culinair

Faux Gras de Gaia

Persoonlijk eet ik geen fois gras. Ik vind het voederproces wreed en het eindproduct niet eens bijzonder lekker.  Liefhebbers die vinden dat fois gras bij de feestelijkheden horen, hebben nu echter een andere optie: faux gras, een diervriendelijke alternatief van Gaia en ‘t is nog goedkoper ook. Probeer het eens.

Social weekend

Zoef, dat was het weekend. Zo zag het er ongeveer uit:

Zaterdagochtend haastte ik me naar de laatste fotografieles van het jaar. Het thema was flitsen. Dit was de eerste les dat ik echt het gevoel had dat ik iets nieuws leerde. Begrijp me niet verkeerd, ik ben heel blij dat ik me eindelijk voor een fotografiecursus ingeschreven heb, maar van de technische kant van de zaak en de basisregels voor composities was ik al redelijk goed op de hoogte. Waar ik wel veel aan gehad heb, zijn de fotobesprekingen. Heel interessant om horen wat anderen van jouw foto’s vinden. Ik zie deze cursus als een eerste stap om het niveau van mijn foto’s te verbeteren, want er is nog veel groeimarge. Ik heb me ook meteen al ingeschreven voor de vervolgcursus.

In de namiddag was het tijd voor onze wekelijkse sport ‘door de Delhaize rennen en op zo kort mogelijke tijd zoveel mogelijk boodschappen doen’. Oefening baart kunst, want ik denk dat we alweer een nieuw record gevestigd hebben. We hadden naar goede traditie niet zoveel tijd want om drie uur kwam het petekindje van mijn vriend haar allereerste Sinterklaas ophalen. Ik denk niet dat het petekindje zelf erg onder de indruk was, maar de ouders des te meer. 😉 We aten gebakjes met veel chocolade, truffels van de wereldwinkel, en negerinnentetten van de kerstmarkt. Chocolade-overdosis, inderdaad.

Na het petekindje en haar ouders uitgewuifd te hebben, bereidden we ons voor op de volgende shift. Nichtjes J en L vervoegden ons zo rond een uur of zeven. Ze hadden twee geweldige cadeautjes bij: een kerstboompje versierd met chocoladetruffels en de uitbreiding van Weerwolven, ons favoriete groepsgezelschapsspel. J en L zijn twee boeiende vrouwen (en nog single!) met een interessante job en een open kijk op de wereld. Genoeg inspiratie om een avond lang het gesprek geen minuut te laten stilvallen. Tussen het babbelen door aten we sint-jacobsvruchten, teriyaki, spaghetti met scampi en appeltjes in currysaus en een heel klein beetje cookies and cream ijs om het laatste gaatje te vullen.

Zondag bestond het plan erin lang in bed te blijven liggen. Dit plan werd echter doorkruist door onze lieve buren. ‘s Namiddags waren we uitgenodigd op een housewarming/verjaardagsfeestje. Eigenlijk waren we al voor een eerder feestje gevraagd, maar door een dubbele boeking in mijn agenda, konden we er toen niet bijzijn. Daardoor zaten we nu in een gezelschap van onbekenden en was het soms wat zoeken naar gemeenschappelijke onderwerpen. Iets waar ik minder goed in ben als ik te weinig geslapen heb. Maar de taart was lekker en ons cadeautje viel in de smaak. Meer moet dat niet zijn.

Een avond met vrienden

Gisterenavond hebben we nog eens uitgebreid gekookt voor vrienden. Het moet geleden zijn van voor ons feest dat we nog eens een volledige driegangenmaaltijd zelf in mekaar boksten. De avond dat we quiches aten tel ik niet mee, want veel eer valt er niet te behalen aan voorgemaakte quiches in de oven schuiven.

Gelukkig hadden we gisteren iets meer tijd om uitgebreid te winkelen en ons appartementje te fatsoeneren (de enige motivatie om ons aan het kuisen te krijgen, is bezoek). We hadden een geweldig avond met gesprekken over de meest uiteenlopende onderwerpen van trouwvoorbereidingen, genante toiletsituaties, ziektes, de trage appelschilkwaliteiten van mijn vriendje, pannenkoeken gemaakt van moedermelk tot moeilijke onderwerpen als ouder worden en sterven. Terwijl wij vrouwen het over de zwaardere thema’s hadden, knalden de heren zombies af op de wii. Ieder zijn ding. 😉

We aten en dronken:

  • een aperitiefje met schuimwijn en Musa Lova
  • paddenstoelen met pesto en gemarineerde tomaatjes
  • curry van rundsvlees met banaan en appeltjes
  • chocoladefondue

Food weekend

Door een niet zo goede planning van mijn kant, zitten we dit weekend maar liefst drie keer met de benen onder tafel. Gisteren gaan eten met vriend K in de Entresole. Vanavond hebben we een afspraak met vrienden T en J in de Dijlemolens en morgen worden we verwacht bij vrienden T en T in Tongeren. En de feestdagen zijn nog niet eens begonnen.

