe kan ik daaraan weerstaan? En dus kopen we ‘s ochtends vroeg een proevertje van de likeur van het Mosteiro de Singeverga. Kwestie van de dag meteen goed in te zetten. 😉
We wandelen verder in de richting van Livraria Lello, de bekendste boekenwinkel van Porto, omdat deze als inspiratie gediend zou hebben voor de Harry Potter boeken van J.K. Rowling. Ik heb een toegangsticketje gereserveerd voor 11.15u. Onderweg passeren we de tweelingkerken Igreja do Carmo en Igreja dos Carmelitas, gescheiden door een rijwoning die zo smal is, dat je amper beseft dat dit huis geprangd zitten tussen de twee kerken.
We zijn van plan later een bezoek te brengen aan de kerken, maar worden in de Igreja dos Carmelitas binnen gewuifd door een bedelaar aan de deur, die ons verzekert dat de kerk echt prachtig is en bovendien: gratis te bezoeken, in tegenstelling tot de buurkerk. We stoppen de man wat geld toe en wandelen de kerk binnen. En hij had gelijk, de kerk is werkelijk rijkelijk versierd en we hebben zelfs toegang tot de sacristie met de typische houten kasten met lades voor de gewaden van de priesters en een prachtige plafondschildering.
Is niet bepaald een straf als die overschotjes van Laura Massa komen!
Gisteren reisden mijn broer, mijn vriend en ik naar Sint-Truiden voor een bezoek aan Spiritus Sanctus, een internationaal spirits festival. De mooie Minderbroederskerk vormde alvast het perfecte decor voor het verwennen van onze smaakpapillen. Het aanbod aan verschillende standen was lichtelijk overweldigend. En de organisatie had er alles aan gedaan om voor gepast entertainment te zorgen. We deelden de proevertjes onder ons gedrieën waardoor we drie keer zo veel konden proeven dan op ons eentje. En ik moet zeggen dat ik aangenaam verrast was door Sint-Truiden. Op de wandeling van het station naar de kerk kwam ik verrassend veel mooie gebouwen tegen. Misschien een ideetje voor een toekomstig weekendje in eigen land?
Aangezien mijn vriend en ik net iets vroeger ter plekke waren dan mijn broer, begonnen we de proeverij met een glaasje appelschuimwijn van Lepipz. Verrassend lekker! Ik ga jullie niet vervelen met een opsomming van alles wat we dronken, maar ik deed wel mijn best om van elke fles die we proefden een foto te maken. Speciallekes van de dag: de Beierse whisky SLYRS, die toch niet echt spek naar mijn bek was en de Caol ila Blackadder, waarin zowaar zwartgeblakerde stukjes van het vat dreven.
Natuurlijk konden we het niet laten om onze whisky voorraad uit te breiden met een paar extra flesjes. De gelukkigen waren The Glenrothes Whisky Maker’s Cut, Craigellachie 13 en Bunnahabhain 14 Ruby Port Cask Finish. En we kochten ook nog wat chocolade, want iedereen weet dat whisky en chocolade a match made in heaven is.
Na afloop van ons bezoek aan de whisky beurs vervoegde de vriendin van mijn broer ons voor een gezamenlijk avondmaal bij Royal India. De perfecte afsluiter van een fijne en culinair hoogstaande dag.
Fijne avond achter de rug in het uitstekende gezelschap van onze vriend en zijn echtgenote uit Trinidad and Tobago. Blijft het mooist contrasterende koppel in onze vriendenkring: hij zo wit dat de zon op zijn vel weerkaatst en zij een prachtig chocolade bruin. Voor de gelegenheid had ik een mocktail van The Mocktail Club als aperitief voorzien, want onze vrienden drinken niet. Met wat ijsblokjes en gedroogde limoenschijfjes was deze cocktail bijna zo lekker als eentje met alcohol (bijna is hier het sleutelwoord).
