De dag (of moet ik zeggen: nacht) kon onmogelijk slechter beginnen. Om vijf uur ‘s ochtends (winteruur) stond de eerste jongedame aan ons bed: nachtmerrie gehad. Even bij ons in bed genomen en haar dan toch vriendelijk verzocht nog enkel uren (bij voorkeur drie) opnieuw in haar eigen bed te kruipen. Helaas, helaas om zes uur was het opnieuw prijs. Twee klaarwakkere jongedames die graag aan de dag wilden beginnen. Dat verdomde winteruur ook. Dit moet wellicht de allereerste keer in mijn leven geweest zijn dat ik niet blij was met het winteruur. Normaal verwelkom ik dat extra uur slapen met open armen, maar nu leek het alsof het winteruur mij een dolksteek in de rug had gegeven. Enfin ja, ik kan hier nog twee hele paragrafen over schrijven. Feit is dat het lang geleden is dat ik nog zo’n kanjer van een ochtendhumeur gehad heb. Nogmaals mijn respect voor al die jonge ouders die meerdere keren per nacht uit bed moeten. Ik snap niet hoe jullie erin slagen als normale mensen te blijven functioneren.

We ontbeten met zijn achten in het appartementje van onze vrienden. Alhoewel het grootste gedeelte van het ontbijt in zombiemodus aan mij voorbij gegaan is, ben ik blij dat er thee was om me wat op te kikkeren. Het weer was ons alvast goed gezind: een stralend blauwe lucht bood het vooruitzicht op een fijne, zonnige dag in Phantasialand. Die kleine file van een half uur voordat we de parking op konden rijden, zagen we dus maar al te graag door de vingers. Daardoor kon ik trouwens mijn ogen nog even dichtdoen terwijl de twee nichtjes op de achterbank met digitale middelen koest gehouden werden.

Het was duidelijk dat wij niet de enigen waren die het idee hadden op deze prachtige herfstzondag naar Phantasialand te gaan. Het was er over de koppen lopen, zo druk. Opvallend veel Belgen en Nederlanders ook, in dit Duitse pretpark. De Chinese acrobaten bij de ingang waren meteen al een schot in de roos. Het jongste nichtje plooide zich de rest van de dag op elk vrij moment in de meest acrobatische poses. Ideaal om de tijd te doden in de wachtrijen. Al deden we ons best om de familieattracties uit te kiezen met de minst lange wachtrijen, aan aanschuiven konden we niet ontsnappen.

Ondanks het volk en mijn slaapgebrek moet ik zeggen dat de dag enorm is meegevallen. De leukste attractie vond ik persoonlijk de Colorado adventure, een snelle roetsjbaan die helaas de jongste in het gezelschap niet zo beviel. Vooral tijdens het donkere gedeelte van de rit vloeiden er traantjes. Maar ‘t is een stoere kerel, onze vierjarige, want hij herpakte zich al snel en ging zonder problemen mee in de Tikal. Om niet te veel tijd te verliezen aten we als middagmaal koffiekoeken in een wachtrij. Om de verloren filetijd in te halen, zullen we maar denken. De zweefmolen was ook een groot succes, al deed er zich een klein drama voor toen het jongste nichtje het nodig vond op de lip van het oudste nichtje te slaan en die laatste haar pas uitgekomen, scherpe grotemensentand een sneetje in haar bovenlip had gemaakt. Een grote verzoening later konden we toch allemaal als vrienden in de zweefmolen gaan.

Aan het Afrikaanse dansen wilde het jongste nichtje dan weer eerst niet meedoen. Gelukkig konden de vriendelijke dansers haar na een tijdje toch overtuigen om het beste van zichzelf te geven. Het ritje doorheen Hollywood met de mama en haar vierjarige bleek achteraf bezien echter niet zo’n goed idee. Wellicht heeft het jongste nichtje daar een trauma voor de rest van haar leven opgedaan. Ze heeft gans de rit liggend op de zitbank doorgebracht met haar handen voor haar ogen. En die paar keren dat ik haar kon overtuigen om toch te kijken, voeren we net onder een reuzentarantula door of kwamen we langs een gigantische King Kong met rode oplichtende ogen. Ik zag het horror-nachtmerriescenarie van de voorbije nacht alweer aan de horizon opdoemen. Aiaiai.

De show Jump! met spectaculaire stunts op trampolines, springveren en bmx’en was dan weer een plezier om naar te kijken. Goed gebracht en niet te lang, een ideale rustpauze in een druk gevulde dag. Omdat het zo’n prachtige dag was, kwam na het afsluiten van de show de melding dat het park uitzonderlijk langer zou open blijven tot 20u. Iedereen blij, want 18u was niet meer zo ver van ons verwijderd. Om dat te vieren trakteerden we de kinderen en onszelf op een ijsje. Ondanks het feit dat beide nichtjes beweerden zonder problemen twee bollen op te kunnen, moesten we uiteraard de helft van het ijsje weggooien. Ogen groter dan de maag, ik had het moeten weten.

Als laatste attractie van de dag kozen we voor Maus au chocolat, waar we met slagroomspuiten op 3D-muizen konden schieten. Ik voelde me helemaal in mijn element en verpulverde de scores van mijn mede-schieters moeiteloos. Heel erg plezant!

Doordat het park langer open bleef en de koffiekoeken ondertussen al verteerd waren, durfden we het erop te wagen om in een restaurant in het park zelf te eten. Restaurant Mandschu bleek nog open (knap dat dat personeel in Phantasialand zomaar twee uur langer wil werken, ik hoop dat ze daar een dikke bonus voor krijgen) en helemaal niet druk te zijn. De kinderen kregen kleurplaten en kleurpotloodjes en in een wip en een zucht stond ons eten voor onze neus. Wat een bliksemsnelle bediening! Het eten was niet bijzonder, maar als je honger hebt, smaakt alles.

Tegen dat we uiteindelijk terug op ons appartementje waren, waren de kinderen doodop. Na een kattewasje stopten we ze snel in bed. Ditmaal moesten er geen dreigementen aan te pas te komen om de twee nichtjes te laten slapen. Als ze maar uitgeput genoeg zijn, slapen ze vanzelf. 😉 En zo konden we op het gemak nagenieten van een erg geslaagde dag onder het genot van een glaasje wijn. Al kropen ook wij vroeg in bed, wegens totaal uitgeput.

Uitgerust zullen we alvast niet terug komen van dit weekendje. 😉