Het verhaal van de negen quiches

Zaterdag was een drukke dag. ‘s Ochtends met kleine oogjes naar de fotografiecursus, alwaar we voor het eerst met studiolampen portretten mochten maken. Na de les werd ik opgehaald door mijn vriendje om op mijn nuchtere maag snel snel boodschappen te doen in de Delhaize. De boodschappen op ons appartement afgedropt, snel snel sushi-uit-de-Delhaize gegeten en hup, op weg naar Lille-in-de-buurt-van-Herentals voor een babyfeestje. Jaja, onze vrienden E en T zijn met z’n drieën vertrokken en met z’n vieren teruggekomen uit Australië. Omdat dit de eerste keer was dat we de kans kregen hun prachtige dochter te bewonderen, konden we niet wegblijven, zelfs al kwam de uitnodiging een beetje ongelegen.

Jammer genoeg konden we maar een dik uur blijven op het babyfeestje en waren we in totaal door files en ongevallen langer onderweg dan dat we effectief op het feestje waren. De reden van ons vroege vertrek was simpel: we kregen bezoek van Joke, Vincent, Peter en Lynn en voor zulk gezelschap doet een mens al eens extra moeite om het appartement een beetje toonbaar te maken.

Gelukkig waren onze gasten een beetje te laat, want we waren pas een drie kwartier voor het afgesproken thuis en er was nog veel opruimwerk. We hadden voor een supereenvoudig menu gekozen van het type: schuif mij in de micro- of andere oven en wacht tot ik klaar ben. Als voorgerechtje wat diepgevroren hapjes (yakitori, tempura en bladerdeeggebakjes) en als hoofdgerecht quiche van de markt in de Brusselsestraat. Negen quiches staken er in onze frigo en daarmee is de link met de titel meteen duidelijk. Ik vond negen quiches te veel voor zes personen, mijn vriend dacht daar anders over. Na een hele discussie heb ik hem dan maar zijn zin laten doen, onder het motto, beter te veel dan te weinig. Met als resultaat dat er zaterdagnacht nog vijf quiches overschoten. 😉 Gelukkig hadden we op tijd aangekondigd dat er nog dessert was, want het zou zonde zijn als onze gasten niet van de chocoladefondue hadden kunnen smullen.

Hoe we van die overtollige quiches afgeraakt zijn, horen jullie later wel.

Spaghetti carbonara

Vrijdag waren we te gast bij vrienden. Eerst was het nog niet helemaal zeker of onze afspraak kon doorgaan, want de gastheer had maandag een klein accidentje met de fiets gehad. Klein accidentje is een understatement. Hij heeft een heel goede beschermengel gehad, want het had niet veel gescheeld of hij kon het niet meer navertellen. Hij reed zo’n 43 kilometer per uur (‘t is een sportieveling) toen hij op het fietspad werd aangereden en met een gigantisch smak op de vooruit van de wagen terechtkwam. Gelukkig droeg hij een fietshelm die de zwaarste schok opving, zodat hij er met een lichte hersenschudding, een serieuze vleeswond en heel veel kneuzingen vanaf kwam. Ik kreeg kippenvel toen ik het verhaal hoorde.

Schuifelend als een oud mannetje kwam hij vrijdag de deur voor ons opendoen, maar hij wilde van geen rusten weten. En wij maar zeggen dat hij zichzelf moest ontzien, maar neen, hij wilde per sé zelf naar de kelder voor een flesje wijn en dat terwijl hij duidelijk verging van de pijn (pijnstillers zijn ook een goeie uitvinding). Het rare is, dat hij zelf niet echt schijnt te beseffen hoeveel geluk hij heeft gehad, maar misschien komt dat later nog.

Het was alleszins een heel gezellige avond. We bewonderden hun knappe dochter van een half jaar oud en hadden heel boeiende discussies. Ik houd ervan om met andere meningen geconfronteerd te houden, zelfs al wijken deze erg af van de mijne. Het leert je de zaken vanuit een ander standpunt te bekijken. Ik ben er mij van bewust dat ik in een bubbel leef, ver van de problemen van onze maatschappij en ik vind het heel verrijkend om te kunnen spreken met mensen die door hun job elke dag met die problemen geconfronteerd worden. Toch weiger ik te geloven dat we er niets aan kunnen doen. Wat mij betreft, zijn we hier in Europa van ver gekomen, na een eeuw met twee wereldoorlogen en de opkomst en de ondergang van het communisme. Noem me naïef, maar ik geloof nog steeds dat het mogelijk is een betere wereld te creëren.