We genoten samen van een heerlijke maaltijd van Laura Massa: gevulde aubergine als voorgerecht en traditionele vol-au-vent als hoofdgerecht. Bleek dat onze vriendin niet zo’n fan is van vol-au-vent! Gelukkig viel de versie van Laura beter mee dan ze verwachtte, maar de volgende keer zal ik toch maar een curry of iets dergelijks bestellen. Iets met meer pit voor een pittige dame. 😉 Over pit gesproken, onze vriendin is nu de trotse eigenares van een eigen zaak als sportpsychologe. Als oud-topsporter met een doctoraat in de sportpsychologie weet ze natuurlijk waarover ze spreekt. Al vermoed ik dat het feit dat ze enkel Engels spreekt wel een obstakel kan vormen.
Als dessert genoten we van een stukje chocolade taart, dat naar mijn mening nét iets smeuïger had mogen zijn.
Na afscheid genomen te hebben van onze vrienden, dronken mijn vriend en ik nog een souvenirtje uit Porto om na te genieten van de fijne avond.
Deze donderdag en vrijdag verbleef ik samen met mijn collega’s van het management en het middenkader in de prachtige Hoge Rielen. Bedoeling van de tweedaagse was de onderlinge banden opnieuw wat nauwer aanhalen en na te denken over het leiderschap binnen onze organisatie. Gelukkig kon ik carpoolen met wat collega’s, want hoe mooi de Hoge Rielen ook zijn, makkelijk bereikbaar met het openbaar vervoer zijn ze niet.
Helaas voelde ik ‘s ochtends bij het vertrek al een lichte kriebel in mijn keel. Tijdens de workshops overdag viel het mee (heel fijn om een aantal nieuwe methodieken uit te proberen, waarvan the fishbowl en het Oxford style debate mij het meeste zijn bijgebleven), maar na de (overheerlijke) barbecue ‘s avonds, begon mijn stem het langzaamaan te begeven. En om heel eerlijk te zijn: het feit dat ik mij geheel vrijwillig aanmeldde als spelleider voor het weerwolven zal uiteraard niet geholpen hebben. Naarmate de avond vorderde werd ik heser en heser.
Resultaat: de dag nadien voelde ik mij bijzonder belabberd. De combinatie van te veel wijn en een vervelend virus. Al een geluk dat we allemaal op een aparte kamer lagen, want goed geslapen had ik niet. Ik deed mijn uiterste best om na te denken over hoe we het leiderschap binnen onze organisatie kunnen verbeteren, maar ik voelde dat ik alles behalve in goede doen was. Noch het ontbijt, noch de lekkere broodjes ‘s middags slaagden erin mijn energieniveau op te krikken. Ik was dan ook behoorlijk blij dat de workshops vrijdagnamiddag op een deftig uur stopten en dat ik na de treinrit Tielen – Lier – Leuven ‘s avonds op tijd in bed kon kruipen.
Vervelend, zo’n virus.
We starten de dag met een beetje chaos aan het ontbijt. Het is zo druk dat er geen vrije tafels meer zijn. We worden naar een soort gang geleid waar we vriendelijk verzocht worden te wachten tot iemand van de bediening ons komt halen. Er staan daar nog wat mensen te draaien, dus we zijn niet de enigen die in het ontbijtspitsuur beland zijn. 8.30u is duidelijk het favoriete ontbijtuur van veel gasten in dit hotel.
Na een dikke tien minuten wachten, krijgen we een tafel voor vier toegewezen. We genieten uitgebreid van het ontbijtbuffet. Applaus voor de English breakfast opties en heel veel vers gesneden fruit. Er is ook een bijzonder interessante pannenkoekenmachine die volautomatisch pannenkoeken maakt. Je hoeft enkel te zwaaien voor de sensor en er komt na een drietal minuten zowaar een kant en klare pannenkoek uit. Je hoeft zelfs geen deeg of iets dergelijks toe te voegen, dat doet de machine allemaal zelf.
Aangezien we om drie uur in de namiddag een food tour gepland hebben, zijn we van plan het middagmaal over te slaan en de eetlust op te wekken door een wandeling in de buurt. Ik heb in mijn boekenkast nog een oude Capitool gids van Portugal terug gevonden en het hoofdstuk over Porto heeft een wandeling. Ideaal, dus.
Spijtig genoeg is een groot gedeelte van Porto getransformeerd in een enorme bouwwerf voor de nieuwe, roze metrolijn (Linha Rosa). Gigantische bouwputten en grote machines laten littekens na in het stadsweefsel. Uiteraard kan ik alleen maar toejuichen dat Porto volop de kaart van het openbaar vervoer trekt. Alleen loopt deze nieuwe metrolijn, zoals zoveel openbare werken van dit kaliber, serieuze vertraging op. Benieuwd wanneer de metrolijn effectief zal open gaan.
Soit, we starten de wandeling in het station van São Bento dat van binnen versierd is met prachtige azulejos. Alleen jammer dat over een aantal tegeltaferelen een soort gaas geplakt is (als bescherming?) waardoor de kleuren wat doffer zijn.
Onze volgende stop is de beroemde kathedraal en bijhorend klooster van Porto. De kloostergang is prachtig en ook hier treffen we talrijke azulejos aan. De plafonds van het klooster zijn rijkelijk versierd met houtsnijwerk en plafondschilderingen. We beklimmen de toren van de kathedraal en genieten van het uitzicht. In de kathedraal zelf bewonderen we het overdadig met verguldsel versierde koor. In het koor vindt op dat moment een kleine plechtigheid plaats voor Amerikaanse pelgrims. We zien hier in Porto trouwens heel veel peregrinos onder weg naar Santiago de Compostela. De Sint-Jacobsschelpen zijn overal in het straatbeeld aanwezig.
Vandaag vond ik een smakelijke verrassing in de post. Een cadeautje van de zus en de nichtjes van mijn vriend als bedankje voor mijn job als reisleidster in Wenen. Ze zullen mijn strakke schema en aansporingen dan toch niet zo erg gevonden hebben. 😉
Voor onze jaarlijkse citytrip met de ouders van mijn vriend kozen we dit jaar Porto uit. Een bestemming die al lang op mijn lijstje stond, maar waar ik wegens te dure vluchten nog niet geraakt was. En eerlijk, ook nu waren de vluchten naar Porto aan de dure kant, maar hey, ‘t is niet dat we tegenwoordig veel interest op ons spaargeld krijgen, he? We werken hard genoeg! En sinds de ouders van mijn vriend aan een cursus beleggen begonnen zijn, heb ik de indruk dat er ook wat meer af kan. 😉
We treffen de ouders van mijn vriend om 12u in Zaventem, waar we eerst gezellig samen lunchen bij Le Pain Quotidien, ondertussen bijna een traditie! Ik geniet van een lekkere avocado toast met ei. Alvast een goed begin van onze trip.
Tot onze niet geringe verbazing (we zijn het anders gewoon) verloopt alles vlotjes en zitten we mooi op tijd op het vliegtuig, dat stipt volgens de planning vertrekt.
We landen zonder problemen in Porto, halen onze valiezen op en wandelen naar de uitgang; waar de chauffeur van onze taxi al op ons staat te wachten. Vlotjes!
Het is vrij druk op de route van de luchthaven naar ons hotel, omdat het spitsuur is. De taxichauffeur is heel vriendelijk en babbelt honderduit.
Rond half vijf zijn we in het Legendary Porto Hotel, gelegen in het hart van Porto. De kamers vallen mee en ook de locatie lijkt op het eerste gezicht ideaal.
We frissen ons wat op en trekken om zes uur de stad in. We stoten meteen al op een groep van vier in het zwart uitgedoste mannen die op de trappen van de Santo Ildefonso kerk fado brengen. We slenteren vervolgens wat rond op een marktje dat zich op het plein voor ons hotel bevindt. De kraampjes verkopen veel handwerk en lokale producten. De ouders van mijn vriend kopen meteen al een bolletje kaas voor de buurvrouw die op hun katten past. Kunnen we dat ook al van de lijst schrappen.
Vervolgens wandelen we langs de gerestaureerde restanten van de oude Fernandomuur uit de veertiende eeuw naar de Ponte Dom Luís I, een indrukwekkende stalen constructie ontworpen door ingenieur Théophile Seyrig, een Belgische compagnon van Eiffel. Het fijne aan deze brug is dat er enkel sporadisch een tram passeert en je verder als voetganger gans de breedte van de brug kan innemen. Het uitzicht vanaf de brug op de Douro en omgeving in het avondlicht is prachtig.
